Το παρελθόν μας, λένε πολλοί, είναι οι βαλίτσες που κουβαλάμε μαζί μας. Αυτές οι βαλίτσες μπορεί να είναι χαρές, λύπες, άνθρωποι και βλέμματα που μας έκαναν να μοιάζουμε σαν Θεοί ή σαν ένα μεγάλο τίποτα.
Μερικοί άνθρωποι τις σέρνουν μαζί τους, με αναστεναγμούς και απογοήτευση, άλλοι με μια αίσθηση γλυκιά σαν ανάμνηση που τους κρατά συντροφιά. Υπάρχουν και εκείνοι που ποτέ δεν θέλουν να τις αποχωριστούν και ας τους θυμίζουν πόνο, μελαγχωλία και απαισιοδοξία. Οι βαλίτσες πολλές φορές, αλλάζουν χέρια και ταξιδεύουν σε άλλους σταθμούς με άγνωστο προορισμό.
Είναι κάποιες στιγμές όμως, που ο κάτοχος όλων αυτών των αποσκευών είναι γατζωμένος από εκείνες και ποτέ δεν θέλει να δει τη συνέχεια του χωρίς αυτές. Τις κρατάει και ας τον κουράζουν. Εκείνος όμως, δεν τις βλέπει έτσι, αλλά σαν την προέκταση των χεριών του. Είναι εσωτερική ανάγκη για εκείνον να μην ξεχνάει ποτέ. Να κολλάει στο παρελθόν, να δακρύζει στα σκοτεινά. ‘Οταν έρχεται όμως το φως, τις κρύβει καλά στην ντουλάπα του, φοράει το πιο λαμπερό χαμόγελο και συμπεριφέρεται σαν να μην υπάρχουν.
Έτσι μαθαίνει να μην μοιράζετε όλα εκείνα που τον έφτασαν ως εδώ. Προτιμά το τώρα να είναι πάντα στο μηδέν. Να μην ξεπερνά ποτέ τη στάθμη του νερού, να βρίσκεται συνεχώς στο βυθό. Ίσως είναι μεγάλο μειονέκτημα, πρώτα για εκείνον και μετά για τους γύρω του. Ίσως να είναι και προτέρημα…Εθελοτυφλεί στα δύσκολα και αγχώνεται στα μικρά. Αγαπάει τη σκοτεινιά των σκέψεων του και τραγουδάει φάλτσα στο μαύρο χρώμα με στίχους καταθληπτικούς, ίσως και λυτρωτικούς πολλές φορές.
Ένα αμερικανικό ρητό λεεί, οτι συμπεριφερόμαστε κάποιες στιγμές σαν να βρίσκεται ένας ελέφαντας δίπλα στον καναπέ και εμείς πάντα κάνουμε οτι δεν υπάρχει. Κι όμως υπάρχει! Δεν προσπαθούμε να τον απομακρύνουμε ούτε όμως και να τον δούμε.
Μια πρόσφατη συμβουλή, αναφέρει ότι στη ζωή όταν νιώθουμε κενοί, μκροί, μόνοι, άσχημοι τότε έρχεται η στιγμή που πρέπει να ανοίξουμε τα φτερά μας και να πετάξουμε…
Πρέπει να διώξω τον ελέφαντα από τον καναπέ και να μάθω να πετάω…Αν σπάσουν τα φτερά μου και πέσω στον γκρεμό…Θα με βοηθήσεις εσύ;
Χαμογελώντας ψεύτικα,
jane
