Βόλτες στην πρωτεύουσα

Ακούγοντας ένα περίλυπο τραγούδι ή καλύτερα ποίημα μελοποιημένο, από τους στίχους του Κώστα Ουράνη, ταξίδεψα. Περίεργο αλλά δεν μελαγχόλησα…

«Θα πεθάνω ένα πένθιμο του φθινόπωρου δείλι
μες την κρύα μου κάμαρα όπως έζησα: μόνος
στη στερνή αγωνία μου τη βροχή θε ν’ ακούω
και τους γνώριμους θόρυβους που σκορπάει ο δρόμος.»

Δημιουργήθηκαν πολλά ερωτηματικά και οι εικόνες άρχισαν να εξελίσσονται μπροστά μου με ταχύτητα φωτός. Αλήθεια, πώς θα ήταν η αντίδραση των φίλων και γνωστών, αν κάποια μέρα το «ποτέ ξανά» γινόταν πραγματικότητα; Ποιό μορφασμό και ποιά έκφραση θα είχαν τα πρόσωπα της οικογένειας και του καλού μου; Ποιά θεία θα σπαρταρούσε από τους λυγμούς και ποιός αδελφικός φίλος θα έκλεγε βουβά σε μια γωνιά;

Πόσες φορές θεωρούμε δεδομένα τα πρόσωπα που καθημερινά συναναστρεφόμαστε και πόσο άδικα ισχυριζόμαστε ότι «αυτό ποτέ δεν μπορεί να συμβεί!» Φοβόμαστε να το παραδεχτούμε οτι το «μαύρο σκοτάδι» αργά ή γρήγορα πλησιάζει; Ή μήπως πίσω από το moto «σκέφτομαι πάντα θετικά» απομακρύνουμε τις λογικές εξελίξεις από τη σκέψη μας;

«Αν σε χάσω θα τρελαθώ», λένε οι εραστές, τις ώρες που το χάραμα τους βρίσκει ξαπλωμένους σε ιδρωμένα σεντόνια. «Να προσέχεις, μη μου πάθεις τίποτα», προστάζει η μάνα το εφτάχρονο παιδάκι, όταν χαρούμενο ξεκινάει για το απογευματινό του παιχνίδι. Φράσεις που κρύβουν ανησυχία και φόβο.

Και αν δεν ζούσα…τότε τί; Θα κλάψεις για μέρες (ίσως για μήνες), θα αναφέρεις σπάνια το όνομα μου για να μη θυμάσαι, θα καρφώνεις το βλέμμα στη φωτογραφία μου και θα φωνάζεις «Δεν το πιστεύω». Θα βάλεις στο ραδιόφωνο το αγαπημένο μου τραγούδι και θα καπνίζεις, ακούγοντας τη φωνή να σπάει. Μετά θα συχνάζεις στα μέρη που πήγαινα βολτάροντας. Θα παραγγείλεις τον αγαπημένο μου καφέ και στρίβοντας δυο τσιγάρα, ένα για σένα και ένα για μένα, θα σου κρατάω συντροφιά, μόνο στις σκέψεις σου.

Ύστερα θα κατέβεις στο λιμάνι μια βόλτα, θα χαθείς στο απέραντο μπλε άλλα δεν θα είμαι εκεί για να σε πάρω αγκαλιά και να σου πω δειλά οτι κάνει κρύο εδώ. Θα βάλεις πρώτη και με το γκάζι πατημένο θα σπινιάρεις, αλλά ο συνοδηγός σου πουθενά! Θα σου λείψει ο καπνός που βγαίνει από το τσιγάρο μου και η στάχτη που λερώνει το κάθισμα του αυτοκινήτου σου. Γκρινιάζεις; Ακόμα και τώρα που δεν είμαι εκεί;

Μετά από χρόνια θα δεις κάποια περαστική, που θα μου μοιάζει. Θα κολλήσεις πάνω της με τα μάτια σου. Θα φοράει το μπλε κασκόλ μου και θα περπατάει βιαστικά, όπως εγώ στους περιπάτους μας. «Πώς σε λένε;», θα την ρωτήσεις αμήχανα. Θα σου ρίξει ένα εξεταστικό βλέμμα, όπως τότε που μου έλεγες ψέματα. Ακόμα και με την άκρη του ματιού μου το καταλάβαινα. Με βραχνή φωνή, όπως η δική μου, λίγες ώρες πριν πιώ τον πρωινό καφέ μου,
«Ζωή! Το όνομα μου είναι Ζωή».

Έτσι θα συνειδητοποιήσεις ότι ακόμα και αυτή συνεχίζεται…Η ζωή συνεχίζεται…Μαύρη και άχαρη; Χαμογελαστή και αισιόδοξη; Διάλεξε εσύ, την συνέχεια που θες!

Κι αυτή θα ‘ναι η μόνη του θανάτου μου μνεία.

Στίχοι: Κώστας Ουράνης
Μουσική: Διάφανα Κρίνα
Πρώτη εκτέλεση: Διάφανα Κρίνα

This entry was posted on Τρίτη, Φεβρουαρίου 24th, 2009 at 14:31 and is filed under Σκέψεις. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.