Μάλλον είναι λιγάκι δύσκολο να απαντήσεις τι είναι εκείνο που θα ‘θελες. Απ’ όλα πιο πολύ. Καλύτερα να μου πεις τι δε θα θελες. Ξέρεις;
- Να μη γεμίσουν οι μέρες μου, με μηχανικές κινήσεις
- Οι σκιές να πάρουν τη μορφή σου
- Η ζωή να είναι τόσο ηττοπαθής, στα πιο δυνατά συναισθήματα
- Τα «για μένα» να είναι όλα «για σένα»
- Να προσμένουμε και να μην έρχεται τίποτα ποτέ
Ένα πολύ όμορφο τραγούδι από της Μέρες του Φωτός, τη φετινή παράσταση της Νατάσας Μποφίλιου. Εγώ μεγάλωνα για σένα…
Εγώ μεγάλωνα για σένα
και μάλωνα για σένα στους δρόμους
με τα υπόλοιπα παιδιά
τα βράδια ίδρωνα για σένα
και στον ύπνο μου για σένα
τολμηρά είχα κρυμμένα μυστικά
Μετά ωρίμαζα για σένα
και σκάρωνα θλιμμένα στιχάκια
που δεν τα διάβαζε κανείς
ετοιμαζόμουνα για σένα
και δεν άκουγα κανένα
που μου λεγε πως ίσως δεν φανείς
Και περάσαν οι ζωές μας
δεν βρεθήκαμε ποτέ μας
και τη θέση την παίρνουνε σκιές
μ’ αγαπάνε με φροντίζουν
κάπου κάπου σε θυμίζουν
κι εσύ ζεις μονάχα πια μέσα απ’ αυτές
Κι έτσι ζω μόνο για σένα
ετοιμάζομαι για σένα
ερωτεύομαι για σένα
περιμένοντας εσένα
Για σένα ήμουν και γινόμουν
το κάλο και το κακό μου
και δεν είχα μόνον έναν εαυτό
για σένα άλλαζα σαν φύλλα
τη χαρά και τη μαυρίλα
και το σπίτι μου είχα πάντα ανοιχτό
Για σένα τράβαγα πιστόλι
κι από φόβο μ’ είχαν όλοι
και δεν άντεχα στο πλάι μου ψυχή
φανταζόμουνα εσένα σε νοήματα κρυμμένα
και ήταν μόνο μια καινούρια σου εκδοχή
Για σένα τράβαγα πιστόλι,
Jane
