Νιώθω ότι η πίεση μου, παίζει παράξενα παιχνίδια, όπως το μυαλό μου. Ζαλίζομαι, λιποθυμώ και ξέρω πώς κανείς δεν θα έρθει να με σώσει. Μόνο η ηρωίδα από το «Αν ήταν όλα αλλιώς» μπορεί να με καταλάβει, να μου χτυπήσει τον ώμο με συμπόνια, να μου δώσει χέρι βοηθείας. Καθότι ο Μορφέας με έχει ξεχάσει αρκετές εβδομάδες τώρα, που και που με επισκέπτεται κάτι μεσημέρια, παρέα με φράουλες, σαντιγύ και κάτι βλέμματα γεμάτα απόγνωση ή θαυμασμό.
Μπήκα σε ένα ταξί. Ο οδηγός πατημένα 60, με το ράδιο στους 99.2. Άκουγε Manu Chao, στις 9 το πρωί. Αμέσως τον συμπάθησα. Με μακρύ νύχι στο αριστερό του χέρι, δείγμα οτι παίζει κιθάρα. Ζαρωμένο πρόσωπο, πρεσβυωπικό γυαλί. Με ένα αναστεναγμό μονολογεί «Αθήνα πώς σε καταντήσαμε». Κάπως έτσι ξεκινάει η ιστορία της ζωής του. «Είμαι από το ‘52 στην Αθήνα. Δεν γεννήθηκα εδώ, αλλά σε επαρχία. Θυμάμαι τη Μιχαλακοπούλου όταν ήταν ακόμα ρέμα. Η Σεβαστουπόλεως το ίδιο. Τα προάστια χωρίζονταν μεταξύ τους με αλάνες και η απογραφή του ‘54 έδειχνε πληθυσμό στο λεκανοπέδιο, 1.350.000 κατοίκους. Κάτοικοι με όνειρα, με θελήσεις, με όρεξη, με ελπίδα. Πώς γίναμε;» Ζωή πώς σε καταντήσαμε (;), ψιθύρισα.
Συνειρμικά άρχισα να ζητώ τις αλάνες, χώρο για να τρέξω, να ξεχάσω, να μπορώ να θέλω. Δε ζητούσα βόλτες στο κέντρο, μπαράκια με κρύα μπύρα και γέλια φίλων. Ήθελα μόνο να τρέξω, ήθελα να μην θέλω τα «πρέπει», ήθελα να κοιμάμαι ήρεμη για χρόνια σε μαξιλάρι από απαλό δέρμα.
Έτσι έρχεται η στιγμή που ανατρέχω στα παλιά, νοσταλγώ παρουσίες, επισκέπτομαι νοσοκομεία, αναζητώ αναμνήσεις, ακόμα και δυσάρεστες. Καθόλου φυγόπονη, για ακόμη μια φορά. Όπου πόνος ή δάκρυ, θέλω να είμαι εκεί. Πιο οικείο το περιβάλλον, πιο ξεκάθαρα τα πράγματα, αδιέξοδα αλλά ξεκάθαρα.
Πατώντας όρκους,
Jane
κάπου το χω ξαναδιαβάσει αυτο νομίζω «Όπου πόνος ή δάκρυ, θέλω να είμαι εκεί. Πιο οικείο το περιβάλλον, πιο ξεκάθαρα τα πράγματα, αδιέξοδα αλλά ξεκάθαρα.»…αχ τωρα θα τρελαθώ αν δεν θυμηθώ…??
Τι να σου πώ…Πάντως σήμερα το μεσημέρι το σκέφτηκα. Λές υποσυνείδητα να λειτουργώ με clopy-paste?
xεxε δεν ξέρω, ίσως ήταν δικό μου deja-vu