Μπαίνεις στο πρώτο λεωφορείο, με πόνο στον αυχένα, νεύρα κρόσια από τη δουλειά. Καθώς προσπαθείς να κρατήσεις την ισορροπία σου, πιασμένη από τις χειρολαβές, την συναντάς μπροστά σου. Πέρασε κιόλας ενάμισης χρόνος;
Της γνέφεις από μακριά, εκείνη προσποιείται ευχάριστη έκπληξη. Ρωτάς τα νέα για τη δουλειά, αν η σχέση της προχωράει σε γάμο και πώς τα πάει με τα μαθήματα χωρού. Διάφορα που για σένα είναι αδιάφορα ενώ για εκείνη ενδιαφέροντα. Σε κάποια στιγμή παύσης, σου απολογείται με τρεμάμενη φωνή οτι δεν είχε ιδέα για τα τελευταία δυσάρεστα γεγονότα (ίσως δεν ρώτησε ποτέ να μάθει). Ενώ σκέφτεσαι να απαντήσεις οτι “η άγνοια είναι εθελοντική αποτυχία“, ξέρεις οτι τα λόγια σου θα χτυπήσουν στο μπαρμπρίζ και θα επιστρέψουν ανέγγιχτα πίσω. Με ένα χαμόγελο της απαντάς, πως δεν πειράζει. Βλέπεις στα μάτια της λύπηση και όχι λύπη. Στην ουσία ένα τεράστιο ερωτηματικό σχηματίζεται στα μάτια της “Εσύ γιατί μπορείς να χαμογελάς; Τα έχω όλα και ακόμα να μάθω τον τρόπο“. Φράση ζήλειας και όχι θαυμασμού.
Πάντα με έβλεπες ανταγωνιστικά, γιατί…ποτέ δεν κατάλαβα. Παλαιότερα σου μιλούσα για τις μικρές μου χαρές, τα τραγούδια που με ταξιδεύουν και εσύ παρατηρούσες τις ψηλοτάκουνες μπότες μου, τα βαμμένα μου νύχια και το ντεγκραντέ κούρεμά μου. Σημείο επαφής, μηδέν εις το πηλίκο. Επί δύο χρόνια, πίναμε μαζί τον πρωινό μας καφέ. Εδώ ακριβώς ταιριάζει η φράση “δε με ήθελες, απλά σου έτυχα“. Ίσως δεν μπόρεσες να καλοδεχτείς την τύχη σου, ούτε να την κλωτσίσεις. Ευτυχώς έχω αρκετή “δύναμη στα πόδια” και πήρα την απόφαση να εκτελέσω πρώτη το σούτ.
Όταν αφήνω πίσω ανθρώπους ή καταστάσεις, με τον καιρό, αισθάνομαι πώς ποτέ δεν έζησα τίποτα απ’ όλα αυτά. Πολλά πρόσωπα δεν αξίζουν να βρίσκονται στην μνήμη μου, για κανένα λόγο. Όυτε το χρώμα των ματιών τους δε θυμάμαι. Μπορώ να δεχτώ την απώλεια, τον πόνο, την ειρωνία, την απελπησία, το ψέμα (μερικές φορές) αλλά ΠΟΤΕ την λύπηση!
Stories by Jane
megales kouvedes gia thnita miala, merikoi onomatizun tin agnoia eutixia, alloi apotixia. en telei prepei na eisai kalos sto timoni gia na apofeugeis ola ta empodia ton anthropon kai na kataferneis na agapiseis ton eayto sou kai na eisai eilikrinis me tous giro sou.
o makarios.