2010 Μαΐου | Βόλτες στην πρωτεύουσα

Archive for Μαΐου, 2010

Μπέρδεμα στο μπέρδεμα

Δευτέρα, Μαΐου 31st, 2010

Μπέρδεμα: Ουσιαστικό, ουδέτερο που σημαίνει ανακάτεμα, αναστάτωση. Τις περισσότερες φορές με αρνητικά αποτελέσματα και σπάνια με θετική εξέλιξη. Συνήθως οδηγεί σε αδιέξοδο, ψυχολογικό ή συναισθηματικό. Αναφέρεται σε καταστάσεις αναποφάσιστες, περίπλοκες, με διλήμματα, πολλά πρόσωπα εμπλέκονται στις περιπτώσεις αυτές και όχι δεν είναι για καλό.

Τα μπερδέματα φέρνουν ψέματα. Κρύβουν πολλές αλήθειες και μας κάνουν να εθελοτυφλούμε. Μας επιστρέφουν νοερά στο παρελθόν, για να μη χάνουμε τα σίγουρα. Ακόμα κι αν πληγωθήκαμε από το παρελθόν, συχνά πυκνά το φέρνουμε σαν ανάμνηση τις «μπλεγμένες» στιγμές μας και νομίζουμε πως τότε όλα ήταν αλλιώς. Ψευδαίσθηση. Με λίγα λόγια, η αίσθηση ότι κάτι είναι αληθινό ενώ δεν είναι ή καλύτερα δεν ήταν ποτέ.

Μπορείς να με οδηγήσεις στο τέλος; Μπορώ να δω φώς χωρίς να φοβάμαι; Μπορώ να επανέλθω στην αναισθησία μου, ήρεμα, με τάξη; Μπορώ να μη σκέφτομαι;

Πόσο ακόμα παρελθόν…,
Jane

Posted in Σκέψεις | 5 Comments »

Οι «θελήσεις» που δεν θα θέλαμε

Κυριακή, Μαΐου 30th, 2010

Photo by yupi.gr

Στα στενά του πολυσύχναστου Γκαζιού, βρίσκεται ένα μικρό σπιτικό που υποστηρίζει πώς σερβίρει σπιτικές γεύσεις, αλλά απέχει μακράν. Οι θελήσεις (Ιάκχου 5 Γκάζι, 210-3456909), είναι ένα μικρό μεζεδοπωλείο, φιλοξενείται σε μικρή μονοκατοικία, διαθέτει ταράτσα και αυλή. Οι γεύσεις εδώ είναι αρκετά δύσπεπτες, ξαναζεσταμένες και δεν τις αντέχει το στομάχι. Δεν το προτείνουμε ούτε σε άτομα που θέλουν να αυτοκτονήσουν.

Συνέχεια στην ταράτσα των 45 μοιρών. Ροκ μουσικές, κόσμος αρκετός, φεγγάρι που φωτίζει τον συννεφιασμένο ουρανό της πρωτεύουσας και draught μπύρα που θα μπορούσε να ήταν καλύτερη. Μας απογοήτευσε ο πορτιέρης του μαγαζιού που αγοράκια μόνα δεν επιτρέπονται να διασκεδάσουν στην πολυσύχναστη ταράτσα.Μας δουλεύουν μου φαίνεται και εμείς το δεχόμαστε; Χαρήκαμε που μας σέρβιρε η Σίσσυ!

Μια μικρή επίσκεψη στο Gazi College (Περσεφόνης 53, Γκάζι, 210-3422112). Ένας χώρος που διακοσμήθηκε με γούστο, πολλά βιβλία και διαθέτει ποιότητα. Επιλέξαμε αραβική πίτα με τυρί φιλαδέλφια, λαχανικά και καπνιστή γαλοπούλα (3.80ευρώ). Αν είστε φίλοι της σαλάτας επιλέξτε ceaser’s. Τα σάντουιτς του Gazi College είναι μικρογραφίες φαγητού και κοστίζουν αρκετά. Δε μας άρεσε το «κρύο» χιούμορ του σερβιτόρου.

Άραγμα στην πλατεία στο Γκάζι, με πορτοκαλάδα μπλέ από το νέο περίπτερο που λειτουργεί με γεννήτρια. Πιθανόν η Τεχνόπολη δεν κατάφερε να καλύψει τα έξοδα της και σκέφτηκε να στήσει ένα μικρό περίπτερο για extra εισόδημα. Χαζεύουμε τα ζευγαράκια της πόλης, τις μπακουροπαρέες και τα αδέσποτα που ξαπλώνουν στο λιγοστό γρασίδι της πλατείας. C’ est la vie!

Ήρθε καλοκαιράκι…πάμε για μπάνιο (;),
Jane

Posted in Ώρα Φαγητού | 1 Comment »

Αγίου Πνεύματος time

Παρασκευή, Μαΐου 28th, 2010

Δευτέρα αργία. Μετά από πολύ καιρό, ένα τριήμερο είναι δικό μας. Για ύπνους, αλλαγή παραστάσεων, μαμαδίστικες αγκαλιές, νοσταλγία από τα παλιά, φρέσκο ψάρι, χόρτα από το περιβόλι και καλάρισμα στα νερά του Αργοσαρωνικού.

Στον Γαλατά Τροιζηνίας, με θέα τον ήσυχο Πόρο και τα καφεδάκια μας στο χέρι. Βόλτες στη φύση και συγκεκριμένα στη Βρωμοσυκιά, εκεί όπου δεν πατάει άνθρωπος, εκεί που τ’ αστέρια λάμπουν περισσότερο από ποτέ, η ησυχία είναι ανατριχιαστική και η Ύδρα στο βάθος με τα μικρά φωτάκια, μας κρατάει συντροφιά.

Άραγμα σε ένα σπίτι που δεν έχει αλλάξει εδώ και 55 χρόνια περίπου. Ζωή a la servivor, με ένα μπουκάλι Drambuie, πρόχειρα μαγειρεμένη μακαρονάδα με τριμμένη ντομάτα αντί για σάλτσα (μια συμβουλή από το ξαδερφάκι-chef) και μουσικές από Pink Matrini. Αμπελοφιλοσοφίες για ώρες, μέχρι να επιστρέψουμε στο διάβασμα και στα δεινά της ηρωίδας Σαραγώς.

Τα τριήμερα με φίλους, άκυρες συζητήσεις και γέλια δυνατά είναι από τις ευχάριστες στιγμές της ζωής. Όσο έχω φίλους δε φοβάμαι τίποτα! Με λίγα λόγια ανθρώπους θέλουμε δίπλα μας, να μας αγαπούν και να το λένε! Ακόμα κι αν χαραμίζουμε τις Παρασκευές μας με κορεσμένες συζητήσεις και μούτρα κατεβασμένα από φιλαράκια. Ακόμα και αυτό αξίζει. Οι φιλίες δεν είναι στρωμένες με ροδοπέταλα, αλλά γεμάτες προσπάθεια και θέληση.

Must Visit:
Την Ταβέρνα του Βασιλακόπουλου στην παραλία του Γαλατά για φρέσκο γαβράκι, ψητά της ώρας και πλούσιες μερίδες. Η Ρένα μαγειρεύει για εσάς, ο Θανάσης στο σερβις με ιστορίες για τα ένδοξα καλοκαίρια στον Πόρο, όταν ο τουρισμός βρισκόταν σε άνθηση, οχι σε ύφεση!

Ανανέωση τώρα,
Jane

Posted in Ταξιδεύοντας | 1 Comment »

Ψυχιατρείο

Τρίτη, Μαΐου 25th, 2010

Μεταξύ μας όλοι χρειαζόμαστε ψυχίατρο!!! Πρώτη και καλύτερη η αφεντιά μου. Με αντί-καταπληκτικά πράγματα έχω μάθει να ζω, με μεγάλη επιτυχία και εξαιρετικές επιδόσεις. Οπότε, μια βόλτα σε ένα από τα πιο παλιά στέκια των Αμπελοκήπων, που ακούει στο όνομα «Ψυχιατρείο» είναι η καλύτερη επιλογή.

Ο Κώστας (αν δεν κάνω λάθος το όνομα του ιδιοκτήτη) έχει κρατήσει τις μουσικές και το ύφος του bar στο 1975. Ξύλινο ποδοσφαιράκι στο κέντρο του μαγαζιού, ξύλινη μπάρα, ο Hendrix σε όλες τις photos που κρέμονται στους τοίχους. Οι θαμώνες είναι πενηντάρηδες ροκάδες ή ανερχόμενοι «απόκληροι» της ζωής, φοιτητές ή απλά περίεργοι όπως εμείς. H μουσική είναι πάντα classic rock, οι μπύρες μισόλιτρες-οικοδομικές και φτηνές!

Πληροφορίες
Ψυχιατρείο
Παναθηναικού 6
(κάθετη στη Λ.Αλεξανδρας)
6972 812564

Τι μου άρεσε:

1) O Διονύσης και η Μαρία μας έμαθαν το μαγαζί και μας είπαν τις μικρές του ιστορίες.
2) Συζητήσεις για παλιά μας ταξίδια εκτός Ελλάδος.
3) Ο φίλος μου είναι πολύ ντροπαλός και έχει τάκτ. Τεκίλα μου, είσαι super!
4) Συνέχεια στο Κολωνάκι, σε μια αγκαλιά που παραδέχτηκε οτι «Μου έλειψες»!

Τι δεν μου άρεσε:

1) Ένας από την παρέα έλειπε, για λόγους προσωπικούς και αποφυγής παρεξηγήσεων.
2) Όντως έχω χαθεί, αλλά σύντομα θα επανορθώσω.

Ξαναστέλνω τα φιλιά μου εκεί που «πιάνουν τόπο» & έχουν ουσία,
Jane

Posted in Στέκια | 5 Comments »

Μιά τρέλα…

Παρασκευή, Μαΐου 21st, 2010

Νιώθω ότι η πίεση μου, παίζει παράξενα παιχνίδια, όπως το μυαλό μου. Ζαλίζομαι, λιποθυμώ και ξέρω πώς κανείς δεν θα έρθει να με σώσει. Μόνο η ηρωίδα από το «Αν ήταν όλα αλλιώς» μπορεί να με καταλάβει, να μου χτυπήσει τον ώμο με συμπόνια, να μου δώσει χέρι βοηθείας. Καθότι ο Μορφέας με έχει ξεχάσει αρκετές εβδομάδες τώρα, που και που με επισκέπτεται κάτι μεσημέρια, παρέα με φράουλες, σαντιγύ και κάτι βλέμματα γεμάτα απόγνωση ή θαυμασμό.

Μπήκα σε ένα ταξί. Ο οδηγός πατημένα 60, με το ράδιο στους 99.2. Άκουγε Manu Chao, στις 9 το πρωί. Αμέσως τον συμπάθησα. Με μακρύ νύχι στο αριστερό του χέρι, δείγμα οτι παίζει κιθάρα. Ζαρωμένο πρόσωπο, πρεσβυωπικό γυαλί. Με ένα αναστεναγμό μονολογεί «Αθήνα πώς σε καταντήσαμε». Κάπως έτσι ξεκινάει η ιστορία της ζωής του. «Είμαι από το ‘52 στην Αθήνα. Δεν γεννήθηκα εδώ, αλλά σε επαρχία. Θυμάμαι τη Μιχαλακοπούλου όταν ήταν ακόμα ρέμα. Η Σεβαστουπόλεως το ίδιο. Τα προάστια χωρίζονταν μεταξύ τους με αλάνες και η απογραφή του ‘54 έδειχνε πληθυσμό στο λεκανοπέδιο, 1.350.000 κατοίκους. Κάτοικοι με όνειρα, με θελήσεις, με όρεξη, με ελπίδα. Πώς γίναμε;» Ζωή πώς σε καταντήσαμε (;), ψιθύρισα.

Συνειρμικά άρχισα να ζητώ τις αλάνες, χώρο για να τρέξω, να ξεχάσω, να μπορώ να θέλω. Δε ζητούσα βόλτες στο κέντρο, μπαράκια με κρύα μπύρα και γέλια φίλων. Ήθελα μόνο να τρέξω, ήθελα να μην θέλω τα «πρέπει», ήθελα να κοιμάμαι ήρεμη για χρόνια σε μαξιλάρι από απαλό δέρμα.

Έτσι έρχεται η στιγμή που ανατρέχω στα παλιά, νοσταλγώ παρουσίες, επισκέπτομαι νοσοκομεία, αναζητώ αναμνήσεις, ακόμα και δυσάρεστες. Καθόλου φυγόπονη, για ακόμη μια φορά. Όπου πόνος ή δάκρυ, θέλω να είμαι εκεί. Πιο οικείο το περιβάλλον, πιο ξεκάθαρα τα πράγματα, αδιέξοδα αλλά ξεκάθαρα.

Πατώντας όρκους,
Jane

Posted in Σκέψεις | 3 Comments »

Το «σύνδρομο» της Alternative Σκηνής

Τρίτη, Μαΐου 18th, 2010

Από την Αγγλία στην Αγία Παρασκευή. Μετά στο Jumping Fish και τα live ξεκινούν στις μουσικές σκηνές της πρωτεύουσας. O Φίλιππος, η Κατερίνα, ο Πέτρος, ο Διονύσης και ο Παύλος δίνουν το στίγμα τους στην ελληνική alternative μουσική σκηνή και παίρνουν ενέργεια από το live κοινό τους. Οι Travel Mind Syndrome μιλούν στις «βόλτες». Τους ευχαριστούμε και ευχόμαστε καλή πορεία, με επιτυχίες και αρκετό «ξεσάλωμα» on stage. Δικοί σας …

Βόλτες: Για ποιά μεγάλα ή μικρά συγκροτήματα θα θέλατε να είστε support;

Travel Mind Syndrome: Μμμ, μπάντες που θα θέλαμε να παίξουμε support (;) Πόσες λέξεις πρέπει να έχει η απάντηση; Ο καθένας θα ήθελε κάτι διαφορετικό όπως π.χ. Doves, Kasabian, Red Hot Chilly Peppers ή Muse. Αλλά σε όλους θα άρεσε να παίζαμε με μπάντες όπως οι Faith No More ή οι Iron Maiden (γέλια). Επίσης, από την ελληνική σκηνή υπάρχουν μπάντες με τις οποίες θα θέλαμε να παιξουμε, οπως οι Modrec.

Βόλτες: Ποίοι είναι οι πιο δήθεν της ελληνικής αγγλόφωνικής σκηνής;

Travel Mind Syndrome: Δεν θα εστιάσουμε στο ποιές μπάντες είναι δήθεν γιατί η μεγαλύτερη δήθεν μπάντα είμαστε εμείς (γέλια). Θα πούμε ποιές μπάντες βρίσκουμε πολύ ενδιαφέρουσες. Όπως είπαμε πρίν, Modrec, Brainwash, Squad, Rosebleed, Zebra, Tracks, Bazooka, Tango with Lions, είναι μερικές από αυτές που μας έρχονται στο μυαλό τώρα. Αλλά ολοένα και ανακαλύπτουμε καινούρια πράγματα και είναι ώρα να ασχοληθεί κι ο κόσμος περισσότερο μαζί τους!

Βόλτες: Τι σκέφτεστε όταν βρίσκεστε on stage;

Travel Mind Syndrome: Βασικά όταν είμαστε on stage, δεν μπορούμε να πούμε με ακρίβεια τι σκεφτόμαστε, σιγούρα το να αποδώσουμε όσο το δυνατόν καλύτερα τα κομμάτια. Αλλά το γεγονός οτι είναι ο »φυσικός» μας χώρος, μας δίνει την ελευθερία να ξεσαλώσουμε.

Βόλτες: Γιατί Jumping Fish και οχι Reality Show;

Travel Mind Syndrome: Η αλήθεια είναι οτι δεν είχαμε σκεφτεί να πάμε σε ένα reality show, γι’αυτό. αλλά δεν μας αρέσει να μας κόβουν για διαφημισεις, οπότε δεν το βλέπουμε πιθανό. Σοβαρά όμως,το Jumping Fish είναι μια πολύ καλή κίνηση που συμβαίνει αυτή τη στιγμή. Αυτό μας έχει βοηθήσει πολύ.

Βόλτες: Τι θα διαλέγατε ανάμεσα σε ηχογραφήσεις-studio και live;

Travel Mind Syndrome: Η κάθε διαδικασία έχει την δική της ομορφία. Ενώ είμαστε πιο live μπάντα, όταν βρισκόμαστε στο studio μας αρέσει πολύ να ψάχνουμε τον ήχο και να πειραματιζόμαστε. Οπότε, δεν διαλέγουμε τίποτα. Θα ηχογραφούμε live (γέλια)!!!

Βόλτες: Τα άμεσα σχέδια σας; Που θα εμφανιστείτε, πότε και με ποιά groups;

Travel Mind Syndrome: Τα άμεσα σχέδια μας είναι να βρούμε ένα δισκογραφικό συμβόλαιο. Εμφανίσεις δεν έχουμε κανονισμένες, αυτή την στιγμή. Σύντομα όμως θα έχουμε νέα τα οποία θα βρίσκετε, στη σελίδα του myspace μας ή στο προφίλ μας στο Jumping Fish

Εμφανήσεις των Travel Mind Syndrome:

Στις 27 Μαϊου στη Μύγα (Αισώπου & Μίκωνος 13, Ψυρρή) με τους Frequency On. Ενώ στις 29 Μαϊου στη Θεσσαλονίκη στο Eightball Club (Πίνδου 1, Θεσσαλονίκη), μαζί με τους Background Noise Suppression και τους Old Hag Syndrome. Be There!!!

Posted in Συνεντεύξεις | 3 Comments »

Wagamama

Δευτέρα, Μαΐου 17th, 2010

Οί βόλτες επισπεύτηκαν τον 2ο όροφο του Golden Hall , διότι μια φίλη που μάλλον βλέπει πολύ sex & the city (υπερβολική, όπως πάντα) θέλησε να με πείσει ότι η Ασία ξέρει από γεύσεις, οι σχιστομάτες δεν εξειδικεύονται μόνο στη τεχνολογία και τα gadgets, έτσι βρεθήκαμε στο wagamama.

Χαλαρό εστιατόριο με μακρόστενους πάγκους, κόκκινα καθίσματα, λιτές γραμμές και μια ποικιλία από σαλάτες, dumplings και teriyaki. Επιλέξτε ένα φρέσκο χυμό για αρχή. Συνέχεια με seafood ramen, ένα βαθύ μπολ με θαλασσινά και noodles σε ζωμό λαχανικών, ίσως είναι πιο εύπεπτο από την καυτερή σάλτσα με κολοκυθάκια και noodles που δοκίμασα και απογοητεύτηκα. Επίσης καλή επιλογή κοτόπουλο teriyaki. Αν δυσκολεύεστε με τα γιαπωνέζικα sticks, όπως εγώ, μην αγχώνεστε διαθέτει πιρουνάκι το κατάστημα. Μα πώς υποστηρίζεις ότι έχεις πολιτισμό, όταν ακόμα δεν έχεις ανακαλύψει το πιρούνι, καλέ μου φίλε Ιάπωνα. Οι τιμές είναι προσιτές, 25euro το άτομο, το φαγητό έχει ποιότητα, αλλά δεν είναι καθόλου του γούστου μου. Προτιμώ τη Μεσόγειο στο πιάτο μου και λευκό κρασί Σαντορίνης, στις φλέβες μου.

Πληροφορίες
Golden Hall (2ος όροφος)
Μαρούσι

Τι μου άρεσε:

1) Wi-fi Access στο Golden Hall με διαθέσιμα mac.

Tι δεν μου άρεσε:

1) Το στομάχι μου έγινε χάλια. Άργησα να δεχτώ την πέψη.
2) Μάλλον δεν έχω δεχτεί ούτε τον πολιτισμό, ούτε τις φυσιογνωμίες της Ιαπωνίας.
3) Sticks: Μια συνήθεια δίχως λογική.

Μεσογειακή κουζίνα…all the fucking money,
Jane

Posted in Ώρα Φαγητού | 6 Comments »

Το Καφενείο της Ήβης

Δευτέρα, Μαΐου 10th, 2010

Κάτι βράδια σαν αυτά της Κυριακής, επιλέγεις να μην σκέφτεσαι. Καλείς φίλους στο Κέντρο, πίνεις ούζο Απαλαρίνα (εκ Χίου) και συζητάς για θέματα που έγιναν στο παρελθόν και μας επηρέασαν είτε θετικά είτε αρνητικά. Συνάντηση, σε ένα από τα λίγα καφενεία της πόλης, στην περιοχή του Ψυρρή. Στο Καφενείο της Ήβης.

Προϋποθέσεις για να πας: να είσαι κοντά στην περιοχή, να σου αρέσουν μαγαζιά τύπου καφενεία, να έχεις γερό συκώτι για ουζοκατάνηξη, χρόνο για άραγμα και συζητήσεις που παράγουν σκέψεις αλλά όχι λύσεις.

Επιλέξαμε θράψαλα, ταμπουλέ, πατάτα ψητή με γιαούρτι, παντζάρια και ρολό χοιρινό. Οι μερίδες δεν φημίζονται για τη γενναιοδωρία τους. Το καφενείο της Ήβης έχει μεγάλη ποικιλία από ούζα Μυτιλήνης και Χίου (και όχι μόνο), ακούει ρεμπέτικα και δεν διαθέτει καλό χύμα τσίπουρο. Διαθέτει όμως «ατμόσφαιρα Λαμίας» για τα δικά μου φοιτητικά βιώματα. Με λίγα λόγια είναι σημείο νοσταλγίας.

Πληροφορίες
Ν. Αποστόλη 19 & Ήβης
Ψυρρή
210 3232554

Τι μου άρεσε:
1) Να μαστέ πάλι όλοι μαζί. Μου λείψατε!
2) Κοίτα που ο Μάζα αργεί να μιλήσει και μας αποστομώνει κιόλας.
3) Ψηλέ, αν ήξερα τι δεν ήθελα, θα ήταν πιο απλά τα πράγματα.
4) Η κληματαριά του μαγαζιού και τα τραπεζάκια έξω.

Τι δεν μου άρεσε:
1) Έτσι δραπετεύω από τις σκέψεις.

Ήπιαμε και σήμερα,
Jane

Posted in Ώρα Φαγητού | 3 Comments »

Γιασεμί στην Πλάκα

Δευτέρα, Μαΐου 10th, 2010

Photo by mpougarini.blogspot.com

O Μάης είναι ο μήνας που βγάζουμε τα καλοκαιρινά, κάνουμε εκκαθάριση, ρούχων, πραγμάτων, συναισθημάτων και πάει λέγοντας. Η ατμόσφαιρα μυρίζει δειλά καλοκαιράκι και οι βόλτες περπατούν με βήματα συγκεκριμένα ως τη Λυσίου. Στρίβουν στη Μνησικλέους, εκεί συναντούν φίλους με βλέμματα θαυμασμού, μυρωδιά γιασεμιού.

Εδώ στη γειτονιά των Θεών, κάτω από τον ιερό βράχο της Ακρόπολης, ένα μικρό καφέ, το γιασεμί, θυμίζει νησί, αναδύει εικόνες ρομαντικής Αθήνας, λατέρνα, μποκαμβίλιες, γεράνια και τσούρμο από τουρίστες, που φτιάχνουν την καλοκαιρινή ατμόσφαιρα. Η διακόσμηση είναι από τα δυνατά χαρτιά του μαγαζιού και τη χρωστάμε στην αγάπη των ιδιοκτητών του. Η Μαρίζα και ο Λάμπρος κατάφεραν να βρούν χώρο, για να υλοποιήσουν τ’ όνειρο τους, με χαμόγελο και μεράκι. Εύγε!

Τι μου άρεσε:
1) Διπλός ελληνικός συνοδευόμενος από γλυκό νεράντζι.
2) Ο κόσμος έβαλε τα καλοκαιρινά του και βολτάρει στα στενά της Πλάκας.
3) Επιτέλους ο ήλιος λάμπει γύρω μας, γιατί μέσα μας…

Τι δε μου άρεσε:
1) Μέχρι και ο περιπτεράς κατάλαβε ότι για κάποιο λόγο, έχω αλλάξει!

Ανησυχίες με άρωμα γιασεμιού,
Jane

Posted in Μια γουλιά καφέ | 4 Comments »

Blink

Σάββατο, Μαΐου 8th, 2010

Όταν η κουλτούρα δε σε θέλει καθόλου…καταλήγεις σε μια ημιτελή ταινία του Georges Clouzot. Η κόλαση του Henri (L’Enfer de Henri) που παίχτηκε στο Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου.

Η ταινία του Clouzot δεν ολοκληρώθηκε ποτέ. Θεωρείτε πρωτοποριακή για τα εφέ που διέθετε, την τότε εποχή. Με πρωταγωνιστές τη Romy Schneider και τον Serge Reggiani, ο Clouzot προσπαθεί σκηνοθετικά να δημιουργήσει το διαφορετικό. Όπως καλά γνωρίζει, οι λεπτομέρειες κάνουν τη διαφορά, αλλά η διαφορά, του ξεφεύγει από το χρονοδιάγραμμα, προχωράει σε αναπάντεχα προβλήματα. Όπως, προβλήματα υγείας του Reggiani, αντιδράσεις- συγκρούσεις με τον παραγωγό και ταλαιπωρία του συνεργείου, με αποτέλεσμα οι εντάσεις να αυξάνονται. Η ξεροκεφαλιά του σκηνοθέτη εκνευρίζει κομπάρσους, φωτιστές, μουσικούς, ακόμα και την κουτσή Μαρία.

Η ιστορία στηρίζεται στην τρέλα και τη ζήλια ανάμεσα σε ένα ζευγάρι. Οι σκηνές έχουν γυριστεί σε υποκειμενική κάμερα, υπό την ελεύθερη σκηνοθετική ιδιοφυία του Henri-Georges Clouzot. Τελικά δεν φτάνει μόνο να προσπαθείς, αλλά να έχεις και αποτέλεσμα. Σαφώς απογοητευτήκαμε με την ταινία-ντοκιμαντερ, βγήκαμε μέχρι την Καρύτση, επιλέξαμε το Blink (Πλατεία Καρύτση 10, 210-3245705), ήπιαμε, δεν πολυμιλήσαμε, άλλωστε δεν υπήρχε λόγος. Εκεί συναντήσαμε τη Βίκυ Σταυροπούλου από το Taxi Girl, με την παρέα της. Χείμαρρος, εξωστρεφής, κεφάτη.

Σε ένα μικρό μπαράκι έκλεισε η βραδιά, με λευκό κρασί, ροκ μουσικές, περπάτημα μέχρι Σύνταγμα, συγκοινωνία για σπίτι. Ακούγοντας αυτό ώσπου να με αγκαλιάσει ο Μορφέας ή να κουραστεί το αυτί μου από το στίχο «Ήμουνα εντάξει μέχρι χθες, Με τις πληγές μου ανοιχτές, Χαρά να τρέχουνε»

Συγνώμη για την παύση αλλά χάλασε το play,
Jane

Posted in Κουλτούρα, να φύγουμε | No Comments »