Archive for Μαρτίου, 2009

« Older Entries

Η παραγκούπολη με τα κρίνα

Τρίτη, Μαρτίου 31st, 2009

Favela είναι ένα αγριολούλουδο που ανθίζει σε βουνά, απλώνει τις ρίζες του και αντέχει. Μια παραγκούπολη, που από μέσα της ξεφύτρωσαν άνθρωποι λουλούδια.

Έτσι κατέφθασε στην Πέτρου Ράλλη μια μουσική σκηνή, που ήρθε για να μείνει και να ριζώσει. Στο χώρο αυτό τα Διάφανα Κρίνα, έδωσαν δύο Live παραστάσεις για το κοινό τους. Στις 20 και 27 Μαρτίου. Εννοείται πως δεν θα μπορούσαμε να απουσιάζουμε.

diafana_krina

Νέος δίσκος, νέα κομμάτια με πιο αισιόδοξη ματιά, όσο περίεργο και αν ακούγεται. Μην φοβάσαι μωρό μου, πάνω λάμπουν τ’ αστέρια κι εδώ κάτω λάμπουμε εμείς. Για στίχος του συγκροτήματος, είναι αρκετά αισιόδοξος. Παλιές τους επιτυχίες όπως Κυριακή των Βαίων, Μέρες Αργίας, Η αγάπη είναι ένας σκύλος απ’ την Κόλαση, Απέραντη θλιμμένη Ανταρκτική , πόρωσαν το κοινό και σε πολλούς θύμησαν χρόνια εφηβικά.

Δυστυχώς δεν ακούσαμε τα αγαπημένα μας, Τα χρόνια μου ναυάγησαν στις ξέρες σου, Θα πεθάνω ένα πένθιμο του φθινόπωρου δείλι, Έγινε η απώλεια συνήθεια μας. Another time, ίσως. Δραστήριοι, με νεύρο και πάθος ένα από τα καλύτερα ελληνικά συγκροτήματα για άλλη μια φορά συγκίνησαν και άναψαν τα αίματα της νεολαίας…και όχι μόνο. Ελπίζουμε το καλοκαίρι να είναι πάλι κοντά μας.

Πληροφορίες
Favela Live Stage
Πέτρου Ράλλη 29 & Κρήτης 1
Ρούφ

Photo: fm-ekfrasi

Τι μου άρεσε:
1) Η παρέα της βραδιάς. Είχα συνοδεία στην κατάθλιψη.
Παράπονο δεν έχω!
2) Επιτέλους πήγα Διάφανα Κρίνα. Ω ναι!

Τι δεν μου άρεσε:
1) Ο αποχαιρετισμός του τραγουδιστή…”Τα λέμε σε μια άλλη ζωή”
2) Πολύ κάπνα, βρε παιδί μου…φαντάσου να ήμουν αντικαπνίστρια :p

Βάλτε να πιούμε (ζωή),
Jane

Posted in Σκηνές | No Comments »

Θέατρο Πόρτα

Δευτέρα, Μαρτίου 30th, 2009

“Τι σχέση έχει ο Μικ Τζάγκερ με τον Λένιν; Τι συνδέει τον Σύντ Μπάρετ με το Θεό Πάνα; Τι ενώνει την ποίηση της Σαπφώς με τους Πινκ Φλόιντ; Ποια η σχέση του Rock ‘n’ Roll με την επανάσταση;”

porta_rock'n'roll

Rock’n’Roll μια παράσταση που αναφέρεται στο Μάη του ‘68 και την Άνοιξη της Πράγας, με την σκηνοθετική ματιά του Γιώργου Κοτανίδη. Το έργο του Tom Stoppard, γεμάτο μουσική και πολιτικές συγκρούσεις.

Ήρωες…Ένας Τσέχος φοιτητής, ο Γιάν, που αγαπά τη μουσική και αγωνίζεται για έναν διαφορετικό, ανθρώπινο σοσιαλισμό. Ένας παλαίμαχος κομουνιστής, ο Μάρξ, οπαδός των σοβιετικών και απογοητευμένος από τις πολιτικές εξελίξεις. Η γυναίκα του Μάρξ, Έληνορ δίνει μάχη με τον καρκίνο, αγαπά και διδάσκει τον λυρισμό της Σαπφούς. Η κόρη τους Εσμέ, παιδί των λουλουδιών, άνθρωπος των αισθήσεων και των παραισθήσεων. Μουσική, πολιτικές συγκλίσεις και αποκλίσεις, έρωτας και επανάσταση.

Η μουσική επένδυση της παράστασης από τραγούδια των Pink Floyd, Bob Dylan, Rolling Stones, Velvet Underground, U2, John Lennon, Guns `n Roses, Grateful Dead, Beach Boys και Syd Barrett. Ομολογώ πως στο wish you were here, η συγκίνηση ήταν έκδηλη.

Κατά την ταπεινή μου γνώμη η μουσική από μόνη της δεν έκανε επανάσταση, αλλά ακολούθησε τα πολιτικά γεγονότα και χρησιμοποιήθηκε σαν τρόπος έκφρασης, με μεγάλη επιτυχία. Οι κατάλληλοι δημιουργοί και καλλιτέχνες τη σωστή στιγμή, δημιουργούν θαύματα.

Πληροφορίες
Θέατρο Πόρτα
Μεσογείων 59
210 77 80 518
Τιμή εισιτηρίου: 28€

Τι μου άρεσε:
1) H ερμηνεία της Έληνορ, εξαιρετική!
2) Ο ρόλος του Μάρξ, πραγματικά γραμμένος για τον Κοτανίδη.
3) Οι μουσικές…έχω γεννηθεί σε λάθος εποχή.

Τι δεν μου άρεσε:
1) Η ενδυματολόγος θα μπορούσε να “παίξει” περισσότερο με τα κουστούμια. Το απαιτούσε η εποχή άλλωστε.
2) Στη σκηνή όπου το “μέλλον της Αριστεράς” με το “παρελθόν του κομμουνισμού” συγκρούονται, δεν δώθηκε το απαραίτητο βάρος. Εκεί κρύβεται το νόημα του έργου.

Υ.Γ. Ευχαριστούμε το neolaia.gr για το διαγωνισμό που πραγματοποίησε και κλήρωσε 30 διπλές προσκλήσεις. (ήμουν και εγώ στους νικητές ;) )

Ροκάρουμε γιατί γουστάρουμε,
Jane

Posted in Κουλτούρα, να φύγουμε | No Comments »

Beat

Κυριακή, Μαρτίου 29th, 2009

Εδώ και λίγες εβδομάδες, η άφιξη του νέου καλλιτεχνικού bar, στην Καρύστη είναι γεγονός. Δύο ιδιαίτεροι καλλιτέχνες αποφασίζουν να ενώσουν, για άλλη μια φορά, τις δυνάμεις τους στην νυχτερινή ζωή της Αθήνας.

Γιάννης Ζουγανέλης και Σάκης Μπουλάς, συνεργάζονται για να δώσουν ποιότητα στο ποτό μας και νοστιμιά στις γεύσεις μας. Τo Beat, βρίσκεται πίσω από το θέατρο Μουσούρη. Ένας χώρος με καφέ και μαύρο, άψογη εξυπηρέτηση και χαλαρή μουσική. Προσωπικό με γνώση και διάθεση, deco με στυλ και κόσμο άκρως καλλιτεχνικός.

Απολαύσαμε τον καφέ μας και εκ των υστέρων ένα ποτήρι κρασί. Σύντομα και φαγητό. Διότι είμαστε παρίεργοι ;) . Καλή επιλογή για επαγγελματικό δείπνο ή για ποτό μετά το θέατρο, για καλλιτεχνική ανάλυση μετά την παράσταση.

Πληεροφορίες
Καρύτση 7
Αθήνα
210-3222253

Τι μου άρεσε:
1) Το ασημί πάτωμα, έκανε ωραία αντιθεση με το τους καφετί καναπέδες και τα μαύρα τραπέζια.
2) Ο σερβιτόρος που μου πρόσφερε το κρασί μου. Άψογες κινήσεις. Εύγε!

Τι δεν μου άρεσε:
1) Έντονες οι μυρωδιές από την κουζίνα…Καλύτερος εξαερισμός, η λύση.

Απίστευτα κι όμως ελληνικά,
Jane

Posted in Στέκια | 2 Comments »

Ψυχολογία Ώρα Μηδέν…

Παρασκευή, Μαρτίου 27th, 2009

Έχω την αίσθηση οτι γερνάω…Οτι αδειάζω μέρα με τη μέρα και η ενέργεια μου τροφοδοτεί το άσκοπο ψάξιμο της ψυχής μου. Ψυχή, τι λέξη και αυτή;
feuille-morte
Ορισμοί και τύποι που αποκαλύπτουν τη σημασία της. Ορίζεται, ως την άυλη ουσία του ανθρώπου η οποία αποτελεί την έδρα της προσωπικότητάς του, επιζεί μετά τον θάνατο του σώματος, όντας η ίδια αθάνατη, και στη συνέχεια μεταβαίνει είτε σε κάποια άλλη κατάσταση είτε σε κάποιο άλλο σώμα. Ψυχολογία είναι η επιστήμη, που στόχο έχει να ερευνήσει τον εσωτερικό κόσμο του ανθρώπου και να κατανοήσει την ανθρώπινη συμπεριφορά μέσα στο κοινωνικό γίγνεσθαι και τις γενεσιουργές αιτίες της. Πάνω στην ψυχή έχουν στηριχτεί θρησκευτικές και φιλοσοφικές απόψεις.

Κι αν η ψυχολογία μου είναι συνώνυμη της απογοήτευσης; Αν η ανθρώπινη συμπεριφορά μου είναι απρόσιτη και πέτρινος τοίχος απέναντι σου; Τότε… διαβάζω Φρόιντ (δίνω οστά σε έννοιες όπως το ασυνείδητο), ακούω κλασσική μουσική και ταλαντεύομαι ανάμεσα σε τίτλους παράξενων βιβλίων…”Αλαφροΐσκιωτες”, “η Σαββατογεννημένη”, “Αντίο φιλενάδα” και για επιδόρπιο “Που πάει το πάθος όταν χάνεται;”.

Υπάρχει νόημα σε αυτό τον κύκλο ή είναι θέμα περιέργειας; Ο Αριστοτέλης στη φράση του “όλοι οι άνθρωποι διψούν για γνώση”, κρύβει το μυστικό. Aλλά μην ξεχνάμε πως η περιέργεια σκότωσε τη γάτα, ενώ το “πίστευε και μη ερεύνα” έγινε δόγμα για πόλλους. Μα τι νόημα έχει να ψάχνεις; Πάντα επιστρέφω στο μηδέν και μελαγχολώ. Το μηδέν είναι μια βάση. Ένα σημείο αναφοράς για να φτάσεις στο άπειρο.

Αν βρίσκεσαι στο μηδέν, ρίξε μια ματιά δίπλα σου. Κάπου εκεί είμαι και εγώ. Αν πάλι φτάνεις το άπειρο, μην με περιμένεις…Έχω αρκετό δρόμο…Αν και θα θελα πολύ να είμαι σε απόσταση αναπνοής μαζί σου. Έτσι, για να μην χαθεί το μυστήριο!

Απορώντας μόνη,
Jane

Photo: Τα φθινόπωρα των ποιητών

Posted in Σκέψεις | No Comments »

Ροζαλία

Πέμπτη, Μαρτίου 26th, 2009

Μια γειτονιά που πολύ αγαπώ, για βόλτες και ρεμάλιασμα (με την καλή έννοια), είναι τα Εξάρχεια. Ειδικά η περιοχή που ονομάζεται Νεάπολη, με τα παλιά νεοκλασσικά κτίρια και τους πεζοδρομημένους συνοικιακούς δρόμους!

Ας επανέλθουμε όμως στα στενά γύρω από την underground Πλατεία της Πόλης. Στην Βαλτετσίου επισκευθήκαμε μια από τις πιο παλιές ταβέρνες…τη γνωστή Ροζαλία.Ο ιδιοκτήτης της, Αχιλλέας, αγαπάει το επαγγελμά του και θέλει οι πελάτες να μένουν ευχαριστημένοι. Σέ μια καταπράσινη αυλή στο κέντρο της πόλης, με γυάλινη οροφή, οι νοστιμιές σου ανοίγουν την όρεξη.

Έξυπνο σερβίρισμα, με έναν δίσκο γεμάτο ορεκτικά, παρουσιάζεται μπροστά σου και επιλέγεις διάφορες γεύσεις. Όπως σαλάτα πικάντικη, φάβα, γαρίδες σαγανάκι, μπεκρή μεζέ και πιπεριές ψητές. Η καθυστέρηση δεν είναι φίλη του καταστήματος και αυτό το εκτιμώ. Καλομαγειρεμένα πιάτα που συνδυάζουν την παράδοση και την εξέλιξη της γεύσης. Προτεινόμενο πιάτο κοτόπουλο μπύρας με ροκφόρ (και τα μυαλά στα κάγκελα). Αξέχαστη εμπειρία το σφακιανό αρνάκι και το χοιρινό με σάλτσα γιαουρτιού. (Τιμή ανά άτομο 15-17€)

Ένα μαγαζί με ιστορία περίπου 30 χρόνων και επισκέπτες φοιτητές, πολιτικούς και καλλιτέχνες. Μια αναδρομή στην “ιστορία της πόλης” ποτέ δεν έβλαψε κανέναν. Καλή όρεξη!

Τι μου άρεσε:
1) H ταχύτατη εξυπηρέτηση.
2) Ο μελαγχολικός καιρός, λίγο πριν πιάσει η μπόρα.

Τι δεν μου άρεσε:
1) Όταν ο χρόνος περνάει άσκοπα και η ματαιότητα γίνεται σύμμαχος μας.
2) Το μυστήριο χάνεται εύκολα μεταξύ ανθρώπων, αλλά κερδίζεται πολύ δύσκολα!

Πληροφορίες
Βαλτετσίου 58
Εξάρχεια
210 3821685
Photo: www.athensinfoguide.com

Γλυκά φιλιά,
jane

Posted in Ώρα Φαγητού | 1 Comment »

Σύνταγμα, ώρα για καφέ

Τετάρτη, Μαρτίου 25th, 2009

Έχεις ξεποδιαριστεί από τo shopping, προσπαθείς να πίεις ενα ρημαδοκαφέ από το πρωί και δεν τα έχεις καταφέρει ακόμη.  Υπάρχουν λύσεις μην πνίγεσαι σε μια κουταλιά νερό!
sokolata
Ερμού 56 σε μια μικρή στοά, βρίσκεται η μικρή φωλιά της “Σοκολάτας 56“. Ένα mini bistrot με άποψη, καλό καφέ και χαρούμενη διακόσμηση. Χρώμα παντού και ευγενικές παρουσίες.Αν όμως θέλεις να φάς και μια πάστα βρε αδερφέ…Τότε επισκέψου το “γλυκογένεσις“. Ένα caffe bistrot στην καρδιά της πρωτεύουσας, με σπιτικά γλυκά, φρέσκα σάντουιτς, αλλά αρκετά τσιμπημένες τιμές. (Info: Καραγιώργη Σερβίας 9 & Βουλής).

Αν πάλι θέλεις να πιείς ή να τσιμπήσεις κάτι, δίπλα στους Χρηματιστές της Αθήνας, τότε Νίκης Cafe είναι το ιδανικό μέρος. Από τις 6:00 το πρωί μέχρι τις 4:00 τα ξημερώματα βρίσκεται κοντά μας και εντυπωσιάζει. Το απόγευμα, οι μουσικές γίνονται πιο τζαζ, μπλουζ 60’s και ο καφές μετατρέπεται σε ποτό. Aπό τις 12:00 μέχρι τις 22:00, o γάλλος chef του Νίκης Cafe, μας προτίνεις γεύσεις και μας κολάζει. Κρέπες γλυκές και αλμυρές, ζυμαρικά και δροσιστικές σαλάτες. (Info: Ερμού & Νίκης, 2103234971)

Y.Γ. Διάβασα σε ένα βιβλίο το εξής.  Οτι οι έξυπνες γυναίκες, δεν έχουν μέλλον με τους άντρες…έχουν όμως παρελθόν!

Βόλτες βόλτες βόλτες,
Jane

Posted in Μια γουλιά καφέ | No Comments »

Άσωτος Ιός

Κυριακή, Μαρτίου 22nd, 2009

Το blog επιτέλους υπολειτουργεί (τεχνολογία τι να πεις…). Ενώ οι ιστορίες από τη Σύρο έχουν συνέχεια και πολλές θερμίδες! Πάμε για φαγητό; Δεν νομίζω να μου το αρνηθείς!

Στην Ποσειδωνία της Σύρου, βρίσκεται άλλος ένας Άσωτος Ιός (τραγούδι του Νίκου Πορτοκάλογλου), με γεύσεις από το Λίβανο, τη Συρία και άρωμα ελληνικό. Ένας φιλικός χώρος διακοσμημένος με παλιές κονσέρβες στα ράφια του, ένα ξύλινο γραμμόφωνο για 45άρια και την παλιά δερμάτινη τσάντα του ταχυδρόμου κρεμασμένη. Στο τραπέζι μας χούμος, ταμπουλέ, σαλάτα με κόκκινα φασόλια και τηγανια μερακλίδικη (διότι είμαστε Έλληνες). Στις μουσικές; Επιλογές από τα αριστουργήματα του Καλδάρα και του Ξαρχάκου. Τότε που ο Νταλάρας ήταν στη δεκαετία των 20+ χρόνων, φορούσε καζάκα και είχε χωρίστρα στο πλάι. Στιγμές που πέρασαν, αλλά δεν μπόρεσαν να συνεχίσουν!

Επόμενος προορισμός Γαλλισάς. Στην ταβέρνα του Μήτσου (ξέρω το όνομα δεν είναι πολύ πετυχημένο, αλλά η κουζίνα σε κάνει να τα ξεχάσεις όλα), όπου η θέα είναι φανταστική, με την Ερμούπολη να ξαπλώνει στα πόδια σου, ο ήλιος να σε ζεσταίνει και οι μυρωδιές να σου ανοίγουν την όρεξη. Προτιμήσαμε θαλασσινά! Χταπόδι ψητό, γαρίδες, καλαμαράκια και σαλάτες δροσιστικές! Βέβαια αν είστε φίλοι του κρέατος, πραγματικά εδώ θα βρείτε την καλύτερη μπριζόλα!

Σoυ άνοιξα την όρεξη; Εύχομαι να μην βρίσκεσαι σε δίαιτα και προσπαθήσεις να φας το πληκτρολόγιο, από τη στέρηση ;)

Τι μου άρεσε:
1) Όταν στις φλέβες του άντρα κυλάει το savοir vivre, ξέρει να καθαρίζει την γαρίδα με το μαχαιροπίρονο…τότε αυτός ο bon viver ονομάζεται Παντελής.
2) Πάντα σε μια παρέα υπάρχει το οργανωτικό μυαλό…η Φωτεινή!

Τι δεν μου άρεσε:
1) Που δεν μένω στη Σύρο, δεν βλέπω θάλασσα όταν έρχεται η ανατολή και κάνω περισσότερο από δέκα λεπτά να φτάσω στο γραφείο.

Ανοιξιάτικα φιλιά,
Jane

Posted in Τα "Έκτός Έδρας", Φαγητό | No Comments »

Hoxton

Κυριακή, Μαρτίου 22nd, 2009

Μια από τις αναβαθμησμένες περιοχές της Αθήνας ειναι το τιμημένο Γκάζι. Θες το metro, θες η trendy νοοτροπία, θες η ψευτοκουλτούρα που διακρίνει τον μέσο έλληνα; Το Γκάζι είναι must προορισμός για όλους. Ένα στέκι που ακούει στο όνομα Hoxton είναι από τα πολυσυζητημένα μαγαζιά της πόλης.

hoxtonhoxtonhoxton

Το Hoxton στην πραγματικότητα είναι μια περιοχή στο ανατολικό Λονδίνο, όπου τα μπαρ και τα club ποικίλουν. Σε αυτή την περιοχή συχνάζει η νεολαία της Αγγλικής πρωτεύουσας. Μια αντίστοιχη περίπτωση στην Ελλάδα είναι το Γκάζι (υπερβολική παρομοίοση). Ένα alternative στέκι με retro, pop και indie ακούσματα. Ποτά κάπως καθαρά, αλλά από θέμα τιμών, καμία σχέση με το δοξασμένο Λονδίνο. Μια μπύρα εδώ κοστίζει 7euro ενώ στην πλατεία του Hoxton της Αγγλίας μονο 2,77. Τεράστια η διαφορά. Επίσης στην Αγγλία σερβίρονται όλες οι μπύρες σε ποτήρι πίντας (0.568 λίτρο) για 4.71 ευρώ. (Υποτίθεται οτι το Λονδίνο είναι μια από τις πιο ακριβές πόλεις του κόσμου). Πόσο πίσω από τον ήλιο είμαστε στην Ελλάδα; Για ποτήρι στην μπύρα, ούτε λόγος…μάλλον ο λαντζέρης παραιτήθηκε πρόσφατα, φαντάζομαι!

Μια mini περιγραφή του χώρου. Βιομηχανική διακόσμηση με μεγάλους καναπέδες τύπου Chesterfield, αυτοσχέδια βαρέλια για να ακουμπάς το ποτό σου και στους τοίχους πίνακες ζωγραφικής, από νέους καλλιτέχνες (μοντέρνα τέχνη). Να έχεις υπόψη σου, οτι τραπέζι για να κάτσεις δεν θα βρείς εύκολα, ακόμα και τις απογευματινές ώρες, για έναν απλό καφέ. Υπάρχει περίπτωση όμως, να μοιραστείς το τραπέζι σου με μια άγνωστη παρέα. To know us better, ένα πράγμα.

Εάν είστε fan του ορθάδικου, για τις βραδινές σας εξόδους και της “χύμα κατάστασης” γενικώς, ίσως να αξίζει τον κόπο μια βόλτα στο Γκάζι, για να δείτε από κοντά το Hoxton της ακριβής μας Ελλαδίτσας.

Πληροφορίες
HOXTON
Βουτάδων 42
Γκάζι
210-3413395

Ciao tutti,
Jane

Posted in Μια γουλιά καφέ | No Comments »

Μπρίκι

Σάββατο, Μαρτίου 21st, 2009

Τα καλύτερα ανθρώπινα αισθήματα είναι τα φιλικά. Να ξέρεις οτι υπάρχουν άνθρωποι, που από τύχη γνωριστήκατε κάπου στο παρελθόν, εξακολουθείς να τους εμπιστεύεσαι, να τους λείπεις και να αλληλοαγαπιέστε! Σήμερα πραγματικά δέχτηκα ενδιαφέρον, ανησυχία και αγάπη από φίλους! Αισθάνομαι πραγματικά τυχερή και σίγουρη όταν οι άνθρωποι που με πλαισιώνουν δίνουν για μένα πολλά! Αν πώ τη λέξη σας αγαπώ…αρκεί; (πιστεύω πώς όχι).

Σήμερα είπιαμε το καφεδάκι μας, σε ένα από τα πιο γνωστά μποέμ στέκια της πόλης. Στην πλατεία Μαβίλη, βρίσκεται χρόνια τώρα ένα μαγαζάκι, το Μπρίκι, με ιστορία, θαμώνες με στύλ, ήχους alternative και funky. Μικρό αλλά πολύ φιλικό. Όλοι είμαστε οικογένεια εδώ, σύνθημα to know as better, ποτά καθαρά, κόσμος καλλιτεχνικής φύσεως, ατμόσφαιρα που θυμίσει bistrot και μια κουλτούρα από film γαλλικό.

Αν και η βροχή με μελαγχωλεί, ενώ η υγεία μου με ταλαιπωρεί, η διάθεση μου είναι ανεβασμένη και συγκινημένη. Πατάω μια παύση στη μαυρίλα μου, για σήμερα, συνεχίζω να χαμογελώ και ετοιμάζω τις “βαλίτσες μου” , για να ταξιδέψουν ως τη Ρώμη, τη Σαντορίνη και πολύ πιθανόν και την Ικαρία. Καλό ταξίδι αναμνήσεις μου!

Πληροφορίες
Πλατεία Μαβίλη
Δορυλαίου 6
210-6452380

Σας γλυκοφιλώ,
jane

Posted in Στέκια | No Comments »

Οι βαλίτσες μας…

Δευτέρα, Μαρτίου 16th, 2009

Το παρελθόν μας, λένε πολλοί, είναι οι βαλίτσες που κουβαλάμε μαζί μας. Αυτές οι βαλίτσες μπορεί να είναι χαρές, λύπες, άνθρωποι και βλέμματα που μας έκαναν να μοιάζουμε σαν Θεοί ή σαν ένα μεγάλο τίποτα.

Μερικοί άνθρωποι τις σέρνουν μαζί τους, με αναστεναγμούς και απογοήτευση, άλλοι με μια αίσθηση γλυκιά σαν ανάμνηση που τους κρατά συντροφιά. Υπάρχουν και εκείνοι που ποτέ δεν θέλουν να τις αποχωριστούν και ας τους θυμίζουν πόνο, μελαγχωλία και απαισιοδοξία. Οι βαλίτσες πολλές φορές, αλλάζουν χέρια και ταξιδεύουν σε άλλους σταθμούς με άγνωστο προορισμό.

Είναι κάποιες στιγμές όμως, που ο κάτοχος όλων αυτών των αποσκευών είναι γατζωμένος από εκείνες και ποτέ δεν θέλει να δει τη συνέχεια του χωρίς αυτές. Τις κρατάει και ας τον κουράζουν. Εκείνος όμως, δεν τις βλέπει έτσι, αλλά σαν την προέκταση των χεριών του. Είναι εσωτερική ανάγκη για εκείνον να μην ξεχνάει ποτέ. Να κολλάει στο παρελθόν, να δακρύζει στα σκοτεινά. ‘Οταν έρχεται όμως το φως, τις κρύβει καλά στην ντουλάπα του, φοράει το πιο λαμπερό χαμόγελο και συμπεριφέρεται σαν να μην υπάρχουν.

Έτσι μαθαίνει να μην μοιράζετε όλα εκείνα που τον έφτασαν ως εδώ. Προτιμά το τώρα να είναι πάντα στο μηδέν. Να μην ξεπερνά ποτέ τη στάθμη του νερού, να βρίσκεται συνεχώς στο βυθό. Ίσως είναι μεγάλο μειονέκτημα, πρώτα για εκείνον  και μετά για τους γύρω του. Ίσως να είναι και προτέρημα…Εθελοτυφλεί στα δύσκολα και αγχώνεται στα μικρά. Αγαπάει τη σκοτεινιά των σκέψεων του και τραγουδάει φάλτσα στο μαύρο χρώμα με στίχους καταθληπτικούς, ίσως και λυτρωτικούς πολλές φορές.

Ένα αμερικανικό ρητό λεεί, οτι συμπεριφερόμαστε κάποιες στιγμές σαν να βρίσκεται ένας ελέφαντας δίπλα στον καναπέ και εμείς πάντα κάνουμε οτι δεν υπάρχει. Κι όμως υπάρχει! Δεν προσπαθούμε να τον απομακρύνουμε ούτε όμως και να τον δούμε.

Μια πρόσφατη συμβουλή, αναφέρει ότι στη ζωή όταν νιώθουμε κενοί, μκροί, μόνοι, άσχημοι τότε έρχεται η στιγμή που πρέπει να ανοίξουμε τα φτερά μας και να πετάξουμε…

Πρέπει να διώξω τον ελέφαντα από τον καναπέ και να μάθω να πετάω…Αν σπάσουν τα φτερά μου και πέσω στον γκρεμό…Θα με βοηθήσεις εσύ;

Χαμογελώντας ψεύτικα,

jane

Posted in Σκέψεις | No Comments »

« Older Entries