Βόλτες στην πρωτεύουσα

Photo by poluxrwma

Ερώτηση: «Σου λείπω;» Βαρέθηκα να ακούω την ίδια ατάκα, σε σήριαλ, ταινίες, τηλεφωνήματα, «ξαναζεσταμένες» καταστάσεις, μισές καληνύχτες, βλέμματα με υπονοούμενα και σε δακρυσμένα μάτια.

Απάντηση: Μην παίρνεις το ύφος θύματος, απλή επιβεβαίωση θέλεις από λάθος άτομο. Ήρθες την ώρα που αποφάσισα να είμαι κάφρος στα αισθηματικά μου, απόλυτη στις επιλογές μου, μόνη στα κλάματα μου, άνετα και ευρύχωρα στο κρεβάτι μου, άκρως φιλική με τους απλούς γνωστούς μου, νευρική με το στριμωγμένο πρόγραμμά μου, απαισιόδοξη με όσα «δηλώνουν» ευτυχία, απαράδεκτη με το savoir vivre, καθόλου ρομαντική με την πανσέληνο που δείχνει το σουρεαλιστικό πρόσωπό της, αμήχανη με τις οικογενειακές συγκεντρώσεις, σκύλα με τις γλυκανάλατες συμπεριφορές, σαρκαστική με τους «γόηδες» αυτής της πόλης, σνόμπ στα ζηλόφθονα άτομα, ειλικρινής με τους κοντινούς μου φίλους, απότομη στους «ρίχτες» της ζωής, γελoία με το θάνατο και διακριτική με τον πόνο των άλλων.

Μια χάρη σου ζητώ: Προσπάθησε να μη σε λυπάμαι.

Υ.Γ. Αφιερωμένο σε ανθρώπους που θέλουν να θυμούνται τα παλιά, κάτι κρύες νύχτες του χειμώνα.

Πάντα απότομη,
Jane

This entry was posted on Δευτέρα, Απριλίου 12th, 2010 at 22:08 and is filed under Σκέψεις. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.