Photo by katrinpi
Κάποιο απόγευμα του Φεβρουαρίου, σε ένα σοκάκι στο Κουκάκι, έλαβα το μήνυμα. Θυμήθηκα πώς πέρασε το καλοκαίρι του 2002 στα ηλιοβασιλέματα του Σκάρου, όταν ο ήλιος βούλιαζε στη θάλασσα και δίπλα η Οία έστεκε αγέρωχη.
“Όταν θα βγαίνεις στη καλντέρα, να σκέφτεσαι ότι είσαι η βασίλισσα του κόσμου”, ήταν τα λόγια σου. Η βασίλισσα σε ψάχνει. Παραμονές Χριστουγέννων σε βρήκε στο βορρά. Σε νέο σπίτι, καινούργια ζωή και πολλά ζόρια. Χάρηκες που με είδες “διπλή”. Με ένα τσιγάρο moore με καλωσόρισες, ζητώντας να μάθεις τα νέα μου. Ήσουν τόσο γλυκός, με αστείρευτη γοητεία και περίγυρο τη συνέχεια της γενιάς σου. Η Φ. ακόμα ερωτευμένη μαζί σου μετά από 35 ολόκληρα χρόνια και εσύ πάντα βράχος. Ποτέ δεν έδειχνες τι πραγματικά ένιωθες. “Την αγάπη θα την βρεις στα μάτια, όχι στα λόγια”, μου είχες πει.
Μετά από δύο χρόνια γυρίζω στο Κουκάκι…το μήνυμα ήταν ξεκάθαρο. Σε σαράντα μέρες από σήμερα έλα Θεσσαλονίκη, τα νέα είναι δυσάρεστα. Στραβοπάτησα, μπήκα στο πρώτο τρόλεϊ, κυνηγημένη από τη θλίψη, κρατώντας την αναπνοή μου μη τυχόν και με ακούσει ο πόνος. Στο πιάνο η Χ. έπαιζε άριες του Vivaldi. Στο σκηνικό όλα άλλαξαν. Μάτια που έπνιξε η αλμύρα, η φωνή έσπασε και τα αναφιλητά συνόδευσαν τις μελωδίες. “Δεν γίνεται έτσι, ότι χτίζουμε να γκρεμίζετε την επόμενη στιγμή”, είπε η Χ. Απεχθάνομαι τα μερεμέτια, οπότε συμφώνησα μαζί της.
Ήταν η τελευταία φορά που το διάφραγμά μου υπάκουε το μυαλό. Οι μελωδίες έμειναν στα βιβλία, το πιάνο σώπασε, η αγάπη μου για τις νότες κρύφτηκε στα ερτζιανά. Η άρια μου δείχνει θάνατο και η μονωδία με βαλσαμώνει με αλμύρα. Όλα είναι πόνος, όχι δρόμος. Απουσία…Ένα περίεργο πράγμα, ήθελα να σε ρωτήσω αν ακόμα σε ξυπνάει το έντονο βήμα μου, ο ήχος από τα τσόκαρα μου (;), ειλικρινά δεν ξέρω!
Υ.Γ. Αν χτυπήσει το τηλέφωνο, δεν θα απαντήσω, οπότε μην κάνεις τον κόπο να σχηματίσεις το νούμερο μου.
Μισώντας τα flashback,
Jane
