Μεσημεράκι Κυριακής στο Γκάζι. Ο κολλητός μου έχει μπερδέματα, η αδερφή μου απορία «Πότε θα γίνει θεία; » (ασχολίαστο) και εμένα ο υδράργυρος με λιώνει. Επίσκεψη για παγωτό στο μικρό παγωτοπωλείο Γρανίτα από Λεμόνι.
Στην Περσεφόνης η περατζάδα είναι σήμα κατατεθέν. Απολαύσαμε δυο μπάλες παγωτό (υπάρχουν και καλύτερα) και αναλύσαμε τις ζωές των άλλων. Πάντα των άλλων, τη δική μας δεν την κουνάμε από το σκονισμένο ράφι, ποτέ! Που καταλήξαμε; Ο καθένας ζει (ή κάνει ότι ζει) με τις επιλογές του, τα θέλω του, τα ηθικά του, τα ανήθικα του, τις προτεραιότητες του, τα ψέματα του, τα λάθη του. Χωρίς τα όνειρα του όμως…ζει;
Ξεφύγαμε από το φιλοσοφικό της υπόθεσης με θερινό σινεμά. Στο Λαΐς, που βρίσκεται στην Ιερά Οδό. Η ταινία του Jim Carrey «I love you Phillip Moris» (2009), μας θύμισε ότι ο κόσμος μας είναι ομοφοβικός, ψευτο-ηθικός, με αποστειρωμένες απόψεις και όταν κάνεις αυτό που θές (με πολλούς τόνους ασυδοσίας) χτυπάς το «αγύριστο» κεφάλι σου, από τοίχο σε τοίχο. Με ψέματα και σενάρια, κανενός η ψυχή δεν περπάτησε δυο βήματα πέρα από τον ίσκιο της.
Ήταν ένα μεσημεροαπογευματάκι στο Γκάζι, με άδειο μυαλό αλλά γεμάτη απογοήτευση καρδιά. Έτσι όπως φεύγει η δροσιά της γρανίτας και το ξινό του λεμονιού σου κλείνει το ένα μάτι, αλλά εσύ συνεχίζεις να παγώνεις τις αμυγδαλές σου, μέχρι να αρρωστήσεις.
Τυπικά καλά,
Jane
η αδελφή σου ας γίνει πρώτα μάνα & μετά ας αναρωτηθεί πότε θα γίνει θεία…
έτσι ,πες της…!