Photo by Nefeli
Βρήκα το ημερολόγιο της. Γραμμένο λακωνικά, με αρκετούς ιατρικούς όρους και αποτελέσματα εξετάσεων.Ίχνος πικρίας, οργής, πουθενά παράπονο στον γραπτό λόγο. Άκριβώς όπως και στον προφορικό της. Αγέροχη, λιγομίλητη, με κουράγιο και αστείρευτη υπομονή.
Ενδιάμεσα, γραμμένες συνταγές γλυκών και ορεκτικών. Ρεβυθοκεφτέδες, χταποδοκεφτέδες, cake σοκολάτας, γλυκό κάστανο και φιρίκι. Δείγμα, πως η καθημερινότητα κυλούσε κανονικά. Πόσο «κανονικά» περνούν οι μέρες, όταν σκέφτεσαι οτι το ρολόι μετράει αντίστροφα; Σε κάθε πρόβλημα που αφορούσε καθαρά εκείνη, εθελοτυφλούσε με επιτυχία. Έμοιαζε να ελπίζει, κι όμως μέσα της η ελπίδα πέθαινε πρώτη και όχι τελευταία.
Στο μήνα Νοέμβρη, οι σελίδες μένουν λευκές. Σαν τις νύχτες της. Γυρνώντας βιαστικά τις σελίδες πίσω διάβασα πως «Εδώ αρχίζει ο Γολγοθάς». Ήξερε τι μέλει γενέσθαι. Ξαφνικά συνειδιτοποιείς πόσα ψέματα έχεις πει, πόσες φορές έκανες τον καραγκιόζη. Αφού ακόμα και εσύ δεν δέχτηκες την αλήθεια, γιατί να το κάνει εκείνη για σένα;
Την αλήθεια την ζητάμε, αλλά ποτέ δεν την αποδεχόμαστε. Μπαίνω σπίτι ξημερώματα, νιώθω οτι ακούω τη φωνή της. «Τι ώρα είναι αυτή που γύρισες. Τον βρήκες τον δρόμο;». Ανάβω τσιγάρο στα κλεφτά ενώ παράλληλα μου λέει: «Καλά δεν βλέπεις εδώ μέσα τι γίνεται; Να το κόψεις, σε παρακαλώ!» «Μα ακριβώς επειδή βλέπω, συνεχίζω να καπνίζω.» Αυτό θέλω να φωνάξω δυνατά, αλλά ο ρόλος μου είναι άλλος αυτές τις μέρες.
Θέλω τη ζωή μου να τη «φάω» γεμάτη κρεπάλες, ρεμάλιασμα, ξενύχτι, γέλια στις πλατείες με φίλους, καφρίλες στο διαδύκτιο, κρυμμένη πίσω από ένα nickname και ατέλειωτες ώρες ακούγοντας αυτό. Όταν όμως έρθουν τα δύσκολα, δεν θα θελα να τρέξω στους γιατρούς, αλλά στο πιο κοντινό υγρό bar, να παίζει blues και να προσφέρει κρύα Paulaner.
Μετρώντας ως τα 3 χρόνια,
Jane
