Μουσική κληρονομιά, είναι τα πρώτα μας ακούσματα. Στο σπίτι μας το ραδιόφωνο ποτέ δεν σώπασε. Ακόμα και στα μεγάλα πένθη σιγοτραγουδούσε πως “όλα σε θυμίζουν“. Μεγάλωσα με συνθέσεις των Καλδάρα, Λοίζου, Ξαρχάκο, Κουγιουμτζή. Φωνές διαφορετικές σε σχέση με τώρα. Νταλάρας, Αλεξίου, Ξυλούρης, Γαλάνη, Μητσιάς.
Οι στίχοι στoίχειωσαν μέσα μου. Παιδί άκουγα “στο Πήλιο στην Αργαλαστή, πιάσαν τον λίοντα το ληστή“, και πίστευα πώς η Αργαλαστή είναι μια χώρα μακρινή. Μετά ρουφούσα το παράπονο από το “μάνα δε φυτέψαμε ούτε ένα λουλούδι“. Τώρα συνειδητοποιώ, γιατί αυτές οι μελωδίες αντηχούσαν στο πατρικό μου.
Μερικά βράδια ερχόταν ο Ξυλούρης να μου πεί παραμύθια που ξεκινούσαν κάπως έτσι “ήτανε μια φορά, μάτια μου, κι έναν καιρό”. Με λίγα λόγια ενηλικιώθηκα με τον “Μέτοικο” του Νταλάρα, τον “Δρόμο” του Πουλόπουλου, τον “αποχαιρετισμό” από τη συνεργασία Μητσιά & Γαλάνης. ‘Ετσι έμειναν τα βινίλια, κληρονομιά. Μα πιο πολύ οι αναμνήσεις, με τα αγαπημένα ακούσματα των δικών μου.
Αποφάσισα να πατήσω pause στη συνήθεια του rapidshare. Θέλω ο ανηψίος μου να κρατάει στα χέρια του το “Απέναντι Μπαλκόνι” της Ελενίτσας (1989). Να ακούει τους στίχους “σ’ αγαπώ και με σένα ν’ αλλάξω τον κόσμο δε ζητάω, μόνο πάρε με από εδώ” έτσι να δικαιολογεί το φευγιό μου. Να σιγομουρμουρίζει το “χειμωνιάτικο πρωί” και να ξέρει ότι ήταν ένα από τ’ αγαπημένα κομμάτια του συνονόματου παππού. Να γνωρίζει οτι η “Κιβωτός” δεν ανήκει στο Σφακιαννάκη, αλλά στον φόβο και την αγωνία της Βιτάλη. Σαν μητέρα μετέτρεψε το “εξάρτημα” της σε μουσικό διαμάντι. Έτσι κατοχυρώθηκε η rock πλευρά της.
Χωρίς μουσική η ζωή θα ήταν λάθος, είπε ο Friedrich Nietzsche.
Μουσική για μένα είναι το “όπιο” μου, η έκσταση της λύθης μου και η νοσταλγία των στιγμών. Χωρίς εκείνη δεν έχω πάθος, δε νιώθω, δεν ταξιδεύω, δε ζώ.
by Jane
