Η ώρα είναι 17:25, αναμονή σε ένα μικρό χώρο ενός ιατρείου. Σαλονάκι μοντέρνο, αλλά το κτίριο μιας άλλης εποχής. Από το γραφείο του γαστρεντερολόγου ακούγεται γυναίκα ασθενής (ζακυνθινής καταγωγής) που ρωτάει το μακρύ και το κοντό της. Μιλάει ακατάπαυστα, δεν ολοκληρώνει ποτέ αυτό που θέλει να πει και η φωνή της σπάει τζάμια. Άλλο να στο γράφω και άλλο να το ακούς.
«Γιατρέ πρωί βράδυ;» (και μεσημέρι μη σου πω) «Όταν πάω στην τουαλέτα, μου συμβαίνει αυτό … » (ας μη μπω σε λεπτομέρειες). «Η αλοιφή που μου δίνετε θα τσούζει;» (ένα test θα σε πείσει, καλή μου). Ο συμπαθητικός γιατρός με ευγένεια και υπομονή εξηγεί, τ’ ανεξήγητα. Μετά από περίπου 2 ώρες, έρχεται η σειρά μου. Ερώτηση γιατρού «Σας έχω ξαναδεί;» (καμιά φορά στα όνειρα σας ή στη Συναυλία του Ark Festival;). Με λίγα λόγια του εξιστορώ τους καθημερινούς εμετούς (σε αηδίασα), το σφίξιμο στο στομάχι, τον πόνο στο στήθος. Με κοιτάει διερευνητικά και με ρωτάει το κορυφαίο «Έχετε επισκεφτεί γυναικολόγο;» Θέλω να γελάσω και να κλάψω ταυτόχρονα. Τον καθησυχάζω, λέγοντας ότι δεν υπάρχει τέτοιος κίνδυνος (διότι περί κινδύνου πρόκειται).
Προχωράμε σε υπέρηχο. Όλα τα ζωτικά μου όργανα λειτουργούν τέλεια. Αυτό τους έλειπε, σκέφτομαι. «Έχετε άγχος» μου λέει εκείνος. Σώωωωωωωπα, θέλω να φωνάξω με 652 δόσεις ειρωνείας. Κάτι σας απασχολεί έντονα και αυτό σας έχει προκαλέσει οισοφαγική παλινδρόμηση. Θα πρέπει να κάνετε αγωγή με φάρμακα για ένα μήνα, σε συνέχεια γαστροσκόπηση, εξετάσεις αίματος και βλέπουμε.
Μια φωτοτυπία βρίσκεται στα χέρια μου. Κομμένα : τα όσπρια, τα λιπαρά, ορισμένα φρούτα, τα γαλακτοκομικά, οι ξηροί καρποί, το αλκοόλ, ο καφές-σοκολάτα, τα γλυκά με μέλι, περιορισμός του τσιγάρου, να τρως αργά, να μασάς 42 φορές την κάθε μπουκιά, να κοιμάσαι με το κεφάλι 15 πόντους πιο πάνω από το υπόλοιπο σώμα, να πέφτεις για ύπνο περίπου 3 ώρες μετά από κάθε γεύμα, να….
Η λίστα με τα «μη» δεν έχει τελειώσει, όμως το σφίξιμο είναι ακόμα μεγαλύτερο. Τελικά αναρωτιέμαι αν μπορώ ν’ αναπνέω, ή μήπως πρέπει να περάσει στη λίστα με τα «μη». Με λίγα λόγια, πρέπει για ένα μήνα να κάνω τ’ αδύνατα δυνατά, για ν’ αποφύγω τη γαστροσκόπηση, αλλιώς θα ξερνάω σαν γατί ακόμα και το νερό που πίνω. Με το φαγητό έχω περιοριστεί, αλλά με τον καφέ και το τσιγάρο τα πράγματα είναι σκούρα. Deep black. Το έχω ρίξει στο τσάι, όσο για το τσιγάρο; Είναι από τις περιόδους που το έχω πιο πολύ ανάγκη, αλλά προτιμώ να πείσω τον εαυτό μου οτι δεν του συμβαίνει τίποτα σπουδαίο, άγχος είναι θα περάσει, όπως τόσα άλλα.
Περαστικά μου λοιπόν,
Jane
