2009 Φεβρουαρίου | Βόλτες στην πρωτεύουσα

Archive for Φεβρουαρίου, 2009

Toμ Σόγερ

Τετάρτη, Φεβρουαρίου 25th, 2009

Στην παιδική σας ηλικία, πόσες φορές είχατε επισκεφτεί μια θεατρική παράσταση; Μπορώ να απαντήσω, ελάχιστες; Μια καλή κίνηση για το περιφερειακό θέατρο Καλαμάτας, είναι η παράσταση που έκανε την πρεμιέρα της το Σάββατο 21 Φεβρουαρίου. Τομ Σόγερ από το βιβλίο του Μαρκ Τουέιν.

Μια παράσταση που μπορούν να παρακολουθήσουν μικροί και μεγάλοι. Πρωταγωνιστής ο Τομ. Ένας σκανταλιάρης έφηβος που πνίγεται από τα «πρέπει» και τα «μη» στον κόσμο των μεγάλων. Τρείς εξουσίες που του επιβάλουν τον τρόπο ζωής του. Σχολείο -Εκκλησία – Τάξη. Άνθρωποι που τον καταλαβαίνουν, οι φίλοι του. Ο αναρχικός και μοναχικός Χακ Φιν και η Τζο Χάμπερ, το αγοροκόριτσο της παρέας. Όλοι μαζί κάνουν όνειρα για το μέλλον και σχεδιάζουν την απόδραση τους από τον κόσμο των μεγάλων. «Συγκρούσεις μεταξύ ενστίκτου και κανόνων, αυθορμιτισμού και καθωσπρεπισμού. Σαν μια περιπέτεια προς την αυτογνωσία.» αναφέρει η σκηνοθέτης Χριστίνα Δίμιζα.

Ένα σκηνικό που δεν περνάει απαρατήρητο, ούτε ανεκμετάλλευτο από τους ηθοποιούς. Μουσικές επενδύσεις με απόλυτο συγχρονισμό, στην κίνηση των καλλιτεχνών. Μια προσέγγιση πολύ ρεαλιστική και άκρως επίκαιρη. Πραγματικά πολύ καλή πρόταση. Επίσης δίνονται οργανωμένες παραστάσεις για σχολεία κάθε Τρίτη, Τετάρτη, Πέμπτη πρωί με ειδική τιμή. Τιμές εισιτηρίων Κανονικό 15€, Μαθητικό 10€.

Πληροφορίες
ΝΕΑ ΣΚΗΝΗ
Αμφιθέατρο Φιλαρμονικής
27210-28500, 27210-95611
Καλαμάτα

Τι μου άρεσε:
1) Το σκηνικό που συνδύαζε τη σκοτεινή πλευρά του Χακ και τον παιδικό αυθορμητισμό του Τομ.
2) Η Νίνα Παπανικολάου στο ρόλο της Τζο. Απίστευτη κίνηση και πολύ καλή ερμηνεία.
3) Το κουστούμι της Μαριέτας Αντιβάση, που μεταξύ μας την «έσωσε».

Τι δεν μου άρεσε:
1) Ο πάστορας, Αλέκος Κολλιόπουλος, μέτρια απόδοση ενώ σίγουρα μπορούσε και καλύτερα.
2) Στο ρόλο του Μπεν Μούρ ο Σταμάτης Μπαρμπαγιαννάκος. Απλά ανύπαρκτος!

Αυτό το σαββατοκύριακο πέρασε πολύ όμορφα. Με τέχνη, καλή παρέα, γέλια και θεσπέσια φαγητά!

Παιδικά φιλιά με αθωότητα,
jane

Posted in Κουλτούρα, να φύγουμε, Τα "Έκτός Έδρας" | 4 Comments »

Αν δεν ζούσες…τότε τί;

Τρίτη, Φεβρουαρίου 24th, 2009

Ακούγοντας ένα περίλυπο τραγούδι ή καλύτερα ποίημα μελοποιημένο, από τους στίχους του Κώστα Ουράνη, ταξίδεψα. Περίεργο αλλά δεν μελαγχόλησα…

«Θα πεθάνω ένα πένθιμο του φθινόπωρου δείλι
μες την κρύα μου κάμαρα όπως έζησα: μόνος
στη στερνή αγωνία μου τη βροχή θε ν’ ακούω
και τους γνώριμους θόρυβους που σκορπάει ο δρόμος.»

Δημιουργήθηκαν πολλά ερωτηματικά και οι εικόνες άρχισαν να εξελίσσονται μπροστά μου με ταχύτητα φωτός. Αλήθεια, πώς θα ήταν η αντίδραση των φίλων και γνωστών, αν κάποια μέρα το «ποτέ ξανά» γινόταν πραγματικότητα; Ποιό μορφασμό και ποιά έκφραση θα είχαν τα πρόσωπα της οικογένειας και του καλού μου; Ποιά θεία θα σπαρταρούσε από τους λυγμούς και ποιός αδελφικός φίλος θα έκλεγε βουβά σε μια γωνιά;

Πόσες φορές θεωρούμε δεδομένα τα πρόσωπα που καθημερινά συναναστρεφόμαστε και πόσο άδικα ισχυριζόμαστε ότι «αυτό ποτέ δεν μπορεί να συμβεί!» Φοβόμαστε να το παραδεχτούμε οτι το «μαύρο σκοτάδι» αργά ή γρήγορα πλησιάζει; Ή μήπως πίσω από το moto «σκέφτομαι πάντα θετικά» απομακρύνουμε τις λογικές εξελίξεις από τη σκέψη μας;

«Αν σε χάσω θα τρελαθώ», λένε οι εραστές, τις ώρες που το χάραμα τους βρίσκει ξαπλωμένους σε ιδρωμένα σεντόνια. «Να προσέχεις, μη μου πάθεις τίποτα», προστάζει η μάνα το εφτάχρονο παιδάκι, όταν χαρούμενο ξεκινάει για το απογευματινό του παιχνίδι. Φράσεις που κρύβουν ανησυχία και φόβο.

Και αν δεν ζούσα…τότε τί; Θα κλάψεις για μέρες (ίσως για μήνες), θα αναφέρεις σπάνια το όνομα μου για να μη θυμάσαι, θα καρφώνεις το βλέμμα στη φωτογραφία μου και θα φωνάζεις «Δεν το πιστεύω». Θα βάλεις στο ραδιόφωνο το αγαπημένο μου τραγούδι και θα καπνίζεις, ακούγοντας τη φωνή να σπάει. Μετά θα συχνάζεις στα μέρη που πήγαινα βολτάροντας. Θα παραγγείλεις τον αγαπημένο μου καφέ και στρίβοντας δυο τσιγάρα, ένα για σένα και ένα για μένα, θα σου κρατάω συντροφιά, μόνο στις σκέψεις σου.

Ύστερα θα κατέβεις στο λιμάνι μια βόλτα, θα χαθείς στο απέραντο μπλε άλλα δεν θα είμαι εκεί για να σε πάρω αγκαλιά και να σου πω δειλά οτι κάνει κρύο εδώ. Θα βάλεις πρώτη και με το γκάζι πατημένο θα σπινιάρεις, αλλά ο συνοδηγός σου πουθενά! Θα σου λείψει ο καπνός που βγαίνει από το τσιγάρο μου και η στάχτη που λερώνει το κάθισμα του αυτοκινήτου σου. Γκρινιάζεις; Ακόμα και τώρα που δεν είμαι εκεί;

Μετά από χρόνια θα δεις κάποια περαστική, που θα μου μοιάζει. Θα κολλήσεις πάνω της με τα μάτια σου. Θα φοράει το μπλε κασκόλ μου και θα περπατάει βιαστικά, όπως εγώ στους περιπάτους μας. «Πώς σε λένε;», θα την ρωτήσεις αμήχανα. Θα σου ρίξει ένα εξεταστικό βλέμμα, όπως τότε που μου έλεγες ψέματα. Ακόμα και με την άκρη του ματιού μου το καταλάβαινα. Με βραχνή φωνή, όπως η δική μου, λίγες ώρες πριν πιώ τον πρωινό καφέ μου,
«Ζωή! Το όνομα μου είναι Ζωή».

Έτσι θα συνειδητοποιήσεις ότι ακόμα και αυτή συνεχίζεται…Η ζωή συνεχίζεται…Μαύρη και άχαρη; Χαμογελαστή και αισιόδοξη; Διάλεξε εσύ, την συνέχεια που θες!

Κι αυτή θα ‘ναι η μόνη του θανάτου μου μνεία.

Στίχοι: Κώστας Ουράνης
Μουσική: Διάφανα Κρίνα
Πρώτη εκτέλεση: Διάφανα Κρίνα

Posted in Σκέψεις | 9 Comments »

Μεξικάνος

Δευτέρα, Φεβρουαρίου 23rd, 2009

Mexicanos

Η ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου (γιορτή για τα ανθοπωλεία και τα λούτρινα αρκουδάκια) είναι μια μέρα που σε μαθαίνει πως να περνάς και μόνη σου καλά! Ας είναι καλά οι φίλες μου, η ζεστή αύρα που εκπέμπουν, με αποτέλεσμα να με «σηκώνουν» στα δύσκολα, να είναι υπέρ στα ρίσκα μου και να δίνουν συμβουλές, λόγο εμπειρίας.

Ξετρυπώσαμε ένα αυθεντικό μεξικάνικο στέκι, που μοιάζει περισσότερο με σπίτι παρά με εστιατόριο, τον Μεξικάνο. Ιδιοκτήτης του φιλικού εστιατορίου είναι ο Έκτορ Ντιαζ – Μεξικάνος, που ζεί χρόνια στην Αθήνα, και έχει ψυχολογίσει τον Έλληνα με επιτυχία. Το service και η νοοτροπία του μαγαζιού το λέει ξεκάθαρα. Ένας χώρος που σε μεταφέρει στην καρδιά του Mexico, με απολαυστικότατα κοκτέιλ (6€ – 8€) και χορταστικά πιάτα.

Χρώμα (κίτρινα-κόκκινα-πράσινα-μπλέ), μεξικάνικες μάσκες στους τοίχους,ο ρυθμός είναι το must του μαγαζιού ενώ η Φρίντα Κάλο μοστράρει σε έναν τοίχο! Ήχοι από live ορχήστρα με latin αρπίσματα στην κιθάρα και η τεκίλα να ρέει άφθονη (καλύτερα με μέτρο γιατί αλλιώς γίνεσαι «κουδούνι»). Τι να προτιμήσετε; Μπουρίτος panson με χοιρινό, φαχίτας, τάκος με κοτόπουλο παρασκευασμένα με τον παραδοσιακό τρόπο του Mexico. Δροσιστικές σαλάτες και πατάτα ψητή με λιωμένο τυρί και μανιτάρια! (delicious). Οι τιμές είναι πολύ λογικές περίπου 17€/άτομο. Αγαπημένε μου αναγνώστη, καλό θα ήταν να πάρεις ένα τηλέφωνο πριν βολτάρεις προς την «παράδοση του Μεξικού».

Η συζήτηση της βραδιάς… «Τι αντίδραση πρέπει να έχεις με τους Διδύμους; » Απάντηση: Το παίζεις τρέλα και κορδέλα, υπομονή χωρίς επιμονή και αμφιβολίες που τίνουν στο άπειρο. Άρα, καλύτερα να λύνεις διαφορικές εξισώσεις και να επιλύεις αστροφυσικά προβλήματα, που θα σου δώσουν κάποιο αποτέλεσμα παρά να ψυχογραφίσεις έναν Δύδιμο! Διότι πάντα μιλάει ο «άλλος» του εαυτός. Ποιός απο τους δύο ήθελα να ξερα! (λέει η φίλη μου η Βαλ)

Πληροφορίες
Ευδήλου 15
Ζωγράφου
210 7716900

Τι μου άρεσε:
1) Κάθε πελάτης δέχτηκε ένα κόκκινο τριαντάφυλλο. (λόγο γιορτής ντε!)
2) Η καθαρά μεξικάνικη διακόσμηση, του μαγαζιού!
3) Η Γωγούλα είχε up διάθεση και με βοήθησε πολύ!

Τι δεν μου άρεσε:
1) Το μοχέρ φορεματάκι μου μύρισε φαγητό, διότι ο αποροφητήρας έχει χαλάσει εδώ και καιρό!
2) Έκανα κεφάλι με τις μαργαρίτες (φαντάσου να έτρωγα και τα πέταλα) .

Χικ χικ σας φιλώ,
Jane

Posted in Ώρα Φαγητού | 1 Comment »

Το μέλλον απ΄το παρελθόν

Δευτέρα, Φεβρουαρίου 23rd, 2009

…Καθισμένη σε μια παλιά πολυθρόνα από βελούδο, μπροστά στην παλιά κονσόλα της γιαγιάς Μαρίας, άναψε το πουράκι της, πήρε την πένα της, ένα πολυκαιρισμένο χαρτί και άρχισε τον μονόλογο της ζωής της.

Η ησυχία του θεάτρου έκρυβε μια ηρεμία και ένα δέος που την συγκινούσε. Η μαύρη κουρτίνα που σε οδηγεί στα παρασκήνια, με ένα μικρό αεράκι σύρθηκε στο πάτωμα και ο ήχος της προκάλεσε ένα ρίγος, που διαπέρασε το δέρμα της. Ανάμεσα σε κουστούμια, σκορπισμένα κουτιά, βιβλία, αντίκες και πολυελαίους έψαξε να βρει το παρελθόν που ζούσε εδώ και δεκαετίες σε αυτό το χώρο. Κράτησε το κρυσταλλένιο ποτήρι στο χέρι της και αναρωτήθηκε πόσα δαχτυλικά αποτυπώματα έχει δεχτεί στην επιφάνεια του… Μόνη παρέα το σαράκι που τρώει με τον χρόνο τα έπιπλα αλλά και τις ψυχές των ανθρώπων.

Έζησε σε αυτό τον χώρο έντονες στιγμές, παιδικές σκανταλιές, εφηβικά πάρτι και τα φιλιά του πρώτου της έρωτα, στα καμαρίνια. Πέρασαν κιόλας 40 ολόκληρα χρόνια, κι όμως όλα μένουν ίδια. Το φωτιστικό με το χρυσοκεντημένο αμπαζούρ, από τα χέρια της θείας Ευθαλείας, οι πίνακες που φιλοτέχνησε ο μποέμ ζωγράφος της εποχής Φοίβος, τα παλιά σερβίτσια που έφερε από τα τελευταίο του μπάρκο ο Τιμολέων, αν θυμάμαι καλά είναι Βοημίας και η κούκλα με το φόρεμα που έραψε η μοδίστρα μάνα της. Κόκκινος ταφτάς με πτυχές, μπάσκα μανίκι και μια μπουτονιέρα σε σχήμα τριαντάφυλλου, στο αριστερό μέρος.

Αλλάζει χρώματα τούτο το ύφασμα, είναι μάλλον σαν τη θλίψη. Τη μέρα κρύβεται καλά στα συρτάρια του κομοδίνου της και το βράδυ έρχεται στολισμένη, μέσα από το αχνό φώς της καλογυαλισμένης λάμπας πετρελαίου, κειμήλιο της γιαγιάς, για να της θυμίσει πως κάποτε οι ψυχές ήταν χρωματιστές δίχως ίχνος λύπης και νοσταλγίας.

Οι ψυχές μας είναι κουτιά, καλά σφραγισμένα που ξεκλειδώνουν υπό το φως των κεριών…

Posted in Σκέψεις, Ταξιδεύοντας | 1 Comment »

Booze Cooperativa

Πέμπτη, Φεβρουαρίου 19th, 2009

Κέντρο αγαπημένο μου κέντρο…I am back! Στην Κολωκοτρώνη μεσημέρι καθημερινής, στάση σε ένα φιλότεχνο στέκι, που στηρίζει καλλιτέχνες και είναι από το 1989 κοντά μας. Σε ένα κτίριο με μεγάλη ιστορία. Δεν μένει μόνο στο παρελθόν αλλά συνεχίζει να γράφει ιστορία στα δρώμενα της πρωτεύουσας.

Το στέκι του κάθε καλλιτέχνη, όπως θα το χαρακτήριζα, χωρίζεται σε πατώματα. Μια σκάλα που σε οδηγεί στο εργαστήρι ζωγραφικής όπου η πρωτότυπη διαδικασία έργο-σε-εξέλιξη μπροστά στο κοινό, λαμβάνει χώρα και ονομάζεται «Carte Blanche». Στο ισόγειο μια υποτυπώδης μπάρα η οποία δεν σερβίρει γιατί στηρίζεται στο self service. Εδώ όλοι είναι μια ομάδα. Στο κεντικό τραπέζι με τα σκαμπώ – κύβους μπορείς με το laptop σου να σερφάρεις (WiFi) και να χαλαρώσεις με το απογεματινό σου καφεδάκι.

Στο βάθος του χώρου, παλιές βελούδινες πολυθρόνες για πιο prive συζητήσεις. Ένας χώρος που θυμίζει ένα artistic νεοκλασικό σπίτι. Κόσμος νεαρός με ανησυχίες και οι μουσικές που ακούγονται από γνωστά συγκροτήματα πάντα διασκευασμένα. charleston & electronica ακούσματα βρίσκουν καταφύγιο στο booze. Τρόπος σκέψης πάντα εναλλακτικός και λιτός. Ο διπλανός είναι φίλος σου, πόρτα δεν τρως εδώ, αφήνεις τα κόμπλεξ και τους εγωισμούς σου στο πεζοδρόμιο, μετά κάνεις βήμα για το booze.

Η πόρτα του booze λειτουργεί με μια πατέντα. Ένα μπουκάλι γεμισμένο με κέρματα το οποίο κρατάει σαν αντίβαρο την πόρτα πάντα κλειστή (αν δεν το δεις δεν θα το καταλάβεις από την αόριστη περιγραφή μου). Ένα πρωτότυπο και τεράστιο φωτιστικό στο κέντρο του χώρου φτιαγμένο από δίπλες (έργο της Αλεξάνδρας Ρουντιέρ).

Συχνά πυκνά το booze φιλοξενεί και θεατρικές ομάδες με νέους καλλιτέχνες. Όπως για παράδειγμα τους σπουδαστές της σχολής Ορνεράκη και τη θεατρική ομάδα «pro-vlima». Βασική σημείωση : χωρίς να επιβαρύνει με προμήθεια τους εκάστοτε καλλιτέχνες το booze απλά παραχωρεί το χώρο του και τίποτα παραπάνω.

Πληροφορίες
Κολοκοτρώνη 57
211 4000863

Τι μου άρεσε:
1) Η διπλανή μου (άγνωστη) που μου παραχώρησε το pc της για πέντε λεπτάκια!
2) Γνώρισα την Ευγενία, θαμώνα του μαγαζιού και φίλη καλή του κ.Λούβρου (ιδιοκτήτης του booze).

Τι δεν μου άρεσε:
1) Πάλι αρρώστησα. Ξέρω τι θα πεις, ότι «ρεμαλιάζω» βολτάροντας και έτσι πέφτω στο κρεβάτι!

Καλλιτέχνες as a team,
jane

Posted in Κουλτούρα, να φύγουμε, Στέκια | 4 Comments »

Πότε θα μάθεις;

Πέμπτη, Φεβρουαρίου 19th, 2009

Ήσουν πάντα δυνατός στα Μαθηματικά, αλλά στην έκθεση συχνά εκτός θέματος. Έτσι κύλησαν τα χρόνια, με μεγάλες παραγράφους, πλατειασμούς στο κυρίως θέμα και βιαστικούς επιλόγους. Έτσι ποτέ δεν είδες την ουσία των ανθρώπων και δεν μπήκες στον κόπο να διαβάσεις τις σκέψεις εκείνων που σε αγάπησαν.

Πάντα προφασιζόσουν το επιφανειακό, κέρδιζες χρόνο με μια φυγή, δύο τυπικές δικαιολογίες περί απόστασης και ένα σωρό κούφια λόγια. Όλα αυτά σε συνδυασμό με τον εγωισμό σου, εξασφάλιζαν τις νίκες σου. Ποτέ δε δέχτηκες την ήττα σαν αποτέλεσμα. Δεν παραδέχτηκες στον εαυτό σου ότι κάποιος κάποτε μπορεί να σε απορρίψει. Πότε θα μάθεις ότι όλα κερδίζονται με κόπο; Ότι οι προσπάθειες αξίζουν περισσότερο απo τις νίκες. Η πτώση, σου δίνει κίνητρο για να ανέβεις ξανά στην κορυφή.

Παράτησες όλα όσα είχες ονειρευτεί, για να βολευτείς σε μια θεσούλα στο δημόσιο, με την πρόφαση ότι λατρεύεις την επαρχία. Είδες όμως οτι και εκεί μοναξιά θα βρεις και μάλιστα μπόλικη. Δεν ήταν πέταγμα αυτό, άνοιγμα φτερών, ανώμαλη προσγείωση. Έπεισες τον εαυτό σου πως για να επιβιώσεις, θα πρέπει όλα να αλλάξουν. Πλήγωσες ανθρώπους με μοναδικό τρόπο, άλλαξες τις καθημερινές σου συνήθειες και προσπάθησες να γίνεις κομμάτι της κουτσομπολίστικης νοοτροπίας. Το κατάφερες αμέσως! Όμως καλά γνωρίζεις οτι το κενό δεν γεμίζει τόσο εύκολα…

Πότε λοιπόν θα μάθεις ότι ευτυχισμένος δεν γίνεσαι με τα εφήμερα, αλλά με αυτά που πραγματικά σε πονάνε και τα αγαπάς. Πάντα τα αγαπούσες, όπως και εκείνα άλλωστε, απλά δεν το παραδέχτηκες ποτέ.

Posted in Σκέψεις | 3 Comments »

Mπακαλόγατος

Τετάρτη, Φεβρουαρίου 18th, 2009

Τρόποι διαφυγής από την ρουτίνα της Αθήνας. Αυτοκίνητο, διόδια, βενζίνη για μια διαδρομή 90 km μακριά από την πρωτεύουσα. Στο νομό Βοιωτίας, σε ένα μικρό χωριό (ορεινό το λες) κάνουμε στάση για να δούμε λίγο χιόνι και να πιούμε καφεδάκι πρωί Σαββάτου.

Μάζι είναι το μικρό χωριό (και οχι Μαζί) όπου στην πλατεία του ένα πετρινο κτήριο έχει μετατραπεί σε ένα ζεστό παραδοσιακό καφέ και ταυτόχρονα η άλλη του πλευρά σε παντοπωλείο (πόσο μπροστά είμαστε). Ξύλο, πέτρα, τζάκι και χαμηλές τιμές είναι η συνταγή επιτυχίας. Και το όνομα αυτού; Μπακαλόγατος. Εμπνευσμένο από την αθάνατη ελληνική ταινία με τον Χατζηχρήστο, «της κακομοίρας»!

Ένας χώρος που μαζεύει όλους τους νέους του τόπου και όχι μόνο, με ιδιοκτήτες δυο νέα παιδιά, που κάνουν το πρώτο βήμα τους σε αυτό που ονομάζουμε επιχειρηματικό ξεκίνημα και πάντα επικροτούνται τέτοιες προσπάθειες στην επαρχία. Έτσι και εμείς είμαστε εκεί, για να την στηρίξουμε.

Μιλήσαμε για πικάντικα νέα, που συμβαίνουν τις τελευταίες εβδομάδες. Για τους κιμπάρηδες άντρες (ακόμα τους ψάχνω) και τα μέλια ενός φρέσκου έρωτα (που ποτέ δεν είναι το φόρτε μου) και δώσαμε όλοι τις ευχές μας για βίο ανθόσπαρτο…δεν κολλάει εδώ μάλλον

Πληροφοριές
Μπακαλόγατος
Μάζι Αλιάρτου

Άρρωστα φιλιά (με λίγα δέκατα),
jane

Posted in Τα "Έκτός Έδρας" | No Comments »

Κλάξον/Freakonika

Δευτέρα, Φεβρουαρίου 16th, 2009

Σε ένα μικρό στέκι των Εξαρχείων, ο φίλος Άρης μας ταξιδεύει, κάθε Τετάρτη, με τη φωνή του, στα μονοπάτια της έντεχνης ελληνικής μουσικής! Το παλιό κλάξον, νύν freakonika, στη Βαλτετσίου είναι από τους λίγους χώρους που φιλοξενούν μουσικούς που έχουν κάτι να μας πουν.

Ένα μικρό bar, στο οποίο συχνάζουν ο Γιάννης Ζουγανέλης και ο Παντελής Θαλασσινός (ίσως κάποιο βράδυ, τους πετύχουμε να γρατζουνάνε τις κιθάρες τους) δίνει βήμα για ήχους και μελωδίες που όλοι μας αγαπάμε! Λίγα τραπέζια, μικροί καθρέφτες στον τοίχο και μια μπάρα με καλή μπύρα και καθαρά ποτά. Από εδώ δε λείπει η rock μουσική και το ξένο ρεπερτόριο, εξαρτάται από τη βραδιά που θα το επισκεφτείς. Τα Σαββατόβραδα, εμφανίζεται και ο Νίκος Καλλίνης (Εκείνος+Εκείνος) ο οποίος μας κρατάει παρέα με την κιθάρα του, μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες.

Η βραδιά κύλησε όμορφα, τα αδέσποτα τα ρώτησα μήπως σε είδαν (που λέει και ο Μαχαιρίτσας), όμως απάντηση δεν πήρα. Ζαλίστηκα να πω την αλήθεια, διότι όταν ανακατεύεις το αλκοόλ, εκείνο σε εκδικείται. Δεν είμαι στα καλύτερα μου, αυτές τις εβδομάδες και απέχω γενικώς. Απόδειξη; Στον στίχο «να’χετε υπ’ όψιν σας μια μέρα θα σας φάω, όλους εσάς όπου κοιτάτε τη δουλειά σας» (Μίλτος Πασχαλίδης) έπιασα τον εαυτό μου να γελάει σαρκαστικά…Είναι αλήθεια πως η μαυρίλα, πολλές φορές, μου βγαίνει σε γέλιο και αρρωστημένους αυθορμητισμούς!

Πληροφορίες
Βαλτετσίου 61
Εξάρχεια

Τι μου άρεσε:
1) Χαίρομαι όταν προτείνω κάτι και η ιδέα μου υλοποιείται!
2) Καλή παρέα, πολλές αποκαλύψεις και ακόμα περισσότερα γέλια!

Τι δεν μου άρεσε:
1) Άγνωστοι δρόμοι και εγώ ρισκάρω…το ένστικτο εύχομαι να μη με προδώσει
2) Γιατί δεν ακούω τις συμβουλές των φίλων, αφού ξέρω ότι κατά 90% κρύβουν αλήθειες!

Κλείνω κ έρχομαι,
jane

Posted in Σκηνές, Στέκια | 5 Comments »

Καλλιπάτειρα

Δευτέρα, Φεβρουαρίου 16th, 2009

Όταν ο kitsοs ψυθιρίζει στα λάχανα τότε πίνουμε ούζο, τσιμπάμε νόστιμους μεζέδες και η βόλτα μας, φτάνει στα στενάκια του κέντρου!

Το παραδοσιακό καφενείο-μεζεδοπωλείο στο Μοναστηράκι ακούει στο όνομα Καλλιπάτειρα και είναι τόπος συνάντησης για τους μερακλήδες, που θέλουν να πιούν τα ουζάκια τους με λαχταριστά ορεκτικά. Να ακούσουν μπουζουκάκι και κιθάρα, σε παλιά λαικά άσματα. Μνήμες από παλιά Αθήνα ξυπνούν στην οδό Άστιγγος, με μελωδίες του Ζαμπέτα, γλυκοτραγουδισμένες από λαρύγγια του ελληνικού πενταγράμμου.

Ένα «βαρβαγιάννη» για αρχή, μια ποικιλία μπύρας (κοτόπουλο, κολοκυθοκεφτέδες, τρεις σος, πανσέτα και ότι μας χορταίνει). Συζητήσεις για blogs και πολλά γέλια λόγω ούζου (λέμε τώρα), απόψεις για να γνωριστούμε καλύτερα με τους ψυθίρους της ζωής. Ζωντάνια, καλή εξυπηρέτηση και ζεστή ατμόσφαιρα. Όλα αυτά αρκούν για να περάσω ένα όμορφο βράδυ, μετά από 10 ώρες δουλειάς! Κουβέντες που τείνουν στο άπειρο, μελλοντικές συνεργασίες και πολλές ιδέες να πέφτουν στο τραπέζι.

Η συναντήσεις μας έχουν συνέχεια…Και αυτό είναι δέσμευση.

Πληροφορίες
Άστιγγος 8
Μοναστηράκι
210 3214152

Τι μου άρεσε:
1) Που γνώρισα νέα πρόσωπα, πιο αισιόδοξα από μένα!
2) Η έκφραση του σερβιτόρου στα γέλια μας και τις φωνές μας.
3) Η νύχτα μας είχε συνέχεια…με live!
4) Εκτιμώ τις λαχανοαπόψεις!

Τι δεν μου άρεσε:
1) Με το ούζο παραλογίζομαι!
2) Γιατί την επόμενη μέρα να πάω δουλειά;

Όλο ούζο ούζο το βαρέθηκα,
jane

Posted in Ώρα Φαγητού | 3 Comments »

Σκέψεις…

Πέμπτη, Φεβρουαρίου 5th, 2009

Εμπνευσμένο από μια φίλη…

Η ώρα ήταν ήδη οχτώ το απόγευμα. Δεν κατάλαβε πότε έπεσε η νύχτα, από το πρωί χωμένη στους τέσσερις τοίχους του γραφείου. Δεν παραπονιόταν για τη δουλειά, άλλωστε ήταν ευχαριστημένη με αυτό που διάλεξε. Απλά, ώρες ώρες δούλευε για να απασχολεί το μυαλό της με κάτι. Για να εκπαιδεύσει τη μνήμη της, να ξεχνάει όλο και περισσότερο.

Τις τελευταίες μέρες της έλειπαν πολύ…Με τον καιρό συνειδητοποιούσε, πως οι άνθρωποι που πραγματικά την αγάπησαν σε αυτό που λέγεται ζωή, δεν ήταν πια κοντά της. Άναψε τσιγάρο κάπως βιαστικά…από το ράδιο άκουσε τα βραχνιασμένα λόγια να μονολογούν, κάπως απελπισμένα, ,του μυαλού μου οι εικόνες να σβηναν σαν να ταν πόρνες της στιγμής, να μην έχω να θυμάμαι όλα αυτά που με πονάνε…. Ακόμα και η τύχη έπαιζε μαζί της. Ποτέ δεν την προκάλεσε ιδιαίτερα, στηριζόταν στις επιλογές της. Εκείνη όμως δεν ήταν ποτέ με το μέρος της.

Ακόμα δυσκολεύεται να αποτυπώσει με λέξεις όσα συνέβησαν τα τελευταία χρόνια…τα ρούχα της όμως δηλώνουν περισσότερα. Μια φίλη της είπε, στο μαύρο να βλέπει χρώμα, όμως η ίδια ξέρει πως όσο και να βάφει την καθημερινότητά της με πράσινο, για ελπίδα, το χρώμα δεν αλλάζει…είναι το ίδιο μαύρο πάντα. Το συνήθισε! Όπως τα νοσοκομεία, τα νοσταλγικά βράδια και τις ατέλειωτες ώρες μπροστά στις φωτογραφίες. Μάλιστα κατάφερε να δείχνει πραγματικά χαρούμενη, μπροστά στους άλλους. Άκουσε μια φράση και έβαλε τα γέλια «Πραγματικά αντλώ δύναμη από σένα!». Γέλασε κοροϊδευτικά. Στις σημαντικές στιγμές, είχε μάθει να κάνει καλά τον καραγκιόζη…πολύ το θεωρούν χιούμορ. Άμυνα είναι, τίποτα παραπάνω.

Σταθερή μπροστά στο παράθυρο του γραφείου, κοιτώντας τα βιαστικά φώτα της λεωφόρου, έψαξε να βρεί τι πραγματικά ήταν αυτό που την μελαγχολούσε. Σκέφτηκε πως κάποια γεγονότα συμβαίνουν λίγο νωρίτερα απ’ ότι θα έπρεπε, όμως εκείνη δεν είχε σε ποιον να μιλήσει για τα ευχάριστα στη δουλειά, τους στίχους που κρύβει καλά στο συρτάρι και όλα εκείνα που θα στόλιζαν τα μάτια των δικών της, με καμάρι και περηφάνια.

Θυμήθηκε ένα μεσημέρι στον έκτο όροφο του νοσοκομείου. Έβαλε στο ραδιοφωνάκι ένα κομμάτι να παίζει. Μιλούσε για αρχηγούς, ήταν η μπαλάντα της Ιφιγένειας, από τη φωνή της Χαρούλας. Άρχισε να το σιγοτραγουδά…μόλις σταμάτησε η φωνή της τραγουδίστριας, της ζήτησε ξανά και ξανά να της το τραγουδήσει. Τότε πήρε το μελανιασμένο χέρι της απαλά και το κράτησε μέσα στις παλάμες της. Άρχισε να ψιθυρίζει τα λόγια. Έγειρε το κεφάλι της στο πλάι, για να μη φανούν τα δάκρυα. Δυστυχώς μια σταγόνα κύλισε στον εξαντλημένο καρπό της, το συναίσθημα την πρόδωσε και αμέσως σταμάτησε το τραγούδι. Από εκείνη τη μέρα, όσες φορές τραγουδά τα δάχτυλα της αγγίζουν εκείνο το κουρασμένο χέρι. Τότε χαμηλώνει το βλέμμα για να μην την προδώσει το δάκρυ, που έχει μάθει να κρύβει με τόση επιτυχία.

Άναψε ακόμα ένα τσιγάρο, για να διώξει τις σκέψεις, ενώ είπε δυνατά «Μου λείπεις!». Μέσα στην ηρεμία του γραφείου, άκουσε μια φωνή να της λέει…’Σήμερα ήρθα να σιγοτραγουδήσουμε παρέα. Σ’ αγαπώ, ξέρεις ότι το εννοώ’ … Ήταν ίδιες, σαν δυό σταγόνες νερό…ίδια η μάνα της, που λένε Με πήρες κάποτε απ’ το χέρι και δεν σε ρώτησα που πάμε, είπα με σένα δε φοβάμαι μάνα καλή, μάνα μου έρμη.

Posted in Σκέψεις | 6 Comments »