Σήμερα έλαβα από νέο αναγνώστη του blog, το παρακάτω κείμενο. Συνδυασμός προτάσεων που του κίνησαν την περιέργεια κάνωντας scroll down στις “μικρές βόλτες”. Κάτω από το δικό του πρίσμα, βλέπει τις ιστορίες της “μικρής πρωτεύουσας”. Δικό σας…
…Καθισμένη σε μια παλιά πολυθρόνα από βελούδο, μπροστά στην παλιά κονσόλα της γιαγιάς Μαρίας, άναψε το πουράκι της, πήρε την πένα της, ένα πολυκαιρισμένο χαρτί και άρχισε τον μονόλογο της ζωής της…
Δώρο σε μένα, που μισώ τους χειμώνες είναι τα ξεθωριασμένα φιλιά, η μυρωδιά από το γιασεμί της μαμάς και οι βουβές ανατολές στον έκτο όροφο. Ταξιδεύω βολτάροντας και ξαφνικά τα όνειρα μου καταλήγουν σε συντρίμμια και φόβο. Για πείτε αν ίσως έχει φτάσει ποτέ κανείς…
Ναυαγοί στα εφήμερα όνειρα:“Όταν θα βγαίνεις στη καλντέρα, να σκέφτεσαι ότι είσαι η βασίλισσα του κόσμου”.Κάπου εκεί είμαι και εγώ.
Έχω την αίσθηση ότι γερνάω… πιστεύω πώς σβήνω κι όμως στέκομαι κερί αναμμένο.
“Σε πόσα καλοκαίρια έπνιξες τις ευχές σου;” Είσαι από εκείνους που τρυπώνει στις μικρές χαρές του διπλανού σου. Παράτησες όλα όσα είχες ονειρευτεί κι έφτιαξες ένα κόσμο απομονωμένο από τους γύρω σου. Αδειάζεις μέρα με τη μέρα και η ενέργεια σου τροφοδοτεί το άσκοπο ψάξιμο της ψυχής σου. Και αν δεν ζούσα… τότε τί; Οι ψυχές μας είναι κουτιά, καλά σφραγισμένα που ξεκλειδώνουν υπό το φως των κεριών…
Για πείτε αν ίσως έχει φτάσει ποτέ κανείς…
… Διάβασα σε ένα βιβλίο το εξής. Όλα ομορφαίνουν όταν οι άνθρωποι συναντιούνται και η μοναξιά σε μια γωνίτσα, παύει να μας ενοχλεί κι ότι οι έξυπνες γυναίκες, δεν έχουν μέλλον με τους άντρες… έχουν όμως παρελθόν!
Απλά τον ευχαριστώ που “βολτάρει” μαζί μου,
jane
