Πόσες ώρες περνάς στους τέσσερις τοίχους ενός γραφείου; Πόσες υπερωρίες βαράς την εβδομάδα και κινείς τα δάχτυλα σου πάνω σε ένα πληκτρολόγιο; Μην απαντήσεις.
Μεγάλη απογοήτευση ένιωσα, για το πώς θα καταντήσω στη δουλειά μου μετά από λίγα χρόνια, παρακολουθώντας την παράσταση San Pseftiko στο θέατρο Άνοιξης. Ένα έργο εμπνευσμένο από την κινηματογραφική τεχνική του Γιάννη Μαργαρίτη, που βασίζεται στον αυτοσχεδιασμό των ηθοποιών, όπου το κείμενο βγήκε από τις ατάκες και πηγάζει από τα 7 θανάσιμα αμαρτήματα του ανθρώπου.
Τέσσερις ήρωες που καθημερινά βρίσκονται ανάμεσα μας. Ο κλασικός γόης που διψά για γυναίκες αλλά δεν μπορεί να τις ικανοποιήσει, ο σταθερός χαρτογιακάς που χωμένος στα χαρτιά του ακολουθεί αγοραφοβική συμπεριφορά, η γνωστή γεροντοκόρη ανοργασμική και η όμορφη-μοιραία υπάλληλος που διατηρεί στενές σχέσεις με τον διευθυντή της και κατακτά για λίγο, την πρωτιά. Όλοι οι παραπάνω εργάζονται στην ίδια εταιρία και μοιράζονται σχεδόν ένα δωδεκάωρο στον ίδιο χώρο. Η λαγνεία, η λαιμαργία, η απληστία, η οκνηρία, η οργή, η ζήλια και η αλαζονεία κυριαρχούν σε όλες τις σκηνές του έργου. Θλιβερές αλήθειες της καθημαρινότητας μας εξελίσσονται επί σκηνής.
Θέατρο Άνοιξης
Γερμανικού 20
Κεραμεικός
210-5238870
Tι μου άρεσε:
1) H εκφραστικότητα της «παρουσιάστριας» ηθοποιού.
2) Το απλό και λειτουργικό σκηνικό.
Τι δεν μου άρεσε:
1) Oι περισσότερες σκηνές, θύμιζαν την καθημερινότητα μου.
2) Πολλοί άνθρωποι ζουν για να δουλεύουν και όχι το αντίθετο.
3) O χώρος ήταν κρύος και ψυχρός. Παγώσαμε!
Για την τρέλα της καθημερινότητας,
Jane
