Τα "Έκτός Έδρας" | Βόλτες στην πρωτεύουσα

Archive for the ‘Τα "Έκτός Έδρας"’ Category

Καλαμαρία= Γκέτο Ποντίων

Παρασκευή, Μαΐου 22nd, 2009

Πριν λίγες ημέρες ήταν η Μέρα Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου (19 Mάη). Με αφορμή μια σύντομη συζήτηση με ποντιακής (κυριολεκτικά) καταγωγής άτομα, θυμήθηκα μια βόλτα στην αγαπημένη Θεσσαλονίκη. Στο λεγόμενο “γκέτο” των Ποντιακών φύλλων. Μια πόλη μέσα στην πόλη, με καλή ποιότητα ζωής (λένε), την ξακουσμένη Καλαμαριά. (Μεταξύ μας προτιμώ την Τούμπα :p ).

Διαπίστωσα οτι μερικοί Πόντιοι είναι σαν τους Μανιάτες. Όταν τους κάνεις κάτι, το θυμούνται και η εκδίκηση δεν αργεί να δωθεί (υπερβάλω). Αφού ζητούσα απεγνωσμένα έναν καφέ (έναν πατσάααααααα, βλέπε ταινία Εφάπαξ), ο συνοδός μου πόντιος-καλλιτέχνης θεώρησε σωστό, να με γυρίσει από Ν.Κρίνη, Καλαμαριά, κύκλους στα τετράγωνα του γκέτου και αφού βρήκαμε να παρκάρουμε, περπατήσαμε αρκετά στενά για να βρεθούμε στον κεντρικό πεζόδρομο της Καλαμαριάς (μου άρεσε αρκετά η βόλτα στα μέρη που δεν είχα ξαναεπισκεφθεί). Γρήγορος καφές στο Ανατολικό (τυχαίο το όνομα ; ), με το χρονόμετρο στην κυριολεξία (εγώ ευθύνομαι για αυτό). Μα καλά πόσο γκρίνιαξα στην παραπάνω παράγραφο;

Ώρα φαγητού και επίσκεψη σε οινομαγειρίο του κέντρου, τη λεγόμενη Μπούκα. Ξέρεις τη σημαίνει Μπούκα; Στόμιο, σήραγγα, υπόνομος. Μεσαιωνική λέξη, που προέρχεται από το δημώδες λατινικό ουσιαστικό bucca (στόμα, στόμιο, είσοδος). Άρα εξού και η φράση “Κιχ και μπούκαρα” . Εδώ λοιπόν συχνάζει όλος ο “αριστερός” φοιτητικός κόσμος της πόλης. Έχει απίστευτα μαγειρευτά, πολύ in ιδιοκτήτες/υπαλλήλους και μουσική έξω από τα καθιερωμένα. Reggea, funk, pank, rock και όχι ρεμπέτικα ή λαικά άσματα. Διαλέξαμε ζυμαρικά. Ριγγατόνι με χοιρινό και κόκκινη σάλτσα. Αξίζει μια βόλτα στη συμπρωτεύουσα για φοιτητικές τσάρκες σε μαγαζάκια απίθανα.

Τι μου άρεσε:
1) Πραγματικά εξαιρετικός, ο πόντιος. Μη διαβάζεις τις παραπάνω υπερβολές !
2) Μια μέρα μόνο βόλτες, ουάου!!!

Τι δεν μου άρεσε:
1) Σε χρόνο dt και με το κινητό σε έκσταση, δεν απολαμβάνεις όλες σου τις επιθυμίες!
2) Γιατί επέστρεψα;

Πληροφορίες
Καφέ Ανατολικό
Πεζόδρομος Καλαμαριάς
2310 413068

Μπούκα-Οινομαγειρίο
Κασσάνδρου
Θεσσαλονίκη

Μήπως οι πόντιοι είναι μια χαρά και οι υπόλοιποι φέρονται αλλοπρόσαλλα (;),
Jane

Posted in Τα "Έκτός Έδρας", Ταξιδεύοντας, Φαγητό | 3 Comments »

Σαββατόβραδο στη Συμπρωτεύουσα

Κυριακή, Μαΐου 10th, 2009

Round three! Οι βόλτες συνεχίζουν την εξερεύνηση στις γειτονιές της Θεσσαλονίκης. Νέα πρόσωπα με αρκετή διάθεση και όρεξη για φαγητό. Στον Πλάτανο, ένα συνοικιακό ταβερνάκι-κρασοπουλιό στην Παπάφη μας υποδέχεται.

Ιδιοκτήτης, με άσπρο μαλλί, κοτσίδα και βλέμμα αγουροξυπνημένο, μας αναφέρει τα ψητά της ώρας και καταλήγουμε. Παραγγελία κλασσικά ελληνική. Πατάτες, τυροσαλάτα, χωριάτικη και τι άλλο (;) κρεατικά. Άσχετα αν είμαστε σε δίαιτα (αιωνίως). Σήμερα πίνουμε Ρετσίνα. Η κουβέντα ξεκινάει με σχόλια για τη σχολή και παράπονα για τη δουλειά. Τα στρατόπεδα είναι δύο. Φοιτητές vs εργαζόμενοι. Φυσικά κερδίζουν οι εργαζόμενοι που δεν έχουν το άγχος της εξεταστικής αλλά η ανεμελιά είναι με το μέρος των φοιτητών (πώς να το κάνουμε δηλαδή, κάποια πράγαματα περνούν ανεπιστρεπτί). Μάντεψε σε ποιο στρατόπαιδο βρίσκομαι, χωρίς να θέλω;

Έπομενη κίνηση ένας ελληνικός με κάρδαμo αρκετές καμένες συζητήσεις με πολλά γέλια και στη συνέχεια λίγες ώρες ύπνου, γιατί καλές οι βόλτες αλλά ο οργανισμός θέλει ξεκούραση. Το βράδυ είναι μεγάλο και έχει αρκετό ενδιαφέρον. Δεν επιλέγουμε nightlife και μπαρότσαρκες μέχρι πρωίας, αλλά τη Φάμπρικα ΥΦΑΝΕΤ (Αντιεξουσιαστική Κατάληψη Ανατρεπτικών Προθέσεων) όπου φιλοξενούνται κατά καιρούς διάφορες εκδηλώσεις. Ακούσαμε τους Χάσμα με το γνωστό τους κομμάτι “Ότι αγαπώ είναι για λίγο“, τους Kill the Cat και τους Υστερία. (αν θυμάμαι καλά). Κόσμος νέος, και άφθονη μπύρα μέσα μου να ρέει.

Photo by Jane (με άκρως καλλιτεχνική άποψη )

Ένας απίστευτος χώρος, που πραγματικά με παραξένεψε το γεγονός ότι δεν τον διεκδικεί το ελληνικό δημόσιο, όπως συνηθίζει. Συνθήματα, φυλλάδια και αφίσσες παντού. “Το όραμα το ελληνικό έγινε εφικτό, με την υποτίμηση των Μεταναστών“, θεωρίες κατά του ρατσισμού και ιδέες/προτάσεις σχημάτων με βάση τις ανατρεπτικές προθέσεις.

Συνέχεια, με πάρτυ στο χώρο του Φυσικού, στο ΑΠΘ και γλέντι μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες. Μουσικές από τα νιάτα μου, με αθάνατα ελληνικά hits των Μπίγαλη, Καλλίρη, Καρβέλα μέχρι funk ska εναλλαγές του παρόντος. Πραγματικά απ’ όλα έχει ο μπαχτσές και το κέφι ανεβαίνει. Έμεινα παρατηρητής της νεολαίας, όλο το βράδυ, δίχως δράση στο χορό (έχω κόψει το σπόρ εδώ και καιρό) αλλά με καλή κατανάλωση αλκοόλ (βέβαια μπορώ ακόμα περισσότερο).

Αυτά που άλλοι θεωρούν οτι είναι ξεπερασμένα και πολύ μακριά από την ηλικία τους, για μένα είναι μια χαρά events με pure συναίσθημα, χωρίς ποζεριές και σνομπισμούς του κώλου (sorry για το λεξιλόγιο μου, αλλά το generation gap εμείς το διαμορφώνουμε).

Τι μου άρεσε:
1) Καλή μουσική με punk/rock ρυθμούς! Μπράβο στους Xasma.
2) Η εναλλαγή μου, από την τυπικότητα στην φοιτητική όαση.
3) Το λύκνισμα του John στο χορό. Άν ο άνθρωπος είναι καλλιτέχνης, μιλάει από χιλιόμετρα το ταλέντο.

Τι δεν μου άρεσε:
1) Τα τρίτα πρόσωπα που βάζουν φιτιλιές σε αγαπημένα ζευγάρια.
2) Σνόμπαραν το καινούριο μου φόρεμα από τα heel. Λέγοντας πως θυμίζει πατσαβούρια κουζίνας. Τόσα ξέρεις, τόσα λες.

Αλλάζω χωρίς να χλευάζω,
Jane

Posted in Τα "Έκτός Έδρας", Ταξιδεύοντας, Φαγητό | No Comments »

Σαλλονίκη with love

Σάββατο, Μαΐου 9th, 2009

Ένα τριήμερο στη Θεσσαλονίκη σου προσφέρει συναντήσεις με φιλικά πρόσωπα (Darkly Noon, Παναγιώτης) και αλλαγή παραστάσεων. Εκμεταλλεύτηκα το σλόγκαν “Δεν είναι αργία είναι απεργία” και ανηφόρησα προς το Βορρά, για να ρεφάρω από την εργασιοθεραπεία και το πήξιμο της καθημερινότητας.

Βόλτες ένα σωρό! Βόλτα στα Κάστρα της συμπρωτεύουσας και συγκεκριμένα στη λαδόκολα του Νίκου. Απέναντι από την εκκλησία των Αγίων Αναργύρων, βρίσκεται μια παραδοσιακή ταβέρνα, με εκνευριστικά καθυστερημένο service, λόγω ημέρας (1η Μαη) θέλω να πιστεύω.

Παρέα 8 ατόμων, ως επι το πλείστον φοιτητές (αυτά είναι) και ένα juke box που χρειάζεται τουλάχιστον μια ώρα να ζεσταθεί για να παίξει τραγούδια παλιά και αγαπημένα. Καζαντζίδης (πόντιος και εκείνος ) , συνθέσεις του Καλδάρα κ.ο.κ Όσο για το φαγητό; Ψητά της ώρας, βλέπε σουτζουκάκια – σουβλάκια και μπουγιουρντί, μέτριο κατά την ταπεινή μου άποψη. Το κρασί ημίγλυκο κόκκινο για να κάνεις κεφάλι και να ανεβάζεις θερμοκρασία.

Περίπατος μέχρι το κέντρο της πόλης…με λάθος καθοδηγητή (φίλος Παναγιώτης). Προοροσμός τα γλυκίσματα του Βορρά. Στο ζαχαροπλαστείο Μπλέ (Εγνατίας & Παλαιών Πατρών Γερμανού ) δοκίμασα προφιτερόλ με την κλασσική σοκολάτα (οχι γάλακτος) και την εναλλακτική του προφιτερόλ με κρέμα. All the fucking money (σορρυ για τις κακές λέξεις…πιπέρι).
Ηδονή, απόλαυση και απανωτά σοκ λιγούρας!

thermaikos_cafe
Photo : in.gr

Ας συνεχίσουμε για ένα καφεδάκι στο Miles, όπου μια σερβιτόρα με “μπαλκόνια” αργεί να ανοίξει την ομπρέλα και η βροχή μας λούζει κανονικότατα. Βρίσκεται στη φοβερή παραλία της Θεσσαλονίκης. Μεταξύ μας δεν με εμπνέει η θάλασσα που μυρίζει σαν άπλυτες κάλτσες με μια δόση βόθρου. Μια mini περατζάδα από τη λεωφόρο Νίκης, για να σταμπάρεις τα μαγαζιά και να επιλέξεις. Προτεινόμενα μέρη που μου έκαναν το κλικ; Θερμαϊκός (Νίκης 21) και το μικρό συμπαθητικό καφέ “Νίκης 35″ . Πώς καταλήξαμε αλλού; Παρασκευή, βραδάκι αργίας, με πολλούς Αθηναίους στο Βορρά, κομματάκι δύσκολο να βολευτείς όπου και όπως θες.

Τα λόγια είναι περιττά! Πάρε την παρέα σου ή το ταίρι σου, για να περάσεις ένα χαλαρό τριήμερο στην “ερωτική πόλη” της Ελλάδας, ακόμα δεν έχω βρει το λόγο που την αποκαλούν έτσι. Αλλά περί ορέξεως…ουδείς λόγος. Έπεται συνέχεια…Βόλτες εκτός έδρας σύντομα κοντά σας!

Πληροφορίες
Λαδόκολα του Νίκου
Πλατεία Αγ.Αναργύρων
Άνω Πόλη
2310-201302

Φορτίζω Μπαταρίες,
Jane

Posted in Τα "Έκτός Έδρας", Φαγητό | No Comments »

Pasta Flora Darling

Σάββατο, Μαΐου 9th, 2009

Όταν ακούω τη λέξη Pasta Flora, αμέσως θυμάμαι τη Μαίρη Αρώνη, από το Μια τρελή Οικογένεια. Απολαυστική ερμηνεία και φοβερές ατάκες. Πολύ θά θελα μεγαλώνοντας να γίνω μια Pasta Flora, που δεν θα τρέφεται με μαρμελάδα, αλλά θα έχει τόσο ελαττωματική μνήμη, που θα ξεχνάει μόνο τα σημαντικά, μέσα στο επόμενο λεπτό. Ας αφήσουμε όμως τον ένδοξο ελληνικό κινηματογράφο και ας μιλήσουμε για ένα στέκι με ποικιλόμορφο χαρακτήρα.

Φωτο by kitsosmitsos

Ένας χώρος αρκετά mix & match, με πολλά στοιχεία 60’s και 80’s. Δεν επικρατούν μόνο τα pop art στοιχεία αλλά και το kitch που τόσο σνομπάρουμε. Πολύ χρώμα, rococo με σύμπλεγμα baroque (έτσι το περιέγραψε ο διπλανός μου). Με λίγα λόγια ένα alternative στέκι, τα πρωινά για καφεδάκι ή ένα bar με cool τύπους και διακριτικές Σαπφίδες. Αυτό που εμείς δεν αποκαλούμε δήθεν. Παρατηρώντας τα μαγαζιά όμως, τα πιο χύμα στέκια/artistic φιλοσοφίας/εντεχνάδικα συγκαταλέγονται από τους “ειδικούς”, στους πιο δήθεν προορισμούς. Αγαπώ αυτά τα μέρη και τις παραπάνω κατηγορίες, άρα είμαι δήθεν; (ίσως )

Από θέμα διακόσμησης έχουμε πολλά να πούμε.Τιγρέ και ζεμπρέ πολυθρόνες στο βάθος, μια κουρτίνα από χρωματιστές κορδέλες, σκαμπώ με νάνους και πολλά μικρά καδράκια διάσπαρτα στους τοίχους. Ένας χώρος πολύ ιδιαίτερος, που ξεφεύγει από το μέτρο κι όμως δε σου προκαλεί καμία αποκρουστική αίσθηση. Εκεί λοιπόν γνώρισα έναν μικρό πολυλογά, αρκετά αγχωμένο και με πατημένα τα γκάζια, να μπεί στην αγορά εργασίας (μη βιάζεσαι, τα ίδια έλεγα κι εγώ). Ενδιαφέρον τυπάκι, με καλή αίσθηση της καθημερινότητας, παρόλο που είναι ηλικιακά αλλού.

Τι μου άρεσε:
1) Τρεις μέρες μόνο μου φτάνουν για να νιώσω φοιτήτρια.
2) Οι πεζόδρομοι της Θεσσαλονίκης (βλέπε Ικτίνου). Ένας ευχάριστος περίπατος μια ηλιόλουστη μέρα.
3)Διάβασα στο Υποβρύχιο, τον πίο επίκαιρο και αληθεινό τίτλο : Εκλογές, κόμματα, με φρου-φρου κ αρώματα. Ψηφοδέλτια σταύρωνα κι όλη νύχτα καύλωνα.
(κανονίζω ταξίδι, μακρία από κάλπες)

Τι δεν μου άρεσε:
1) Ήρθα σε μετωπική σύκγρουση με ράφι. Μέχρι να καταλάβω οτι αίμα τρέχει και δεν χρειάζομαι ράματα, η πίεση μου έγινε ανελκυστήρας. Και από συμπαράσταση ας μην ανοίξω το στόμα μου καλύτερα!
2) Συννεφιά και λίγη βροχούλα με περίμενε στη Θεσσαλονίκη. Την ημέρα της επιστροφής όμως, ήλιος καλοκαιρινός.
Γκαντεμιά λέγεται αυτό που έχω πάθει, i know!

Πληροφορίες
PASTA FLORA DARLING
Ζευξιδος 6
2310-261518
Θεσσαλονίκη

Δραπετεύοντας βόρεια 504χλμ μακριά από την Αθήνα,
Jane

Posted in Τα "Έκτός Έδρας", Ταξιδεύοντας | No Comments »

Άσωτος Ιός

Κυριακή, Μαρτίου 22nd, 2009

Το blog επιτέλους υπολειτουργεί (τεχνολογία τι να πεις…). Ενώ οι ιστορίες από τη Σύρο έχουν συνέχεια και πολλές θερμίδες! Πάμε για φαγητό; Δεν νομίζω να μου το αρνηθείς!

Στην Ποσειδωνία της Σύρου, βρίσκεται άλλος ένας Άσωτος Ιός (τραγούδι του Νίκου Πορτοκάλογλου), με γεύσεις από το Λίβανο, τη Συρία και άρωμα ελληνικό. Ένας φιλικός χώρος διακοσμημένος με παλιές κονσέρβες στα ράφια του, ένα ξύλινο γραμμόφωνο για 45άρια και την παλιά δερμάτινη τσάντα του ταχυδρόμου κρεμασμένη. Στο τραπέζι μας χούμος, ταμπουλέ, σαλάτα με κόκκινα φασόλια και τηγανια μερακλίδικη (διότι είμαστε Έλληνες). Στις μουσικές; Επιλογές από τα αριστουργήματα του Καλδάρα και του Ξαρχάκου. Τότε που ο Νταλάρας ήταν στη δεκαετία των 20+ χρόνων, φορούσε καζάκα και είχε χωρίστρα στο πλάι. Στιγμές που πέρασαν, αλλά δεν μπόρεσαν να συνεχίσουν!

Επόμενος προορισμός Γαλλισάς. Στην ταβέρνα του Μήτσου (ξέρω το όνομα δεν είναι πολύ πετυχημένο, αλλά η κουζίνα σε κάνει να τα ξεχάσεις όλα), όπου η θέα είναι φανταστική, με την Ερμούπολη να ξαπλώνει στα πόδια σου, ο ήλιος να σε ζεσταίνει και οι μυρωδιές να σου ανοίγουν την όρεξη. Προτιμήσαμε θαλασσινά! Χταπόδι ψητό, γαρίδες, καλαμαράκια και σαλάτες δροσιστικές! Βέβαια αν είστε φίλοι του κρέατος, πραγματικά εδώ θα βρείτε την καλύτερη μπριζόλα!

Σoυ άνοιξα την όρεξη; Εύχομαι να μην βρίσκεσαι σε δίαιτα και προσπαθήσεις να φας το πληκτρολόγιο, από τη στέρηση

Τι μου άρεσε:
1) Όταν στις φλέβες του άντρα κυλάει το savοir vivre, ξέρει να καθαρίζει την γαρίδα με το μαχαιροπίρονο…τότε αυτός ο bon viver ονομάζεται Παντελής.
2) Πάντα σε μια παρέα υπάρχει το οργανωτικό μυαλό…η Φωτεινή!

Τι δεν μου άρεσε:
1) Που δεν μένω στη Σύρο, δεν βλέπω θάλασσα όταν έρχεται η ανατολή και κάνω περισσότερο από δέκα λεπτά να φτάσω στο γραφείο.

Ανοιξιάτικα φιλιά,
Jane

Posted in Τα "Έκτός Έδρας", Φαγητό | No Comments »

Σύρος: Αγαπημένος Προορισμός

Παρασκευή, Μαρτίου 6th, 2009

Όταν το πλοίο μπαίνει μες στο λιμάνι, πάντα νομίζω πως βρίσκομαι σε άλλη χώρα. Η αρχιτεκτονική της Ερμούπολης είναι κάτι διαφορετικό για τα ελληνικά δεδομένα. Η αρχόντισσα των Κυκλάδων, η Σύρα, όπως την αποκαλούν οι ντόπιοι, είναι αγαπημένο μου νησί, με ομορφιές και άριστη ποιότητα ζωής. Με αφορμή το τριήμερο βρέθηκα στους πλακόστρωτους δρόμους της. Έκανα βόλτα στην παραλία και χάζεψα τους περαστικούς καρναβαλιστές στην πλατεία Μιαούλη.

Plateia Miaouli

Καρναβάλι, χωρίς ξενύχτι, χορό και ξεφάντωμα δεν υφίσταται! Βραδιές στα μπαράκια της πρωτεύουσας του νησιού, με καλή παρέα και latin λυκνίσματα. Πρώτη στάση στο Μπαράκι. Ένα μικρό πέτρινο στέκι με μικρά δωμάτια, πολύ μουσική και νεολαία με κέφι. Βρίσκεται στην Πλατεία Μιαούλη, και τα καλοκαίρια μαζεύει ξένους και μη στην μικρή του αυλή. Χορός μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες και μουσικές επιλογές από τον dj Γιώργο, μας παρασέρνουν στη νυχτερινή ζωή της Σύρου.

Λίγα βήματα πιο πέρα, το Πειραματικό. Λιτό μαγαζί με γωνιακούς καναπέδες και πολλά hits από την δεκαετία του ‘80 έως τις μέρες μας. Μικρό αλλά γουστόζικο. Μετά τα μεσάνυχτα η ατμόσφαιρα γίνεται αποπνιχτική, από τους θαμώνες και τα ηχεία που τσιτώνουν από τα decibel. Προχωράμε παραπέρα, για να ανέβουμε την σκάλα του Peyote. Ένα μπαρ με μεγαλύτερο χώρο, Ska και Ethnic μουσικές. Πέτρα και ξύλο στο νεοκλασσικό κτήριο, που βρίσκεται και αυτό στην πλατεία της Ερμούπολης. Καθαρά ποτά και κόσμος με ιδιαίτερες χορευτικές ικανότητες. Το όνομα του μπαρ εμπνευσμένο από το πάνω μέρος των κωδεών του κάκτου το οποίο αποξηραίνεται, κόβεται και η χρήση του προκαλεί ευφορία και αυξημένη αισθητηριακή αντίληψη.

Άλλο ένα στέκι, στο οποίο συχνάζουν οι οπαδοί της reggae και του Manu Chao ακούει στο όνομα Μποέμ. Βρίσκεται στη παραλία. Ανοιχτό από νωρίς το πρωί για καφέ, ως αργά το βράδυ για κρεπάλες και χορό στη μπάρα. Θεωρείται από τους ντόπιους «τελειωμένο» μαγαζί , για μένα όμως ιδανικό μέρος να ακούσεις καλή μουσική (όλα είναι θέμα γούστου).
Vaporia
Ένα νησί που σφύζει από ζωή και δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από τις πόλεις της ηπειρωτικής Ελλάδας. Η όαση των Κυκλάδων και η χαρά της αρχιτεκτονικής, χάρης στα εκατοντάδες αρχοντικά ιδιωτικά και δημόσια κτίρια. Η Σύρος γύρω στο 1828 ήταν το μεγαλύτερο αστικό κέντρο (με 14.000 κατοίκους) στην Ελλάδα, ενώ πολύ γρήγορα η Ερμούπολη έγινε το μεγαλύτερο βιομηχανικό και εμπορικό κέντρο της ελεύθερης Ελλάδας.

Πλέον είναι αρκετά οικονομικά αναπτυγμένη, καθώς συγκεντρώνει μεγάλο αριθμό δημόσιων υπηρεσιών (η Σύρος διαθέτει τρεις δήμους ενώ είναι έδρα της Νομαρχίας Κυκλάδων, της Περιφέρειας Νότιου Αιγαίου που περιλαμβάνει τους νομούς Κυκλάδων και Δωδεκανήσου καθώς και του Εφετείου Αιγαίου), το Νεώριο Ναυπηγείο, τουρισμό και υψηλή πλέον αγροτική παραγωγή.

Τι μου άρεσε:
1) To γέλιο που ρίξαμε με τον Ζάννες!
2) Στην ερώτηση πότε θα μας ξανάρθεις…Απάντησα σε κάποια χρόνια, μόνιμα!
3) Ξενύχτι μέχρι τελικής πτώσεως…και τώρα άρρωστη!

Τι δεν μου άρεσε:
1) Όλα τα τριήμερα της Καθαρής Δευτέρας καταλίγω άφωνη και ράκος…
2) Πλήρη αφωνία τουλάχιστον για τρεις ημέρες, είπε ο γιατρός.
3) Έγω γιατί ζώ στην Αθήνα (;), συχνά αναρωτιέμαι.

Σας φιλώ με ενθουσιασμό,
jane

Posted in Ποτό, Τα "Έκτός Έδρας" | No Comments »

Mυλόπετρα

Πέμπτη, Μαρτίου 5th, 2009

Τα καλύτερα γεύματα είναι αυτά που ακολουθούν μετά από μια υπέροχη παράσταση, μια ενδιαφέρουσα συναυλία, ένα concerto υψηλής αισθητηκής. Με λίγα λόγια το πνεύμα θέλει τροφή, αλλά όχι μόνο!

Στη Μυλόπετρα, ένα μικρό μεζεδοπωλείο/καφενείο (και οινομαγειρίο το λές) στην Καλαμάτα, γευτήκαμε θεσπέσια και απλά πιάτα. Στο κέντρο της πόλης, δίπλα στο εκκλησάκι των Αγίων Αποστόλων, όπου στις 23 Μαρτίου του 1821 κηρύχθηκε η ελληνική επανάσταση απέναντι στην μακρόχρονη κατοχή της Ελλάδας από τους Τούρκους. Το εκκλησάκι αυτό χτίστηκε το 1317 από τον Αυτοκράτορα Ανδρόνικο, και η παρουσία του εκπέμπει μία μαγική δύναμη σε αυτόν που γνωρίζει την ιστορία του, βρίσκεται ένα μικρό μαγαζί που μαζεύει τους καλοφαγάδες επισκέπτες της πόλης.

Ένας χώρος ζεστός με αυτοσχέδιο κελάρι, πάνω από την μικρή μπάρα του καταστήματος, στην άκρη ένα πιάνο, για τους μουσικούς που θέλουν να παίξουν τις μελωδίες τους, ασπρόμαυρες φωτογραφίες με τοπία στους τοίχους και φωτιστικά από ξηρους καρπούς στο ταβάνι. Στα ράφια του καταστήματος θα βρείς τοπικά προιόντα όπως κρασί, γλυκά του κουταλιού, παστέλι τα οποία είναι όλα προς πώληση. Ευλογημένος τόπός η Καλαμάτα, δεν μπορώ να πω!

Τι καλό απολαύσαμε; Μια πανδεσία λαχανικών για τους λάτρεις της πρασινάδας, φέτα με μέλι και σουσάμι, κοτόπουλο φιλέτο στη σχάρα, πατάτες τηγανιτές με λιωμένο τυρί (κόλαση), μακαρονάδα (μην ξεχνιόμαστε, αγαπάμε τα ζυμαρικά) και γλυκόπιοτο λευκό κρασί! Η Χριστίνα (του μαγαζιού), μια κυρία με υπομονή, πάντα υπατμών για να μας εξυπηρετήσει.

Αν βρεθείτε στην πόλη της Μεσσηνίας, μην ξεχάσετε να επισκεφτείται στην παραλία της. Στο ζαχαροπλαστείο του Αθανασόπουλου δοκιμάσαμε το καταπληκτικό εκμέκ, με παγωτό καιμάκι. Απίστευτη κρέμα και τεράστια μερίδα…Το σάκχαρο μου να κοιτάξω τελευταία.

Ξέρω τι θα πεις…Κακοπερνάω, εντελώς ειρωνικά!

Φιλιά με ίωση και πυρετό,
jane

Posted in Τα "Έκτός Έδρας", Φαγητό | No Comments »

Ο δρόμος περνά από μέσα

Τρίτη, Μαρτίου 3rd, 2009

Το θέατρο είναι ψυχαγωγία ή τρόπος παραλληλισμού του παρελθόντος μας με τους χαρακτήρες των ιστοριών;

Έχεις ταξιδέψει στην αναμνήσεις σου με αφορμή τα παλιά αντικείμενα ενός σπιτιού; Πίνακες, έπιπλα και βιβλία συνθέτουν μια ανάμνηση και στήνουν παράσταση. Έργο βασισμένο στο βιβλίο του Ιάκωβου Καμπανέλλη, ο δρόμος περνά από μέσα, από το ΔΗΠΕΘΕ Καλαμάτας σε σκηνοθεσία Γιάννη Διαμαντόπουλου σκηνικά-κουστούμια Φοίβος Σοφικίτης, μουσική επιμέλεια Βασίλης Κουτίβας. Ιστορία γραμμένη από το 1990, όμως τόσο επίκαιρη και σύγχρονη.

Στο ζωντανό-νεκρό παρελθόν της οικογένειας Ποριώτη έχει δημιουργηθεί ένα σκηνικό που πραγματικά «μιλάει» από μόνο του ακόμα και με την απουσία κειμένου. Πέντε πρόσωπα, το ένα εξαρτάται από το άλλο, με βλέψεις για χρήμα, τίτλους. Μα το πιο βασικό που τους στοιχειώνει είναι η μοναξιά. Εμμονή στο παρελθόν, φιλοχρηματισμός, προδοσία, επιπολαιότητα και κατεστραμμένες ελπίδες συνθέτουν μια ιστορία με χαρακτήρες στριμωγμένους στις μίζερες ζωές τους. Τα πρόσωπα αυτά είναι καθημερινά γύρω μας…Δε νομίζετε;

Πληροφορίες:
Κεντρική Σκηνή
Δημοσθένους 2
Καλαμάτα
Παρασκευή, Σάββατο, Κυριακή στις 9:00 το βράδυ
Τιμές: 15€, 10€ (φοιτητικό), οικογενειακό 20€.

Τι μου άρεσε:
1) Η σκηνογραφική άποψη και οι ενδυματολογικές επιλογές.
2) H ερμηνεία του Γιώργου Τσαπόγα. Ο μοναδικός ηθοποιός που εκμεταλλεύτηκε το χαρισματικό ταλέντο του σκηνογράφου.
3) Ο Αλέκος Κολλιόπουλος συγκινημένος στο τέλος της παράστασης.

Τι δεν μου άρεσε:
1) H παρουσία της Μαριάννας Αρβανιτίδου-Πετροπουλέα (στο ρόλο της Λίτσας). Φοβήθηκε να τσαλακώσει την εικόνα της επί σκηνής. Επίσης δεν έδωσε ούτε χρώμα στη φωνή της (έστω).
2) Ο Σταμάτης Μπαρμπαγιαννάκος σκηνική παρουσία υπερβολικά στημένη. Εκτός χώρου και με μηχανικές κινήσεις.
3) Όταν πηγαίνεις θέατρο, κλείνεις το κινητό.
Τι δεν μπορείς να καταλάβεις; Η δυσκολία που είναι;

Κουλτούρα αγαπητέ μου (ανίατη αρρώστια),
jane

Posted in Κουλτούρα, να φύγουμε, Τα "Έκτός Έδρας" | 5 Comments »

Toμ Σόγερ

Τετάρτη, Φεβρουαρίου 25th, 2009

Στην παιδική σας ηλικία, πόσες φορές είχατε επισκεφτεί μια θεατρική παράσταση; Μπορώ να απαντήσω, ελάχιστες; Μια καλή κίνηση για το περιφερειακό θέατρο Καλαμάτας, είναι η παράσταση που έκανε την πρεμιέρα της το Σάββατο 21 Φεβρουαρίου. Τομ Σόγερ από το βιβλίο του Μαρκ Τουέιν.

Μια παράσταση που μπορούν να παρακολουθήσουν μικροί και μεγάλοι. Πρωταγωνιστής ο Τομ. Ένας σκανταλιάρης έφηβος που πνίγεται από τα «πρέπει» και τα «μη» στον κόσμο των μεγάλων. Τρείς εξουσίες που του επιβάλουν τον τρόπο ζωής του. Σχολείο -Εκκλησία – Τάξη. Άνθρωποι που τον καταλαβαίνουν, οι φίλοι του. Ο αναρχικός και μοναχικός Χακ Φιν και η Τζο Χάμπερ, το αγοροκόριτσο της παρέας. Όλοι μαζί κάνουν όνειρα για το μέλλον και σχεδιάζουν την απόδραση τους από τον κόσμο των μεγάλων. «Συγκρούσεις μεταξύ ενστίκτου και κανόνων, αυθορμιτισμού και καθωσπρεπισμού. Σαν μια περιπέτεια προς την αυτογνωσία.» αναφέρει η σκηνοθέτης Χριστίνα Δίμιζα.

Ένα σκηνικό που δεν περνάει απαρατήρητο, ούτε ανεκμετάλλευτο από τους ηθοποιούς. Μουσικές επενδύσεις με απόλυτο συγχρονισμό, στην κίνηση των καλλιτεχνών. Μια προσέγγιση πολύ ρεαλιστική και άκρως επίκαιρη. Πραγματικά πολύ καλή πρόταση. Επίσης δίνονται οργανωμένες παραστάσεις για σχολεία κάθε Τρίτη, Τετάρτη, Πέμπτη πρωί με ειδική τιμή. Τιμές εισιτηρίων Κανονικό 15€, Μαθητικό 10€.

Πληροφορίες
ΝΕΑ ΣΚΗΝΗ
Αμφιθέατρο Φιλαρμονικής
27210-28500, 27210-95611
Καλαμάτα

Τι μου άρεσε:
1) Το σκηνικό που συνδύαζε τη σκοτεινή πλευρά του Χακ και τον παιδικό αυθορμητισμό του Τομ.
2) Η Νίνα Παπανικολάου στο ρόλο της Τζο. Απίστευτη κίνηση και πολύ καλή ερμηνεία.
3) Το κουστούμι της Μαριέτας Αντιβάση, που μεταξύ μας την «έσωσε».

Τι δεν μου άρεσε:
1) Ο πάστορας, Αλέκος Κολλιόπουλος, μέτρια απόδοση ενώ σίγουρα μπορούσε και καλύτερα.
2) Στο ρόλο του Μπεν Μούρ ο Σταμάτης Μπαρμπαγιαννάκος. Απλά ανύπαρκτος!

Αυτό το σαββατοκύριακο πέρασε πολύ όμορφα. Με τέχνη, καλή παρέα, γέλια και θεσπέσια φαγητά!

Παιδικά φιλιά με αθωότητα,
jane

Posted in Κουλτούρα, να φύγουμε, Τα "Έκτός Έδρας" | 4 Comments »

Mπακαλόγατος

Τετάρτη, Φεβρουαρίου 18th, 2009

Τρόποι διαφυγής από την ρουτίνα της Αθήνας. Αυτοκίνητο, διόδια, βενζίνη για μια διαδρομή 90 km μακριά από την πρωτεύουσα. Στο νομό Βοιωτίας, σε ένα μικρό χωριό (ορεινό το λες) κάνουμε στάση για να δούμε λίγο χιόνι και να πιούμε καφεδάκι πρωί Σαββάτου.

Μάζι είναι το μικρό χωριό (και οχι Μαζί) όπου στην πλατεία του ένα πετρινο κτήριο έχει μετατραπεί σε ένα ζεστό παραδοσιακό καφέ και ταυτόχρονα η άλλη του πλευρά σε παντοπωλείο (πόσο μπροστά είμαστε). Ξύλο, πέτρα, τζάκι και χαμηλές τιμές είναι η συνταγή επιτυχίας. Και το όνομα αυτού; Μπακαλόγατος. Εμπνευσμένο από την αθάνατη ελληνική ταινία με τον Χατζηχρήστο, «της κακομοίρας»!

Ένας χώρος που μαζεύει όλους τους νέους του τόπου και όχι μόνο, με ιδιοκτήτες δυο νέα παιδιά, που κάνουν το πρώτο βήμα τους σε αυτό που ονομάζουμε επιχειρηματικό ξεκίνημα και πάντα επικροτούνται τέτοιες προσπάθειες στην επαρχία. Έτσι και εμείς είμαστε εκεί, για να την στηρίξουμε.

Μιλήσαμε για πικάντικα νέα, που συμβαίνουν τις τελευταίες εβδομάδες. Για τους κιμπάρηδες άντρες (ακόμα τους ψάχνω) και τα μέλια ενός φρέσκου έρωτα (που ποτέ δεν είναι το φόρτε μου) και δώσαμε όλοι τις ευχές μας για βίο ανθόσπαρτο…δεν κολλάει εδώ μάλλον

Πληροφοριές
Μπακαλόγατος
Μάζι Αλιάρτου

Άρρωστα φιλιά (με λίγα δέκατα),
jane

Posted in Τα "Έκτός Έδρας" | No Comments »