Βόλτες στην πρωτεύουσα

Αν κάτσεις να μετρήσεις με πόσους τυχαίους ανθρώπους στη ζωή σου, έχει κοινές καταστάσεις, κοινές πορείες, κοινές ιστορίες για να διηγηθεί ο ένας στον άλλον, θα σαστίσεις.

Στα 23 της έχασε τη μητέρα της, μετά από δύο χρόνια περίπου τον πατέρα της. Απέμεινε η αδερφή της. Στο δεύτερο δυσάρεστο γεγονός το μόνο μου είπε ήταν «Τουλάχιστον, δε χρειάστηκε να πετάξουμε τα μαύρα». Θα την πεις κυνική, αλλά είναι η καλύτερη άμυνά της. Ρεαλιστικά, με συνοπτικές διαδικασίες προσγειώνεται και προσαρμόζεται στην υπάρχουσα κατάσταση, χωρίς να την κρύβει κάτω από το χαλί. Άλλωστε έρχεται το καλοκαίρι, θα πρέπει να ξεστρώσει και να πλύνει το χαλί. Ξέρεις τι σημαίνει αυτό; Γδύσιμο ψυχής!

Εργάζεται περιστασιακά, προσπαθεί ν’ αυτονομηθεί οικονομικά και συναισθηματικά. Αυτό είναι το δίδαγμα που σου προσφέρει ο χαμός. Πώς περπατάς σε στενό μονοπάτι, χωρίς να στρέψεις το βλέμμα σου προς το γκρεμό. Καλοί οι συναισθηματισμοί, η επιστροφή στα παλιά, αλλά η καρδιά σου πρέπει να μάθει να χτυπά χωρις αυτά. Είναι η στιγμή που το ground zero γίνεται flat και καλείσαι ν’ αποφασίσεις αν θ’ ανεβάσεις την κυματομορφή στο pic της ή θα την αφήσεις να σέρνεται υπό του μηδενός. Μη κάνεις το λάθος να πιαστείς από κανέναν άλλον, μόνο από τον εαυτό σου. Αν δεν τον εκπαιδεύσεις εσύ, τότε κανείς άλλος δε μπορεί να το κάνει.

Υ.Γ. Αυτά τα λίγα είχα να σου πω, για τα «κοινά» που μας ενώνουν.

Κουρασμένα φιλιά από μια flat κατάσταση,
Jane

Γνωστή γραμμή λεωφορείου κατεβαίνει την Κηφισίας, γύρω στις 16:30. Νευρική οδήγηση, απότομα φρεναρίσματα, λίγοι όρθιοι επιβάτες πιάνονται από τις χειρολαβές την τελευταία στιγμή. Στέκεται όρθιος ένας καλοβαλμένος Αιγύπτιος μιλάει δυνατά στο κινητό του, στη γλώσσα του, φανερά εκνευρισμένος. Οι γύρω συνεπιβάτες, κάτι ηλικιωμένοι, δυσανασχετούν.

Μια ηλικιωμένη τον παριστάνει (μιλώντας με κραυγές) και του λέει πιο σιγά. (Το σωστότερο είναι «Χαμηλόφωνα», με αίσθημα ευγένειας). Από τη φράση της πιάνεται ένας μεσήλικας και αρχίζει να φωνάζει, «Στη χώρα σου έτσι θα φώναζες;». Κάπου εδώ η Χρυσή Αυγή έχει κάνει το θαύμα της. Στο σκηνικό εμπλέκεται και ο οδηγός, ηλικίας 35-40 (το πολύ), ο οποίος φωνάζει δυνατά (όπως οι γιδοβοσκοί στα ζωντανά τους). «Εγώ μιλάαααααω. Κατέβα τώρα!!!». Δεν μπορείς να με κατεβάσεις φωνάζει ο Αιγύπτιος. «Τότε κατεβαίνω εγώ!» Σταματάει το λεωφορείο ανοίγει τις πόρτες και κατεβαίνει στο πεζοδρόμιο. Εκείνη τη στιγμή, η αρχική πέτρα του σκανδάλου προσπαθεί να ηρεμήσει τα πνεύματα. «Έλα μπες μέσα», λέει στον οδηγό.

Τελικά ο Αιγύπτιος κατεβαίνει μετά τις απειλές ενός τύπου-νταμάρι, μεγάλων διαστάσεων. Ο οδηγός κάθεται στη θέση του, και το ταξίδι τρόμου ξεκίνησε. Ομολογώ ότι κανένας από τους επιβάτες δεν σχολίασε το περιστατικό. Το λεωφορείο του τρόμου συνέχισε το δρομολόγιο του, με απότομες κινήσεις και ξαφνικά φρένα. Το κοινό ήταν ετερόκλιτο. Πακιστανοί, Ταϊλανδέζες, Έλληνες και Αφγανοί. Προς μεγάλη μου απογοήτευση, μετάνιωσα που δεν κατέβηκα από το όχημα του τραμπουκισμού, για συμπαράσταση. Ας όψεται το ραντεβού που είχα προγραμματίσει. Κούνησα το κεφάλι μου κοροϊδευτικά στους γύρω μου, οργίστηκα με τον οδηγό, που είχε εμπλακεί στο συμβάν, για να υπερασπιστεί τα στενά μυαλά των 65 και κάτι, κι όμως δε μίλησα.

Πώς ο φόβος και τα ακραία μηνύματα που καθημερινά ποτίζουν το μυαλό, μας βγάζουν θυμό, ρατσισμό, νεύρα και επιθετικότητα; Καλύτερα σιωπηλός ή πάντα το μαύρο πρόβατο; Καλύτερα ευγένεια, διακριτικότητα και τάκτ. Μια συμβουλή : Πάντα να μπαίνεις στα παπούτσια του άλλου, όσο στενά κι αν είναι, πριν τον κρίνεις ή τον κατηγορήσεις. Σε όλους τους τομείς!

Σκέψου πριν ψηφίσεις,
Jane