Τριημεράκι στη Νάξο για βαθιές ανάσες και σύντομα μακροβούτια. Το νησί της πατάτας (διότι η παραγωγή πατάτας είναι κατά κόρον ναξιώτικη & άκρως γευστική), επισκέφτηκαν οι βόλτες, για ηρεμία, χαλάρωση και συναντήσεις με αγαπημένα πρόσωπα (βλέπε: ξάδερφο βόλτας).
Highspeed από Πειραιά, σε 4 ωρίτσες απολαμβάνεις καφέ στο Εν πλω (Χώρα Νάξου). Παρέα με τον πόνο του διπλανού, που κάτω από έναν νάρθηκα κρύβει το τραυματισμένο του γόνατο, λόγω «πιρουέτας» στην άμμο. Σύντομο πρωινό με τυροκούλουρο, από το Bakery και βούρ για μπάνιο, στις Πλάκες. Που αλλού στο Cedar.
Ρακέτες, κανό και διάβασμα μέχρι να κρυφτεί ο ήλιος. Μπύρες, κρύα snacks, ύστερα έρχεται το βραδινό. Πρώτη επίσκεψη στην Αξιώτισσα, επιτέλους βρήκαμε τραπέζι. Θεωρείται από τα καλύτερα της Νάξου. Οι βόλτες δεν εντυπωσιάστηκαν. Δυστυχώς δεν γευτήκαμε το Απεραθίτικο Ροστό, το πετύχαμε στο τέλος. Επιλέξαμε κεφτέδες κοκκινιστούς, με ούζο και κύμινο. Προτιμήσαμε τοπικό τυρί, το λεγόμενο αρσενικό. Οι μερίδες είναι γενναίες, αλλά η ποιότητα (μάλλον λόγω σεζόν) πεσμένη. Αν αντέχετε τη ρακί, δοκιμάστε το καθαρό οινόπνευμα που προσφέρεται. Είναι σπιτική οπότε δυνατή. Για τους λάτρεις του οίνου, επιλέξτε κρασί ροζέ, παραγωγής του νησιού, αρκετά γευστικό.
Επόμενος προορισμός είναι το λιμάνι της χώρας, για ιταλικές γεύσεις στο il Girasole ή κάπως έτσι (σημαίνει ηλιοτρόπιο). Παπαρδέλες με σαφράν, σαλάτα με ρόκα, μαρούλι, καρύδια και σώς μελιού, για τους ανέραστους χορτοφάγους. Οι τιμές αρκετά προσιτές, το service αργό αλλά ευγενικό. Με λίγα λόγια καλοφάγαμε.
Πριν μπούμε στο πλοίο για την επιστροφή, ένα γρήγορο καφεδάκι με συνοδεία tost στο Λιμάνι, στο Bikini Cafe. Εδώ τα κουβαρντιλίκια που ξέραμε δεν πιάνουν, αυτά στην πρωτεύουσα. Πληρώνει ο ηθοποιός με το νέο του δίκυκλο (Yamaha), που μου ανακατεύει τα μαλλιά και πολύ μου αρέσει.
Τι μου άρεσε:
1) Τα πολιτιστικά δρώμενα στο χωριό Δανακός (Στα 7 χλμ. ανατολικά από το Φιλότι). Γνωρίσαμε τη Χάιδω, ένα άτομο που με όρεξη και μεράκι βοηθάει στη διοργάνωση εκδηλώσεων & κυρίως συναυλιών, για τέταρτη συνεχή χρονιά. Φέτος τις συναυλίες (21 Ιουλίου) ξεκίνησε ο Αλκίνοος Ιωαννίδης, ακολούθησε ο Γιάννης Χαρούλης ενώ από Σεπτέμβρη θα βρίσκονται και οι Χαίνιδες.
2) Βόλτες με μηχανή, χωρίς κράνος, όταν ο ήλιος δύει.
3) Κρύα μπύρα στο Cedar και γέλια πάνω σε κανό.
Τι δεν μου άρεσε:
1) Η κατεψυγμένη μπριζόλα στην Αξιώτισσα.
2) Τρείς μέρες μόνο…αρκούν;
Αλλάξαμε αέρα,
Jane
). Σεργιάνι στα παλιά λημέρια, του Βόλου. Μια από της αγαπημένες μου πόλεις, με συνδιασμό θάλασσας και υπέροχων ορεινών χωριών. Ένα μέρος που έχει εκμεταλλευτεί το λιμάνι του, με τα απίστευτα τσιπουράδικα και τους απολαυστικούς μεζέδες του.
