Ένα παλιό τραγούδι του Γιάννη Μαρκόπουλου (και οχι Μακρόπουλου) σε στίχους Μύρη λέει : “Στο καφενείον “Η ΕΛΛΑΣ” ο σαλτιπάγκος, πουλά τα νούμερα φτηνά, δραχμή τα ακροβατικά, οι αλυσίδες δωρεάν, το πήδημα θανάτου δυο δραχμές, χωρίς σκοινιά, περάστε κόσμε.” Από τον δίσκο του 1969 “Χρονικό”, ερχόμαστε στο έτος 2009 ψάχνωντας τα εναπομείναντα καφενεία της Αθήνας.
Ορισμός :”Τα μικρά καφενεία βασίζονται σε μικρή πελατεία, κυρίως τρίτης ηλικίας, και έχουν περιορισμένα έσοδα.” Η άποψη αυτή έχει περάσει ανεπιστρεπτί και η μόδα προτίνει μικρά καφέ και επιστροφή στην παράδοση.
Κατηφορίζοντας την Ερμού στον αριθμό 101, συναντάς μια κληματαριά και ένα μικρό παραδοσιακό καφενείο. Απέναντι τα παλιατζίδιακα δίνουν την ατμόσφαιρα της παλιάς Αθήνας. Λίγα τραπεζάκια έξω, ένας ιδιοκτήτης “μάστορας” στον ελληνικό καφέ και μια παλιά ξύλινη σκάλα που οδηγεί στο πατάρι. Εδώ ο χρόνος σταμάτησε στο ‘50 και ευτυχώς ο χαρακτήρας του καφενείου, έμεινε αναλλοίωτος. Ξεχάστε το freddo, την lemon pie και το κρύο τσάι με γεύση περγαμόντο. Μυρίζει Ελλάδα και το χαρμάνι περιμένει να μας ταξιδέψει σε άλλες εποχές.
Αν πάρεις το metro για Σύνταγμα, μην ξεχάσεις να περπατήσεις στον Εθνικό Κήπο (Ηρωδότου Αττικού). Λίγο πράσινο έμεινε σε τούτη την πόλη, ας το χαρούμε όσο μπορούμε! Μια ανάσα δροσιάς στο κέντρο της πόλης, το μικρό καφενεδάκι του Εθνικού Κήπου. Το “εκμεταλλεύεται” ο Δήμος Αθηναίων. Οι τιμές του είναι λιγάκι τσιμπημένες (όπου συχνάζουν τουρίστες το φέσι είναι αρκετό). Αξίζει να δοκιμάσεις μια ποικιλία με συνοδεία κρύας μπύρας. Δεν διαθέτει άνετες καρέκλες αλλά στέκει αγέρωχο από το 1836.
*Οι βόλτες ετοιμάζονται για διακοπές, να φουλάρουν μπαταρίες και να κολυμπήσουν σε καταγάλανα νερά.
