Σήμερα η ζωή φοράει πάλι μαύρα. Μετά από καιρό, πάλι η ψυχολογία έγινε ασανσέρ. Από τον έκτο έφτασε στο ισόγειο. Δεν ψάχνω λόγο, απλά ο κόμπος βρίσκεται στο λαιμό ξανά και μόνο με δάκρυ λύνεται.
Σε έχει αγκαλιάσει ποτέ γιατρός μέσα στα κρύα δωμάτια ενός νοσοκομείου, για να σου πεί οτι η ζωή προχωράει μπροστά και η αγάπη των δικών μας ανθρώπων, θα μας ακολουθεί για πάντα; Ο πιο ξένος άνθρωπος γίνεται ξαφνικά ο καλύτερος σου φίλος. Όσα καλοκαίρια και αν περάσουν, η μνήμη μου θα είναι στην πανσέληνο του Ιουλίου. Όταν από το μπαλκόνι κοιτούσα το φεγγάρι και η γκρίζα μοίρα μου έκλεινε το μάτι πονηρά. Το καλύτερο δώρο που μπορούσα να της χαρίσω, ήταν η σιωπή μου. Κουράγιο δεν υπήρχε πουθενά.
Μπορείς να το ονομάσεις dépression ή μιζέρια. Μαυρίλα ή απογοήτευση. Το ονομάζω αναλαμπή. Σύντομο ταξίδι σε αναμνήσεις και πόνο για τα λάθη του παρελθόντος. Δεν θέλω να ορίζεται η ζωή μου από το παρελθόν και τα πόδια να σταθούν εν τέλει γερά στη γή. Το μέλλον να περνά σαν ανάλαφρο αεράκι και ο ήλιος να είναι παντοτινά ζεστός. Όχι άλλο ξενύχτι με τις ζωές των άλλων. Όλα για σένα, όπως τα βλέπεις, όπως τα ονειρεύεσαι, όπως σου αξίζουν. Ζωή γεμάτη, χωρίς απάτη.
Κοίταξε με στα μάτια και σταμάτα να με φοβάσαι. Δεν είμαι η δυνατή, είμαι αυτή που κρύβεται κάτω από τον κυνισμό της και χαστουκίζει τις ευαισθησίες δυνατά, χωρίς ενδοιασμούς. Πάλι με βάζεις να απολογούμαι, ενώ ξέρεις καλά οτι δεν το αξίζω. Θα ετοιμάσω βαλίτσα με ρούχα χρωματιστά, για να ταξιδέψω στο άπειρο. Χρώμα στη ζωή και μαύρο στην ψυχή; “Όσο ζούν οι γονείς σου, μην ταξιδεύεις μακριά. Αν όμως ταξιδεύεις, να ξέρουν τον προορισμό σου.” Κομφούκιος
Θα γκαζώσω το αμάξι κάποια μέρα, στα ηχεία θα παίζει μια μελωδία, ο αέρας θα φυσάει δυνατά, ενώ γύρω θα σκοτινιάζει. Τότε θα έρθει η στιγμή που θα σε συναντήσω. Θα έχουμε να πούμε πολλά, σαν φίλοι απ’ τα παλιά. Θα σου ψιθυρίσω στο αυτί ” Χάρισε κόκκινα τριαντάφυλλα σε ταύρο, βάψε το χρυσόψαρό σου μαύρο, δέσε κόμπο κροταλία, κάνε με αφηνιασμένο άλογο ιππασία. Αλλά ποτέ μη γαργαλάς έναν γορίλα.” Μη φύγεις, σου έχω φυλάξει δώρα ακριβά. Χωρίς σιωπή…
Πάλι σε εκπλήσσω; Μάλλον ιδέα σου θα ‘ναι. Είμαι ακριβώς αυτό που γέννησε το αγαθό μυαλό σου. Τα μάτια σου που κλαίνε στο σκοτάδι και η αγωνία σου, για το τι ώρα θα γυρίσω το βράδυ.
Με γκάζια στο μετά,
Jane
