Archive for Οκτωβρίου, 2010

« Older Entries

Full Moon Standup Comedy

Τρίτη, Οκτωβρίου 26th, 2010

Θυμάμαι τι έκανες τη περασμένη Πανσέληνο! Ακούγεται κάπως απειλητικό, όμως δεν είναι. Βρέθηκες στο νέο χώρο του Trova για να παρακολουθήσεις την παράσταση γέλιου του Δημήτρη Δημόπουλου και Θωμά Τσαλαπάτη. Τους ένωσε το γεμάτο φεγγάρι, η θέληση να προσφέρουν γέλιο και μας κράτησαν χωρίς τσιγάρο, για περίπου 1,5 ώρα.

Ο παλιός στο είδος του stand up (και οχι stand by) Δημόπουλος ασχολείται με το άθλημα από το 1996. Ο νέος και πρώιμος Τσαλαπάτης τον συνοδεύει. Γελάσαμε, χαρήκαμε, συγκρίναμε, αφήσαμε τη φαντασία μας ελεύθερη και πιάσαμε τους εαυτούς μας να πρωταγωνιστούν στις ιστορίες των κωμικοτραγικών ηρώων. Ένας παππούς με άνοια, σε κόντρα με τους Κυπραίους, γυναικείοι εγκέφαλοι, έργα στις γραμμές των ΜΜΜ που κάνουν τη ζωή μας ακόμα πιο δύσκολη. Πολλοί χαρακτήρες, με μικρές ιστορίες γέλιου.

Μετά από τις ενδοφλέβιες δόσεις ευθυμίας, βόλτα στο TAF. Εκεί συναντήσαμε το Γιώργο (ο άνθρωπος γούρι), που θέλει να βλέπει γελαστές φάτσες. Κέρασμα από το μαγαζί, ένα σφηνάκι για να μας ζεστάνει και βάζουμε «πρώτη» ταχύτητα για Γκάζι. Ο αέρας μυρίζει μαστούρα, τα ρουθούνια καίνε, η νιρβάνα είναι πολύ γλυκιά στον πεζόδρομο που μας βγάζει στην Πειραιώς. Γεύμα στην Κανέλλα, για το αγαπημένο κοτόπουλο με κάρυ, συνοδεία πουρέ. Ένα λουκούμι για το δρόμο, λογαριασμός και τρέξιμο για το τελευταίο Μετρό. Λαοθάλασσα στη στάση Κεραμεικός, μήπως έχουμε μούφα κρίση; Το Σάββατο πέρασε, η χαρά μας προσπέρασε, η Κυριακή μυρίζει σπιτικά μπισκότα με γέμιση σοκολάτας, παρέα με διπλό ελληνικό.

Παρακαλάμε να μπει ο Νοέμβρης; (omg)
Jane

Posted in Στέκια | No Comments »

Μικρά tips για την πρωτεύουσα

Δευτέρα, Οκτωβρίου 25th, 2010

Μικρά πράγματα που θα πρέπει να ξέρoυμε…

- Παραμονή του ΟΧΙ, 27 Οκτωβρίου, το radiobubble διοργανώνει το «Ζαργάνα μ’ » Πάρτυ. BE THERE!
- Η παράσταση «ΥΠΕΡΠΑΡΑΓΩΓΗ» του Δημήτρη Δημόπουλου βρήκε νέα στέγη και τροφή. Σύντομα θα υπάρξουν ανακοινώσεις. (Νueva Trova ο νέος χώρος)
- Αύριο έχει γιορτή ο Δημήτρης & η Δήμητρα. Έχω να τηλεφωνήσω σε 14 άτομα, εσύ; Κατά τύχη μόνο δύο κολλητούς θα θυμηθώ.
- Σάββατο 30 Οκτωβρίου ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου στο Κτίριο 56 (Πειραιώς, Ταύρος-Αθήνα). Live μουσικές, η μόνη μας σωτηρία.
- Ο Νοέμβρης έχει και τα καλά του. Ο Λεωνίδας Μπαλάφας 05/11 ημέρα Παρασκευή θα βρίσκεται στο Gagarin 205.
- Νέος δίσκος για τον Βαγγέλη Βατσινέα, με τίτλο Ποινολόγιο.
- Cherry-Suita-Στυλ στην Αγίων Αναργύρων διοργανώνουν το Shine Psirri Festival, κάθε Κυριακή από τις 5.30 το απόγευμα. Με συγκροτήματα, διάθεση στα φόρτε και ομαδικότητα. Εύγε.

Ανα-μένουμε,
Jane

Posted in Στέκια | 1 Comment »

Θλίψη, εσύ είσαι;

Δευτέρα, Οκτωβρίου 25th, 2010

Δεν μπορώ τόση ησυχία. Δε την αντέχω. Το μέσα μου είναι υπό μετακόμιση. Ο πόνος έχει καθίσει στο σαλόνι. Λουφάζει στο καναπέ μου. Η θλίψη ξενυχτάει στο κρεβάτι. Η λησμονιά κάνει ένα γρήγορο ντουζάκι, γιατί έκλεισε έκτακτο ραντεβού απόψε. Στη κουζίνα η μελαγχολία παρατηρεί από το παράθυρο, τι της έχει απομείνει. Πάλι ψάχνω σε ποιό τοίχο να κρεμάσω τη θλίψη. Σε πράσινο ή κίτρινο;

Στη νέα γειτονιά, οι διπλανοί μονολογούν. Τους πνίγει η μοναξιά. Άλλοι είναι ρεαλιστές, άλλοι ονειροπόλοι. Το ίδιο μόνοι. Αγαπούν κάτι φανταστικό, φτιάχνουν σενάρια για το μετά, ανακαλύπτουν μικρές ελπίδες στο τίποτα. Έχει πιο πέρα από τη μοναξιά; Δε ξέρω. Τους ακούω. Δε συμμετέχω, το βλέμμα στο κενό, η φωνή βραχνιασμένη από τη νικοτίνη. Σε λίγες ώρες, ξεχείλισε το τασάκι. Συχνές δόσεις καφεΐνης για να μη με επισκεφτεί ο Μορφέας. Μη δω όνειρα και ξυπνήσω σε υγρά σεντόνια. Κρύβομαι κάτω από τα σκεπάσματα. Περιμένω το ξυπνητήρι να χτυπήσει. Να μου θυμίσει ότι ξεκινάει άλλη μέρα, με ίδιες σκέψεις.

Συμβιβάζομαι σε ένα γκρίζο τοπίο. Προσπαθώ να το βάψω μαύρο. Να μη ξεχωρίζω πρόσωπα, λόγια, αναμνήσεις. Μου ταιριάζει το μαύρο, από καθετί χρωματιστό. Έχει τη μονοτονία του.

Θλίψη, εσύ είσαι (;),
Jane

Posted in Σκέψεις | No Comments »

ΔΕ ΛΟΥΚ οχι THE LOOK

Πέμπτη, Οκτωβρίου 21st, 2010

Μια κατηγορία ψηχαγωγίας που ανθίζει στις μέρες μας είναι το bar Theater. Τι εννοούμε; Πίνεις το ποτό σου, στα στέκια της πρωτεύουσας και παρακολουθείς μια φρεσκότατη παράσταση. Πότε; Κάθε Κυριακή-Δευτέρα-Τρίτη ο Δημήτρης Δημόπουλος, σεναριογραφεί & σκηνοθετεί τη μουσικοθεατρική παράσταση ΔΕ ΛΟΥΚ!

Πρόκειται για μια ιστορία εμπνευσμένη από το μύθο του Σιρανό ντε Μπερζεράκ, μιξαρισμένη με τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης (social media/networks) και καραοκίστικες ποπ επιτυχίες του ‘80 και του ‘90. Με τη βοήθεια της Ελένης Κουτσιούμπα στη σκηνοθεσία, την Ελένη Βαρελτζή στην κινησιολογία, ο Δημήτρης Δημόπουλος κάνει το παρθενικό του ξεκίνημα ως σκηνοθέτης. Μας χαρίζει γέλιο, μας προσγειώνει στο σημερινό τρόπο επικοινωνίας των νέων και στο chat που οι περισσότεροι αγαπάμε. Παρέα φυσικά με αγαπημένες επιτυχίες της ποπ μουσικής.

Πρωταγωνιστούν η Ευαγγελία Καρακατσάνη (με το σαρκαστικό της χιούμορ), Ειρήνη Ψυχράμη (με το πηγαίο νάζι της), Δημήτρης Παπαδάκης (με την αθώα έκφραση και αψεγάδιαστη εμφάνιση). «Ένα έργο που γράφτηκε για τρεις ηθοποιούς με πραγματικά υπέροχες φωνές» όπως δηλώνει ο σκηνοθέτης.

Πληροφορίες
ΔΕ ΛΟΥΚ
Παραστάσεις κάθε Κυριακή, Δευτέρα και Τρίτη στις 9:15μμ
Γενική είσοδος €10 (χωρίς ποτό)
VOID dance bar
Ευμολπιδών 26, Γκάζι

Τι μου άρεσε:

1) H Ευαγγελία Καρακατσάνη, διότι αυτοσαρκάζεται!
2) Το πέρασμα του σκηνοθέτη με ένα μικρό ρόλο-παρουσιαστή. (καθένας με τις αναφορές του)
3) Οι ποπ επιτυχίες που όλοι ξεχνάμε, αλλά καταβάθος αγαπάμε.

Τι δεν μου άρεσε:

1) Τα μικροπροβλήματα με τον ήχο, αλλά πρεμιέρα ήταν συμβαίνουν αυτά.

Υ.Γ. Το Σάββατο 23 Οκτωβρίου ο Δημήτρης Δημόπουλος @radiobubble με Ανάστροφες Πολώσεις, στις 14:00 το μεσημέρι με τη Diodos.

Καλό ξεκίνημα & επιτυχίες,
Jane

Posted in Κουλτούρα, να φύγουμε | 1 Comment »

Ερωτηματικό

Τρίτη, Οκτωβρίου 19th, 2010

«Έξω βρέχει και φυσάει…μου ζητάνε να βγω.» Μια παλιά επιτυχία έλεγε αυτούς τους στίχους, τη δεκαετία του ‘90. Κάπως έτσι οι βόλτες έφτασαν ως την Αργυρούπολη, με προορισμό τη μπυραρία που ονομάζεται Ερωτηματικό.

Πέτρα, ξύλο, ποικιλία σε μπύρες και ροκ μουσικές. Σερβιτόροι που θυμίζουν κρητικούς, μαυροφορεμένοι, με μούσια και νευρικές κινήσεις. Επιλέξαμε την μπύρα με τα περισσότερα βραβεία στην Ευρώπη. Η καταγωγή της Ιταλική, το όνομα της δε το θυμάμαι. Μια ποικιλία με αλλαντικά και τυριά. Πλούσια και αλμυρή.

Προσπάθεια για να βρείς την ταμπελίτσα που γράφει WC. Μπαίνεις σε ασανσέρ καλά φωτισμένο, όπου όλο το μαγαζί μπορεί να δει που πας και γιατί. Οι τιμές για μπυραρία κυμαίνονται από 4.50€ έως 9.00€ η μπύρα και είναι άρρηκτα συνδεδεμένες με το ποσοστό αλκοόλ που διαθέτουν. Δυστυχώς όμως, κάπου στο δρόμο χάθηκε η απόδειξη. Ευτυχώς, με δυο ειρωνίες και ένα fake χαμόγελο, την βρήκαμε ;)

Πληροφορίες
Μ. Γερουλάνου 72
Αργυρούπολη
210-9932848

Τι μου άρεσε:
1) Η διακόσμηση του μαγαζιού.
2) Επιτέλους πήγα Αργυρούπολη.

Τι δεν μου άρεσε:

1) Κάποιες φορές θα μπορούσα να δουλεύω στη ΣΔΟΕ.
2) Ο κόσμος που βρέθηκε εκείνο το βράδυ στο Ερωτηματικό, μου έδινε την αίσθηση οτι βγήκε σε παραδοσιακή ελληνική ταβέρνα.
3) Η αύρα του μαγαζιού δε θύμιζε μπυραρία, αλλά τον Μπαϊρακτάρη στο Μοναστηράκι.

Υ.Γ. Σήμερα ας φημωθούν τα κοπάδια

Περιγράφοντας κάτι σχετικό με βόλτα,
Jane

Posted in Ποτό στη Θέα | No Comments »

Είστε Κρητικός;

Σάββατο, Οκτωβρίου 16th, 2010

Αγρότης, οικογενειάρχης, ψηλός, σκαμμένος στο πρόσωπο από τον ήλιο και τον υγρό καιρό της πεδιάδας. Ντυμένος συνεχώς στα μαύρα, με την τραγιάσκα να καλύπτει τα υγρά του μάτια. Άσπρα γένια στο πρόσωπο, στραβωμένα δάχτυλα στο ένα χέρι, από παλιό ατύχημα. «Μήπως είστε Κρητικός;», τον ρώτησε μια νοσοκόμα.

Κάποτε είχε τέσσερα παιδιά. «Άντεξε» τον χαμό των δύο παιδιών του. 35 και 41 ετών. Οι αδυναμίες ενός πατέρα είναι τα αγόρια του; Για εκείνον ήταν. Έκτοτε, σταμάτησαν τα γλέντια. Παλιά στα γλέντια, ήταν το πιο γερό ποτήρι, η πιο μελωδική φωνή, πρώτος στο χορό, μου έλεγε η μάνα μου. Μετά τον θάνατο δεν γελούσε. Συχνά ξεφυσούσε, σαν κάτι να του κρατούσε την ανάσα εγκλωβισμένη για ώρες στο στήθος. Πόνος ήταν. Θλίψη που έψαχνε να βρεί κουράγιο, από τα παιδικά μάτια των απογόνων. 12 εγγόνια, έξι αγόρια και έξι κορίτσια. Όταν έμαθε πως ήρθα στη ζωή, στράβωσε περίεργα τα χείλη, επειδή δεν ήμουν αρσενικό. Παρ’ όλα αυτά πήρα το όνομα του, το εκτίμησε αυτό. Όταν σκορπούσα το θηλυκό μου νάζι, χαμογελούσε. Τις Κυριακές τα μεσημέρια μας επισκεπτόταν, που και που, έκανε παρέα στο οικογενειακό μας τραπέζι. Με έβαζε να του δείχνω φιγούρες από το μπαλέτο. Άλλο που δεν ήθελα.

Μετά από χρόνια μόνο το μαύρο χρώμα των ρούχων του θυμάμαι. Μια κορμοστασιά που κανείς δεν κληρονόμησε, ένα πρόσωπο που ζάρωνε με τα χρόνια. Μοναδική βόλτα στο καφενείο της πλατείας για δηλωτή, ήθελα να τον συνοδεύω για να κρατάω το σκορ. Με κέρναγε πορτοκαλάδα χωρίς ανθρακικό. Η coca cola απαγορευμένη. Το βράδυ επιστροφή στο σπίτι. Αντίκριζε ένα τρακτέρ παρκαρισμένο στην αυλή και δάκρυζε. Οι αναμνήσεις δεν τον άφησαν, να δει το μέλλον αισιόδοξα.

Σε αυτή την αυλή, δίπλα στο παρκαρισμένο τρακτέρ άφησε την τελευταία του πνοή, μια Παρασκευή 14 Φεβρουαρίου. Ερωτευμένος με τη γυναίκα του, θα σκεφτούν πολλοί. Ερωτευμένος με τη θλίψη. Το χειρότερο πράγμα είναι να θάβεις το παιδί σου, άκουσα κάποια στιγμή να λέει.

«Η μικρή μας έχει το όνομα του παππού της, του πεθερού μου. Μάλλον του πήρε και τη φωνή» θα πει μετά από χρόνια ο πατέρας μου. Νιώθω τυχερή που τον γνώρισα, αλλά ποτέ δεν μου απάντησε στην ερώτηση: «Παππού γιατί ξεφυσάς;» Έπρεπε να φτάσω στα 24 μου χρόνια, να καταλάβω το γιατί.

Ακόμα παίζω δηλωτή, εσύ (;),
Jane

Posted in Σκέψεις | 8 Comments »

Χειμώνας είναι…

Παρασκευή, Οκτωβρίου 15th, 2010

Χειμώνας είναι το τσουχτερό κρύο. Τα πλεκτά γάντια που ζεσταίνουν προσωρινά τις παλάμες σου. Χειμώνας είναι μια άδεια αγκαλιά με πολύ μοναξιά. Χειμώνας είναι τα σκούρα χαλιά στο πάτωμα. Πάπλωμα και σεντόνια μουσκεμένα από τα όνειρά σου.

Χειμώνας είναι απελπησία και λύτωση μαζι. Χειμώνας είναι laptop στο κρεβάτι και παλιές ταινίες χωρις happy end. Ζεστά ροφήματα και σφύξιμο στο στομάχι. Χειμώνας είναι πλεκτά πουλόβερ, από τα χέρια της μαμάς. Χειμώνας είναι τσιγάρα στο κρύο αέρα. Χειμώνας είναι μυρωδιά υγρασίας. Μούχλα αγάπης, πόνος ψυχής και διάλυση στιγμών.

Χειμώνας είναι η λύπηση που νιώθεις, για τον ίδιο σου τον εαυτό. Χειμώνας είναι η ανάγκη να μιλήσεις. Χειμώνας είναι να μην πεις τίποτα, δεν αξίζει. Χειμώνας είναι το χιόνι που περιμένεις να δεις απο το παράθυρο, ένα πρωί. Χειμώνας είναι ζεστό καλοριφέρ με περιορισμένο ωράριο. Χειμώνας είναι η καταδίκη σου.

Posted in Σκέψεις | 3 Comments »

«Η ορθογραφία της αγάπης» στον Ιανό

Πέμπτη, Οκτωβρίου 14th, 2010

Ο νέος δίσκος του Μιχάλη Ανδρονίκου κυκλοφορεί, με ερμηνευτές τη Σίσσυ Κασσάνδρα και το Νίκο Αϊβαλή. Ενώ συμμετέχει η σοπράνο Γιολάντα Αθανασοπούλου. Η παρουσιάση του δίσκου γίνεται την Παρασκευή, 29 Οκτωβρίου στον Ιανό.

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Ένα μουσικοθεατρικό παιχνίδι ανατροπής, με δεκατρία τραγούδια και ενδιάμεσες σύντομες πρόζες. Θέμα του, η αναζήτηση της αγάπης στη ζωή μας, σήμερα.

Ένας συγγραφέας εμπνέεται από τον ύμνο της αγάπης (Α´ προς Κορινθίους επιστολή Αποστόλου Παύλου, 13.1) για να σκιαγραφήσει τα δίκτυα και τα πλέγματά της μέσα στις ανθρώπινες σχέσεις, αναφερόμενος σε καθημερινές, σύγχρονες στιγμές εκδήλωσής της. Η περιπλάνηση στα σχήματα της αγάπης αποκτά ολοένα πιο προσωπικό χαρακτήρα για τον συγγραφέα και για τους αποδέκτες του έργου. Γίνεται λόγος, διάλογος, τραγούδι.

Η εναλλαγή πρόζας – τραγουδιού, σε ένα ενιαίο έργο με νοηματική συνέχεια, είναι μία από τις ιδιαιτερότητες της δουλειάς αυτής. Ο συνδυασμός διαφορετικών τεχνών όπως η μουσική, το θέατρο, η ποίηση, ο έμμετρος και πεζός λόγος, οδηγεί στην ανακάλυψη νέων εκφραστικών μέσων, με αποτέλεσμα να ξεπερνιούνται τα όρια που συνήθως εμφανίζει η κάθε τέχνη ξεχωριστά. Έτσι, ένας ηθοποιός τραγουδάει, μια τραγουδίστρια παίζει θέατρο, καθώς η φωνή μιας σοπράνο παρεμβαίνει σαν μουσικό όργανο, συνδέοντας διάφορες συναισθηματικές καταστάσεις.

Ο ήχος της γραφομηχανής του συγγραφέα που ακούγεται στο έργο, παραπέμπει σε μια προηγούμενη εποχή λογοτεχνικής δημιουργίας και λειτουργεί ως ένα ακόμα όργανο, που παράγει αυτοσχέδιες μουσικές φράσεις σε αντίστιξη με το λόγο.

«Εάν ταις γλώσσαις των ανθρώπων λαλώ
και των αγγέλων,
αγάπην δε μη έχω,
γέγονα χαλκός ηχών ή κύμβαλον αλαλάζον.»

Με αυτήν την υπόθεση αρχίζει και τελειώνει το έργο, αφήνοντας ερωτήματα για προσωπική αναζήτηση γύρω από τον τρόπο που εκδηλώνεται η αγάπη σήμερα.

Κάποια δείγματα της δουλειάς :

http://www.youtube.com/watch?v=MeamePTgyW8

http://www.youtube.com/watch?v=8oDhphsGEb8

http://www.youtube.com/watch?v=cL7-H7okO3g

http://www.myspace.com/iorthografiatisagapis

Καλή ακρόαση,
Jane

Posted in Κουλτούρα, να φύγουμε | No Comments »

Φτηνά Ποτά

Τετάρτη, Οκτωβρίου 6th, 2010

Τελικά υπάρχουν άνθρωποι με τις ίδιες ανησυχίες. Εκείνοι που τριγυρίζουν στην Αθήνα, προς αναζήτηση φτηνών ποτών, στέκια με ποιότητα, μικρές ανάσες στην πρωτεύουσα.

Όπως γράφει η ομάδα του site : Πρόκειται για ένα κατάλογο που προσπαθεί να καταγράψει και να αναδείξει τις χαμηλές τιμές προσπαθώντας παράλληλα να μεταφέρει την ατμόσφαιρα μέσα από περιγραφές και φωτογραφίες

Καλό σεργιάνισμα λοιπόν με τις προτάσεις του Φτηνά Ποτά

Ας πιούμε στην υγειά σας,
Jane

Posted in Ποτό στη Θέα, Στέκια | 3 Comments »

Το «καλύτερο σημείο» για cafe

Δευτέρα, Οκτωβρίου 4th, 2010

Black Duck (Χρήστου Λαδά 9Α, Αθήνα, 2103234760). Μαγαζί που γνώρισα ένα μεσημέρι Αυγούστου με 42 βαθμούς Κελσίου. Καθήσαμε στο καλύτερο σημείο του μαγαζιου, όπως μας διευκρίνησε η σερβιτόρα. Δίπλα σε έναν ανεμιστήρα. Ήπιες μονορούφι το χυμό σου και μόνο με κοιτούσες, έκανα προσπάθειες να βρω τα χείλη σου. Ανταποκρινόσουν κατά το ήμισυ. Περάσαμε όμορφα εκείνο το ζεστό μεσημέρι του καλοκαιριού.

Public (Πλατεία Συντάγματος). Σεπτέμβρης, στα τέλη του. Ανεβήκαμε στο cafe των Public. Ο νόμος κατά του καπνίσματος, μας στέρησε τον καπνό αλλά απολαύσαμε έναν πλούσιο cappuccino. Εσύ latte, ως γνωστόν. Πάλι ήσουν μαγκωμένος, αγέλαστος, με έντονο βλέμμα και πολλά γιατί. Μάλλον ρώταγες τον εαυτό σου, «πώς την πάτησα έτσι;» «Γιατί σε μένα;» κτλ. Τουλάχιστον στους προβληματισμούς σου είχαμε υπέροχη 8έα. Η Βουλή στέκεται απέναντι μας!

Λυκαβηττός. Μεσημέρια, βράδια καλοκαιριού. Μπύρες από την καντίνα, περπατάμε πιασμένοι χέρι χέρι. Ακούμε τις ξένες γλώσσες, από τους τουρίστες της Αθήνας. Πολωνικά, Γερμανικά, κάτι που μοιάζουν με Κινέζικα. Γελάς με φόβο. Μη σε ακούσει η χαρά και ταρακουνηθεί η συνήθεια. Βλέπουμε τα μικρά φωτάκια της πόλης. Το βράδυ είναι όμορφη. Τα πρωινά θυμίζει τρελοκομείο.

Blow (Ίδης 6 Προφ. Ηλίας Πειραιάς, 2104100749) Στο μπαλκόνι του μαγαζιού, δοκιμάζουμε τα κοκτέιλ, μαζεύουμε τη θάλασσα στα μάτια, για να μας φτάσουν τα δάκρυα. Με ένα μήνυμα μεταφερόμαστε πάλι στα ίδια. «Όχι όχι εντάξει». «Δεν έχω ανάγκη εγώ, μην ανησυχείς». Νομίζεις οτι είσαι ήρωας, οτι το συναίσθημα έρχεται για να το πνίγουμαι.

Ιφινόη Cafe (Κυδαθηναίων 10, Πλάκα, 2103227800). Γύρω στις 4 και κάτι. Πίνουμε γρανίτες στα στενά της Πλάκας. Μου κρατάς το χέρι, με κοιτάς με το ίδιο απροσδιόριστο βλέμμα. Από τη μια κρύβεις τόση αγάπη και από την άλλη πετάς τα «αποφάγια» μιας κορεσμένης κατάστασης, σε μένα. Μου έχεις επιβάλει μια συναισθηματική δίαιτα; Ας μη μιλήσω για πάθος, είναι χρόνια τώρα απαγορευμένη λέξη. Με υποχρεώσεις και πρέπει δεν χτίζονται κοινοί δρόμοι. Μόνο καταπιεσμένοι άνθρωποι, εικονικές πραγματικότητες και δήθεν ευτυχισμένες οικογένειες.

Βασανίζομαι-βασανίζεσαι-ζει ένα παραμύθι,
Jane

Posted in Μια γουλιά καφέ | No Comments »

« Older Entries