Η ζέστη μας ξέχασε και ο αέρας ήρθε να δροσίσει το καλοκαίρι μας, με βόλτες στον Πειραιά. Ο Σπύρος από Κεφαλλονιά μας έφερε την αλμύρα του νησιού και η Κατερίνα ξεκινάει να μιλάει για φακούς και μηχανές. Έκαστος στο είδος του!
Ιστιοπλοϊκός Όμιλος για απογευματινό καφέ. Στην άκρη του Μικρολίμανου με φόντο την Καστέλλα και το Λυκαβητό, στο βάθος του ορίζοντα. Το επιλέξαμε λόγω θάλασσας, ως ιδανικό μέρος για να τα πούμε μετά από αρκετό καιρό. Ήπιαμε, είπαμε, γελάσαμε μα πάνω απ’ όλα θυμηθήκαμε ότι οι ανεκπλήρωτοι έρωτες πάντα μας κάνουν να χαμογελούμε, μετά από 8 χρόνια.Το ιδανικό μέρος για ένα ποτό, λίγη χαλάρωση. Δεν το αγαπήσαμε λόγω μουσικής, που ποτέ δεν έχει συγκεκριμένο ύφος. O κόσμος έχει ένα copy paste στυλάκι, που ποτέ δεν το συμπάθησα. Διαθέτει ευγενικό προσωπικό, αλλά με αδύναμη μνήμη.
East Pearl για φαγητό. Για να είμαστε ξεκάθαροι, η Ασία στην κουζίνα δεν μου λέει τίποτα απολύτως. Στο Πασαλιμάνι επισκεφτήκαμε ένα ιαπωνικό εστιατόριο για sushi με σολωμό, σαλάτα με γαρίδες, χοιρινό με μέλι, «παράξενο» κοτόπουλο και ρύζι τηγανιτό με αυγό. Ίσως ήταν όλα καλομαγειρεμένα ή διαφορετικά, όμως και μόνο η μυρωδιά του γλυκόξινου στη ζωή μου γενικότερα, με ανεκατέβει και προκαλεί δυσφορία. Ομολογώ ότι οι τιμές ήταν προσιτές (20euro το άτομο), το σέρβις πολύ ευγενικό, γρήγορο και οργανωμένο.
Τι μου άρεσε:
1) Το αεράκι που δροσίζει το λεκανοπέδιο.
2) Όταν πιάνω πληκτρολόγιο, είμαι πολυγραφότατη και προκαλώ ανώμαλες προσγειώσεις.
Τι δεν μου άρεσε:
1) Αναμονή για ταξί πάνω από 20 λεπτά. Πειραιά, ώρες ώρες έχουν δίκαιο οι Παναθηναϊκοί.
2) Οι μυρωδιές της Ασίας. Ζόρικες για το στομάχι μου.
3) Έχουμε χαθεί το είπαμε, το συμφωνήσαμε.
4) Οι ιπποτισμοί κατ’ ανάγκη!
Αντίστροφη Μέτρηση,
Jane
