Κουλτούρα, να φύγουμε | Βόλτες στην πρωτεύουσα

Archive for the ‘Κουλτούρα, να φύγουμε’ Category

Το συναξάρι του Ανδρέα Κορδοπάτη

Παρασκευή, Φεβρουαρίου 3rd, 2012

Κάποιες ιστορίες, σαν εκείνες που ακούγαμε από τους παππούδες μας, γίνονται κείμενο. Στη συνέχεια παράσταση. Ένας μονόλογος, με 8 προσπάθειες για το μεγάλο όνειρο. Ελπίδες ενός Έλληνα, οχι σύγχρονου – εκείνοι πλέον δεν έχουν πολλές- για τη Γη της επαγγελίας, την Αμερική. Μια ιστορία που εξελίσσεται το 1903, περιλαμβάνει πολλά ονόματα, μέρη, τοπωνύμια, που στην αρχή σε κάνουν να τα χάνεις. Τα γεγονότα τρέχουν συνεχώς και ο θεατής δεν κουράζεται.

Ο Ανδρέας Κορδοπάτης, είναι ένα πραγματικό πρόσωπο από τη Δάρα Μαντίνειας. Το 1903 παίρνει την απόφαση να πάει στην Αμερική να δουλέψει όπως έκαναν τα αδέρφια του. Στο βιβλίο του Βαλτινού εξιστορούνται σε πρώτο πρόσωπο οι προσπάθειες του Κορδοπάτη. Μια ασθένεια των βλεφάρων δεν του επιτρέπει να ζήσει τ ‘ όνειρό του. Η έβδομη απόπειρα, του δίνει τη δυνατότητα να ξεφύγει από τους φρουρούς που θα φρόντιζαν τον επαναπατρισμό του στην Ελλάδα και ύστερα αρχίζει ένας νέος αγώνας, για να μην τον ανακαλύψουν ως λαθρομετανάστης. Τον ήρωα διακρίνει το πείσμα και η μπέσα.

Τον πρωταγωνιστή υποδύεται, ο Αντώνης Αντωνίου. Εξαιρετική φωνή, άρθρωση και χροιά. Ένας μονόλογος χωρίς φτιασίδια, με γλώσσα λιτή, μεστή και τη σφραγίδα του Θανάση Βαλτινού. Όλη η παράσταση είναι βασισμένη στη νουβέλα του σύγχρονου πεζογράφου και διαρκεί 90 λεπτά. Είσοδος 15 € & 10 € μειωμένο, Παραστάσεις : Τετάρτη 19.15, Πέμπτη – Παρασκευή – Σάββατο 21.15 & Κυριακή στις 20.15

Πληροφορίες
Θεατρική Σκηνή
Νάξου 84, Κυψέλη
Πλ. Κολιάτσου
Τηλ.: 2102236890

Τι μου άρεσε:
1) Η φωνή του Αντώνη Αντωνίου.
2) Όταν οι ιστορίες των ανθρώπων διασταυρώνονται.
3) Απλό σκηνικό, αλλά εντός κλίματος.
4) Στο τέλος, ο ηθοποιός συζητάει τη παράσταση με το κοινό.

Τι δε μου άρεσε :
1) Πολύ κρύο εντός θεάτρου.

Όταν η Αμερική ήταν όνειρο ζωής,
Jane

Posted in Κουλτούρα, να φύγουμε | No Comments »

Έρνεστ Χέμινγουεϊ : Θεατρικό Αναλόγιο

Σάββατο, Ιανουαρίου 14th, 2012

Για πρώτη φορά μεταφρασμένα στην Ελλάδα – το διήγημα του αμερικανού συγγραφέα αποσπάσματα απ’την ερωτική αλληλογραφία μεταξύ του Χέμινγουαίη και της ηθοποιού Μαρλένε Ντήτριχ. Επίσης απόσπασμα από το «Μια γάτα στη βροχή».

Όλα τα παραπάνω μια Τετάρτη στο Ιωνικό Κέντρο στην Πλάκα. Παρέα με ένα πιάνο, δύο ηθοποιούς (από τον Γιώργο Καραμίχο και την Αννα Σακαλή), όλα για έναν συγγραφέα, τον Έρνεστ Μίλλερ Χέμινγουαίη. Ένας από τους σημαντικότερους Αμερικανούς συγγραφείς του 20ού αιώνα, με γνωστά του έργα Ο γέρος και η θάλασσα, Για ποιον χτυπά η καμπάνα. Περισσότερες πληροφορίες για το πρόγραμμα του Ιωνικού Κέντρου εδώ

Πληροφορίες
Ιωνικό Κέντρο
Λυσίου 11
Πλάκα
210 3246614
www.ionic.gr

Για να «γνωρίζουμε» τους σημαντικούς,
Jane

Posted in Κουλτούρα, να φύγουμε | No Comments »

Το Ίδρυμα

Τετάρτη, Απριλίου 27th, 2011

Αν φέτος το χειμώνα χάρηκα για κάτι είναι που παρακολούθησα την παράσταση των AbOvo στο Bios. Το Ίδρυμα είναι μια παράσταση που βασίζεται σε ψυχαγωγικό, αλλά και εκπαιδευτικό χαρακτήρα. Ο λόγος; Upgrade (αναβάθμιση) του Έλληνα σε Ευρωπαίο. Δύσκολα πράγματα!

Πώς ο ελληνικός λαός θα συμμορφωθεί με τους κανόνες. Εύκολα πράγματα (για έναν Ευρωπαίο) : «Απαγορεύεται το κάπνισμα». Εδώ ο Έλληνας λειτουργεί σα κανίβαλος. Επόμενο στάδιο πνεύμα συνεργασίας. Ένα απλό ρυθμικό παιχνίδι μεταξύ κοινού και μουσικής. Αν έχετε παρακολουθήσει μαθήματα σολφέζ τότε είστε στο σωστό tempo. Χωριζόμαστε σε ομάδες, ο καθένας χτυπά το ρυθμό του, ώστε να βγεί το συνολικό ρυθμικό κομμάτι. Φυσικά οι Έλληνες πιστεύουν οτι πρόκειται για διαγωνισμό. Δεν ψάχνουμε νικητή. Ομαδικότητα λέγεται.

Επόμενη δοκιμασία «Ζωή δεν είναι μόνο το ποδόσφαιρο». Ο Λευτέρης Ελευθερίου ντυμένος ως σύγχρονος Τσουκαλάς-γαύρος, προσπαθεί να μιλήσει για την οικονομική κρίση αντιμέτωπος με έναν μεγαλό-οικονομολόγο με λαμπρές σπουδές στην Αγγλία. Από τις καλύτερες σκηνές του έργου. Μέσα από αυτό συνειδητοποιείς πόσο «όπιο» σε έχουν ποτίσει επί χούντας μικρέ μου Έλληνα.

Επόμενη στάση σε έναν μεγάλο ηγέτη λαοπλάνο. Πίστη, ενθουσιασμός, που δεν κρατά για πολύ. Παραλληλισμός με τη γνωστή ιστορία του πολυμήχανου Οδυσσέα, την παράτυπη στάση στο νησί του ήλιου. Όμως κάπου εκεί σαν από μηχανής Θεός έρχεται ο Συνδικαλισμός. Φανταστικοί διάλογοι, υπέροχα κοστούμια, στεντόρειες φωνές. Απλά μοναδικοί!

Οι παραπάνω ιστορίες είναι ένα δείγμα για το τι παρακολουθήσαμε φέτος από τους Γιώργο Αγγελόπουλο, Λευτέρη Ελευθερίου, Βάσω Καβαλιεράτου, Μαρία Μπαλούτσου, Φάνη Παυλόπουλο, Γιάννη Σαρακατσάνη, Σωσώ Χατζημανώλη.

Συντελεστές
Σκηνοθεσία: Γιάννης Σαρακατσάνης
Φωτισμοί: Φάνης Παυλόπουλος
Μουσική: LogOut
Σκηνικά – Κοστούμια: AbOvo, Φωτεινή Μουτάφη

Τι μου άρεσε:
1) Εξαιρετικό κείμενο.
2) Πολύ καλή κίνηση από τον Λευτέρη Ελευθερίου.
3) Ακόμα και στο διάλειμμα το παιχνίδι με το κοινό συνεχίστηκε.
4) Ζωντανά, ηλεκτρική κιθάρα που συνόδευε όλη την παράσταση.
5) Δόθηκαν δύο λέξεις προς το κοινό όπως (Μεγαλοβδομάδα, Εξορθολογισμός) ώστε ο κάθε θεατής να γράψει το δικό του ποίημα. Διαγωνισμός μεταξύ θεατών, αποτυχία εντόπιων των υπολοίπων. Αυτή η ουσιαστική ταπείνωση που λείπει από κάθε Έλληνα.

Τέλος Παράστασης,
Jane

Posted in Κουλτούρα, να φύγουμε | 4 Comments »

Θέατρο : Τι θα κάνουμε τώρα;

Δευτέρα, Μαρτίου 21st, 2011

Κυριακή βράδυ, κοντά στην Καρύτση. Η κάθετη οδός της Πραξιτέλους που ακούει στο όνομα Χαβρίου, σε ένα αστικό σπίτι χωρίς ενοίκους στο κέντρο της Αθήνας, φιλοξενεί μια παράσταση που μιλάει για την επικαιρότητα χωρίς να την αναφέρει ποτέ.

Ο Δημήτρης Κουρούμπαλης γράφει ένα σύγχρονο κείμενο εν καιρώ κρίσης, ενώ η ομάδα So7 σκηνοθετεί. Μια απόφαση φυγής ή παραμονής στη χώρα, για τέσσερις νέους. Δύο φίλοι και ένα ζευγάρι, προσπαθούν να βρουν απάντηση στην ερώτηση «Τι θα κάνουμε τώρα;». Η λέξη φεύγω, έχει πολλές σημασίες. Καταστροφή, Επιστροφή, Ξημέρωμα. Οι ήρωες διαπιστώνουν οτι ο κόσμος καταρρέει μαζί με την οικονομία της χώρας και μπαίνουν σε διλήμματα. Γραφή σύγχρονη, κινήσεις νευρικές, έρωτας που δύσκολα σβήνει, συναίσθημα αισιόδοξο.

Πληροφορίες
Χαβρίου 7, Σύνταγμα
2102514927
Τιμές εισιτηρίων 15€

Τι μου άρεσε:

1) Η ερμηνεία του Δημήτρη Πασσά, το χρώμα της φωνής του, εξαίρετη άρθρωση, έξυπνες ατάκες, απλά ταλαντούχος.
2) ο χώρος που διαδραματίζεται η παράσταση. «Παλιό γραφείο, ιατρείο και σπίτι καρδιολόγου, πολυώροφο και δαιδαλώδες, με εσωτερική αυλή και χώρο στην ταράτσα για καλοκαιρινές προβολές. Εκεί που δεν κατοικεί κανείς, στη μέση των καταστημάτων και των γραφείων, ένα σπίτι. »
3) Ο κ. Παραπόνογλου από τη σειρά του mega «Η γενιά των 592€» ήταν στη διπλανή θέση.

Τι δεν μου άρεσε:

1) Το κοινό ήταν κάπως μουδιασμένο.
2) Θα ήθελα μεγαλύτερη προσπάθεια, περισσότερο πάθος από την Υβόννη Τζάθα.
3) Πρωτότυπη ιδέα το σπίτι στην οδό Χαβρίου αλλά χωράει 40 άτομα με το ζόρι. Τηλεφωνική κράτηση απαραίτητη.

Αποφασίσαμε τι θα κάνουμε;,
Jane

Posted in Κουλτούρα, να φύγουμε | No Comments »

Ποιός θα πατήσει το play;

Κυριακή, Φεβρουαρίου 27th, 2011

Στο Ερευνητικό Θέατρο δίνεται μια νέα εκδοχή από την ομάδα Playback Ψ, δίνει στο κοινό το σενάριο και ο αυτοσχεδιασμός ξεκινάει. Μια παράσταση που στήνεται από σένα τον ίδιο, αλλά ερμηνεύεται από άλλη οπτική γωνία, ώστε να φέρει στο φως αυτό που σου έδωσε ελπίδα, σε έκανε να απελπίζεσαι, με λίγα λόγια σε έφτασε, καλώς ή κακώς, ως εδώ.

Πέντε ηθοποιοί (η Χριστίνα, η Γόνη, ο Χρήστος, η Μελέτης, η Μαρηλίζα), ένα συντονιστής, δύο μουσικοί σε πιάνο & κιθάρα, μια ζωγράφος αφήνουν στο κοινό να εκφράσουν όσα τους απασχολούν και μέσα από τον διάλογο, την κίνηση, τη μουσική, τα χρώματα εξελίσσεται η ιστορία αυτής της πόλης.

Εδώ θα ακούσεις τον κ. Μανώλη που στα 60 του έμεινε απολυμένος, θεωρήθηκε άχρηστος από εργοδότες και κάπου εκεί άφησε τον εαυτό του να βρει την ελπίδα και να ξαναγίνει παιδί. Την κ. Τζένη που κουράστηκε να είναι το «δεκανίκι» της οικογένειας της, έφερε εις πέρας όλες τις υποχρεώσεις γιατί έπρεπε και αποφάσισε να δώσει την ενέργεια της, ως ερασιτέχνης, σε αυτό που πάντα αγαπούσε, το θέατρο. Ιστορίες από ένα μέλος των Atenistas, γιατί οι πολίτες παίρνουν μια κατάσταση στα χέρια τους. Μια μικρή επαρχιωτοπούλα που βλέπει ελκυστική την Αθήνα κι ακόμα ζωντανή. Μια ψυχολόγο που στα 35 της αποφάσισε οτι η ζωή της δεν είναι μόνο η δουλειά και οι ασθενείς της, αλλά ο έρωτας όλα μπορεί να τα ανατρέψει (ας της θυμίσω ότι είναι προσωρινό το γεγονός). Εδώ θα ακούσεις για βολεμένους και μη. Φοβισμένους ανθρώπους της πόλης που ψάχνουν ελπίδα, σαραντάρηδες που πάντα ήθελαν να κάνουν την υπέρβαση τους αλλά τα πρέπει & τα μη ήταν πιο δυνατά από εκείνους. Άλλοι βρήκαν το κουράγιο και άλλοι όχι.

Μια παράσταση στηριγμένη στον αυτοσχεδιασμό, στο πνεύμα της συλλογικότητας, στη στιγμή και στη καθημερινότητα μας. Μια παράσταση που ανήκει στο κοινό.

Πληροφορίες
ΘΕΑΤΡΟ «ΟΛΒΙΟ»
Φαλαισίας 7, Γκάζι
Παραστάσεις Μέχρι 13/3: Βραδ: Σάβ & Κυρ. 9.15 μ.μ.
Εισ: € 15, φοιτ: € 10.
Διάρκεια: 80′

Τι μου άρεσε:
1) Οι ερμηνείες της Γόνης και του Μελέτη.
2) Το χιούμορ του Χρήστου.
3) Η ιστορία της κ. Τζένη.
4) Το μικρό μπαρ του θεάτρου, που προσφέρει καφέ ή τσάι, με τιμή «οτι θέλετε να προσφέρετε».

Τι δεν μου άρεσε:
1) Ο συνεχόμενος βήχας της πίσω κοπέλας.
2) Η μικρή από το νησί (με εκνευριστική άρθρωση και χροιά), που ήθελε να πει τη δική της ιστορίας. Πεζή, χιλιοειπωμένη ιστορία αλλά καθένας με τις αναφορές του.

Πατάς το play;
Jane

Posted in Κουλτούρα, να φύγουμε | No Comments »

To κουρδιστό πορτοκάλι

Τρίτη, Ιανουαρίου 4th, 2011

Με βάση το ομώνυμο μυθιστόρημα του Άντονι Μπέρτζες το 1971 ο Στάνλεϊ Κιούμπρικ σκηνοθετεί και η ταινία, αρκετά μπροστά από την εποχή της, λογοκρίνεται, απαγορεύεται σε πολλές Ευρωπαϊκές χώρες, ενώ ο ίδιος ο Κιούμπρικ ενοχλημένος από την απαγόρευση, ζήτησε η ταινία του να μην προβληθεί στην Αγγλία παρά μόνο μετά το θάνατό του.

Με αφορμή τα παραπάνω, μια θεατρική ομάδα ανεβάζει στο Θέατρο επί της οδού Ηπείρου, το Κουρδιστό Πορτοκάλι, με ζωντανή μουσική από μέλη των Υπόγειων Ρευμάτων και η αίθουσα γεμίζει. Μια θεματολογία πλήρως επίκαιρη και διαχρονική. Θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως διδακτορικό της βίας το σουρεαλιστικό έργο του Κιούμπρικ, με ερωτήματα όπως κατά πόσο αξίζει η ελευθερία της έκφρασης, ακόμα και αν αυτή επιδρά στην έννομη τάξη ή τελικά η ανθρωπότητα, πρέπει να οδηγηθεί στην ανάγκη εξάλειψης της βίας έστω και αν αυτή επιφέρει δραματικές επιπτώσεις στον άνθρωπο. Κατά πόσο τα σωφρονιστικά ιδρύματα παράγουν «ανθρώπινο» έργο. Ένα παβλοφικό πείραμα με πειραματόζωο τον άνθρωπο, μεγάλη ευθύνη στο πολιτικό και κοινωνικό σύστημα που έχει τη δύναμη/θέληση να μεταμορφώσει την «στραβή» ανθρώπινη φύση (πάθος, λάθος, εκρήξεις, εγωισμό, αλαζονεία) σε πιόνι, με βίαιες ή μη βίαιες συμπεριφορές.

Εξαιρετική κίνηση και ερμηνεία από τον πρωταγωνιστή (στο ρόλο του Άλεξ ο Νικόλας Μαραγκόπουλος), ο συγχρονισμένος ήχος σε κιθάρα και σώμα, άριστο δέσιμο μουσικών και ηθοποιών. Καταπληκτική χροιά σε φωνή με αυστηρό ύφος, από τον ηθοποιό Νίκο Αναστασόπουλο που υποδείεται τον επιστάτη φυλακών με την πιο αληθινή ατάκα του έργου «Δεν τον κάνατε άνθρωπο, του στερήσατε το δικαίωμα της επιλογής και την ελευθερία του. Είναι ένας δυστυχισμένος.»

Μια ενδιαφέρουσα δουλειά από την ομάδα mikriskini, σε σκηνοθεσία και κοστούμια Hλ. Λόης, στις live μουσικές ο Κ. Κοντοβάς & Γρ. Κλιούμης (από τα Υπόγεια Ρεύματα) και ο Αλέξανδρος Σακελλαρίου. Παίζουν οι ηθοποιοί: Νίκος Αναστασόπουλος, Άννα Βασιλείου, Γεωργία Γεωργαντοπούλου, Νικόλας Μαραγκόπουλος, Νίκος Παντελίδης, Αργύρης Σαζακλής

Πληροφορίες
Θέατρο Άρτι
Ηπείρου 41 (στο ύψος της Αχαρνών)
Τηλ: 2108834002, 6976819203
Παραστάσεις: Βράδυ: Δευτ & Τρ. 9.30 μ.μ.
Εισιτήριο: γενική είσοδος 15€, φοιτητικό – κάτοχοι κάρτας ΟΑΕΔ: 12€
(με ποτό, κρασί Caramelo)
Διάρκεια: 90′

Καλή Χρονιά με ελευθερία,
Jane

Posted in Κουλτούρα, να φύγουμε | No Comments »

Rejected

Τετάρτη, Νοεμβρίου 3rd, 2010

Αγγέλων βήμα, βράδυ Τρίτης σε μια κωμικοτραγική devised παράσταση για την απόρριψη των σχέσεων. Τα απορρίμματα και όλη η συναισθηματική ήττα, στελεχώνει μια παράσταση σε σκηνοθεσία του Γιάννη Σαρακατσάνη. Τέσσερις ηθοποιοί εξιστορούν το άγχος, το δράμα, την υστερία και τον έρωτα στις σημερινές σχέσεις. Καταρρίπτοντας τα Happy End και τα γλυκανάλατα.

Οι ήρωες της παράστασης προσπαθούν να επιβιώσουν μετά την απόρριψη. Φυσικά δεν λείπει η μουσική. Με playback μουσική υπό τις οδηγίες του Tareq και live εκτέλεση από την Τία Μενούτη με την καταπληκτική βραχνή χροιά. Χορός και τραγούδι, με χιουμοριστικές πινελιές στις ερωτικές ιστορίες. Οι ηθοποιοί που συμμετέχουν ένας και ένας : Χάρης Αττώνης, Σωσώ Χατζημανώλη, Μαρία Μαμούρη, Χάρης Φλέουρας. Μήπως είσαι ένας από τους rejected;

Πληροφορίες
Από 25 Οκτωβρίου – 18 Ιανουαρίου 2011
κάθε Δευτέρα & Τρίτη
Εισιτήριο 15€
στο Αγγέλων Βήμα

Τι μου άρεσε:
1) Τυχαία συνάντηση με τον Λευτέρη, γιατί Lelon is ideal.
2) H κίνηση των δύο αντρών πρωταγωνιστών, στις χορευτικές φιγούρες.
3) Το παλιό αλλά πέρα για πέρα αληθινό κομμάτι της Αλέκας Κανελίδου που δίνει ρυθμό στην παράσταση και στο κοινό.
4) Ο φωτιστής έκανε πολύ καλή δουλειά.
5) Με ένα απλό σκηνικό, μπορείς να κάνεις θαύματα.

Tι δε μου άρεσε:
1) Πρώτη σειρά, πρώτη θέση διαγωνίως. Μην την επιλέξετε ποτέ!
2) Πόσο hipster πια κυκλοφορεί σε αυτή την πόλη; (καλύτεροι από κάγκουρες)

Μα δεν είν’ έτσι η αγάπη,
Jane

Posted in Κουλτούρα, να φύγουμε | 7 Comments »

ΔΕ ΛΟΥΚ οχι THE LOOK

Πέμπτη, Οκτωβρίου 21st, 2010

Μια κατηγορία ψηχαγωγίας που ανθίζει στις μέρες μας είναι το bar Theater. Τι εννοούμε; Πίνεις το ποτό σου, στα στέκια της πρωτεύουσας και παρακολουθείς μια φρεσκότατη παράσταση. Πότε; Κάθε Κυριακή-Δευτέρα-Τρίτη ο Δημήτρης Δημόπουλος, σεναριογραφεί & σκηνοθετεί τη μουσικοθεατρική παράσταση ΔΕ ΛΟΥΚ!

Πρόκειται για μια ιστορία εμπνευσμένη από το μύθο του Σιρανό ντε Μπερζεράκ, μιξαρισμένη με τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης (social media/networks) και καραοκίστικες ποπ επιτυχίες του ‘80 και του ‘90. Με τη βοήθεια της Ελένης Κουτσιούμπα στη σκηνοθεσία, την Ελένη Βαρελτζή στην κινησιολογία, ο Δημήτρης Δημόπουλος κάνει το παρθενικό του ξεκίνημα ως σκηνοθέτης. Μας χαρίζει γέλιο, μας προσγειώνει στο σημερινό τρόπο επικοινωνίας των νέων και στο chat που οι περισσότεροι αγαπάμε. Παρέα φυσικά με αγαπημένες επιτυχίες της ποπ μουσικής.

Πρωταγωνιστούν η Ευαγγελία Καρακατσάνη (με το σαρκαστικό της χιούμορ), Ειρήνη Ψυχράμη (με το πηγαίο νάζι της), Δημήτρης Παπαδάκης (με την αθώα έκφραση και αψεγάδιαστη εμφάνιση). «Ένα έργο που γράφτηκε για τρεις ηθοποιούς με πραγματικά υπέροχες φωνές» όπως δηλώνει ο σκηνοθέτης.

Πληροφορίες
ΔΕ ΛΟΥΚ
Παραστάσεις κάθε Κυριακή, Δευτέρα και Τρίτη στις 9:15μμ
Γενική είσοδος €10 (χωρίς ποτό)
VOID dance bar
Ευμολπιδών 26, Γκάζι

Τι μου άρεσε:

1) H Ευαγγελία Καρακατσάνη, διότι αυτοσαρκάζεται!
2) Το πέρασμα του σκηνοθέτη με ένα μικρό ρόλο-παρουσιαστή. (καθένας με τις αναφορές του)
3) Οι ποπ επιτυχίες που όλοι ξεχνάμε, αλλά καταβάθος αγαπάμε.

Τι δεν μου άρεσε:

1) Τα μικροπροβλήματα με τον ήχο, αλλά πρεμιέρα ήταν συμβαίνουν αυτά.

Υ.Γ. Το Σάββατο 23 Οκτωβρίου ο Δημήτρης Δημόπουλος @radiobubble με Ανάστροφες Πολώσεις, στις 14:00 το μεσημέρι με τη Diodos.

Καλό ξεκίνημα & επιτυχίες,
Jane

Posted in Κουλτούρα, να φύγουμε | 1 Comment »

«Η ορθογραφία της αγάπης» στον Ιανό

Πέμπτη, Οκτωβρίου 14th, 2010

Ο νέος δίσκος του Μιχάλη Ανδρονίκου κυκλοφορεί, με ερμηνευτές τη Σίσσυ Κασσάνδρα και το Νίκο Αϊβαλή. Ενώ συμμετέχει η σοπράνο Γιολάντα Αθανασοπούλου. Η παρουσιάση του δίσκου γίνεται την Παρασκευή, 29 Οκτωβρίου στον Ιανό.

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Ένα μουσικοθεατρικό παιχνίδι ανατροπής, με δεκατρία τραγούδια και ενδιάμεσες σύντομες πρόζες. Θέμα του, η αναζήτηση της αγάπης στη ζωή μας, σήμερα.

Ένας συγγραφέας εμπνέεται από τον ύμνο της αγάπης (Α´ προς Κορινθίους επιστολή Αποστόλου Παύλου, 13.1) για να σκιαγραφήσει τα δίκτυα και τα πλέγματά της μέσα στις ανθρώπινες σχέσεις, αναφερόμενος σε καθημερινές, σύγχρονες στιγμές εκδήλωσής της. Η περιπλάνηση στα σχήματα της αγάπης αποκτά ολοένα πιο προσωπικό χαρακτήρα για τον συγγραφέα και για τους αποδέκτες του έργου. Γίνεται λόγος, διάλογος, τραγούδι.

Η εναλλαγή πρόζας – τραγουδιού, σε ένα ενιαίο έργο με νοηματική συνέχεια, είναι μία από τις ιδιαιτερότητες της δουλειάς αυτής. Ο συνδυασμός διαφορετικών τεχνών όπως η μουσική, το θέατρο, η ποίηση, ο έμμετρος και πεζός λόγος, οδηγεί στην ανακάλυψη νέων εκφραστικών μέσων, με αποτέλεσμα να ξεπερνιούνται τα όρια που συνήθως εμφανίζει η κάθε τέχνη ξεχωριστά. Έτσι, ένας ηθοποιός τραγουδάει, μια τραγουδίστρια παίζει θέατρο, καθώς η φωνή μιας σοπράνο παρεμβαίνει σαν μουσικό όργανο, συνδέοντας διάφορες συναισθηματικές καταστάσεις.

Ο ήχος της γραφομηχανής του συγγραφέα που ακούγεται στο έργο, παραπέμπει σε μια προηγούμενη εποχή λογοτεχνικής δημιουργίας και λειτουργεί ως ένα ακόμα όργανο, που παράγει αυτοσχέδιες μουσικές φράσεις σε αντίστιξη με το λόγο.

«Εάν ταις γλώσσαις των ανθρώπων λαλώ
και των αγγέλων,
αγάπην δε μη έχω,
γέγονα χαλκός ηχών ή κύμβαλον αλαλάζον.»

Με αυτήν την υπόθεση αρχίζει και τελειώνει το έργο, αφήνοντας ερωτήματα για προσωπική αναζήτηση γύρω από τον τρόπο που εκδηλώνεται η αγάπη σήμερα.

Κάποια δείγματα της δουλειάς :

http://www.youtube.com/watch?v=MeamePTgyW8

http://www.youtube.com/watch?v=8oDhphsGEb8

http://www.youtube.com/watch?v=cL7-H7okO3g

http://www.myspace.com/iorthografiatisagapis

Καλή ακρόαση,
Jane

Posted in Κουλτούρα, να φύγουμε | No Comments »

Blink

Σάββατο, Μαΐου 8th, 2010

Όταν η κουλτούρα δε σε θέλει καθόλου…καταλήγεις σε μια ημιτελή ταινία του Georges Clouzot. Η κόλαση του Henri (L’Enfer de Henri) που παίχτηκε στο Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου.

Η ταινία του Clouzot δεν ολοκληρώθηκε ποτέ. Θεωρείτε πρωτοποριακή για τα εφέ που διέθετε, την τότε εποχή. Με πρωταγωνιστές τη Romy Schneider και τον Serge Reggiani, ο Clouzot προσπαθεί σκηνοθετικά να δημιουργήσει το διαφορετικό. Όπως καλά γνωρίζει, οι λεπτομέρειες κάνουν τη διαφορά, αλλά η διαφορά, του ξεφεύγει από το χρονοδιάγραμμα, προχωράει σε αναπάντεχα προβλήματα. Όπως, προβλήματα υγείας του Reggiani, αντιδράσεις- συγκρούσεις με τον παραγωγό και ταλαιπωρία του συνεργείου, με αποτέλεσμα οι εντάσεις να αυξάνονται. Η ξεροκεφαλιά του σκηνοθέτη εκνευρίζει κομπάρσους, φωτιστές, μουσικούς, ακόμα και την κουτσή Μαρία.

Η ιστορία στηρίζεται στην τρέλα και τη ζήλια ανάμεσα σε ένα ζευγάρι. Οι σκηνές έχουν γυριστεί σε υποκειμενική κάμερα, υπό την ελεύθερη σκηνοθετική ιδιοφυία του Henri-Georges Clouzot. Τελικά δεν φτάνει μόνο να προσπαθείς, αλλά να έχεις και αποτέλεσμα. Σαφώς απογοητευτήκαμε με την ταινία-ντοκιμαντερ, βγήκαμε μέχρι την Καρύτση, επιλέξαμε το Blink (Πλατεία Καρύτση 10, 210-3245705), ήπιαμε, δεν πολυμιλήσαμε, άλλωστε δεν υπήρχε λόγος. Εκεί συναντήσαμε τη Βίκυ Σταυροπούλου από το Taxi Girl, με την παρέα της. Χείμαρρος, εξωστρεφής, κεφάτη.

Σε ένα μικρό μπαράκι έκλεισε η βραδιά, με λευκό κρασί, ροκ μουσικές, περπάτημα μέχρι Σύνταγμα, συγκοινωνία για σπίτι. Ακούγοντας αυτό ώσπου να με αγκαλιάσει ο Μορφέας ή να κουραστεί το αυτί μου από το στίχο «Ήμουνα εντάξει μέχρι χθες, Με τις πληγές μου ανοιχτές, Χαρά να τρέχουνε»

Συγνώμη για την παύση αλλά χάλασε το play,
Jane

Posted in Κουλτούρα, να φύγουμε | No Comments »