Βόλτες στην πρωτεύουσα

Αλήθεια πιστεύετε στις συμπτώσεις; Τον τελευταίο καιρό πέφτω σε τυχαία γεγονότα που με κάνουν να νιώθω περίεργα. Πρόσφατα διάβασα ιστορίες σε ένα blog που με γύρισαν πίσω. Άκουσα τραγούδια που με συνθλίβουν αλλά κρατάνε τον μισό μου εαυτό ζωντανό. O υπόλοιπος στηρίζεται σε ψηλοτάκουνα, φοράει φορέματα και χαμογελάει με ευγένεια από τις 8:00 το πρωί.

Όλα είναι θέμα συμπτώσεων. Η φωνή σου που ακούω, η σειρήνα του ασθενοφόρου που ουρλιάζει στη λεωφόρο, βιαστικά και μου διαπερνά το δέρμα. 220V για λίγα μόνο λεπτά και επανέρχομαι αυτόματα στο τώρα. Πάλι γλύτωσα την ηλεκτροπληξία, στο λεπτό. Μετά βλέπω στα μάτια των περαστικών την απόγνωση του βλέμματός σου. “Τι κάνω εδώ;” “Αργούμε ακόμα μέχρι το τέλος ή δεν κάναμε ακόμα την αρχή;” Κάθε τέλος είναι μια αρχή, λένε οι πολλοί. Η δικιά μας αρχή ξεκίνησε με ημερομηνία λήξης. Διορία έξι μηνών.

Στη συνέχεια, “χάσιμο” στη μικρή φωτογραφία. Εσύ και εγώ σε χιονισμένο τοπίο. Δίπλα μας ένας χιονάνθρωπος, κατασκεύασμα δικό σου. Δώρο σε μένα, που μισώ τους χειμώνες. Για να γλυκάνεις το τεράστιο θηρίο, που λέγεται χειμώνας. Φοράω ένα καρό κασκόλ, φτιαγμένο από τα χεράκια σου. Μια στιγμή το μικρό κοριτσάκι, που φυσιογνωμικά είναι καθρέφτης σου, στέκει στην αγκαλιά σου, δίχως κλάματα και γκρίνια. Χαζεύει το φακό. Με περιέργεια και πείσμα.

Τα χρόνια πέρασαν, τα χιόνια έλιωσαν, ο χιονάνθρωπος δεν υπάρχει πια. Το κοριτσάκι έγινε 27 χρονών, το πείσμα ξεθώριασε, η περιέργεια είναι πλέον άγνωστη λέξη και η φωτογραφία μπήκε στην κατάλληλη θήκη του πορτοφολιού. Μόνο το κασκόλ υπάρχει αναλλοίωτο στο χρόνο. Αποθηκευμένο στο συρτάρι, μαζί με τόσα καλοραμμένα ρούχα. Μυρίζει ακόμα μαμά.

Όσα χρόνια και αν περάσουν, όσο κι αν μεγαλώνουμε, οι αναμνήσεις βρίσκονται νοσταλγικά σε μια φωτογραφία, σε αρώματα, υφάσματα και παιχνίδια της μικρής μας ηλικίας.

Χαρούμενη και νοσταλγική,
Jane