Αφιερωμένο σε μια φίλη…
Είσαι από εκείνους που τρυπώνει στις μικρές χαρές του διπλανού σου. Ρουφάς τα λόγια τους σα συμβουλές, πίνεις τον πόνο τους μονορούφι, κάνεις γαργάρα τα λάθη τους κι έπειτα χωνεύεις τις υπερβολές τους. Δισπεπψία, αλλά όλα τα γαστρικά σου υγρά συνομοτούν καταλλήλως.
Έφτιαξες ένα κόσμο απωμονομένο από τους γύρω σου. Βρήκες ανθρώπους φανταστικούς και ανασφαλείς χαρακτήρες που δεν δέχονται να τσαλακώσουν το (αριστερό) προφίλ τους. Άμυνά σου, τα βρισίδια που ξεστομίζεις στα υγρά μπάρ της πόλης. Χορός μεχρι το πρωί στο Kou Kou, απογεύματα με καφέδες στο Ποδήλατο των Εξαρχείων, Μόνικα στο Gagarin και βουβές ανατολές στο Καβούρι. Συνήθειες με κουρασμένα μάτια, που δεν αντέχουν να παρατηρούν τις απελπησίες των άλλων.
Ξεθωριασμένα φιλιά, τρεμμάμενα δάχτυλα καθώς στρίβουν το τσιγάρο και ένα αγχος που δύσκολα φανερώνεται. Ενοχές κρυμμένες πίσω από ένα χαμόγελο. Δεν τις αξίζεις κι όμως τις κουβαλάς. Δροσερή μπύρα και καπνός να υπάρχει, όλα τ’ άλλα βρίσκονται.
Μεσημέρια σε σπίτι φιλικό, με συνοδό το φακό σου, νέες παρέες. Καθισμένη στο τραπέζι, ημέρα Κυριακή. Εσύ παίζεις με το αλάτι, ξέρεις οτι κάτι λείπει από τη γλύκα, η γεύση που παλιά σου ερέθιζε τον ουρανίσκο. Σε περιμένουν καλύτερες αισθήσεις όπως αφή και όραση. Γάργαρο γέλιο, σαν ποτάμι που στροβιλίζει τις δίνες του, ανάμεσα μας. Ξαφνικά είσαι έτοιμη να πείς “θέλω να φωνάξω πως τους αγαπάω“. Μπορείς να το κάνεις, δεν θα τρομάξει κανείς. Λόγω τιμής.
Με αδελφικές συμβουλές,
Jane
