Βόλτες στην πρωτεύουσα

Εμπνευσμένο από μια φίλη…

Η ώρα ήταν ήδη οχτώ το απόγευμα. Δεν κατάλαβε πότε έπεσε η νύχτα, από το πρωί χωμένη στους τέσσερις τοίχους του γραφείου. Δεν παραπονιόταν για τη δουλειά, άλλωστε ήταν ευχαριστημένη με αυτό που διάλεξε. Απλά, ώρες ώρες δούλευε για να απασχολεί το μυαλό της με κάτι. Για να εκπαιδεύσει τη μνήμη της, να ξεχνάει όλο και περισσότερο.

Τις τελευταίες μέρες της έλειπαν πολύ…Με τον καιρό συνειδητοποιούσε, πως οι άνθρωποι που πραγματικά την αγάπησαν σε αυτό που λέγεται ζωή, δεν ήταν πια κοντά της. Άναψε τσιγάρο κάπως βιαστικά…από το ράδιο άκουσε τα βραχνιασμένα λόγια να μονολογούν, κάπως απελπισμένα, ,του μυαλού μου οι εικόνες να σβηναν σαν να ταν πόρνες της στιγμής, να μην έχω να θυμάμαι όλα αυτά που με πονάνε…. Ακόμα και η τύχη έπαιζε μαζί της. Ποτέ δεν την προκάλεσε ιδιαίτερα, στηριζόταν στις επιλογές της. Εκείνη όμως δεν ήταν ποτέ με το μέρος της.

Ακόμα δυσκολεύεται να αποτυπώσει με λέξεις όσα συνέβησαν τα τελευταία χρόνια…τα ρούχα της όμως δηλώνουν περισσότερα. Μια φίλη της είπε, στο μαύρο να βλέπει χρώμα, όμως η ίδια ξέρει πως όσο και να βάφει την καθημερινότητά της με πράσινο, για ελπίδα, το χρώμα δεν αλλάζει…είναι το ίδιο μαύρο πάντα. Το συνήθισε! Όπως τα νοσοκομεία, τα νοσταλγικά βράδια και τις ατέλειωτες ώρες μπροστά στις φωτογραφίες. Μάλιστα κατάφερε να δείχνει πραγματικά χαρούμενη, μπροστά στους άλλους. Άκουσε μια φράση και έβαλε τα γέλια «Πραγματικά αντλώ δύναμη από σένα!». Γέλασε κοροϊδευτικά. Στις σημαντικές στιγμές, είχε μάθει να κάνει καλά τον καραγκιόζη…πολύ το θεωρούν χιούμορ. Άμυνα είναι, τίποτα παραπάνω.

Σταθερή μπροστά στο παράθυρο του γραφείου, κοιτώντας τα βιαστικά φώτα της λεωφόρου, έψαξε να βρεί τι πραγματικά ήταν αυτό που την μελαγχολούσε. Σκέφτηκε πως κάποια γεγονότα συμβαίνουν λίγο νωρίτερα απ’ ότι θα έπρεπε, όμως εκείνη δεν είχε σε ποιον να μιλήσει για τα ευχάριστα στη δουλειά, τους στίχους που κρύβει καλά στο συρτάρι και όλα εκείνα που θα στόλιζαν τα μάτια των δικών της, με καμάρι και περηφάνια.

Θυμήθηκε ένα μεσημέρι στον έκτο όροφο του νοσοκομείου. Έβαλε στο ραδιοφωνάκι ένα κομμάτι να παίζει. Μιλούσε για αρχηγούς, ήταν η μπαλάντα της Ιφιγένειας, από τη φωνή της Χαρούλας. Άρχισε να το σιγοτραγουδά…μόλις σταμάτησε η φωνή της τραγουδίστριας, της ζήτησε ξανά και ξανά να της το τραγουδήσει. Τότε πήρε το μελανιασμένο χέρι της απαλά και το κράτησε μέσα στις παλάμες της. Άρχισε να ψιθυρίζει τα λόγια. Έγειρε το κεφάλι της στο πλάι, για να μη φανούν τα δάκρυα. Δυστυχώς μια σταγόνα κύλισε στον εξαντλημένο καρπό της, το συναίσθημα την πρόδωσε και αμέσως σταμάτησε το τραγούδι. Από εκείνη τη μέρα, όσες φορές τραγουδά τα δάχτυλα της αγγίζουν εκείνο το κουρασμένο χέρι. Τότε χαμηλώνει το βλέμμα για να μην την προδώσει το δάκρυ, που έχει μάθει να κρύβει με τόση επιτυχία.

Άναψε ακόμα ένα τσιγάρο, για να διώξει τις σκέψεις, ενώ είπε δυνατά «Μου λείπεις!». Μέσα στην ηρεμία του γραφείου, άκουσε μια φωνή να της λέει…’Σήμερα ήρθα να σιγοτραγουδήσουμε παρέα. Σ’ αγαπώ, ξέρεις ότι το εννοώ’ … Ήταν ίδιες, σαν δυό σταγόνες νερό…ίδια η μάνα της, που λένε Με πήρες κάποτε απ’ το χέρι και δεν σε ρώτησα που πάμε, είπα με σένα δε φοβάμαι μάνα καλή, μάνα μου έρμη.

This entry was posted on Πέμπτη, Φεβρουαρίου 5th, 2009 at 09:17 and is filed under Σκέψεις. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.