Βόλτες στην πρωτεύουσα

Όλα αλλάζουν από τη μια στιγμή στην άλλη. Θες ο Νοέμβρης που μου τρώει τα σωθηκά και με πνίγει με αναμνήσεις, η βροχή που με έπιασε στο δρόμο και έγινα παπί, με αποτέλεσμα να ανεβάσω πυρετό και να ταβλιαστώ στο κρεβάτι. Θες που έκανα ανακαίνηση στο σπίτι, για να βαράει η λειτουργικότητα κόκκινο και η διάθεση να σταματάει στον 3ο, ώστε να μην είναι πλέον ασανσέρ.

Κόπηκαν οι βόλτες για λίγες μέρες, οι καφέδες στα στενά της Ερμού, το διαδίκτυο μου κάνει παρέα τα βράδια και το στρωματάκι μου με κρατάει τα πρωινά στην αγκαλιά του, ως τις 14:00. Σωματικά θεωρούμε άρρωστη με 38.2 πυρετό. Συναισθηματικά θεωρούμε μισή, μετέωρη και με το ένα πόδι στο παρελθόν. Έφτιαξα ντουλάπα, αφού ο καιρός αποφάσισε να κρυώσει (λέμε τώρα). Ανάμεσα σε ξεθωριασμένες μπλούζες, φθαρμένα καλσόν και πολυφορεμένα σανδάλια, βρήκα ένα κόκκινο καπέλο Reebok. Πολλές αξονικές, υψηλά λευκά αιμοσφαίρια και κάτι αφίσσες από παλιές live μουσικές βραδιές, που πάνω γράφουν το όνομα μου.

Οι μήνες του φθινοπώρου σηματοδοτούν αναναίωση και αλλαγή πορείας πλεύσης. Σε μένα θυμίζουν κάτι από απουσία, πολύ δάκρυ και κάτι βιαστικά σ’ αγαπώ. Από εκείνα που λέγονται με φόβο, που κρύβουν τη λέξη «Φεύγω» και κάνουν την καρδιά 56 κομμάτια. Το νούμερο δεν είναι ποτέ τυχαίο.

Πέταξα ότι φθαρμένο υπήρχε στη δίφυλλη ντουλάπα, άναψα τα κεριά και άκουσα 65 φορές αυτό. Ίσως δεν είμαι έτοιμη για απότομες αλλαγές και βιαστικές ανακαινήσεις!

Ο καιρός γίνεται χειμωνιάτικος, ενώ προσπαθώ να δώ το καλοκαιρινό τοπίο και την στοργικότητα που κρύφτηκε στα μάτια σου.

Άδικε Νοέμβρη by Jane

This entry was posted on Παρασκευή, Νοεμβρίου 13th, 2009 at 00:58 and is filed under Σκέψεις. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.