Το blog επιτέλους υπολειτουργεί (τεχνολογία τι να πεις…). Ενώ οι ιστορίες από τη Σύρο έχουν συνέχεια και πολλές θερμίδες! Πάμε για φαγητό; Δεν νομίζω να μου το αρνηθείς!
Στην Ποσειδωνία της Σύρου, βρίσκεται άλλος ένας Άσωτος Ιός (τραγούδι του Νίκου Πορτοκάλογλου), με γεύσεις από το Λίβανο, τη Συρία και άρωμα ελληνικό. Ένας φιλικός χώρος διακοσμημένος με παλιές κονσέρβες στα ράφια του, ένα ξύλινο γραμμόφωνο για 45άρια και την παλιά δερμάτινη τσάντα του ταχυδρόμου κρεμασμένη. Στο τραπέζι μας χούμος, ταμπουλέ, σαλάτα με κόκκινα φασόλια και τηγανια μερακλίδικη (διότι είμαστε Έλληνες). Στις μουσικές; Επιλογές από τα αριστουργήματα του Καλδάρα και του Ξαρχάκου. Τότε που ο Νταλάρας ήταν στη δεκαετία των 20+ χρόνων, φορούσε καζάκα και είχε χωρίστρα στο πλάι. Στιγμές που πέρασαν, αλλά δεν μπόρεσαν να συνεχίσουν!
Επόμενος προορισμός Γαλλισάς. Στην ταβέρνα του Μήτσου (ξέρω το όνομα δεν είναι πολύ πετυχημένο, αλλά η κουζίνα σε κάνει να τα ξεχάσεις όλα), όπου η θέα είναι φανταστική, με την Ερμούπολη να ξαπλώνει στα πόδια σου, ο ήλιος να σε ζεσταίνει και οι μυρωδιές να σου ανοίγουν την όρεξη. Προτιμήσαμε θαλασσινά! Χταπόδι ψητό, γαρίδες, καλαμαράκια και σαλάτες δροσιστικές! Βέβαια αν είστε φίλοι του κρέατος, πραγματικά εδώ θα βρείτε την καλύτερη μπριζόλα!
Σoυ άνοιξα την όρεξη; Εύχομαι να μην βρίσκεσαι σε δίαιτα και προσπαθήσεις να φας το πληκτρολόγιο, από τη στέρηση 
Τι μου άρεσε:
1) Όταν στις φλέβες του άντρα κυλάει το savοir vivre, ξέρει να καθαρίζει την γαρίδα με το μαχαιροπίρονο…τότε αυτός ο bon viver ονομάζεται Παντελής.
2) Πάντα σε μια παρέα υπάρχει το οργανωτικό μυαλό…η Φωτεινή!
Τι δεν μου άρεσε:
1) Που δεν μένω στη Σύρο, δεν βλέπω θάλασσα όταν έρχεται η ανατολή και κάνω περισσότερο από δέκα λεπτά να φτάσω στο γραφείο.
Ανοιξιάτικα φιλιά,
Jane
