Βόλτες στην πρωτεύουσα

Μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας, παρατηρώ τα καράβια. Αλήθεια αντιμετωπίζουν ποτέ καμιά στραβοτιμονιά, βγαίνουν εκτός πορείας, λοξοδρομούν στα δύσκολα, φοβούνται τον «καιρό»; Οι άνθρωποι σίγουρα.

Κάποτε μου είπαν να έχω δύναμη και κουράγιο. Τελικά το πίστεψα και στη συνέχεια μου είπαν οτι «δε σε φοβάμαι εσένα, αντέχεις», «είσαι δυνατή», «έχεις κότσια» κτλ. Όλα εκείνα τα πετυχημένα που κάνουν τους υπόλοιπους να βολεύονται, να σε θεωρούν δεκανίκι και στήριγμα τους. Αλλά συνήθως, εμείς καθρεφτίζουμε αυτό που θέλουν να βλέπουν οι γύρω μας. Μέσα από το χαμόγελο μας να νιώσουν χαρούμενοι, μέσα από τα δάκρυα μας να δούνε ότι πληγώθηκαν κι εκείνοι.

Όλα τα παραπάνω στα λημέρια του Πειραιά, σκέψεις χρόνων μέσα σε μια στιγμή, σ’ ένα τηλεφώνημα που κράτησε μισή ώρα. Σε έναν καφέ παρηγοριάς – θεάτρου. Άρνησης σπάνια κατάφασης, πικρίας ή κατανόησης. Κάτι σωτήρες, εκτός πραγματικότητας. Λόγια που θέλουν απλά ν’ ακουστούν, αλλά όχι ν’ αντιμετωπίσουν την αλήθεια.

Τώρα στο προκείμενο…Παλαιότερα το λιμάνι της Αττικής ονομαζόταν Porto Leone (Έτσι εξηγείται γιατί η μασκότ του γαύρου είναι lion). Ο λόγος εμφανής. Το μεγαλοπρεπές μαρμάρινο άγαλμα ενός Λιονταριού που κοιτούσε για αιώνες στην είσοδο του λιμανιού. Κάπου εκεί βολτάρουμε για καφέ ή φαγητό. Το Λιοντάρι του Πειραιά θα σας ευχαριστήσει με την ποιότητα και τη μοναδική του θέα, μας συμβουλεύουν οι οδηγοί διασκέδασης. Μικρό, απομονωμένο, συμπαθητικό, πάνω στη θάλασσα, με φρέσκα θαλασσινά, για ούζο ή δροσερό κρασάκι. Οι πιο ξενέρωτοι σαν εμάς, απολαμβάνουν σκέτο καφέ!

Πληροφορίες
Μ. Χατζηκυριακού 20
Πειραιάς
210 4511118.

Τι μου άρεσε:
1) Φιλόξενα τα παιδιά του Πειραιά. Λεπτομερέστατες οδηγίες για το πώς και το που.
2) Περνάει η μπογιά μας στα λαϊκά στρώματα. Ντουκόχρωμα!!!
3) Τελικά μ’ ένα χαλασμένο πόντο στο καλσόν, μαγεύεις πολλά αδιάκριτα βλέμματα.

Κανένα ευχάριστο έχουμε;
Jane