Ήσουν πάντα δυνατός στα Μαθηματικά, αλλά στην έκθεση συχνά εκτός θέματος. Έτσι κύλησαν τα χρόνια, με μεγάλες παραγράφους, πλατειασμούς στο κυρίως θέμα και βιαστικούς επιλόγους. Έτσι ποτέ δεν είδες την ουσία των ανθρώπων και δεν μπήκες στον κόπο να διαβάσεις τις σκέψεις εκείνων που σε αγάπησαν.
Πάντα προφασιζόσουν το επιφανειακό, κέρδιζες χρόνο με μια φυγή, δύο τυπικές δικαιολογίες περί απόστασης και ένα σωρό κούφια λόγια. Όλα αυτά σε συνδυασμό με τον εγωισμό σου, εξασφάλιζαν τις νίκες σου. Ποτέ δε δέχτηκες την ήττα σαν αποτέλεσμα. Δεν παραδέχτηκες στον εαυτό σου ότι κάποιος κάποτε μπορεί να σε απορρίψει. Πότε θα μάθεις ότι όλα κερδίζονται με κόπο; Ότι οι προσπάθειες αξίζουν περισσότερο απo τις νίκες. Η πτώση, σου δίνει κίνητρο για να ανέβεις ξανά στην κορυφή.
Παράτησες όλα όσα είχες ονειρευτεί, για να βολευτείς σε μια θεσούλα στο δημόσιο, με την πρόφαση ότι λατρεύεις την επαρχία. Είδες όμως οτι και εκεί μοναξιά θα βρεις και μάλιστα μπόλικη. Δεν ήταν πέταγμα αυτό, άνοιγμα φτερών, ανώμαλη προσγείωση. Έπεισες τον εαυτό σου πως για να επιβιώσεις, θα πρέπει όλα να αλλάξουν. Πλήγωσες ανθρώπους με μοναδικό τρόπο, άλλαξες τις καθημερινές σου συνήθειες και προσπάθησες να γίνεις κομμάτι της κουτσομπολίστικης νοοτροπίας. Το κατάφερες αμέσως! Όμως καλά γνωρίζεις οτι το κενό δεν γεμίζει τόσο εύκολα…
Πότε λοιπόν θα μάθεις ότι ευτυχισμένος δεν γίνεσαι με τα εφήμερα, αλλά με αυτά που πραγματικά σε πονάνε και τα αγαπάς. Πάντα τα αγαπούσες, όπως και εκείνα άλλωστε, απλά δεν το παραδέχτηκες ποτέ.
Αν αγαπάς κάποιον άστον να φύγει αν γυρίσει πίσω σε σένα ήταν και θα είναι πάντα δικός σου ,αν δε γυρίσει δεν ήταν ποτέ.
Αν πάλι δε γυρίζει από εγωισμό κακό του κεφαλιού του και κάνε 10 προσευχές και 30 γονυκλισίες που γλίτωσες απο έναν μεγάλο μαλάκα!
καλα τα λες, καρκινακι. ολα με κόπο κερδιζονται, τουλαχιστον οσα αξιζουν,
ακομα κ τα θαυμασια συννεφα θελουν ψυχη σμιλεμενη από εσωτερικές δυναμεις
για να τα δεις οπως ειναι, μεγαλοπρεπα. κ αν δεν το παλεψεις μεσα σου, οσα κ να φτιασιδωνεις γυρω παλι στα ιδια καθεσαι (κ γλυστρα η ζωη σαν την αμμο, κ δεν ξαναρχεται)
παρε ενα ποιηματακι που αρμοζει, φιλια
Η Πόλις
Είπες· «Θα πάγω σ’ άλλη γή, θα πάγω σ’ άλλη θάλασσα,
Μια πόλις άλλη θα βρεθεί καλλίτερη από αυτή.
Κάθε προσπάθεια μου μια καταδίκη είναι γραφτή·
κ’ είν’ η καρδιά μου — σαν νεκρός — θαμένη.
Ο νους μου ως πότε μες στον μαρασμό αυτόν θα μένει.
Οπου το μάτι μου γυρίσω, όπου κι αν δω
ερείπια μαύρα της ζωής μου βλέπω εδώ,
που τόσα χρόνια πέρασα και ρήμαξα και χάλασα».
Καινούριους τόπους δεν θα βρεις, δεν θάβρεις άλλες θάλασσες.
Η πόλις θα σε ακολουθεί. Στους δρόμους θα γυρνάς
τους ίδιους. Και στες γειτονιές τες ίδιες θα γερνάς·
και μες στα ίδια σπίτια αυτά θ’ ασπρίζεις.
Πάντα στην πόλι αυτή θα φθάνεις. Για τα αλλού — μη ελπίζεις –
δεν έχει πλοίο για σε, δεν έχει οδό.
Ετσι που τη ζωή σου ρήμαξες εδώ
στην κώχη τούτη την μικρή, σ’ όλην την γή την χάλασες.
Το κενό όχι απλά δεν γεμίζει, αλλά γίνεται όλο και μεγαλύτερο όσο το σκαλίζεις.