Βόλτες στην πρωτεύουσα

Γρανίτα από Λεμόνι

Ιουλίου 29th, 2010

Μεσημεράκι Κυριακής στο Γκάζι. Ο κολλητός μου έχει μπερδέματα, η αδερφή μου απορία «Πότε θα γίνει θεία; » (ασχολίαστο) και εμένα ο υδράργυρος με λιώνει. Επίσκεψη για παγωτό στο μικρό παγωτοπωλείο Γρανίτα από Λεμόνι.

Στην Περσεφόνης η περατζάδα είναι σήμα κατατεθέν. Απολαύσαμε δυο μπάλες παγωτό (υπάρχουν και καλύτερα) και αναλύσαμε τις ζωές των άλλων. Πάντα των άλλων, τη δική μας δεν την κουνάμε από το σκονισμένο ράφι, ποτέ! Που καταλήξαμε; Ο καθένας ζει (ή κάνει ότι ζει) με τις επιλογές του, τα θέλω του, τα ηθικά του, τα ανήθικα του, τις προτεραιότητες του, τα ψέματα του, τα λάθη του. Χωρίς τα όνειρα του όμως…ζει;

Ξεφύγαμε από το φιλοσοφικό της υπόθεσης με θερινό σινεμά. Στο Λαΐς, που βρίσκεται στην Ιερά Οδό. Η ταινία του Jim Carrey «I love you Phillip Moris» (2009), μας θύμισε ότι ο κόσμος μας είναι ομοφοβικός, ψευτο-ηθικός, με αποστειρωμένες απόψεις και όταν κάνεις αυτό που θές (με πολλούς τόνους ασυδοσίας) χτυπάς το «αγύριστο» κεφάλι σου, από τοίχο σε τοίχο. Με ψέματα και σενάρια, κανενός η ψυχή δεν περπάτησε δυο βήματα πέρα από τον ίσκιο της.

Ήταν ένα μεσημεροαπογευματάκι στο Γκάζι, με άδειο μυαλό αλλά γεμάτη απογοήτευση καρδιά. Έτσι όπως φεύγει η δροσιά της γρανίτας και το ξινό του λεμονιού σου κλείνει το ένα μάτι, αλλά εσύ συνεχίζεις να παγώνεις τις αμυγδαλές σου, μέχρι να αρρωστήσεις.

Τυπικά καλά,
Jane

Posted in Μια γουλιά καφέ | No Comments »

Salero

Ιουλίου 19th, 2010

Μία από τις Κυριακές που η ζέστη, σου τη βαράει, οι κατσαρίδες σουλατσάρουν στα σιφόνια του σπιτιού σου, ο ύπνος σε έχει (ξανα)θυμηθεί και περιμένεις τις διακοπές με αγωνία, αν έρθουν και αυτές!

Μεσημέρι, η Αθήνα έτοιμη να φλιπάρει από την ησυχία, ο ήλιος καυτός και εμείς στη ραστώνη του καλοκαιριού αναζητούμε γεύσεις στο Salero της Βαλτετσίου. Κουζίνα Ισπανική και όχι μόνο. Σημαίνει αλατιέρα και μεταφορικά γευστικός. Το επιλέξαμε για την καλαίσθητη διακόσμησή του, γιατί διαθέτει στην πίσω πλευρά άνετη αυλή, το σέρβις είναι ευγενικό και έχει δροσερές σαλάτες. Επιλέξαμε ριζότο με κατσικίσιο τυρί, κοτόπουλο και τοματίνια, σαλάτα πράσινη με σταφίδες, κουκουνάρι, σως μουστάρδας – μελιού και ένα ποτήρι σαγκριά με φράουλα και λευκό κρασί (super γεύση). Ο χώρος του Salero αξίζει για μεσημέρια με παρέα και όρεξη για cocktails. Να σημειωθεί οτι το Salero είναι ένα από τα σημεία που θα βρείτε την FAQ (free press).

Παρατηρήσαμε οτι κάπως κάπου κάποτε συναντάμε γνωστά πρόσωπα, οικείες φυσιογνωμίες, άνθρωποι που μας θυμίζουν πολλά, άτομα που φέρνουν τύχη. Παράλογο δεν ξέρω, αλλά περίεργο σίγουρα. Ο σερβιτόρος θύμιζε φάτσα από τα παλιά ή τύπο της τηλεόρασης. Σπάσαμε το κεφάλι μας, τρίξαμε τα δόντια, φάγαμε νύχια, αλλά τζίφος. Την επόμενη φορά θα πετάξουμε το χρυσόψαρο από τη μνήμη μας και θα επαναφέρουμε τον ελέφαντα!

Πληροφορίες
Βαλτετσίου 51
Εξάρχεια
2103813358

Τι μου άρεσε:

1) Δεν έχουμε πρόγραμμα τις Κυριακές και γουστάρουμε!
2) Η σαγκριά με φράουλα και λευκό κρασί δροσίζει, δοκιμάστε.

Τι δεν μου άρεσε:

1) Η εβδομάδα ξεκίνησε απρόοπτα, με μια δολοφονία.
2) Πολύ σίγουρη δείχνω, αλλά δεν είμαι!

Όσο κι αν κανείς προσέχει,
Jane

Posted in Ώρα Φαγητού | No Comments »

15ο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ

Ιουλίου 16th, 2010

Φέτος όπως κάθε χρόνο, το Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ στο Άλσος του Γουδή (με είσοδο 6€) μας θύμησε οτι «Δεν είναι οι μεταναστές οι εχθροί μας, εχθροί μας είναι αυτοί που κλέβουν τη ζωή μας.»

Στις 9 Ιουλίου, ημέρα Παρασκευή, ανηφορίζουμε στο Άλσος Γουδή, για να παρακολουθήσουμε το ντοκιμαντέρ της Βασιλικής Κατριβάνου «Κυπραίες», τους Skaribas & τους Deus Ex Machina επί σκηνής. Στο περίπτερο της Σιέρα Λεόνε είδαμε ξύλινα βραχιόλια χειροποίητα, απολαύσαμε γλυκά από Συρία, ενημερωθήκαμε για τους Αντιρησίες Συνείδησης (διότι ακόμα υπάρχουν άνθρωποι που έχουν συνείδηση) και ήπιαμε τις μπύρες μας με θέα το πολυφυλετικό χαρακτήρα της βραδιάς.

Την Κυριακή, ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου τραγουδά την «Αμερική«, ο τελικός μεταξύ Ισπανίας-Ολλανδίας εξελίσσεται, οι Encardia με μουσικές από Κάτω Ιταλία προσφέρουν ρυθμό και ο Στάθης Δρογώσης μιλά για τον Κανέλλο. Είδαμε έκθεση ζωγραφικής από Τούρκους κρατουμένους, έκθεση σκίτσου με θέμα την Οικονομική Κρίση, ταλαντευτήκαμε μεταξύ «Αυτονομίας ή Βαρβαρότητας» και σταθήκαμε για ώρα στο περίπτερο του Σχολείου των Μεταναστών, που λειτουργεί τις Κυριακές στα Εξάρχεια.

Τι μου άρεσε:
1) Η συμμετοχή του Καλλιτεχνικού Σχολείου Γέρακα. Παιδιά ζωγραφίζουν επι τόπου, t-shirt με θέμα τον ρατσισμό και τα εκθέτουν προς πώληση.
2) Οι χορευτικές επιδόσεις των Αιγύπτιων μεταναστών.
3) Η έκθεση αφίσσας με θέμα τη μετανάστευση & τον ρατσισμό.

Κάθε χρόνο δηλώνουμε παρών,
Jane

Posted in Συναυλίες | 1 Comment »

Παγωτό @Λαύριο

Ιουλίου 12th, 2010

Θες ο ήλιος, θες η κλασσική τετράδα, θες η λαχτάρα για βόλτα χωρίς προορισμό…Βουτάς το αυτοκίνητο, το φουλάρεις και παίρνεις την παραλιακή. Φτάνεις Σούνιο, στρίβεις για Λάυριο και μετά από 1 ώρα bit στα ηχεία, που προκαλέι πονοκέφαλο, παρκάρεις. Τεντώνεσαι να ξεμουδιάσεις και η μυρωδιά της βάφλας σε καλεί.

Όλες οι γεύσεις κλεισμένες στη βιτρίνα του ψυγείου. Προτιμήσαμε γεύσεις όπως παρφέ βανίλια, πραλίνα φουντουκιού και crème brûlait (1.50ευρω η μπάλα). Χωνάκι τεράστιο, γεύσεις ανύπαρκτες και δροσιά που διαρκεί. Από τα πιο καθαρά, γευστικά παγωτοπωλεία του Νομού Αττικής είναι αυτό στην πλατεία του Λαυρίου. Το προτείνουμε για την ποικιλία του, την υπομονετική υπάλληλό του και τις λογικές τιμές.

Μετά τον «χορό της αμαρτίας», επιστροφή στο κέντρο της πόλης με μπύρες, περπάτημα μέχρι το Λυκαβηττό, για να βλέπουμε το «χάλι» της Αθήνας σχηματισμένο από μικρά φωτάκια κόκκινα και κίτρινα. Το καλοκαίρι στην πρωτεύουσα έχει πάρει το δρόμο του. Η κίνηση μειώνεται, τα σαββατοκύριακα μένουν ήσυχα και οι κάτοικοι ξεκινούν σχέδια για αυγουστιάτικες διακοπές.

Πληροφορίες
Παγωτοπωλείο
Ηρώων Πολυτεχνείου 37
6936666379
Λαύριο

Το δυσάκι μου στον ώμο,
Jane

Posted in Ώρα Φαγητού | 1 Comment »

Radio-φουσκες στην Ιπποκράτους

Ιουλίου 12th, 2010

Πάει καιρός που κάθε Σάββατο η αφεντιά μου πουλάει ραδιοφωνικό παραγωγηλίκι σε διαδυκτιακές ραδιό-φουσκες, με «Ανάστροφες πολώσεις» στις 14:00 το μεσημέρι, με υπομονή και επιμονή ως τις 15:00. Μιλάμε για το radiobubble, που άνοιξε νέο χώρο στις αρχές του Μάη, στην Ιπποκράτους στο νούμερο 146.

Σε ένα μικρό καφέ, λίγα στένα πιο πάνω από την πλατεία των Εξαρχείων, βρίσκεται το radiobubble, που στο πατάρι του φιλοξενείται η φωνή του internet, κάθε καρυδιάς καρύδι. Μας προσφέρει μουσικές με δροσερά ροφήματα, για τους εναπομείναντες τύπους που αγαπούν την πρωτεύουσα, ακόμα και το καλοκαίρι.

Χώρος με χρώμα, φιλικό σέρβις, σε στυλ όλη μια παρέα, πολλά twitterια συχνάζουν εδώ, καθώς και το περιοδικό Καλειδοσκόπιο. Προτείνεται ανεπιφύλακτα σε internetόβιους και μη.

Πληροφορίες
Ιπποκράτους 146
Εξάρχεια
2107567600

Μουσικές Φούσκες,
Jane

Posted in Στέκια | 1 Comment »

Σου κόπηκε η όρεξη;

Ιουλίου 6th, 2010

Περπατάς στους δρόμους τον Εξαρχείων και μέσα από το underground σκηνικό, εξελίσσονται στιγμές φρίκης, αρρώστιας και εθισμού. Επί της οδού Χαριλάου Τρικούπη, συναντήσαμε τα αποτελέσματα του εθισμού από την ουτοπία της ουσίας. Μιά γυναίκα εξαρτημένη, συγκεντρώνει τα βλέμματα των περαστικών, προσπαθεί να στηριχτεί στο «μετέωρο βήμα του πελαργού» και η παραισθήσεις ξεκινούν.

Στην Αραχόβης, μια νεαρή σε στάση «γέφυρας» κρατάει στο χέρι της μια χτένα. Με σπασμωδικές κινήσεις, μετά την ουσία που κυλλά στο αίμα, χτενίζεται και παράλληλα εκστασιάζεται. Ο τύπος που προσπαθεί να σταθεί στο διπλανό πεζούλι, μέσα στη μέθη του, ατενίζει το άπειρο και ας προσπαθεί να κεντράρει το βλέμμα του πάνω της.

Εικόνες καθημερινής τρέλας για τους κατοίκους των Εξαρχείων, απαξίωσης για τους περαστικούς που οικτίρουν, λύπησης από τους ηλικιωμένους και μια απερίγραπτη μιζέρια στην ατμόσφαιρα. Η θέα είναι η ίδια, το έργο χιλιοπαιγμένο αλλά το happy end ποτέ δεν εμφανίζεται πριν τους τίτλους τέλους. Δεν είναι απλός εθισμός, είναι αρρώστια και η γιατρειά της, δύσκολο πράγμα.

Κάπως έτσι ξεκινήσαμε για φαγητό στα Εξάρχεια, στο hip στέκι Κυματοθραύστης (Βαλτετσίου & Χαρ. Τρικούπη), που προσφέρει μαγειρευτά φαγητά, κρύες σαλάτες, όλα σε ένα μεγάλο πιάτο στην τιμή των 6€, ενώ το μικρό πιάτο έχει 3,50€. Το μαγαζί λειτουργεί σαν μπουφές και για τα ποτά/νερά υπάρχει το γνωστό self service. Εκεί δέχτηκα μετωπική με περιστέρι, 3 λαδιές (κουμπάρες) στο φόρεμα μου, από το κοτόπουλο του απέναντι και μια αίσθηση δυσφορίας από τα άρρωστα πρόσωπα των ανθρώπων. Κατά τ’ άλλα το μαγαζί προτείνεται για γρήγορο φαγητό, ένα μεσημέρι του καλοκαιριού που βαριέσαι να ασχοληθείς με την κουζίνα του σπιτιού σου.

Υ.Γ. Ας μην είμαστε ρατσιστές με καμία μειονότητα, με κανένα «άρρωστο», με καμιά νοοτροπία και ας συμμετέχουμε έστω με την επίσκεψη μας στο 15ο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ που οργανώνεται στις 9-11 Ιουλίου στο Άλσος Γουδή.

Κάποια πράγματα πρέπει να τα βλέπεις ακόμα και αν δε σε αφορούν άμεσα,
Jane

Posted in Ώρα Φαγητού | 3 Comments »

Πετράλωνα: Η γαλλική κουζίνα «κρυμμένη» σε μια γειτονιά

Ιουλίου 4th, 2010

Ξεχάστε οτι ξέρατε για την ακριβή, «δήθεν» και απρόσιτη γαλλική κουζίνα. Στη γειτονιά των Άνω Πετραλώνων ένας μικρός χώρος ανατρέπει τα δεδομένα και μας χαρίζει τα καλύτερα gourmet πιάτα σε προσιτές τιμές και παρείστικο περιβάλλον.

Photo by gogonutsss.blogspot.com

Chez Lucien προσφέρει γενναιόδωρες μερίδες, με εξαιρετική ποιότητα και πλατύ χαμόγελο στους Aθηναίους, που δεν έχουν σκοπό να ξοδέψουν περισότερα από 22 ευρώ. Το μενού που αποτελείται από foie gras, φιλέτο πάπιας με σως πιπεριού με συνοδία πατάτες ογκρατέν και τέλος crème brule που η κρούστα της καραμέλας σπάει με το χτύπημα του κουταλιού. Εξαιρετική η πράσινη σαλάτα με σως ροκφόρ και καρύδια. Απίστευτα γευστικό το cheesecake, για εκείνους που αγαπούν τα δροσιστικά γλυκά, καθώς επίσης και το γαλλικό κόκκινο κρασί (ποτήρι 2.50euro).

Χώρος μικρός, θα μπορούσες να τον χαρακτηρίσεις ένα μαγειρίο του Παρισιού, όπου όλοι οι πελάτες γίνονται μια παρέα, αφού συν-τρώνε σε ένα μεγάλο τραπέζι. Αν κοιτάξεις το ταβάνι, τότε θα δεις ότι καρέκλες και τραπεζάκια κολλημένα ανάποδα διακοσμούν το χώρο. Άψογο σέρβις, εξήγηση του μενού μέχρι τελευταίας λεπτομέριας, ενώ σε κάθε λογαριασμό το κουδουνάκι χτυπάει και όλοι μαζί (προσωπικό και πελάτες) φωνάζουν Merci. Διότι οι Γάλλοι δεν είναι τόσο σνόμπ όσο νομίζετε (την πρωτιά έχουν οι Άγγλοι).

Πληροφορίες
Τρώων 32
Άνω Πετράλωνα
Καθημερινά 20.30-2.00
τηλ. 210-3464236

Τι μου άρεσε:
1) Με 22 ευρώ επιλέγεις πρώτο πιάτο, κυρίως και γλυκό.
2) Εξαιρετική ποιότητα και μεγάλες μερίδες.
3) Χαμόγελο, γρήγορες κινήσεις και ανάλυση μενού, χαρακτηριστικά που λείπουν στις μέρες μας.
4) Συνέχεια στο θερινό σινεμά Ζέφυρος.

Πετράλωνα for ever,
Jane

Posted in Ώρα Φαγητού | 5 Comments »

Τεχνόπολις & Νατάσα, πάνε πακέτο

Ιουλίου 2nd, 2010

Ο Ιούλης έφτασε, με βήμα αργό αλλά σταθερό. Καλό μήνα λοιπόν, πριν τον καλωσορίσουμε όμως συναντηθήκαμε για το γνωστό αποχωρισμό μας, για αυτή τη σεζόν, με τα Εισιτήρια Διπλά για να θαυμάσουμε τη Νατάσα Μποφίλιου, επί σκηνής. Αεράτη, ανανεωμένη και πολλά υποσχόμενη, η νεαρά μπριόζα, με τις μουσικές του Θέμη Καραμουρατίδη και τους στίχους του Γεράσιμου Εαυγγελάτου, μας ταξίδευσε για ακόμη μια φορά.

Η βραδιά άρχισε με τον Αλέξανδρο Εμμανουηλίδη και τη Μαρία Παπαγεωργίου, οι οποίοι με νέα δισκογραφική δουλειά που τιτλοφορεί «Όμορφοι και ηττημένοι» μας χάρισαν όμορφες ερμηνείες. Δεν έλλειψαν οι διασκευές…οι 7 Νάνοι του Θάνου Μικρούτσικου σε ska εκδοχή, μας ξάφνιασε ευχάριστα.

Έκπληξη της βραδιάς η χορωδία που συνόδευε τη Νατάσα και η όμορφη εκδοχή του τραγουδιού Αεράκι. Πιστοί, στο πλάι της και τις απαιτήσεις της ο Φοίβος Κουντουράκης στα τύμπανα, στο τσέλο ο Άρης Ζέρβας, κιθάρες ο Σωτήρης Καστάνης, πνευστά ο Παναγιώτης Ράπτης και φυσικά στο πιάνο ο Θέμης Καραμουρατίδης. Επιμέλεια στα εκπληκτικά video ο Παντελής Φραντζής.

Τι μου άρεσε:

1) Το φόρεμα της Νατάσας.
2) Η λαοθάλασσα από την πιτσιρικαρία και τα ερωτευμένα ζευγάρια.
3) Η φωτογράφος της βραδιάς, με το νέο της κούρεμα.

Τι δεν μου άρεσε:

1) Ο ήχος, μας ξάφνιασε απο τους μικροφωνισμούς.
2) Που περίμενα στην ουρά για εισιτήριο, γιατί έχω (κακο)καλομάθει τον τελευταίο καιρό.
3) Δεν αντέχω άλλο σουρεαλισμό…τα νεύρα μου!

Καλό Μήνα,
Jane

Posted in Συναυλίες | 2 Comments »

Πειραιάς : Καφέ ή Φαγητό

Ιουνίου 23rd, 2010

Η ζέστη μας ξέχασε και ο αέρας ήρθε να δροσίσει το καλοκαίρι μας, με βόλτες στον Πειραιά. Ο Σπύρος από Κεφαλλονιά μας έφερε την αλμύρα του νησιού και η Κατερίνα ξεκινάει να μιλάει για φακούς και μηχανές. Έκαστος στο είδος του!

Ιστιοπλοϊκός Όμιλος για απογευματινό καφέ. Στην άκρη του Μικρολίμανου με φόντο την Καστέλλα και το Λυκαβητό, στο βάθος του ορίζοντα. Το επιλέξαμε λόγω θάλασσας, ως ιδανικό μέρος για να τα πούμε μετά από αρκετό καιρό. Ήπιαμε, είπαμε, γελάσαμε μα πάνω απ’ όλα θυμηθήκαμε ότι οι ανεκπλήρωτοι έρωτες πάντα μας κάνουν να χαμογελούμε, μετά από 8 χρόνια.Το ιδανικό μέρος για ένα ποτό, λίγη χαλάρωση. Δεν το αγαπήσαμε λόγω μουσικής, που ποτέ δεν έχει συγκεκριμένο ύφος. O κόσμος έχει ένα copy paste στυλάκι, που ποτέ δεν το συμπάθησα. Διαθέτει ευγενικό προσωπικό, αλλά με αδύναμη μνήμη.

East Pearl για φαγητό. Για να είμαστε ξεκάθαροι, η Ασία στην κουζίνα δεν μου λέει τίποτα απολύτως. Στο Πασαλιμάνι επισκεφτήκαμε ένα ιαπωνικό εστιατόριο για sushi με σολωμό, σαλάτα με γαρίδες, χοιρινό με μέλι, «παράξενο» κοτόπουλο και ρύζι τηγανιτό με αυγό. Ίσως ήταν όλα καλομαγειρεμένα ή διαφορετικά, όμως και μόνο η μυρωδιά του γλυκόξινου στη ζωή μου γενικότερα, με ανεκατέβει και προκαλεί δυσφορία. Ομολογώ ότι οι τιμές ήταν προσιτές (20euro το άτομο), το σέρβις πολύ ευγενικό, γρήγορο και οργανωμένο.

Τι μου άρεσε:
1) Το αεράκι που δροσίζει το λεκανοπέδιο.
2) Όταν πιάνω πληκτρολόγιο, είμαι πολυγραφότατη και προκαλώ ανώμαλες προσγειώσεις.

Τι δεν μου άρεσε:
1) Αναμονή για ταξί πάνω από 20 λεπτά. Πειραιά, ώρες ώρες έχουν δίκαιο οι Παναθηναϊκοί.
2) Οι μυρωδιές της Ασίας. Ζόρικες για το στομάχι μου.
3) Έχουμε χαθεί το είπαμε, το συμφωνήσαμε.
4) Οι ιπποτισμοί κατ’ ανάγκη!

Αντίστροφη Μέτρηση,
Jane

Posted in Ώρα Φαγητού | 6 Comments »

Για τους άρχοντες της γεύσης

Ιουνίου 20th, 2010

Αγαπημένοι μου αναγνώστες το ξέρω, έχω χαθεί, το blogάκι μου έχει πάρει την κατοιούσα, οι φίλοι με ψάχνουν σε social networks, όμως είμαι σε δύσκολη θέση τον τελευταίο καιρό. Ξέρεις από εκείνες που καμιά φορά θα θελες να ανοίξει η γη και να σε καταπιεί. Η «θέση» αυτή με κρατάει καθημερινά πάνω από το delete και ακόμα δεν έχω αποφασίσει αν θα το πατήσω ή οχι. Ας μην ξεχνίομαστε όμως, πάμε για ώρα φαγητού.

Photo by lifo.gr

Βρέθηκε χώρος όπου συχνάζουν γιατροί, τα μαγειρευτά είναι σε βιτρίνα, η καθαριότητα είναι ολόκληρη (και όχι μισή) αρχοντιά, η διακόσμηση στα χρώματα της ελιάς και με γρήγορο σέρβις. Πού είναι; Στην όδο Έβρου, στους Αμπελόκηπους (κοντά στον Πύργο των Αθηνών). Ονομάζεται Αρχοντικό, έχει πάρει το όνομα του από ένα χωρίο της Καλαμάτας. Οι άρχοντες του Αρχοντικού διατηρούν την επιχείριση εδώ και 40 χρόνια. Εδώ θα φάς από τα χεράκια της μαμάς Μαρίας γεύσεις με παράδοση, που μυρίζουν Μεσόγειο.

Επιλογές πολλές, στα αραδισμένα ταψιά της μικρής βιτρίνας. Κοτόσουπα, με κομματάκια από κοτόπουλο ξεψαχνισμένα, σουτζουκάκια σμυρνέικα με πουρέ, χοιρινό κατσαρόλας με απίστευτες πατάτες φούρνου (λατρεύω το άμυλο), σκοπελίτικη τυρόπιτα με ελάχιστο ίχνος λαδιού, άκρως πετυχημένοι λαχανοντολμάδες αυγολέμονο και τα επιδόρπια δεν απουσιάζουν ποτέ. Γιαούρτι με γλυκό κυδώνι ή καρυδόπιτα, οι επιλογές που αιχμαλωτίζουν τον ουρανίσκο.

Πληροφορίες
Έβρου 40, Πύργος Αθηνών
210 7777742, 6944377699

Τι μου άρεσε :
1) Απλό μαγαζί, με μεσογειακές γεύσεις και χαμηλές τιμές (9-17ευρω το άτομο).
2) Προτιμούμε τις γεύσεις που αντιστέκονται στις γκουρμεδιές των διεθνή menu.

Τι δεν μου άρεσε :
1) Την ώρα που εμείς είχαμε αφεθεί στη γεύση, κάποιοι συμπολίτες μας πάλευαν με τις φωτιές εντός, του κτιρίου της Marfin.

Καλή μας όρεξη,
Jane