Βόλτες στην πρωτεύουσα

Photo by dpgr.gr

Σου αρέσει εδώ; Να κάθεσαι στο παγκάκι της στάσης, με τα ακουστικά σου να παίζουν μελωδίες για χαμένους έρωτες, μοναχικά βράδια. Να παρατηρείς τους ξένους γύρω σου. Προσφέρεις βοήθεια στην κυρία με το λευκό “ραβδάκι”. Μεσημέρι Σεπτέμβρη στην άνοδο της Πανόρμου, ακούς τα κρύα αστειάκια της πιτσιρικαρίας, το τρίξιμο των φρένων του ταξιτζή, καθρεφτίζεσαι στο τζάμι της βιτρίνας και η εικόνα σου θολώνει.

Photo by ssilence

Ήρθε και η φωνή της Τάνιας να σου ψιθυρίσει μια αλλιώτικη μέρα. Η στιγμή που μαζί με όλα τ’ άλλα…σ’ αγαπώ. Σε συνήθισα κι ας με κουράζεις. Χορταίνω την άσφαλτό σου, λιώνω τις σόλες των παπουτσιών μου πάνω της. Ρεμβάζω στα μικροσκοπικά φωτάκια των πολυκατοικιών σου. Ξελογιάστρα. Παραπλανείς τον πόνο μου, με βραδινά cocktails, θερινά σινεμά, εκθέσεις ζωγραφικής και πολύ μουσική.

Μετά με απομονώνεις στον ακάλυπτο. Φιμώνεις τα φωνήεντα, που βγαίνουν από τις χορδές μου. Στερείς το φως από τα μάτια μου. Ανάβω κεριά για να σε έχω υπό τον «ουτοπικό» έλεγχό μου. Με χτυπάς με λόγια χιλιοειπωμένα και το πρωί για ύπνο με πας, λέγοντας ότι αναλαμβάνεις την ευθύνη, όπως καλά τονίζει η Αφροδίτη Μάνου. Σου χρωστάω ή μου χρωστάς;

Αν με χάσεις κάποτε, σε μια αμμουδιά των Κυκλάδων, θα σου λείπω; Θα στείλεις τις αναμνήσεις να τις τρατάρω ήλιο, θάλασσα και άτονους ρυθμούς ζωής. Βιαστικές επισκέψεις από νοσταλγία. Δάκρυα μέχρι το ξημέρωμα και η Νατάσα να μου λέει stories από χωρισμούς στην Αλεξάνδρας. Θα σου ξεφύγω κάποτε, λόγω τιμής. Να λύσω τα μάγια, με ξόρκι ένα εισιτήριο στην τσέπη, για κάποιο νησί . Θα κοιτάω μακριά. Ποτέ δε θα σου αποκαλύψω τι βλέπω. Ο ορίζοντας είναι μόνο για μένα. Εσύ ανήκεις στο τσιμέντο σου κι ας κρύβεις τόσες ομορφιές. Κάθε κατεργάρης στον πάγκο του. Εσύ σε θέση θεατή, όχι προπονητή.

Ταξίδια του μυαλού,
Jane

Αφιερωμένο σε μια φίλη…

Είσαι από εκείνους που τρυπώνει στις μικρές χαρές του διπλανού σου. Ρουφάς τα λόγια τους σα συμβουλές, πίνεις τον πόνο τους μονορούφι, κάνεις γαργάρα τα λάθη τους κι έπειτα χωνεύεις τις υπερβολές τους. Δισπεπψία, αλλά όλα τα γαστρικά σου υγρά συνομοτούν καταλλήλως.

Έφτιαξες ένα κόσμο απωμονομένο από τους γύρω σου. Βρήκες ανθρώπους φανταστικούς και ανασφαλείς χαρακτήρες που δεν δέχονται να τσαλακώσουν το (αριστερό) προφίλ τους. Άμυνά σου, τα βρισίδια που ξεστομίζεις στα υγρά μπάρ της πόλης. Χορός μεχρι το πρωί στο Kou Kou, απογεύματα με καφέδες στο Ποδήλατο των Εξαρχείων, Μόνικα στο Gagarin και βουβές ανατολές στο Καβούρι. Συνήθειες με κουρασμένα μάτια, που δεν αντέχουν να παρατηρούν τις απελπησίες των άλλων.

Ξεθωριασμένα φιλιά, τρεμμάμενα δάχτυλα καθώς στρίβουν το τσιγάρο και ένα αγχος που δύσκολα φανερώνεται. Ενοχές κρυμμένες πίσω από ένα χαμόγελο. Δεν τις αξίζεις κι όμως τις κουβαλάς. Δροσερή μπύρα και καπνός να υπάρχει, όλα τ’ άλλα βρίσκονται.

Μεσημέρια σε σπίτι φιλικό, με συνοδό το φακό σου, νέες παρέες. Καθισμένη στο τραπέζι, ημέρα Κυριακή. Εσύ παίζεις με το αλάτι, ξέρεις οτι κάτι λείπει από τη γλύκα, η γεύση που παλιά σου ερέθιζε τον ουρανίσκο. Σε περιμένουν καλύτερες αισθήσεις όπως αφή και όραση. Γάργαρο γέλιο, σαν ποτάμι που στροβιλίζει τις δίνες του, ανάμεσα μας. Ξαφνικά είσαι έτοιμη να πείς “θέλω να φωνάξω πως τους αγαπάω“. Μπορείς να το κάνεις, δεν θα τρομάξει κανείς. Λόγω τιμής.

Με αδελφικές συμβουλές,
Jane

Καλοκαίρι είναι ο καυτός ήλιος, που σε λούζει στο κέντρο της μεγαλούπολης, σε ιδρώνει ή σε ξεβράζει στο ανακυκλωμένο αεράκι του ανεμιστήρα. Είναι η κρύα γεύση του παγωτού. Μετά η ανατριχίλα από το ξυλάκι που μένει μόνο, έτοιμο να πεταχτεί στον κάδο των αχρήστων.

Στα 15 σου…
Καλοκαίρι είναι η μυρωδιά από το γιασεμί της μαμάς, οι πετυχημένες τάρτες με σταφύλι, τα τραγούδια μου μιλούν για ακρογιαλιές και οι Κυριακές στις γιαγιάς, με σπιτική βυσσινάδα. Βόλτα με τα ποδήλατα, τα χέρια μακριά από το τιμόνι, ορθοπεταλιές στο χρόνο που κυλάει βιαστικά. Ανέμελα φλερτ με πολύ καρδιοχτύπι.

Στα 25 σου…
Η κρύα θάλασσα σε προσκαλεί για βουτιές, στον άγνωστο βυθό της. Μπύρες μέχρι να ξημερώσει, μετά βλέμματα σε βρεγμένα σεντόνια, γεμάτα πάθος και περιπέτεια καλοκαιριού. Ως εκεί. Καλοκαίρι είναι η αναμονή για διάλειμμα από τη δουλειά. Ταξίδια με το πλοίο της γραμμής. Παρέες με κιθάρες, φωτιές, ναυαγοί στα εφήμερα όνειρα του Αυγούστου. Ευχές κάτω από τ’ αστέρια, να μην τελειώσει τίποτα…όλα να συνεχίσουν το καλοκαίρι μας.

Τώρα…
Σε πόσα καλοκαίρια έπνιξες τις ευχές σου; Μόνο 27; Καμία δεν έπιασε, όλες βούτηξαν στα παγωμένα νερά της Μυτιλήνης και στέγνωσαν άτσαλα στην Ελαφόνησο. Λαχανιασμένες από το γρήγορο κολύμπι, χάθηκαν στις δίνες του μυαλού. Πάτησαν πάνω στην καυτή άμμο. Μετάνιωσαν και γύρισαν πίσω, στο νερό. Έμειναν εκεί πνιγμένες στο φόβο. Οι ευχές είναι τα καλοκαίρια μας ή τα καλοκαίρια μας ευχές; Καλοκαίρι είναι οι αναμνήσεις ή τα ηλιοβασιλέματα των στιγμών;

Περσείδες απόψε. Κάνε μια ευχή για μένα, που μεγαλώνω απότομα. Ίσως πραγματοποιηθεί!

Σε λίγο…μεγαλύτερη από πριν,
Jane