Στο αγαπημένο και πολύ cult cinema Άστυ, επί της οδού Κοραή παρακολούθησα τη νέα ταινία του Γιώργου Λάνθιμου, με αρκετές διακρίσεις από τις Κάννες και πολλές απόψεις που διίστανται. Πολλοί την θεωρούν το θαύμα που θα δώσει πνοή στον σύγχρονο ελληνικό κινηματογράφο, άλλοι πάλι μια ωμή ταινία που δεν αξίζει το κόστος του εισιτηρίου της.
Περιττό να αναφέρω ότι από την αίθουσα βγήκα με ταχυπαλμία. Πίστευα ότι στο στομάχι μου έπεσε βόμβα και στην ψυχή μου προκλήθηκε 9 ρίχτερ δόνηση. Ένα σπίτι παγίδα, για τρία ενήλικα παιδιά που οι αρρωστημένοι/αυταρχικοί γονείς τα κρατούν σε μια ουτοπία, φυλακισμένα, εκτός πραγματικότητας, ενώ με παράνοια τα εκπαιδεύουν σαν «ζώα». Τρυφερότητα-συναίσθημα-αγάπη απολύτως πουθενά!
Από τις πιο σοκαριστικές σκηνές : Η μητέρα συνοδεύει τα παιδιά της στην αιμομιξία, οι τιμωρίες που ακολουθεί ο πατέρας για όσους «παραστρατούν», οι εξηγήσεις που δίνονται στις εύλογες απορίες των παιδιών, ο τρόπος «διαφυγής» της μεγαλύτερης κόρης. Όλες οι σκηνές είναι μία προς μία συγκλονιστικές, με βαθύτατα μηνύματα και παγερή απόδοση. Πραγματικά αισθάνεσαι ότι κάποιοι άνθρωποι δεν πρέπει να γίνονται ποτέ γονείς!
Βλέποντας την ταινία παραλλήλισα το θέμα της με την ιστορία της Ελένης από το Κωσταλέξι. Όταν το Νοέμβριο του 1978 άνοιξαν οι πόρτες στο ισόγειο ενός σπιτιού και εμφανίστηκε η 47χρονη Ελένη Καρυώτη, έπειτα από 29 ολόκληρα χρόνια, που λόγω του εγκλεισμού της έχασε και το χάρισμα το λόγου. Αιτία για τον εγκλεισμό της από τους γονείς και τα τρία αδέλφια της ήταν μία ερωτική σχέση, που είχε συνάψει στα χρόνια του Εμφυλίου με το δάσκαλο του χωριού. Ολόκληρο το χωριό κατηγορήθηκε για την ιστορία αυτή, καθώς, σύμφωνα με τα δημοσιεύματα της εποχής, γνώριζε για τον εγκλεισμό της γυναίκας. Τα αδέλφια οδηγήθηκαν στη Δικαιοσύνη, όπου και αθωώθηκαν, ενώ λίγα χρόνια αργότερα η Ελένη Καρυώτη εξαφανίστηκε.
Όπως επίσης το θλιβερό περιστατικό στο Ζευγολατιό Κορινθίας, τον Απρίλιο του 2004. Ένας 46χρονος πατέρας βίαζε επί 20 χρόνια τις κόρες του, ενώ σκότωσε και ένα από τα παιδιά που έκανε με μία εξ αυτών.
Άλλη μια ιστορία εξελίσσεται στην Αισύμη Αλεξανδρούπολης, όπου ένα ηλικιωμένο ζευγάρι κρατούσε για 20 χρόνια έγκλειστη στο σπίτι, την 28χρονη κόρη του. Ήταν ίσως η μοναδική υπόθεση, που τον Ιανουάριο του 1994 έφτασε στο φως έπειτα από κινητοποίηση της τοπικής κοινωνίας, καθώς το περιστατικό κατήγγειλε ο ιερέας του χωριού.
Ενώ το κερασάκι στην τούρτα έρχεται από την Ερμιόνη. Μιλάμε για τη γνωστή υπόθεση Δουρή. Ο πατέρας κακοποιεί σεξουαλικά και σκοτώνει τον ανήλικο γιο του. Ενώ η σύζυγος και μητέρα των παιδιών του τον καλύπτει!
Εχθές το βράδυ δεν μπόρεσα να κοντρολάρω την πίεση μου. Ένιωσα ξαφνικά συνένοχος στο θέαμα που παρακολουθούσα και ούτε καν χαμογέλασα στις υποτιθέμενες αστείες /τραγελαφικές ατάκες της ταινίας. Μπορώ να αντέξω τις βίαιες ταινίες, τα ψυχολογικά θρίλερ, το άπλετο αίμα, τις εν ψυχρώ δολοφονίες αλλά ότι παρουσιάζει παιδιά-κακοποίηση ψυχής & σώματος από γονείς, δεν μπορώ να το δεχτώ. Με πιάνει το γαμώτο! Η άποψη μου είναι πώς ο σκηνοθέτης έδωσε τον καλύτερο του εαυτό, το θέμα θα πρέπει να τους αγγίζει όλους. Κάποιες ταινίες όσο σκληρές κι αν είναι πρέπει να τις παρακολουθούμε, να διαμορφώνουμε οι ίδιοι άποψη και να αποφεύγουμε τις συμπεριφορές των πρωταγωνιστών.
Βόλτες με cinema,
Jane
