Ένα τραγούδι λέει οτι «Τα πιο βαριά ναρκωτικά που έχω πάρει είναι, αγάπη μου, ο φόβος και η ελπίδα» . Σα να έχει απόλυτο δίκιο ο τραγουδοποιός. Μιλάμε για το ηγετικό μέλος των Συνήθεις Υπόπτων.
Συνήθεις Ύποπτοι : Mια παρέα στα Εξάρχεια, το 1980, ξεκινάει το πρώτο Live στο τότε bar του Ντίνου Αυγουστίδη (πατέρας του γνωστού ηθοποιού Ορφέα Αυγουστίδη). Τότε οι «ύποπτοι» ήταν διαφορετικοί. Στα τύμπανα ο Πέτρος Φιλιππίδης και στο σαξόφωνο ο Άρης Ρέτσος. (ηθοποιοί-μουσικοί). Το 1992-1993, ο Χρήστος Θηβαίος φεύγει για σπουδές στην Ιταλία (Φιλοσοφική στην Μπολόνια, με καθηγητή τον Umberto Eco), εκεί δημιουργείται στιχουργικά και μουσικά ο πρώτος δίσκος «Μέρες αδέσποτες», το 1996 από τη LYRA. Επιστροφή στην Ελλάδα, η παρέα ξαναδένει και τα live έχουν τη τιμητική τους. Τα μέλη του συγκροτήματος-παρέας είναι ο Αλέκος Βασιλάτος, ο Τάσος Λώλης, ο Βασίλης Βασιλάτος και φυσικά ο Χρήστος Θηβαίος.
Το 1997 – 1998 οι Συνήθεις Ύποπτοι εμφανίστηκαν στην σκηνή της «Ιεράς Οδού» υπο την αιγίδα του Γιώργου Νταλάρα. Τον Απρίλιο του 2000 «η παρέα» κυκλοφορεί το δεύτερο album, με τίτλο «Είμαι αυτό που κυνηγάω» και η συμμετοχή της Emilia Ottaviano, μας αφήνει όλους άφωνους. Οι επιρροές από την Ιταλία είναι γεγονός, όπως επίσης και η συμμετοχή από το ελληνόφωνο συγκρότημα της Κάτω Ιταλίας, Ghetonia.
Κάπου εδώ ξεκινάει η σόλο πορεία του Χρήστου Θηβαίου, συνεργασίες με τον Θάνο Μικρούτσικο το 2002 και ένας από τους καλύτερους ελληνικούς δίσκους των τελευταίων χρόνων «Ο Αμλετ της σελήνης» μας δίνει ελπίδα, για την εγχώρια μουσική σκηνή. Θα ακολουθήσουν τραγούδια από το «Μυστήριο Τρένο» με συνθέσεις του Γιώργου Ανδρέου. Προσωπικοί δίσκοι όπως «Μόνο νερό στη ρίζα» και «Πέτρινοι Κήποι«. Ας διαλέξουμε ένα τραγούδι από τον τελευταίο προσωπικό δίσκο του Χρήστου, σε στίχους του Βασίλη Χαραλαμπόπουλου… «Ας χαθείς»
Όλα τα παραπάνω τα θυμηθήκαμε, τα νιώσαμε και τα ζήσαμε, με τη φωνή του παραμυθά-τραγουδιστή. Έναν λάτρη των μπουλουκιών, με ζεστή χροιά, blues χρωματισμούς και μπόλικη Ιταλία στις «φλέβες» του. Την Παρασκευή και το Σάββατο, οι δύο τελευταίες παραστάσεις του Χρήστου Θηβαίου, στην Κεντρική Σκηνή του Σταυρού.
Τι μου άρεσε:
1) Που ο Χρήστος Παπαμιχάλης, σκέφτεται τους ακροτές του και μοιράζει προσκλήσεις.
2) Όλα τα κομμάτια είναι προσαρμοσμένα σε blues-jazz ρυθμούς.
3) Όταν με μια κιθάρα και χαμηλό φωτισμό, ακούστηκε το κομμάτι «Με κυνηγά η θάλασσα»
Τι δεν μου άρεσε:
1) Δεν παρατήρησα να υπάρχει στο πρόγραμμα ούτε ενα τραγούδι από τον δίσκο «μυστήριο τρένο». (Αν δεν κάνω λάθος)
2) Ένα από τα αγαπημένα μου κομμάτια «Γυναίκα», ήθελε τα γυναικεία φωνητικά…Emilia μας λείπεις!
Πάρε τα ηρεμιστικά σου
να λες πως όλα είναι δικά σου
κι η ευτυχία σου κλεισμένη σε κουτιά
Μουσικές βραδιές by Jane
Πολύ ωραία παρουσίαση.
Ωραία είναι να τα παρακολουθείς τα live. Όσα και να γράψω δεν αρκούν…