Βόλτες στην πρωτεύουσα

Λευκή Καταιγίδα

Την πρώτη φορά ήταν σαν να χε αρπάξει φωτιά
κάπου μέσα βαθιά κάτι μες την ψυχή μου
κοιτούσα τις φλόγες κι αυτόν τον αέρα μακριά
να αλλάξει αργά τις σκιές της ερήμου

Το μόνο που θα θελα κάποτε αν σε ξαναδώ
είναι να πω ευχαριστώ για το θαύμα που είδα
και να δώσω για μια τελευταία φορά το ρυθμό
στον τρελό σου χορό στην λευκή καταιγίδα

Αυτό το Πλοίο που όλο φτάνει (2010)
Παύλος Παυλίδης

Μερικές εβδομάδες, το παραπάνω τραγούδι παίζει στο repeat μερόνυχτα. Κρατάω σαν κόρη οφθαλμού το στίχο «Αν το πιστέψεις στα αλήθεια η αγάπη μπορεί, ότι αν αφεθείς σ’ οδηγάει ο δρόμος» και συνεχίζω το χορό. Μερικά λεπτά είναι αρκετά. Αξίζουν περισσότερο από χρόνια, μοιάζουν σαν όνειρο και κάνουν την καρδιά να χτυπάει σαν μπάντα της ska μουσικής.

Θα προτιμούσα ένα χαμόγελο παρά μια συγνώμη,
Jane

This entry was posted on Δευτέρα, Ιουνίου 14th, 2010 at 13:28 and is filed under Σκέψεις. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.