2009 Μαρτίου | Βόλτες στην πρωτεύουσα

Archive for Μαρτίου, 2009

Πατάτα

Σάββατο, Μαρτίου 14th, 2009

Όταν η μέρα ξεκινάει στο γραφείο με Lemon pie, μπουρεκάκια, εκλέρ, αναψυκτικά και είναι Παρασκευή, τότε το Σαββατοκύριακο πλησιάζει με άλλη διάθεση. Γενέθλια έχουμε (οχι εγώ) και το γιορτάζουμε δεόντως!

Αλλά για να λέμε και του στραβού το δίκιο, η χθεσινή μέρα ήταν επίσης καταπληκτική! Βολτάραμε στην Πατάτα του Ψυρρή. Για να απολαύσουμε “το μήλο της γης”, που ο Καποδίστριας έφερε στη χώρα μας. Μαγικές συνταγές, απλές και γευστικές. Πατατοσαλάτα με γιαούρτι φρέσκο κρεμμυδάκι και ραπανάκι. Πατάτα ψητή με γαρίδες σαγανάκι και σε στυλ χωριάτικης (φέτα, ελιές, ντομάτα). Κρασί κόκκινο και ο ουρανίσκος σε έκσταση.

Ένα παλιό νεοκλασσικό έχει μετατραπεί σε bar-restaurant. Προσοχή, μην ψαρώσετε με την εμφάνιση και το κατατάξετε στα ακριβά μαγαζιά. Οι τιμές είναι λογικές και η εξυπηρέτηση…ότι καλύτερο έχω συναντήσει. Διότι καλά τα κουτούκια που έχω επισκεφθεί στο παρελθόν, αλλά στο φαγητό πάντα αγαπώ τα προσεγμένα μέρη. Νιώθεις αλλιώς βρε παιδί μου!

Πέτρα, γήινα χρώματα, πορτοκαλί και μπέζ υφασμάτινα καλύμματα στις καρέκλες (μου θυμίζουν μαμά), ατμοσφαιρική μουσική και χαμόγελα παντού. Σήμερα η Πατάτα φιλοξενεί Live ελληνική μουσική. Όσοι πιστοί σπεύσατε στου Ψυρρή.

Τι μου άρεσε:
1) Χαλαρωτική ατμόσφαιρα, ιδανικό μέρος για first date!
2) Η ιδιοκτήτρια του μαγαζιού, ένας συμπαθέστατος άνθρωπος.
3) Είδα τον Κάρολο Παπούλια να μπαίνει σε συνοικιακό κινηματογράφο, χωρίς φρουρά! (πολύ cool τύπος )

Τι δεν μου άρεσε:
1) Μην μπείτε στο metro χωρίς εισητήριο, όταν είμαι επιβάτης εγώ θα μπεί έλεγχος. (60€ το πρόστιμο)

Σας (πατατο)φιλώ,
Jane

Posted in Ώρα Φαγητού | No Comments »

Magaze

Παρασκευή, Μαρτίου 13th, 2009

magkaze

Με αφορμή το νέο concept που απασχόλησε την blogόσφαιρα, ακούει στο όνομα citystories και έχει να κάνει με τις Εκδόσεις Περίπλους. Μια έξυπνη κίνηση…Ανατέθηκε σε έξι Bloggers να γράψουν τις ιστορίες τους για την Αθήνα. Φυσικά οι βόλτες στην πρωτεύουσα δεν μπορούν να λείπουν από ένα τέτοιο γεγονός.

Οι ιστορίες κυκλοφορούν σε έξι διαφορετικά βιβλία και χαρίζονται στο κοινό. Οι παρουσιάσεις των βιβλίων γίνονται κάθε Τρίτη σε μικρά στέκια της πόλης μας. Ένα από αυτά είναι το Magaze. Ένας χώρος με χρώμα, φιλική ατμόσφαιρα και cozy διάθεση. Χρωματιστές πολυθρόνες ριγέ (αγαπώ τα ριγέ μέχρι αηδίας), καλές μουσικές και wifi για τους κολλημένους internetάκηδες.

Στο χώρο αυτό παρακολουθήσαμε την παρουσίαση του βιβλίου της Βασιλικής Δήμου με τίτλο «Είναι ωραία εδώ στην Κυψέλη«. Ιστορίες καθημερινότητας μέσα από το blog της Βασιλικής, συνοδευόμενες από μουσικές του David Bowie, Radiohead, Talkinh Heads και Carly Simon. Κάποια σημεία της αφήγησης ήταν πραγματικά αστεία και με δυσκολία κρατήθηκαν τα γέλια μας (την είπα την αμαρτία μου), αλλά σε γενικές γραμμές το απόγευμα μας πέρασε όμορφα.

Τι μου άρεσε:
1) Χορηγός, της προσπάθειας αυτής, είναι η Amstel Pulse! (μπύρες ολέ)
2) Χρώμα στους τοίχους του Magaze. Μου αρέσουν οι χώροι με χρώμα, γιατί κάνω καλό contrast με τα μαύρα ρούχα.

Τι δεν μου άρεσε:
1) Οι πενηντάρηδες με τα κασκόλ, μου δίνουν την εντύπωση ψευτοκουλτουριάρηδων ή κρυφοπασόκων.
2) Αποπνικτική η ατμόσφαιρα, μικρός χώρος για παρουσίαση βιβλίου.
3) Όταν οι bloggers ψωνίζονται!

Κακοκαιρία ο καφές μου! (διότι, έχει σύννεφα στον καφέ μου)

Bloging for ever,
Jane

Posted in Στέκια, Ταξιδεύοντας | No Comments »

Kasbah

Τετάρτη, Μαρτίου 11th, 2009

Kasbah

Η περασμένη Κυριακή ήταν Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας ή αλλιώς η γιορτή της Γυναίκας. (διότι όλες οι υπόλοιπες είναι ημέρες του Άντρα).Περνώντας μια βόλτα από twitter, διάβασα πολύ απογοήτευση και ανεκπλήρωτα όνειρα γυναικών. Έτσι αποφάσισα να ενώσω τις απογοητεύσεις τριών γυναικών στο μικρό στενό της Πανόρμου, στο Kasbah. Μπαρότσαρκα λοιπόν και ας λένε ότι είναι μέρα «κυνηγιού» για τα αρσενικά λιγούρια.

Μια νέα άφιξη στο στενάκι της Πανόρμου ακούει μαύρους ήχους με ενημερωμένους DJ, που το βιογραφικό τους αναφέρει το Νηπιαγωγείο (Γκάζι) και το Θηρίο (Ψυρρή). Πολύ καθαρά ποτά, ευγενέστατο προσωπικό οπότε και άψογο service. Κάθε του γωνιά είναι μια διακοσμητική παρέμβαση με στυλ και γούστο. Βιτρό φωτιστικά, λευκά stand και υποδοχή με χαμόγελο. (Τιμή ποτού 6€)

Πληροφορίες
Αλέξη Παυλή 35 & Πανόρμου
Αμπελόκηποι
2106927447

Τι μου άρεσε:
1) Που συμφωνώ με κάποια άτομα σε μερικά θέματα.
2) Δεν κάνω υπομονή εύκολα, για ανθρώπους demi (σεζόν).

Τι δεν μου άρεσε:
1) Μερικές συζητήσεις, θυμίζουν σαπουνόπερα. Δυστυχώς!
2) Ξεκινήσαμε για Αγία Παρασκευή αλλά το κέντρο μας ταιριάζει καλύτερα.

«Τρέφω μεγάλη συμπάθεια για τις απλές γυναίκες, που ξέρουν μόνο ν’ αγαπούν και να υποφέρουν.» Τζιάκομο Πουτσίνι

«Τρέφω αρκετή αντιπάθεια για τους δειλούς άντρες, που ξέρουν μόνο να αποφεύγουν τις έξυπνες και δραστήριες γυναίκες.» Jane

Θηλυκή εκτόνωση,
Jane

Posted in Στέκια | No Comments »

Καπάκι

Τετάρτη, Μαρτίου 11th, 2009

Όταν οι φίλοι, μας προτείνουν μέρη και στέκια με καλό capuccino τότε βολτάρουμε στο κέντρο. Μετά τα υποτιθέμενα ψώνια μας, στο καπάκι για καφέ. Έτσι η ψυχανάλυση ξεκινάει…

kapaki

Ένα ζεστό καφέ κρυμμένο πίσω από το ναό της Αγίας Ειρήνης, με φλοράλ πολυθρόνες, πορτοκαλί και πράσινο και όχι μίνιμαλ διακοσμήσεις. Σκίτσα στους τοίχους, ένα αμφιθεατρικό πατάρι και μουσική στην κατάλληλη ένταση για να μιλήσεις με τον διπλανό σου. Το καπάκι είναι ανοιχτό από νωρίς το πρωί, για πρωινό και το βραδάκι κρατάει παρέα με φτηνα ποτά. Καλή επιλογή, όταν ο καιρός είναι ηλιόλουστος, μεσημεριανό καφεδάκι στα τραπεζάκια που βγάζει το Καπάκι στην μικρή Πλατεία της Αγίας Ειρήνης.

Το θέμα της ημέρας για σήμερα; «Πόσο συχνά νιώθετε εξωγήινοι;» Η λάθος απάντηση είναι: «Όταν πάω στον πλανήτη Άρη.» Ενώ η σωστή απάντηση είναι μονολεκτική. «Καθημερινά». Δυστυχώς έχουμε μάθει (όλοι μας) να φορτώνουμε ταμπέλες στους άλλους. Κατηγοριοποιούμε τους ανθρώπους σύμφωνα με τις «στιγμες» και τις τυχαίες αντιδράσεις τους. Λάθος! Σου έχω αποδείξει οτι δεν με ξέρεις, οπότε μη μου κρεμάς ταμπέλα. Κουβαλάω πολύ περισσότερα απ’ όσα νομίζεις, δεν έχω «τις πλάτες» για ακόμα πιο πολλά

Τι μου άρεσε:
1) H ατμόσφαιρα του μικρού καφέ! Ανάσα στο κέντρο της πόλης.
2) Η διεξοδική ανάλυση, που κάναμε περί στάση ζωής.

Τι δεν μου άρεσε:
1) Επιστροφή στο σπίτι με μελαγχολική διάθεση (once again).

Πληροφορίες
Αθηναΐδος & Πλατεία Αγίας Ειρήνης 6
210 3243096

Οι εξωγήινοι φοράνε μπότες Μπουρνάζος και ακούνε Διάφανα Κρίνα!

Φιλιά με απογοήτευση,
jane

Posted in Μια γουλιά καφέ | 1 Comment »

Στο τραίνο (καφέ)

Κυριακή, Μαρτίου 8th, 2009

traino

Το τραίνο φεύγει στις 8, τι έγινε εκείνο το τραίνο που έβλεπε τα άλλα τρένα να περνούν και τα τραίνα που φύγανε αγάπες μου πήρανε… Όλα τα τραγούδια με τα τραίνα κρύβουν και μια απελπησία δεν νομίζετε; Για το λόγο αυτό ας συνδυάσουμε τους συρμούς, οχι με τον ΟΣΕ, αλλά με ένα μικρό καφέ των Εξαρχείων.

Στην Εμμανουήλ Μπενάκη καταλήξαμε, ένα βροχερό Σάββατο για να συναντηθούν τα τεραστίων διαστάσεων μυαλά μας (πονηρέ) και να ειδωθούμε μετά από τέσσερις μέρες αποκλεισμού στο σπίτι. (είπαμε ίωση καραμπινάτη αλλά καραμπινάτη).Στο τραίνο, ένα γωνιακό στέκι, με περίεργα φωτιστικά, το περίεργο μεταφράζεται και σαν τέχνη, ωραία μουσική chill out και διασκευές μεγάλων επιτυχιών της pop σκηνής. Καφέεεεε επειγόντως διότι με το τσάι το μάτι δεν ανοίγει και τόσο εύκολα. Να προτιμήσετε νες και όχι capuccino, διότι ήταν απαράδεκτος. Τουλάχιστον είχε χιούμορ η σερβιτόρα, κάτι είναι και αυτό. Aλλά οι τιμές λογικές.

Στο τραίνο, θα βρείτε και την Athens Voice, εντελώς ενημερωτικά το αναφέρω, στην οποία διαβάσαμε τα ζώδια και μας πήρε απο κάτω. Τι ξινισμένη ανέφερε την Αφροδίτη, ανάδρομο τον Ερμή, μεταβατικό το διάστημα μέχρι τις 14 Απριλίου και πάει λέγοντας. Άντε τώρα να ορθοποδίσεις μετά από τέτοιο στραπάτσο . Στην συγκεκριμένη εφημερίδα έψαξα και τα προτινόμενα μαγαζιά της πόλης. Τελικά έχω επισκεφτεί περισσότερα από ότι νόμιζα και ειδικά στέκια για φαγητό. Να δω πότε θα μπώ σε δίαιτα.

Πληροφορίες
Εμ.Μπενάκη 72 & Α. Μεταξά
210-3844355

Τι μου άρεσε:
1) Η βραδιά συνεχίστηκε στο Κλάξον/Freakonika για live μουσικές και draught μπύρα.
2) Έμαθα σπουδαία νέα από την showbiz και το κοντινό μου περιβάλλον.
(μην πάρεις τηλέφωνο τη Δευτέρα το πρωί για να στα πώ )

Τι δεν μου άρεσε:
1) To καφεδάκι μου.
2) Έκανα grande είσοδο στο μαγαζί, χορεύοντας και με κοίταξαν περίεργα. Τι ξενέρωτοι άνθρωποι; Πεζοί!
3) Άφησα μια συζήτηση στη μέση για να είμαι συνεπής στο randez-vous μου. (αλλά δεν είχε κάποιο νόημα να συνεχιστεί).

Ξύπνημα αργοπορημένο με φιλιά,
jane

Posted in Στέκια | 3 Comments »

Θέατρο Άλφα

Κυριακή, Μαρτίου 8th, 2009

Οι νύχτες κουλτούρας, συνεχίζονται με επιτυχία. Αυτή τη φορά παρέα με έναν θεατρολόγο, μια ηθοποιό, έναν ηλεκτρονικό και τη μαμά του. Ακούγεται κάπως περίεργη η σύνθεση, αλλά πάνω από όλα δεν είμαστε θεατρόφιλοι.

Στο θέατρο Άλφα, η Πέγκυ Τρικαλιώτη (που δεν είναι από τα Τρίκαλα), κάνει το θαύμα της (Το Θαύμα της Άννυ Σάλλιβαν, σε σκηνοθεσία Γιάννη Διαμαντόπουλου και μουσική Σταμάτη Κραουνάκη). Μια παράσταση βασισμένη στην αληθινή ιστορία της Έλλεν Κέλερ, που μεταφέρεται από το σκοτάδι στην πηγή της ζωής. Ένα παιδί τυφλό και κωφό θαυματουργεί με τη βοήθεια της Άννυ Σάλλιβαν. Μια δασκάλα που με το πείσμα και τις θλιβερές εμπειρίες της, βοηθάει την Έλλεν να ανακαλύψει τις λέξεις. Ένα αγρίμι που πειθαρχείται, με αποτέλεσμα να μάθει όλα αυτά που εμείς ονομάζουμε φυσιολογικά!

Η μικρή πρωταγωνίστρια (Αναστασία Τσιλιμπίου), μόνο με τις κινήσεις της, συγκινεί το κοινό και πραγματικά κλέβει την παράσταση. Μεγαλωμένη σε μια οικογένεια που μόνο συμπόνια της προσφέρει. Ένας πατέρας λοχαγός, ο ετεροθαλής αδερφός που σνομπάρει την παρουσία της και μια μητέρα που απλά την λατρεύει αλλά δεν τη βοηθά πραγματικά. Σε αυτό το κλίμα βρίσκεται ο καταλληλότερος άνθρωπός που θα της διδάξει τα “όρια”, τα “πρέπει”, τα “μη” και τα “ναι” της ζωής. Ένα κακομαθημένο πλάσμα που μεταμορφώνεται σε αυτόνομο άτομο.

Συμμετέχουν οι ηθοποιοί Θωμάς Κινδύνης, Γεωργία Μαυρογιώργη, Ορέστης Σοφοκλέους, Θεοδώρα Βουτσά και ο Πάνος Χατζηκουτσέλης. Τιμές Εισιτ.:Γεν.είσοδος 24euro

Πληροφορίες
Πατησίων 37
Τηλ.Ταμ:210.5238742

Τι μου άρεσε:
1)Η ερμηνεία του Κινδύνη (πατέρας της Έλλεν). Εξαιρετικός!
2)Η μικρή Έλλεν. Ένα παιδί που τα δίνει όλα επί σκηνής.
3)Το αφαιρετικό σκηνικό, που έπαιζε όμορφα με τον φωτισμό!

Τι δεν μου άρεσε:
1)Η υπερβολική ερμηνεία της Τρικαλιώτη, σε στιγμές που ήταν καθαρά ευαίσθητες.
2)Τα κινητά που διέκοπταν την παράσταση, ακόμα και του διπλανού μου. Έλεος!

Μαθήματα ζωής προς όλους,
jane

Posted in Κουλτούρα, να φύγουμε | No Comments »

Σύρος: Αγαπημένος Προορισμός

Παρασκευή, Μαρτίου 6th, 2009

Όταν το πλοίο μπαίνει μες στο λιμάνι, πάντα νομίζω πως βρίσκομαι σε άλλη χώρα. Η αρχιτεκτονική της Ερμούπολης είναι κάτι διαφορετικό για τα ελληνικά δεδομένα. Η αρχόντισσα των Κυκλάδων, η Σύρα, όπως την αποκαλούν οι ντόπιοι, είναι αγαπημένο μου νησί, με ομορφιές και άριστη ποιότητα ζωής. Με αφορμή το τριήμερο βρέθηκα στους πλακόστρωτους δρόμους της. Έκανα βόλτα στην παραλία και χάζεψα τους περαστικούς καρναβαλιστές στην πλατεία Μιαούλη.

Plateia Miaouli

Καρναβάλι, χωρίς ξενύχτι, χορό και ξεφάντωμα δεν υφίσταται! Βραδιές στα μπαράκια της πρωτεύουσας του νησιού, με καλή παρέα και latin λυκνίσματα. Πρώτη στάση στο Μπαράκι. Ένα μικρό πέτρινο στέκι με μικρά δωμάτια, πολύ μουσική και νεολαία με κέφι. Βρίσκεται στην Πλατεία Μιαούλη, και τα καλοκαίρια μαζεύει ξένους και μη στην μικρή του αυλή. Χορός μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες και μουσικές επιλογές από τον dj Γιώργο, μας παρασέρνουν στη νυχτερινή ζωή της Σύρου.

Λίγα βήματα πιο πέρα, το Πειραματικό. Λιτό μαγαζί με γωνιακούς καναπέδες και πολλά hits από την δεκαετία του ‘80 έως τις μέρες μας. Μικρό αλλά γουστόζικο. Μετά τα μεσάνυχτα η ατμόσφαιρα γίνεται αποπνιχτική, από τους θαμώνες και τα ηχεία που τσιτώνουν από τα decibel. Προχωράμε παραπέρα, για να ανέβουμε την σκάλα του Peyote. Ένα μπαρ με μεγαλύτερο χώρο, Ska και Ethnic μουσικές. Πέτρα και ξύλο στο νεοκλασσικό κτήριο, που βρίσκεται και αυτό στην πλατεία της Ερμούπολης. Καθαρά ποτά και κόσμος με ιδιαίτερες χορευτικές ικανότητες. Το όνομα του μπαρ εμπνευσμένο από το πάνω μέρος των κωδεών του κάκτου το οποίο αποξηραίνεται, κόβεται και η χρήση του προκαλεί ευφορία και αυξημένη αισθητηριακή αντίληψη.

Άλλο ένα στέκι, στο οποίο συχνάζουν οι οπαδοί της reggae και του Manu Chao ακούει στο όνομα Μποέμ. Βρίσκεται στη παραλία. Ανοιχτό από νωρίς το πρωί για καφέ, ως αργά το βράδυ για κρεπάλες και χορό στη μπάρα. Θεωρείται από τους ντόπιους «τελειωμένο» μαγαζί , για μένα όμως ιδανικό μέρος να ακούσεις καλή μουσική (όλα είναι θέμα γούστου).
Vaporia
Ένα νησί που σφύζει από ζωή και δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από τις πόλεις της ηπειρωτικής Ελλάδας. Η όαση των Κυκλάδων και η χαρά της αρχιτεκτονικής, χάρης στα εκατοντάδες αρχοντικά ιδιωτικά και δημόσια κτίρια. Η Σύρος γύρω στο 1828 ήταν το μεγαλύτερο αστικό κέντρο (με 14.000 κατοίκους) στην Ελλάδα, ενώ πολύ γρήγορα η Ερμούπολη έγινε το μεγαλύτερο βιομηχανικό και εμπορικό κέντρο της ελεύθερης Ελλάδας.

Πλέον είναι αρκετά οικονομικά αναπτυγμένη, καθώς συγκεντρώνει μεγάλο αριθμό δημόσιων υπηρεσιών (η Σύρος διαθέτει τρεις δήμους ενώ είναι έδρα της Νομαρχίας Κυκλάδων, της Περιφέρειας Νότιου Αιγαίου που περιλαμβάνει τους νομούς Κυκλάδων και Δωδεκανήσου καθώς και του Εφετείου Αιγαίου), το Νεώριο Ναυπηγείο, τουρισμό και υψηλή πλέον αγροτική παραγωγή.

Τι μου άρεσε:
1) To γέλιο που ρίξαμε με τον Ζάννες!
2) Στην ερώτηση πότε θα μας ξανάρθεις…Απάντησα σε κάποια χρόνια, μόνιμα!
3) Ξενύχτι μέχρι τελικής πτώσεως…και τώρα άρρωστη!

Τι δεν μου άρεσε:
1) Όλα τα τριήμερα της Καθαρής Δευτέρας καταλίγω άφωνη και ράκος…
2) Πλήρη αφωνία τουλάχιστον για τρεις ημέρες, είπε ο γιατρός.
3) Έγω γιατί ζώ στην Αθήνα (;), συχνά αναρωτιέμαι.

Σας φιλώ με ενθουσιασμό,
jane

Posted in Ποτό, Τα "Έκτός Έδρας" | No Comments »

Mυλόπετρα

Πέμπτη, Μαρτίου 5th, 2009

Τα καλύτερα γεύματα είναι αυτά που ακολουθούν μετά από μια υπέροχη παράσταση, μια ενδιαφέρουσα συναυλία, ένα concerto υψηλής αισθητηκής. Με λίγα λόγια το πνεύμα θέλει τροφή, αλλά όχι μόνο!

Στη Μυλόπετρα, ένα μικρό μεζεδοπωλείο/καφενείο (και οινομαγειρίο το λές) στην Καλαμάτα, γευτήκαμε θεσπέσια και απλά πιάτα. Στο κέντρο της πόλης, δίπλα στο εκκλησάκι των Αγίων Αποστόλων, όπου στις 23 Μαρτίου του 1821 κηρύχθηκε η ελληνική επανάσταση απέναντι στην μακρόχρονη κατοχή της Ελλάδας από τους Τούρκους. Το εκκλησάκι αυτό χτίστηκε το 1317 από τον Αυτοκράτορα Ανδρόνικο, και η παρουσία του εκπέμπει μία μαγική δύναμη σε αυτόν που γνωρίζει την ιστορία του, βρίσκεται ένα μικρό μαγαζί που μαζεύει τους καλοφαγάδες επισκέπτες της πόλης.

Ένας χώρος ζεστός με αυτοσχέδιο κελάρι, πάνω από την μικρή μπάρα του καταστήματος, στην άκρη ένα πιάνο, για τους μουσικούς που θέλουν να παίξουν τις μελωδίες τους, ασπρόμαυρες φωτογραφίες με τοπία στους τοίχους και φωτιστικά από ξηρους καρπούς στο ταβάνι. Στα ράφια του καταστήματος θα βρείς τοπικά προιόντα όπως κρασί, γλυκά του κουταλιού, παστέλι τα οποία είναι όλα προς πώληση. Ευλογημένος τόπός η Καλαμάτα, δεν μπορώ να πω!

Τι καλό απολαύσαμε; Μια πανδεσία λαχανικών για τους λάτρεις της πρασινάδας, φέτα με μέλι και σουσάμι, κοτόπουλο φιλέτο στη σχάρα, πατάτες τηγανιτές με λιωμένο τυρί (κόλαση), μακαρονάδα (μην ξεχνιόμαστε, αγαπάμε τα ζυμαρικά) και γλυκόπιοτο λευκό κρασί! Η Χριστίνα (του μαγαζιού), μια κυρία με υπομονή, πάντα υπατμών για να μας εξυπηρετήσει.

Αν βρεθείτε στην πόλη της Μεσσηνίας, μην ξεχάσετε να επισκεφτείται στην παραλία της. Στο ζαχαροπλαστείο του Αθανασόπουλου δοκιμάσαμε το καταπληκτικό εκμέκ, με παγωτό καιμάκι. Απίστευτη κρέμα και τεράστια μερίδα…Το σάκχαρο μου να κοιτάξω τελευταία.

Ξέρω τι θα πεις…Κακοπερνάω, εντελώς ειρωνικά!

Φιλιά με ίωση και πυρετό,
jane

Posted in Τα "Έκτός Έδρας", Φαγητό | No Comments »

Ο δρόμος περνά από μέσα

Τρίτη, Μαρτίου 3rd, 2009

Το θέατρο είναι ψυχαγωγία ή τρόπος παραλληλισμού του παρελθόντος μας με τους χαρακτήρες των ιστοριών;

Έχεις ταξιδέψει στην αναμνήσεις σου με αφορμή τα παλιά αντικείμενα ενός σπιτιού; Πίνακες, έπιπλα και βιβλία συνθέτουν μια ανάμνηση και στήνουν παράσταση. Έργο βασισμένο στο βιβλίο του Ιάκωβου Καμπανέλλη, ο δρόμος περνά από μέσα, από το ΔΗΠΕΘΕ Καλαμάτας σε σκηνοθεσία Γιάννη Διαμαντόπουλου σκηνικά-κουστούμια Φοίβος Σοφικίτης, μουσική επιμέλεια Βασίλης Κουτίβας. Ιστορία γραμμένη από το 1990, όμως τόσο επίκαιρη και σύγχρονη.

Στο ζωντανό-νεκρό παρελθόν της οικογένειας Ποριώτη έχει δημιουργηθεί ένα σκηνικό που πραγματικά «μιλάει» από μόνο του ακόμα και με την απουσία κειμένου. Πέντε πρόσωπα, το ένα εξαρτάται από το άλλο, με βλέψεις για χρήμα, τίτλους. Μα το πιο βασικό που τους στοιχειώνει είναι η μοναξιά. Εμμονή στο παρελθόν, φιλοχρηματισμός, προδοσία, επιπολαιότητα και κατεστραμμένες ελπίδες συνθέτουν μια ιστορία με χαρακτήρες στριμωγμένους στις μίζερες ζωές τους. Τα πρόσωπα αυτά είναι καθημερινά γύρω μας…Δε νομίζετε;

Πληροφορίες:
Κεντρική Σκηνή
Δημοσθένους 2
Καλαμάτα
Παρασκευή, Σάββατο, Κυριακή στις 9:00 το βράδυ
Τιμές: 15€, 10€ (φοιτητικό), οικογενειακό 20€.

Τι μου άρεσε:
1) Η σκηνογραφική άποψη και οι ενδυματολογικές επιλογές.
2) H ερμηνεία του Γιώργου Τσαπόγα. Ο μοναδικός ηθοποιός που εκμεταλλεύτηκε το χαρισματικό ταλέντο του σκηνογράφου.
3) Ο Αλέκος Κολλιόπουλος συγκινημένος στο τέλος της παράστασης.

Τι δεν μου άρεσε:
1) H παρουσία της Μαριάννας Αρβανιτίδου-Πετροπουλέα (στο ρόλο της Λίτσας). Φοβήθηκε να τσαλακώσει την εικόνα της επί σκηνής. Επίσης δεν έδωσε ούτε χρώμα στη φωνή της (έστω).
2) Ο Σταμάτης Μπαρμπαγιαννάκος σκηνική παρουσία υπερβολικά στημένη. Εκτός χώρου και με μηχανικές κινήσεις.
3) Όταν πηγαίνεις θέατρο, κλείνεις το κινητό.
Τι δεν μπορείς να καταλάβεις; Η δυσκολία που είναι;

Κουλτούρα αγαπητέ μου (ανίατη αρρώστια),
jane

Posted in Κουλτούρα, να φύγουμε, Τα "Έκτός Έδρας" | 5 Comments »

James Joyce

Τρίτη, Μαρτίου 3rd, 2009

Βραδάκι καθημερινής και ψάχνουμε γεύσεις ψαγμένες και σχετικά οικονομικές. Ζητάω πολλά το ξέρω, κι όμως υπάρχει λύση. The James Joyce (Ήταν Ιρλανδός συγγραφέας και ποιητής. Θεωρείται ένας από τους κορυφαίους λογοτέχνες του 20ου αιώνα, δημιουργός των μυθιστορημάτων Οδυσσέας (1922) και Finnegans Wake (1939). Παρά την καταγωγή του, έζησε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του εκτός Ιρλανδίας) an irish pub στο κέντρο της πόλης.

Μια αυθεντική pub με καλή βαρελίσια μπύρα και νόστιμα πιάτα. Προτιμήσαμε μια ποικιλία μανιταριών με κρέμα και βαλσάμικο, για να κάνουμε αρχή. Συνεχίσαμε με κοτόπουλο Goujons, (φιλέτο πανέ με dip μελιού και μουστάρδας ), ένα σαλατικό για να κατέβει το ζώο, που λένε, σπανάκι με λόλα, μπέικον και παρμεζάνα (αρκετά τα λιπαρά για σαλάτα, I know). Η κορύφωση του γεύματος, λουκάνικα Ιρλανδίας, με καραμελομένα κρεμμύδια σως κόκκινου κρασιού, συνοδευόμενα με πουρέ φρέσκιας πατάτας…Οι αμαρτίες προσθέτουν θερμίδες, αλλά πάντα υπάρχει χώρος για το “λάθος” (Τιμή ανά άτομο 15euro)

Διακόσμηση καθαρόαιμη Ιρλανδική με χαμηλό φωτισμό, καναπέδες και πολυθρόνες τύπου Chesterfield. Ξύλινη σκουρόχρωμη μπάρα, μπύρες για όλα τα γούστα (Maissel Waiss, Carlsberg, Kilkenny, Guiness). Φυσικά δοκίμασα απ’όλες τις παραπάνω. (Πρέπει να αρχίσω γυμναστήριο, δεν με βλέπω καλά). Συχνά στην pub υπάρχει και ο κλασσικός τύπος με την κιθάρα του που μας κρατάει παρέα με τις μπαλάντες του και την ιδιαίτερη προφορά του. Καλή ευκαιρία για live μουσικούλες!

Βόλτες μέχρι την Ιρλανδία στο κέντρο της πόλης μας. Μην χάσετε την ευκαιρία να επισκεφτείτε την pub, ειδικά αν είστε λάτρεις της draught Beer. (εβίβα).

Πληροφορίες:
Αστιγγος 12
Θησείο-Μοναστηράκι
210 3235055

Τι μου άρεσε:
1)Το πιάτο της αμαρτίας…είπαμε λουκάνικα Ιρλανδίας.
2)Για να φτάσουμε ως τον φίλο James Joyce, το κρύο μας κοκκίνησε τα μάγουλα και τα δάχτυλα κοκκάλωσαν. Περίπατος και τσουχτερός Ιανουάριος δεν είναι ο κατάλληλος συνδυασμός.

Τι δεν μου άρεσε :
1)Το προσωπικό θα το χαρακτήριζα λιγάκι αγενές…Δεν είμαι αυστηρή!
2)Ο φωτισμός είναι χαρακτηριστικά χαμηλός (είπαμε αυθεντική pub), σε σημείο που δεν βλέπεις το menu, με αποτέλεσμα οι επιλογές σου να είναι στην τύχη. (δεν θέλω και λάμπα για κέντημα, αλλά ένα κεράκι δεν θα με χάλαγε)

Αυστηρούς χαιρετισμούς,
jane

Posted in Ώρα Φαγητού | 2 Comments »