Η ιστορία συνεχίζεται. Ακόμα μια ιστορία από αναγνώστρια, ήρθε στο mailbox. Σκέψεις που μιλούν με τη σιωπή, κάνουν μια μικρή εμφάνιση στα μάτια, καθώς τα μικρά φωτάκια της πόλης μας ταξιδεύουν…
Όταν ανάψουν τα πορτοκαλί φώτα της πόλης,η υγρασία σε δροσίζει και σε καίει μαζί, οι πεταλούδες μέσα σου ταξιδεύουν απ’τις πατούσες στο στομάχι και πάλι πίσω, όλα σου φαίνονται σαν ταινία. Διαλέγεις το soundtrack, εσύ το διαλέγεις. Από την αρχή ξέρεις γιατί “αυτό”. Έχεις τους λόγους σου που είσαι αντικοινωνική, έχεις τους λόγους να μη μιλάς, να χαζεύεις τους τοίχους, να μη τους κοιτάς στα μάτια.Μπερδεύονται όταν δείχνεις κουλ. Το σώμα σου τρέμει. “Μη μ’αγγίξει, θα το καταλάβει, μη..”κι έπειτα κρυψώνα πού θα βρεις; Καμιά αγκαλιά.
Ο δρόμος άδειος, δίπλα σου οι φίλοι, οι γνωστοί άγνωστοι. Ψυχή που ποτέ δε σου δόθηκε και δε θα σου δοθεί. Σκηνοθετημένα όλα. Οι φράσεις, τα τυχαία αγγίγματα. Τόσα που έκανες κι άλλα τόσα που δεν ήρθαν τελικά στη ζωή. Στις ψιχάλες της βροχής, ρίχνεις κι εσύ το ποτάμι σου, σ’αυτό το δρόμο. Έτσι κι αλλιώς.. αύριο θα σε θυμάται κανείς;“Λέρωσέ με, όμορφη πόλη. Γέμισέ με καπνό. Κράτησέ με, διώξε με. Φίλα με, χτύπα με. Κάνε κάτι. Κάν’το όμως.”Η σιωπή σου πιο δυνατή από ποτέ. Η μουσική καρφώνεται μέσα μου. Ο πιο μονότονος ήχος. Η δήθεν μελωδία, τα δήθεν φωνητικά, οι δήθεν στίχοι. Τίποτα. Απλά βρήκα μια κλωστή να σε δέσω πάνω μου για 3.59″.
Δε σε θυμάμαι.
Τα φώτα σου ίσως…Τα φύλλα που είδα να πέφτουν, το περίεργο βλέμμα σου στον καθρέφτη. Ποτέ δε μπόρεσα να εξηγήσω. Συντροφιά στις σκέψεις η γεύση του καπνού που ξεμένει στη γλώσσα μου μετα από στρίψιμο. Πιο πικρή κι από αυτή που μου ‘δωσες. Ιστορίες, αν θες, μπορώ να σου φτιάξω. Να σε βολέψουν. Nα στις δώσω να μου τις πεις. Κι έτσι να ηρεμούσε η ψυχή μου.Σαν τις άλλες φορές, συναντιόμαστε. Σε όποιο μέρος θέλω. Μου κρατάς το χέρι, με φιλάς, με αγκαλιάζεις, με ξαναφιλάς. Με κοιτάς στα μάτια, χαμογελάς και, μες στα φώτα σου, πεθαίνεις.Ν.
Μην ξεχνάς οτι τα δάκρυα είναι πάντα νόστιμα,
Jane
