Archive for Φεβρουαρίου, 2012

Τι θα θελες;

Τετάρτη, Φεβρουαρίου 29th, 2012

Μάλλον είναι λιγάκι δύσκολο να απαντήσεις τι είναι εκείνο που θα ‘θελες. Απ’ όλα πιο πολύ. Καλύτερα να μου πεις τι δε θα θελες. Ξέρεις;

  • Να μη γεμίσουν οι μέρες μου, με μηχανικές κινήσεις
  • Οι σκιές να πάρουν τη μορφή σου
  • Η ζωή να είναι τόσο ηττοπαθής, στα πιο δυνατά συναισθήματα
  • Τα «για μένα» να είναι όλα «για σένα»
  • Να προσμένουμε και να μην έρχεται τίποτα ποτέ

Ένα πολύ όμορφο τραγούδι από της Μέρες του Φωτός, τη φετινή παράσταση της Νατάσας Μποφίλιου. Εγώ μεγάλωνα για σένα

Εγώ μεγάλωνα για σένα
και μάλωνα για σένα στους δρόμους
με τα υπόλοιπα παιδιά
τα βράδια ίδρωνα για σένα
και στον ύπνο μου για σένα
τολμηρά είχα κρυμμένα μυστικά

Μετά ωρίμαζα για σένα
και σκάρωνα θλιμμένα στιχάκια
που δεν τα διάβαζε κανείς
ετοιμαζόμουνα για σένα
και δεν άκουγα κανένα
που μου λεγε πως ίσως δεν φανείς

Και περάσαν οι ζωές μας
δεν βρεθήκαμε ποτέ μας
και τη θέση την παίρνουνε σκιές
μ’ αγαπάνε με φροντίζουν
κάπου κάπου σε θυμίζουν
κι εσύ ζεις μονάχα πια μέσα απ’ αυτές

Κι έτσι ζω μόνο για σένα
ετοιμάζομαι για σένα
ερωτεύομαι για σένα
περιμένοντας εσένα

Για σένα ήμουν και γινόμουν
το κάλο και το κακό μου
και δεν είχα μόνον έναν εαυτό
για σένα άλλαζα σαν φύλλα
τη χαρά και τη μαυρίλα
και το σπίτι μου είχα πάντα ανοιχτό

Για σένα τράβαγα πιστόλι
κι από φόβο μ’ είχαν όλοι
και δεν άντεχα στο πλάι μου ψυχή
φανταζόμουνα εσένα σε νοήματα κρυμμένα
και ήταν μόνο μια καινούρια σου εκδοχή

Για σένα τράβαγα πιστόλι,
Jane

Σβούρα

Τρίτη, Φεβρουαρίου 28th, 2012

«Τρεις φορές θα σε ρωτήσω, αν υπήρξε μια φορά που ήσουν μόνη στο σκοτάδι κι ήμουνα παρηγοριά» , λέει ο Γιάννης Χαρούλης από τα ηχεία. Εμείς καθισμένοι στο ίδιο τραπέζι με ρακόμελο και μικρούς μεζέδες, όπως παλιά. Πόσα χρόνια πέρασαν; Όσα κι αν μετρήσεις εμείς θα γελάμε με τα ίδια πράγματα, θα κοντραριζόμαστε για τα ίδια πράγματα. Μόνο η τσέπη δε γεμίζει ποτέ, αλλά οι καρδιές μένουν ζωντανές.

Στη Χαριλάου Τρικούπη βρίσκεται ένα μικρό καφεποτομεζεδορακοπωλείο, με το παιχνιδιάρικο όνομα Σβούρα. Ένα στέκι που σε προτρέπει να γυρίσεις τη σβούρα μαζί με ρακόμελο (8€ τα 330ml), απάκι, πιπεριές γεμιστές και έντεχνες μουσικές στα ηχεία. Guest πιάτο – η σβουρόπιτα (8€), σπέσιαλ μεζές – σαγανάκι με προσούτο (6€) και γλυκοαλμυρό ορεκτικό – μυζηθροπιτάκια (5€). Επίσης, το πρωί σερβίρει καφεδάκι για τους μερακλήδες του ελληνικού (Διπλός ελληνικός 2€).

Προσφέρεται για παρέες που ανταμώνουν να συζητήσουν θέματα όπως θρησκεία, οικονομική κρίση, αισθηματικά – προσωπικά, μελλοντικά σχέδια, μουσική και ρουτίνα δουλειάς (αν υπάρχει). Όλα αυτά σε ένα τραπέζι, παρέα με αλκοόλ, γέλια, προβληματισμούς και καλό προαίσθημα.

Πληροφορίες
Χαρ. Τρικούπη 170
210-6466615

Τι μου άρεσε:
1) Πως μπορείς να εκμεταλλευθείς ένα παλιό παντζούρι ως παραβάν.
2) Τα όμορφα μπουκάλια που σερβίρεται το ρακόμελο.

Τι δεν μου άρεσε:
1) Πολύ ζαμάν φού σέρβις. Είπαμε χαλαρά αλλά με μέτρο.
2) Υπερβολικά χαμηλή μουσική. Ανέβασε λιγάκι το volume να δώσουμε ρυθμό.

Γυρίζω σα σβούρα στο ίδιο σημείο,
Jane

Απογειώνει τη μέρα μου

Δευτέρα, Φεβρουαρίου 27th, 2012

Για εκείνους που χρησιμοποιούν τις συγκοινωνίες, ίσως καταλάβουν ακόμα καλύτερα το παρακάτω περιστατικό.

Μεσημεράκι στη Πατησιών, με Πακιστανούς πλανόδιους, Νιγηριανές μαμάδες, ηλικιωμένους Έλληνες και κάπου στον κόσμο ένα ακορντεόν. Όχι από εκείνα που χτυπάνε το νευρικό σου σύστημα, βαράν στο γάμο του Καραγκιόζη, ενώ σιχτιρίζεις την ώρα και τη στιγμή που δημιουργήθηκαν οι υποτιθέμενες νότες. Παίζει απαλά, με τέλεια γυρίσματα. Το πιο εντυπωσιακό δεν έχει ρυθμό τσιφτετελιού, βάλς ή τύπου «ρομαντικό τραγουδάκι». «Πέφτουν τα ψέματα βροχή, μα η αλήθεια σώζει«, λέει το παλικάρι και γυρίζω το βλέμμα προς το μέρος του.

Ακούω Ζιώγαλα από πλανόδιο μουσικό, με καλοκουρδισμένο ακορντεόν, σωστή τεχνική και εξαιρετική ερμηνεία; Κι όμως δε με γελούν τ’ αυτιά μου. Ένα παλικάρι, μάλλον Έλληνας, γύρω στα 35 απογειώνει τη μέρα μου, με ένα αγαπημένο κομμάτι και καλύτερη ερμηνεία απ’ την αυθεντική. Αν ήταν ο Ζιώγαλας, θα τον ζήλευε. Τραγουδούσε και χαιρόταν παρ όλη την ταλαιπωρία του. Σε κάθε φρενάρισμα τα ακόρντα δε χάνονταν ούτε λεπτό. Με χαμόγελο και λίγο καημό, λόγο στίχου, ο φίλος μας τα κατάφερε περίφημα.

Στο ακορντεόν κρεμόταν ένα χειροποίητο πουγκί, για το «ότι έχετε ευχαρίστηση». Πραγματικά στεναχωρήθηκα που είχα μόνο 50 λεπτά σε κέρματα.

Γιατί όσοι έχουν αληθινό ταλέντο κυκλοφορούν ανάμεσά μας,
Jane

Ο μπάρμπα Μήτσος

Δευτέρα, Φεβρουαρίου 27th, 2012

Για τους καλοφαγάδες αυτής της πόλης, μια πρόταση που θυμίζει παλιά ελληνική ταινία, ως προς την απλότητα του μαγαζιού, είναι ο Μπάρμπα Μήτσος. Μια ψησταριά που είναι κατά της κράτησης τραπεζιού, υπέρ των ψητών, κατά του καπνίσματος, υπέρ της ποσότητας & των χαμηλών τιμών. Γιατί ο Μπαρμπαμήτσος είναι παράδοση.

Πρώτη φορά βλέπεις ουρά σε ταβέρνα. Εδώ συμβαίνει συχνά, ακόμα και τις καθημερινές. Βλέπετε η μπριζόλα είναι ένα από τα δυνατά σημεία του καταστήματος και μια αδυναμία του μέσου Έλληνα. Εδώ ο σερβιτόρος έχει χιούμορ, ακούει Καρά – Νότη και έχει άποψη για το πρόγραμμά και τις live εμφανίσεις τους. Αφού είναι θαμώνας και γουστάρει.

Πληροφορίες
Ψησταριά : Ο Μπάρμπα Μήτσος
Ιουστινιανού 11-Ασύρματος
Άγιος Δημήτριος
210-9335052

Τι μου άρεσε:
1) Από τις καλύτερες τυροκαυτερές !!!
2) Όταν το φαγητό έχει ποσότητα και ποιότητα.

Κρεατοφαγία με σύστημα 5-4,
Jane

Νικηφόρος: Με κρητικές αναφορές

Κυριακή, Φεβρουαρίου 19th, 2012

Για κάτι πεινασμένα βράδια, η καλύτερη λύση είναι μια ταβέρνα που έχει γεύσεις από Κρήτη και βρίσκεται στους Αμπελόκηπους.


Photo by estiatoria.gr

Πίσω από τα μπαράκια της Πανόρμου, στο στενάκι της Λασκαρίδου (δίπλα στο ΟΤΕ), βρίσκεται μια ταβέρνα, με 15 χρόνια λειτουργίας, που ακούει Κρητική λύρα, σερβίρει σαλιγκάρια, γαμοπίλαφο και οφτό. Ο Νικηφόρος κρατάει χαμηλά τις τιμές και ψηλά την ποιότητα. Μια οικογενειακή ταβέρνα, με λαχταριστούς λαχανοντολμάδες, εξαιρετικό κόκκινο κρασί, πατάτες τηγανητές σε ελαιόλαδο παρακαλώ (!), ποικιλία από μαγειρευτά πιάτα, ζουμερή τηγανιά και live μουσικούλα κάθε Παρασκευή και Σάββατο, με κομμάτια Παπάζογλου, Μάλαμα, Περίδη, παλιά λαϊκά και νησιώτικα. Καλό είναι να κάνετε κράτηση πριν το επισκεφτείτε. Τιμή ανά άτομο: 14-16 euro.

Πληροφορίες
Λασκαρίδου 7 & Λουίζης Ριανκούρ
Αμπελόκηποι
2106984057

Τι μου άρεσε:
1) Στο πατάρι του μαγαζιού, επιτρέπεται το κάπνισμα.
2) Το κρασί ήταν από τα καλύτερα, ever!
3) Νεκτάριε, μας κόμπλαρες.
4) Προσωπικό που δεν περνά απαρατήρητο.

Τρώγοντας έρχεται η όρεξη,
Jane

Αλέκα Κανελλίδου στο Doors

Κυριακή, Φεβρουαρίου 19th, 2012

Από τις πιο ζεστές φωνές που έχουν περάσει από το ελληνικό πεντάγραμμο. Το ντεμπούτο της έγινε το 1965, σε ηλικία 20 ετών, με μια χαρακτηριστική βραχνάδα, που την ξεχωρίζεις όσα χρόνια κι αν περάσουν. Η κ. Αλέκα Κανελλίδου, εμφανίζεται κάθε Τετάρτη στο Doors στο Κολωνάκι, για όμορφες jazz εκτελέσεις, παρέα με καλούς μουσικούς.

Doors – ο κόσμος του : Το επισκεφτήκαμε για χάρη της Αλέκας Κανελλίδου. Συγκαταλέγεται στα bar-resstaurant της πόλης, σε μια περιοχή που συχνάζουν οι περισσότεροι κουστουμάτοι, με τα πούρα τους, τις πιτσιρίκες τους και έχουν τη φήμη των bon viver. Ο κόσμος εδώ σου δίνει την αίσθηση οτι δεν υφίσταται κρίση (οικονομική, κοινωνική, πολιτική) αλλά όρεξη για καλό φαγητό, βραδιές με πιάνο και σαξόφωνο, ακριβό κρασί και τυπικά αγκαλιάσματα με τους διπλανούς.

Ο χώρος του : Σκοτσέζικες ταπετσαρίες, μακρόστενη μπάρα, χαμηλός φωτισμός, μαύροι και γήινοι χρωματισμοί, αναμμένα κεριά, ένα μαύρο πιάνο στη σκηνή. Γενικά μια αίσθηση Λονδίνου ή Παρισιού (καθένας με τις αναφορές του) και μια ατμόσφαιρα που μετατρέπεται σε μικρή μπουάτ, υπό τους ήχους live μουσικής με πιάνο – σαξόφωνο- κόντρα μπάσο.

Η βραδιά : Η φωνή της Αλέκα Κανελλίδου, μας καλωσόρισε γύρω στις 00:00, με αισιοδοξία και προτροπή για να αντέξουμε το μνημόνιο (ποιο απ’ όλα, ρωτάω εγώ). Αναφορά σε παλιές επιτυχίες όπως Άσε με να φύγω, Νύχτα είναι θα περάσει, Δεν είσαι έτσι η αγάπη, Μονά Ζυγά, Πόσο γλυκά με σκοτώνεις αλλά και ένα πέρασμα από παλιά «ξένα» blues και jazz κομμάτια. Κάπου εδώ να παραδεχτούμε οτι ο πιανίστας, Γιώργος Ψυχογιός, ήταν εξαιρετικός. Το πρόγραμμα κράτησε ως τη 01:30, ήταν απλό, συγκινητικό, άλλωστε αν η φωνή μένει αναλλοίωτη, τι να τα κάνει τα extra;

You Must Know :

  • Η Αλέκα Κανελλίδου, γεννήθηκε στην Πλάκα, μεγάλωσε σε οικογένεια μουσικών. Πατέρας της ήταν ο βιολιστής Γιάννης Κανελλίδης.
  • Το 1974 στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, η Αλέκα Κανελλίδου πήρε μέρος με το «Ασε με να φύγω», ένα τραγούδι του Γιώργου Μανίκα σε στίχους του Νίκου Ελληναίου. Τραγούδι-ορόσημο για το Φεστιβάλ το οποίο βραβεύτηκε, όπως και η ίδια η Αλέκα Κανελλίδου με το βραβείο των δημοσιογράφων για την καλύτερη ερμηνεία.
  • Η αγάπη της για την τζαζ την έκανε ιδανική ερμηνεύτρια του ξένου τραγουδιού. Ιδιαίτερη στιγμή αποτελεί ο δίσκος της με τίτλο «Back to Jazz» που ηχογράφησε με τον Μάρκο Αλεξίου, σταθερό συνεργάτη της επί σειρά ετών, και το Λάκη Ζώη

Πληροφορίες
Doors
Καρνεάδου 25-29
Εμπορικό Λαιμού
210-7250904
(απαραίτητη κράτηση)

Τι μου άρεσε:
1) Οι ερμηνείες, μιας αξιαγάπητης φωνής.
2) Δεν έλειπαν τα Δίδυμα Φεγγάρια, από το πρόγραμμα.

Τι δεν μου άρεσε:
1) Το Κολωνάκι πάντα μου έδινε την αίσθηση οτι ζει σε άλλη πραγματικότητα.
2) Δεν ακούσαμε τον Αλλιώτικο Νόμο. :(

Δε μας θέλει η ζωή, μα τη θέλουμε εμείς,
Jane

Ο πρέσβης της μπύρας στο Μαρούσι

Πέμπτη, Φεβρουαρίου 16th, 2012

Πρόκειται για τη μπυραρία των βορείων προαστίων που ονομάζεται L’ Ambassadeur, σημαίνει πρέσβης. Τι πρεσβεύει; 50 Εκλεκτές ετικέτες μπύρας απ’ όλο τον κόσμο. Παρουσιάζει live μουσικές, συνήθως rock και οχι μόνο.

Διαθέτει καλό γούστο! Όμορφα διακοσμητικά, γενικά ένα πολύ ζεστό κλίμα που θα αγαπήσεις. Το στέκι αυτό κινείται σε κόκκινες αποχρώσεις και στο χρώμα του ξύλου. Ψηλά stands με σκαμπώ για τους μπυρόβιους, δερμάτινους καναπέδες για τους φίλους του φαγητού.

Πληροφορίες
Δήμητρος 1
Μαρούσι

Βόλτες Αμαρουσίου,
Jane

30 Χρόνια Διαδρομή

Κυριακή, Φεβρουαρίου 12th, 2012

Ο Νίκος Πορτοκάλογλου μετράει 30 χρόνια διαδρομής και μας προσκαλεί στο Γυάλινο Μουσικό Θέατρο, παρέα με φίλους. Στην πρεμιέρα, μαζί του η Ελένη Τσαλιγοπούλου και ο Οδυσσέας Τσάκαλος.

Φέτος η μπάντα είναι πιο ακουστική από ποτέ. Μπουζούκι, βιολί, κόντρα μπάσο, πλήκτρα και ντραμς. Πάμε πάλι από την αρχή, μας τραγουδάει. Μεταξύ μας δεν έχουμε κάτι καλύτερο να κάνουμε, εκτός από ένα restart σε όλα. Ο Οδυσσέας Τσάκαλος μας θυμίζει τους Φατμέ και τραγούδια από την προσωπική του δισκογραφία. Ενώ η Ελένη Τσαλιγοπούλου μας ενημερώνει ότι γράφει πλέον η ίδια μουσική, με βαλκανικό ήχο κι στίχους του Πορτοκάλογλου. Οι δυο φίλοι, μας θύμισαν οτι δε μας συγχωρώ και το να με προσέχεις.

Οι φετινές εμφανίσεις του Νίκου Πορτοκάλογλου, συμπίπτουν με την κυκλοφορία ενός διπλού cd, όπου το πρώτο αποτελείται από νέα τραγούδια και το δεύτερο από διασκευές παλιότερων, με κοινό χαρακτηριστικό τις συναντήσεις με νέους συναδέλφους. Κάθε Παρασκευή και Σάββατο, το σημείο συνάντησης είναι στη Νέα Σμύρνη. Στις επόμενες εμφανίσεις στο πλευρό του Νίκου Πορτοκάλογλου θα είναι :

Φεβρουάριος
17 & 18 Πάνος Μουζουράκης – Νίκος Ζιώγαλας
24 & 25 Encardia – Νίκος Ξυδάκης

Μάρτιος
2 & 3 Μανώλης Φάμελλος – Γιώργος Δημητριάδης
9 & 10 Έλλη Πασπαλά
16 & 17 Στάθης Δρογώσης – Σανάδες + Word Of Mouth

Πληροφορίες
Γυάλινο Μουσικό Θέατρο
Λ. Συγγρού 143, Ν.Σμύρνη
210 9315 600

Τι μου άρεσε:
1) Η κόμμωση του πληκτρά.
2) Τα κόλπα του ντράμερ.
3) Η όμορφη διασκευή και παρουσίαση των συνεργατών του Ν.Πορτοκάλογλου.

Τι δεν μου άρεσε:
1) Το φόρεμα οικογένεια Adam’s της Ελ. Τσαλιγοπούλου και η κίνηση της στη σκηνή.
2) Η δίωρη αναμονή μέχρι να αρχίσει το πρόγραμμα.
3) Το «κορίτσι» της εισόδου, που σίγουρα ήθελε να γίνει νηπιαγωγός.
4) Μέχρι να βρεις θέση, πρέπει να δείξεις το εισιτήριο εισόδου, τουλάχιστον 3 φορές.

Γιατί τον είδα μες τα μάτια σου τον κόσμο όλο,
Jane

Cupa Cupa

Τετάρτη, Φεβρουαρίου 8th, 2012

Αν σε ρώταγα «τι θέλεις αυτή τη στιγμή», τι θα απαντούσες; Μια τεράστια κούπα, με ζεστή σοκολάτα και δύο κομματάκια κέικ. Τότε σου έχω ένα ζεστό μαγαζί στη Λουίζης Ριανκούρ, στους Αμπελόκηπους.

Το cupa cupa, είναι κυρίως φοιτητικό στέκι. Από εκείνα που πας για ταβλάκι μετα τα εργαστήρια του ΕΜΠ ή την κάνεις κοπάνα από το φροντηστήριο, γιατί σου τη σπάει η Βιολογία. Κινείται σε καφέ χρωματισμούς, με μια απίθανη ταπετσαρία, που εμένα μου θυμίζει ένα αγαπημένο πρόσωπο. Ζεστό, μικρό στέκι, κοντά στο μετρό της Πανόρμου. Εδώ χωράνε, λίγοι και καλοί. Ανοίγει από τις 8 το πρωί για καφέ, με νόστιμα γλυκά και σνάκς.

Πληροφορίες
Λουίζης Ριανκούρ 58
Αμπελόκηποι

Τι μου άρεσε:
1) Όταν ο καφές δεν είναι της παρηγοριάς, αλλά της ανακούφισης.
2) Το τσιγάρο επιτρέπεται, με ψαγμένα – καμουφλαρισμένα τασάκια.
3) Το όμορφο κυκλάμινο, που υπάρχει στη ζαρντινιέρα της εισόδου.

Βόλτες με χτυποκάρδι,
Jane

Γυάλινος Κόσμος του Τενεσί Ουίλιαμς

Τετάρτη, Φεβρουαρίου 8th, 2012

Μια παράσταση που παίζεται στο θέατρο Δημήτρης Χόρν. Το θεατρικό έργο είναι του Τενεσί Ουίλιαμς, που για πρώτη φορά ανέβηκε στο θέατρο Σιβίκ (Civic) του Σικάγο, το Δεκέμβριο του 1944 και την επόμενη χρονιά στη Νέα Υόρκη.

Περιληπτικά το έργο εξιστορεί τις αναμνήσεις της οικογένειας Γουίνγκφιλντ, που την απαρτίζουν ο γιος Τομ, η μητέρα Αμάντα και η κόρη Λώρα. Βασικός αφηγητής ο Τόμ. Ένας ονειροπόλος 23 χρόνων, που αγαπά την ποίηση και τα ταξίδια. Ο σύζυγος της Αμάντα και πατέρας των παιδιών, τους έχει εγκαταλέιψει εδώ και δεκαέξι χρόνια. Η μητέρα, Αμάντα, έχει έμμονη ιδέα με τα παιδικά και νεανικά της χρόνια στο Νότο, ωστόσο τώρα δείχνει την εικόνα της «ξεπεσμένης καλλονής». Φοβίες, υπερφλυαρία, εγωκεντρισμός. Ένα άτομο λίγο πριν τη νοσηλεία.

Η θυγατέρα της οικογένειας, η Λώρα είναι ένα εύθραυστο πλάσμα στα 25, που φοβάται τον έξω κόσμο, με μια αναπηρία στο πόδι και μια ανασφάλεια άνευ προηγουμένου. «Κλείνει» τη ζωή της γύρω από τη συλλογή με τα μικρά γυάλινα ζωάκια και κάτι γρατζουνισμένους δίσκους του πατέρα της. Κυρίαρχη φοβία της Αμάντα, να αποκαταστήσει την κόρη της για να μη μείνει γεροντοκόρη.

Η έκπληξη στο έργο έρχεται με τον πιο ρεαλιστικό χαρακτήρα τον Τζιμ. Έναν επισκέπτη από τον έξω κόσμο, με τον οποίο έχει ένα σύντομο φλερτ η Λώρα. Ωστόσο, τα πάντα γκρεμίζονται, καθώς εκείνος διαλύει τις αυταπάτες τους κι έτσι επανέρχονται στη σκληρή πραγματικότητα.

Παίζουν οι ηθοποιοί : ΑΜΑΝΤΑ: Ναταλία Τσαλίκη, ΤΟΜ: Αντίνοος Αλμπάνης, ΛΩΡΑ: Αμαλία Νίνου, ΤΖΙΜ: Κωνσταντίνος Γαβαλάς

Πληροφορίες
Θέατρο Δημήτρης Χόρν
Αμερικής 10, Κολωνάκι
2103612500

Παραστάσεις Απόγ: Τετ.- Κυρ. 8 μ.μ. Βραδ: Πέμ. (λαϊκή), Παρ., Σάβ. 9 μ.μ. Από 11/1 Πέμ., Παρ., Σάβ. 9 μ.μ., Τετ. (λαϊκή), Κυρ. 8 μ.μ

Τι μου άρεσε:
1) Ο άρτιος (εκνευριστικός) μονόλογος της Αμάντα.
2) Η σκηνοθεσία του έργου. Οι εναλλαγές στις κινήσεις των πρωταγωνιστών επί σκηνής και videowall.
3) Ο Κώστας Γαβαλάς, που πάντα ερμηνεύει με επιτυχία τον γόη.

Για τους φίλους του θεάτρου,
Jane