2010 Ιανουαρίου | Βόλτες στην πρωτεύουσα

Archive for Ιανουαρίου, 2010

Όταν πίνει μιά γυναίκα

Πέμπτη, Ιανουαρίου 28th, 2010

alexiou
Την πρωτοάκουσα από τα βυνίλια της μητέρας μου. Θυμάμαι μια παραπονιάρα φωνή, να αναστενάζει στους στίχους του Πυθαγόρα και αυτό το «μου λέτε πια να μη μεθώ γιατί δεν επιτρέπεται» πάντα οδηγούσε τα βήματα μου στο ρυθμό του ζεϊμπέκικου.

Με το πέρασμα του χρόνου, οι σκέψεις μου έμειναν κάπου εδώ…»μα της καρδιάς μου τον καημό εσείς δεν τον εξέρετε» Πάντα με γοήτευε η βραχνάδα της φωνής της, η συνεργασία της με τον Μάνο Λοΐζο και οι δικές της συνθέσεις όταν θυμάται τη μάνα της. Πάντα σαγηνευτική στις ερμηνείες της, με μεγάλη γκάμα στα ελληνικά ακούσματα. Με ρεμπέτικα, δημοτικά, μπαλάντες και έντεχνα.

Ο τελευταίος της δίσκος ήταν για μένα έκπληξη, οχι ευχάριστη (ακόμα κι αν παρουσιάζει τον εαυτό της, όπως διάβασα). Η Χαρούλα ήταν εκείνη που έκανε τη μάνα μου να δακρύζει, στο όλα σε θυμίζουν, η υπερηφάνεια της Θήβας (τόπος καταγωγής της) και οι μπαλάντες της, ο λόγος που παίζω καμιά φορά κιθάρα. Ποτέ δεν συγχώρεσα τους ανθρώπους που δεν δέχθηκαν να πουν οχι στη μόδα, στην επιταχυνόμενη εποχή μας και στη ματαιοδοξία τους. Όσο πιο μεγάλη ταχύτητα αναπτύσσουμε, τόσο περισσότερο χάνουμε την όραση μας. Όσο πιο ψηλά ανεβαίνουμε τόσο δυσκολευόμαστε να αφήσουμε το «θρόνο».

Η εμμονή μου στα ακούσματα που με μεγάλωσαν, ίσως είναι υπερβολική. Μάλλον γιατί δεν θέλω η Αλεξίου να είναι στην ίδια κατηγορία με το κάθε ανερχόμενο ποπ γκρουπάκι, να ακούγεται η νέα της επιτυχία από τα τουρμπάτα αυτοκίνητα, του Μπουρναζίου (δεν έχω κάτι με την περιοχή και ούτε πρόκειται). Ο θρύλος, με πορεία 40 χρόνων, δεν θα κριθεί από τις επιλογές των τελευταιών δύο ετών, αλλά θα σουφρώσει δυσάρεστα τα πρόσωπα των θαυμαστών του.

Κρίσεις και Αποκρίσεις by Jane

Posted in Σκέψεις | 1 Comment »

Το σπίτι της Μπερνάντα Άλμπα

Τρίτη, Ιανουαρίου 26th, 2010

Η ιστορία μου αρχίζει κάπως έτσι…

«Ήταν 32 ετών όταν παντρεύτηκε, αρκετά μεγάλη για τα δεδομένα και της αντιλήψεις της εποχής. Ο άντρας της από τα 16 του στο Σικάγο. Γυρίζοντας στην πατρίδα θέλησε να πάρει παπούτσι από τον τόπο του και να φτιάξει μια οικογένεια με τα ελληνικά πρότυπα.

Αφού απέκτησαν δύο αγοράκια, μετά από 15 χρόνια ο πατέρας χάθηκε, από καρκίνο. Ο πόνος μεγάλος, οι εποχές και τα οικονομικά αρκετά δύσκολα. Η μητέρα έγινε σκληρή σαν την πέτρα, έμαθε να ζει με το «τι θα πει ο κόσμος», το πένθος άντεξε πολλά χρόνια για εκείνη, το σπίτι της «μιλούσε» μόνο για πόνο και η χαρά δεν είχε ποτέ θέση.

Οι γίοι της μεγάλωσαν και χάραξαν ατέρμονες πορείες. Δύο αδέρφια με εντελώς διαφορετικές σκέψεις, θελήσεις και πιστεύω. Οι εντάσεις, οι κόντρες και τα νεύρα γέμιζαν την καθημερινότητα τους. Η απουσία του πατέρα ήταν ευδιάκριτη. Η μητέρα σε ρόλο για δύο, δεν είχε την επιτυχία που πίστευε. Ίσως ο πατέρας να έδινε ισσοροπία στην οικογένεια. Τα πράγματα έγιναν ακόμα πιο δύσκολα όταν το ξένο αίμα μπήκε στην οικογένεια.»

Παρακολουθώντας την παράσταση στο θέατρο-εργαστήριο Μαύρη Σφαίρα, βασισμένη στο βιβλίο του Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα «Το σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα», θυμήθηκα τα παραπάνω. Ξέρω οτι οι συνειρμοι μου δεν έχουν όρια, αλλά το κεντρικό πρόσωπο της παράστασης, η Μπερνάντα Άλμπα, μου έμοιαζε αρκετά στην μητέρα που περιγράφεται παραπάνω.
Μπερνάντα_Αλπμα
Το ανδρογύναιο της ευνουχιστικής μάνας και μαυροφορεμένης χήρας προσπαθεί να επιβληθεί και να γαλουχήσει όσο το δυνατόν «καλύτερα» τις 5 θυγατέρες της. Βασικός παράγοντας… όλες είναι ανύπαντρες. Για τα μάτια του πιο όμορφου του χωριού ξεσπάει η μπόρα στο σπίτι, με αντίξοες καιρικές συνθήκες και απρόβλεπτα καιρικά φαινόμενα.Το τέλος της ιστορίας είναι δραματικό. Με λίγα λόγια το έργο ξεκινάει με μία κηδεία και κλείνει με μια αυτοκτονία.
το_σπιτι_της_Μπερναντα_Αλμπα
Η ιστορία του έργου και ο χώρος του θεάτρου δένουν υπέροχα. Η σκηνή Μαύρη Σφαίρα στεγάζεται σε έναν underground χώρο, καταφύγιο πολέμου κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής, το οποίο έχει διατηρημένα όλα τα αρχιτεκτονικά χαρακτηριστικά του. Προσοχή, οι θέσεις είναι μόνο 25 και η κράτηση είναι απαραίτητη. Τελευταία παράσταση το Σάββατο 27 Φεβρουαρίου 2010.

Πληροφορίες
Μαύρη Σφαίρα
Αραχώβης & Ζωοδόχου Πηγής 48
Εξάρχεια
210-3848060

Τι μου άρεσε:
1) Το κονιάκ που μας προσέφεραν πριν την έναρξη της παράστασης, οι μαυροφορεμένες ηθοποιοί. Σε βάζει στο mood του έργου.
2) Η πρωταγωνίστρια ήταν γεννημένη για το ρόλο της Μπρενάντα Άλμπα.
3) Εξαιρετική ερμηνεία έδωσε η ηθοποιός, στο ρόλο της οικονόμου του σπιτιού.

Τι δεν μου άρεσε:
1) Το υπόλοιπο cast ήταν μέτριο και στερούσε σε συναίσθημα.
2) Οι τιμές ακόμα και στα μικρά θέατρα παίρνουν τον ανυ(πόφορο ανή)φορο. (20€, 14€ φοιτητικό)
3) Το συνεχόμενο χασμουρητό του πίσω κυρίου. Αγαπητέ μου, Λόρκα ήρθες να δεις, πιες νωρίτερα έναν καφέ.

Κατάθλιψη σου ρχομαι,
Jane

Posted in Κουλτούρα, να φύγουμε | 6 Comments »

Πάνω Κάτω

Δευτέρα, Ιανουαρίου 25th, 2010

Μεσημεράκι για ψώνια στο Κέντρο της πόλης. Αδειάσαμε τα H&M, κάναμε ένα πέρασμα από Calcedonia και βγήκαμε σεργιάνι στο Κολωνάκι. Εκεί όπου οι κυρίες κυκλοφορούν με ένα κανίς στην αγκαλιά, η τσάντα τους είναι στη χειρότερη Louis Vuitton και η προφορά τους έχει ένα τραγούδισμα στην τελευταία συλλαβή. (όπως πάντα υπερβολική)
panwkatw_logo
Στη Λυκαβηττού, βρίσκεται το Πάνω Κάτω, το οποίο ξέραμε ως «Διαγωνίως στη Λυκαβηττού». Ένα μίνιμαλ μαγαζί, με απροσδιόριστο χαρακτήρα. Σε ένα «μοντέρνο αστικό» περιβάλλον, ιδανικό για επαγγελματικό γεύμα, με λίγο ψυχρά χρώματα και «αστειάτορα» μετρ, γευτήκαμε carpatso φιλέτου με συνοδεία ρόκας, σαλάτα με φρέσκα λαχανικά, πουγκιά με μοσχάρι μαγειρεμένο με ντομάτα, μυρωδικά και κεφαλογραβιέρα Κρήτης, ενώ ήπιαμε κρασί «Παλαιό Καστρί» (Λευκό 4,50euro το ποτήρι). Καθαρό μαγαζί, προσεγμένο, αλλά με αρκετά παράτερη μουσική (Αντώνη Ρέμο) το Πάνω Κάτω, θεωρεί το φαγητό ιεροτελεστία και έχει απόλυτο δίκαιο. (Τιμή 25-30euro το άτομο)

Πληροφορίες
Λυκαβηττού 14
Κολωνάκι
210-3617821

Τι μου άρεσε:
1) Που γελάσαμε, με το τουπέ της διπλανής κυρίας.
2) Η δροσερή σαλάτα και το νοστιμότατο πουγκί του Πάνω Κάτω.
3) Στους πιο σοβαρούς χώρους, γινόμστε κάφροι και γελάμε με τις σαστισμένες φάτσες των άλλων.

Tι δεν μου άρεσε:
1) Η φιλενάδα μου γουρουνίζει, τρώγοντας με τα χέρια. Προσπαθεί να μου την πει που τρώω μαχαιροκοφτό ακόμα και το μήλο.
2) Μέχρι το τέλος του κόσμου, έγραψε κάποιος και μας απογοήτευσε με τις συνθέσεις του. Όταν αυτό που θαυμάζεις, λατρεύεις και αγαπάς «πέσει χαμηλά» στα μάτια σου, τότε (το) λυπάσαι.
3) Όταν οι ταλαντούχοι γίνονται αναλώσιμα προϊόντα (με την κακή έννοια).

Ατμόσφαιρα από Κολωνάκι,
Jane

Posted in Ώρα Φαγητού | 1 Comment »

Σαββατόβραδο στο Κέντρο

Κυριακή, Ιανουαρίου 24th, 2010

Μια εβδομάδα ολόκληρη, όλοι οι εργαζόμενοι περιμένουν το Σάββατο για κρεπάλη-διασκέδαση. Οι βόλτες χτυπάνε ένα δωδεκάωρο στους δρόμους της πόλης. Διότι όταν το κρύο έρχεται, το αλκοόλ μας φέρνει ακόμα πιο κοντά.

Στάση πρώτη, στη γνωστή Ροζαλία με απλούς μεζέδες, λευκό κρασί και με κουβέντα γύρω από το internet. O kitsosmitsos και το laxanaki μαζί μας. Πρόταση για καφεδάκι στο Circus της Ναυρίνου. Εδώ το σέρβις μας εξέπληξε δυσάρεστα. Αγενέστατη γκαρσόνα, με απαιτητικό ύφος = FAIL! Όμορφες μουσικές με Amy Winehouse στα ηχεία. Όταν οι καταχρήσεις μιλούν, η Amy γράφει κομμάτια και τα ερμηνεύει τέλεια. Έτσι της δικαιολογούμε τον εθισμό, την εμμονή στις ουσίες και την αυτοκαταστροφή της.
ιπποπόταμος
Πέρασμα απο τον Ιπποπόταμο. Το «μεγάλο φυτοφάγο θηλαστικό» συχνάζει στο Κολωνάκι (επί της Δελφών) και είναι η εξαίρεση στην υποτιθέμενη highclass περιοχή της πόλης. Ευγενικό σέρβις, με ιδιοκτήτες που σέβονται τους θαμώνες και διατηρούν την ιστορία του μαγαζιού.

Επόμενος προορισμός, Suita στου Ψυρρή. Κλείσαμε δωμάτιο και σας περιμένουμε στις 2 Μαρτίου στη Suita. (εν καιρώ θα αναφερθούμε σε λεπτομέρειες). Όπως πάντα επικρατεί το αδιαχώρητο, ο κόσμος είναι ανάμεικτος, οι μουσικές ποικίλουν και το κέφι βρίσκεται στα καλύτερα του.

Βόλτες με κρύο (και ας μην είναι ακόμη καιρός για δύο),
Jane

Posted in Στέκια | 5 Comments »

Παιζώτοπος: H χαρά του παιδιού

Κυριακή, Ιανουαρίου 24th, 2010

Σαν καλή θεία (ή αλλιώς θεά) που είμαι, επισκέφτηκα την νέα άφιξη παιδότοπου, τον Παιζώτοπο, στην Αλίαρτο Βοιωτίας, με ιδιοκτήτες τον Πάνο και τη Δήμητρα.

Τα παιδιά έχουν βάλει χρήμα, χρόνο, κόπο και γούστο στη νέα τους επιχείρηση. Σε ένα χώρο με πολύ χρώμα, που συντονίζεται με τους κανονισμούς ασφαλείας, υπακούει στην αυστηρή καθαριότητα, προσφέρει άνεση για τους γονείς που απολαμβάνουν τον καφέ τους και διαθέτει ειδικό χώρο καπνιστών . Ο παιζώτοπος αναλαμβάνει παιδικά πάρτυ, γενέθλια και εκδηλώσεις για τα μικρά ζιζάνια της ζωής μας, τα παιδιά.
paizotopos

Πληροφορίες
Λ.Δημοκρατίας 17
Αλίαρτος Βοιωτίας
6977207083

Τι μου άρεσε:

1) Που νέοι άνθρωποι βρίσκουν επαγγελματική προοπτική στην επαρχία και δίνουν το μεράκι τους στις ελληνικές κωμοπόλεις.
2) Εδώ το μαγαζί διαθέτει καφέ illy! Από τους αγαπημένους μου καφέδες.
3) Διατίθεται χώρος για παιδιά κάτω των 3 ετών. Οπότε, ο μικρός Bill (ανηψιός) δεν θα ποδοπατηθεί από τα μεγαλύτερα παιδιά.

Όλα τα κοιτώ σαν παιδί κουτό,
Jane

Posted in Τα "Έκτός Έδρας", Ταξιδεύοντας | 2 Comments »

Πολυστάφυλλον

Τετάρτη, Ιανουαρίου 20th, 2010

ΠΟΛΥΣΤΑΦΥΛΛΟΝ
Σαββατόβραδο στην Πανόρμου, ώρα 23:00 μια παρέα που γνωρίστηκε σε κάποια επαρχιακή πόλη πρίν επτά χρόνια περίπου, ενώνει τις δυνάμεις της για κρασοκατάνυξη και ρεμπέτικες πενιές.

Πρώτη απόπειρα για τραπέζι γίνεται στο γνωστό «Αδιαχώρητο» το οποίο πραγματικά δεν αξίζει. Τόσο η κουζίνα του, όσο η εξυπηρέτηση του και οι λαϊκές φωνές που το συνοδεύουν είναι απογοητευτικοί παράγωντες! Δεύτερη απόπειρα πρός εύρεση τραπεζιού στο Πολυσατάφυλλον.

Μουσικό Μεζεδοπωλείο με φοιτητικό κόσμο, άριστο service, μέτρια κουζίνα, κρασί ξυδάτο, αλλά μια a capella μπάντα με καταπληκτική Σμυρνέικη φωνή, τη Δέσποινα. Η βραδιά κύλησε με αρκετό κέφι, μνήμες από τα παλιά, γέλια μέχρι δακρύων και πολύ τραγούδι.

Πληροφορίες
Δουκ. Πλακεντίας 121
Αμπελόκηποι
210-6994676

Τι μου άρεσε:

1) Προτάξαμε τις φωνητικές μας χορδές για να πούμε το «Σαν Απόκληρος Γυρίζω«.
2) Ήπιαμε μέχρι τελικής πτώσης.
3) Μας επισκεύτηκε η Κύπρος (βλέπε Αχιλλέας, παλιός συμφοιτητής).
4) Κάναμε οχτάρια στη Πανόρμου.
5) Με μια κιθάρα, ένα ντέφι και δύο φωνές οργανώσαμε πρόγραμμα λαϊκής βραδιάς.

Τι δεν μου άρεσε:

1) Οι δυσάρεστες συνέπειες του αλκοόλ.
2) Οι μη παναρισμένες φλογέρες που παραγγείλαμε.
3) Πάλι κλείσαμε το μαγαζί. Aναρωτιέμαι πόσες κατάρες ακούμε από τα γκαρσόνια.

Σαν απόκληρος γυρίζω,
Jane

Posted in Ώρα Φαγητού | No Comments »

@Κολωνάκι avec Jane

Τρίτη, Ιανουαρίου 19th, 2010

Με μια παρέα Τρα λα λα, περιπλανηθήκαμε μεταξύ Συντάγματος και Εξαρχείων (καλά κατάλαβες βολτάρουμε στο Κολωνάκι). Καταλήξαμε μετά από μισή ωρίτσα περπάτημα και google maps στο IPhone (καμμένοι gadgetάκιδες ενωθείτε) στο Τρα λα λα (Τραλαλά) για διπλό ελληνικό και jazz μουσικές.

Το Τρα λα λα (Ασκληπιού 45 Κολωνάκι τηλ: 210 3628066) είναι καλλιτεχνικό στέκι, όπου συχνάζουν κυρίως άνθρωποι του θεάτρου. Έχει ατμοσφαιρική διακόσμηση, όμορφες ταπετσαρίες και καθόλου άνετο καναπέ στο βάθος του μαγαζιού. Στις free carte postal είδαμε το promotion για την παράσταση της Μάρθας Φριντζήλα Kubara Project II και δώσαμε υπόσχεση (στον εαυτό μας) να το τιμήσουμε λίαν συντόμως.
petite_fleur
Photos by quatzacoalt

Αφού Κολωνοπερπατήσαμε αυτές τις μέρες, ας πιούμε και μια σοκολάτα στην υγειά του αδερφικού μου φίλου, που γενεθλιάζει. Στάση στο Petite Fleur (petite όνομα και πράμα) για ζεστά ροφήματα των 3000 θερμίδων ανα γουλιά. Δοκιμάσαμε σοκολάτα με καβουρδισμένο αμύγδαλο & φουντούκι (6,60€) και σοκολάτα με κλωνάρι βανίλιας (6,20€). Τα ροφήματα σερβίρονται με υπέροχα μπισκότα βουτύρου, υπό τους ήχους βυνιλίων, της γαλλικής κουλτούρας.
petitefleur
Ένα γαλλικό bistrot στο κέντρο της πόλης (Oμήρου 44, Kολωνάκι τηλ: 210 3613169 ) με λίγα τραπέζια, στέκι για μη καπνιστές, χώρος με φινέτσα και κουλτούρα γαλλική. Μια ξεχωριστή σοκολατερί για τους λάτρεις της αμαρτίας (όπου αμαρτία βλέπε σοκολάτα) και με φρέσκα σπιτικά γλυκά.

Τι μου άρεσε:
1) H γαλλική φιλοσοφία του Petite Fleur.
2) Η artistic ατμόσφιαρα του Τρα λα λα.

Τι δεν μου άρεσε:
1) Tο Petite Fleur δεν είναι ιδανικό για παρέες άνω των τριών ατόμων. Αλλιώς αισθάνεσαι οτι είσαι σε θέση ΚΤΕΛ, φορτωμένος με όλα τα μπαγάζια.
2) Τα πολλά λιπαρά της σοκολάτας βάρυναν το στομάχι (εδώ γελάμε). Τελικά απέκτησα ευαισθησίες.

J’ai cach, mieux que partout ailleurs,
Au jardin de mon coeur, une petite fleur

@Κολωνάκι avec Jane

Posted in Μια γουλιά καφέ | 5 Comments »

Ο Χάρης συναντά ξανά τον Πάνο

Παρασκευή, Ιανουαρίου 15th, 2010

katsimiha
10 χρόνια μετά από την τελευταία αποχαιρετιστήρια συναυλία τους το 2001, οι αδερφοί Κατσιμίχα επί σκηνής στο Ποδηλατοδρόμιο του Ολυμπιακού Σταδίου, μαζί τους ο Μάνος Ξυδούς. Τους περιμέναμε χρόνια, δακρύσαμε στον τελευταίο τους χορό πριν μια δεκαετία, όταν τα δίδυμα ερμήνευσαν,χορεψαν,φιλίθηκαν, στο γνωστό «Ρίτα Ριτάκη». Το Σάββατο στις 20 Μαρτίου, θα τα θυμηθούμε όλα. Ενώ την Παρασκευή 12 Μαρτίου στο Βελλίδειο, οι φίλοι της Θεσσαλονίκης θα κάνουν το δικό τους Κατσιμιχικό-πάρτυ.

Οι περιγραφές για τον ήχο και την επίτυχια τους, είναι περιττές. Άρωμα δεκαετίας ‘80, με αρκετό συναίσθημα, φωνή σκέτο ταξίδι, στίχος διαμαρτυρίας ή ποίησης, φανατικό κοινό και άριστη συνέπεια, με νόημα στη δισκογραφία τους. Ο Χάρης & ο Πάνος, ο Πάνος & ο Χάρης πλέον πιάσαν τα 50+ αλλά παραμένουν παιδιά, αδέλφια, φίλοι και δημιουργοί, ο καθένας με τον τρόπο του. Μας έλειψαν, τους αγαπάμε και θέλουμε να ακούσουμε οτι «έχεις ένα χαμόγελο από μαργαριτάρια» (ποίηση Ρίτα Μπούμη-Παππά), να χάσουμε το αίμα μας «Για ένα κομμάτι ψωμί«, να ακούσουμε σαξόφωνα της Άνοιξης από Σαντορίνη και να μας ευχηθούν καλό ταξίδι σε θάλασσες τεκίλα.

Θα είμαστε εκεί, για να απολαύσουμε το γρέζι στη φωνή του Χάρη και να ακούσουμε τον Πάνο στη φυσαρμόνικα! Το ντουέτο που άλλαξε τον ήχο της ελληνικής ρόκ και άνοιξε ορίζοντες στις μουσικές σκηνές.

Σημεία Προπώλησης:

Ticket House, Αθήνα, Πανεπιστημίου 42 (εντός της στοάς) Τηλ: 210 3608366
ΙΑΝΟΣ Αθήνα, Σταδίου 24 Τηλ: 210 3217917

Ticket House, Θεσσαλονίκη, Μητροπόλεως 102 Τηλ: 2310 264880
ΙΑΝΟΣ Θεσσαλονίκη, Πλατεία Αριστοτέλους 7 Τηλ: 2310 277004

Τιμή εισιτηρίου: 18€ & 20€. Η προπώληση των εισιτηρίων και για τις δύο εμφανίσεις, ξεκινάει την Παρασκευή 11 Δεκεμβρίου, στη τιμή των 18€.

Αγαπάμε Πατρίδα,
Jane

Posted in Συναυλίες | 4 Comments »

Κιθαρίστας ή Ντράμερ

Τρίτη, Ιανουαρίου 12th, 2010

Τελευταία παράσταση των Γιάννη Γιοκαρίνη και Ελένη Δήμου έλαβε χώρα (πάντα ήθελα να χρησιμοποιήσω αυτό το ρήμα) το Σάββατο 9 Ιανουαρίου στη Σφεντόνα.
γιοκαρίνης Μια Ζωή Δε Φτάνει
Το θρυλικό Stage της Αλεξάνδρας ζεί την παρακμή του και είναι αφημένο στο έλεος της δεκαετίας του ‘90. Σε ένα μαγαζί με 11 κατηλλειμένα τραπέζια και γύρω στα 30 άτομα που προτίμησαν το bar, δώθηκε το Don’ t Worry Be Happy. Με πρωταγωνιστές την Ελένη Δήμου, που κρατιέται μια χαρά στα κυβικά της, τον Γιάννη Γιοκαρίνη που κάποτε άφησε εποχή με την Ευλαμπία του, αλλά στην παράσταση απλά έκανε ένα πέρασμα και οχι πρόγραμμα, ένα τριμελές συγκρότημα με ήχους Hip Hop και έναν πιτσιρικά κιθαρίστα με καλή φωνή, που τράβηξε το μεγαλύτερο κουπί της βραδιάς.

Κάπως έτσι κύλησε το Σαββατόβραδο. Ζωντάνια δώθηκε στο κοινό με τα μόλις 6 τραγούδια (αν δεν κάνω λάθος) που ερμήνευσε ο Γιοκαρίνης, με πολύ καλή χορευτική κίνηση από την Ελένη Δήμου (την πιο βαθιά και άγρια φωνή της δεκαετίας του ‘90), με μια πιτσιρίκα την Ίρις (γλάστρα) που συνόδευε στα φωνητικά, με έναν από τα δύο μέλη του συγκροτήματος των Όπα (τύπος δήθεν μέχρι το κόκκαλο) και με ηλικίες γύρω στα 50 να χειροκροτούν από κάτω. Εμείς απλά κατεβάζαμε τον μέσο όρο ηλικίας.

Υ.Γ. Ο Γιάννης Γιοκαρίνης εμφανίζεται την Παρασκευή 15 Ιανουαρίου στο Κύτταρο Live. Μαζί του ο Δημήτρης Πουλικάκος.
Υ.Γ. Από 2 Φεβρουαρίου η Ελένη Δήμου θα εμφανίζεται στον Ρυθμό Stage.

Πληροφορίες
Λεωφ. Αλεξάνδρας 22
Πεδίον Άρεως
210-8253991

Τι μου άρεσε:
1) Η φωνή της Δήμου, αλλά οχι τα τραγούδια της.
2) Ο Γιοκαρίνης με το κομμωτικό του ατύχημα. «Λίγος» αλλά λέων.

Τι δεν μου άρεσε:
1) Η διασκευή στο Gummy Bear. Όλα έγιναν μόδα, φίλοι μου.
2) Τα videos που έπαιζαν στο videowall, με αναφορές από το youtube.
3) Οι ιδιοκτήτες της Σφεντόνας, ζουν σε άλλη εποχή.
4) Απο πότε το bar σε live μαγαζί θυμίζει σχολική τάξη;

Νοσταλγός του rock ‘n’ roll,
Jane

Posted in Σκηνές | No Comments »

Δεν είσαι εσύ για εδώ…

Τρίτη, Ιανουαρίου 12th, 2010

myheartsagraveyard
by brokentoyland

Η εποχή που μέτραγες τα πλακάκια των νοσοκομείων έχει περάσει. Βρίσκεσαι στην καρδιά του τέταρτου χειμώνα με νέα πρόσωπα και πολύ αγάπη. Πάλι κάτι σου λείπει;

Ίσως συνήθισες σε κόσμο, με γέλια, αστεία και ατάκες της στιγμής. Γ’ αυτό δεν αντέχεις τη μοναξιά. Δεν μπορείς να συντονίσεις τη σιωπή σου με τους άλλους. Κι όμως στη σιωπή κρύβονται τα πιο σοφά λόγια, οι πιο ιδιαίτερες επιθυμίες και τα πιο γλυκά σ’ αγαπώ. Απλά έχεις ξεχάσει να τα λές. Πείσμωσε το μέσα με την αχαριστία των άλλων και έγινες «κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν» τους.

Ο εγωισμός είναι ένα πικρό κρασί που πίνεται γουλιά γουλιά και προκαλεί στη γλώσσα μια έκσταση. Όταν τελιώσει το ποτό, πέφτεις στο βυθό της ανάμνησης, το ρίχνεις στο συναίσθημα και καταριέσαι τη ζωή που σου έδωσε δυνατή μνήμη.

Άλλωστε έχεις μάθει οτι η απόσταση με το παρελθόν σε σκληραίνει, ο πόνος γίνεται γέλιο με την πάροδο των Νοέμβρηδων, γέλιο βροντερό που πνίγει την απελπησία. Το δράμα ταιριάζει στα μάτια σου, αλλά οχι στην προσωπικότητα σου. Εσύ δεν είσαι για εδώ. Ζεις αλλού, για άλλους, παρέα με τα όνειρα σου.

Το τελευταίο σου όνειρο είχε ένα ζευγάρι μπότες, στα πόδια σου, κατακόκκινες από το αίμα. Είχε φίλους από το σχολείο, είχε αγκαλιά μαμάς και ανθρώπους με άσπρες ρόμπες. Την χειρότερη φάρα αυτού του κόσμου…γιατρούς!

Ο δικός σου γιατρός είναι οι φίλοι,
Jane

Posted in Σκέψεις | No Comments »