Τα "Έκτός Έδρας" | Βόλτες στην πρωτεύουσα

Archive for the ‘Τα "Έκτός Έδρας"’ Category

Βέλγιο : Γκρί – Σοκολάτα – Μπύρα

Παρασκευή, Μαρτίου 18th, 2011

Οι λόγοι που σε πάνε στο Βέλγιο είναι τρεις : Μπύρες, σοκολάτες, κίτρινα τυριά. Για πολλούς οι λόγοι είναι πολλοί περισσότεροι, βλέπε Γιωργάκη που προσπαθεί να κυβερνήσει. Η πρωτεύουσα του Βελγίου δεν έχει κάτι αξιόλογο να σου πει, πέραν των γκρί κτιρίων, του μικρού παιδιού που «κάνει τη δουλειά του» και είναι το σήμα της πόλης, τις σοκολάτες που έχουν τιμή χρυσού.

Βόλτα στο καθεδρικό Ναό των Βρυξελλών, περπάτημα στους πεζόδρομους της πόλης, γρήγορο καφέ στο χέρι (1.75e), πλατείες, ψιλόβροχο, κρύο, γυρίσματα ενός σίριαλ με φόντο το τεχνητό χιόνι, κόσμος με «κύρος» και γαλλική γλώσσα μεταξύ φλαμανδικών.

Στάση για ζεστή σούπα μπιζελιών με κομματάκια κρέατος (6.50e), συνοδεία με ένα ποτήρι λευκό κρασί. Κάτι για να μας ζεστάνει, να μας χαλαρώσει δίπλα στο τζάκι ενός μικρού μπαρ bistrot La mal cour, Place du Grand Sablon 18. Πέτρα και ξύλο, μικρός καναπές δίπλα στο τζάκι, πατάρι που κρύβει παλιά ξύλινα βαρέλια.

Καμιά φορά αναρωτιέμαι αν το γκρί αντέχεται σε καθημερινή βάση. Αλλά από την άλλη κι εμείς με τον ήλιο μας πάλι σε γκρί σκηνικό ζούμε. Αν αναλογιστείς οτι το Βέλγιο έχει περίπου τις ίδιες αγοραστικές τιμές με Ελλάδα, υψηλότερους μισθούς, επιδόματα ανέργων μεγαλύτερα των μισθών της Ελλάδας, διόδια δεν υπάρχουν πουθενά, οι δρόμοι είναι όντως δρόμοι υψηλών προδιαγραφών, τότε ίσως το γκρί για κάποιους να είναι απλή συνήθεια.

Βιοτικό επίπεδο ή ήλιος (;)
Jane

Posted in Τα "Έκτός Έδρας", Ταξιδεύοντας, Φαγητό | 1 Comment »

Λιβαδειά: Πηγές Κρύας

Κυριακή, Μαρτίου 13th, 2011

Οι πηγές της Κρύας, όπως λέγονται οι πηγές της Έρκυνας, αποτελούν τοπίο μοναδικού φυσικού κάλλους και βρίσκονται στο νότιο άκρο της πόλης της Λιβαδειάς. Η Κρύα, που αποτελεί κύριο τόπο αναψυχής και περιπάτου των επισκεπτών της πόλης, είναι τόπος εκπληκτικής ομορφιάς με πλούσια βλάστηση και άφθονα νερά, όπου ο άνθρωπος και η φύση συνεργάζονται αρμονικά .

Εμείς προτείνουμε το Έρκυνα καφέ, διότι θυμίζει καφενείο, ζεστή ατμόσφαιρα, γλυκά ταψιού και χαλαρή μουσική. Σε καμία περίπτωση το εστιατόριο Νερόμυλος, το οποίο είναι για καλά γεμάτες τσέπες, με ολίγον τι αγένεια στο προσωπικό του. Ακριβώς δίπλα η νέα άφιξη του Μίδεια cafe. Στο πέτρινο μπαλκόνι του απολαύσαμε ζεστή σοκολάτα, με θέα τις πηγές της Έρκυνας.

Ας μην ξεχάσουμε οτι η περιοχή αποτελεί γεωμορφολογικά την έξοδο φαραγγιού, στον πυθμένα του οποίου υπάρχει χείμαρρος. Στο χείμαρρο δημιουργήθηκε μια μικρή τεχνητή λίμνη, που λειτουργεί ως ταμιευτήρας νερού στις περιόδους ξηρασίας, με ανακυκλοφορία των νερών από τις πηγές. Μέσα στο φαράγγι κατασκευάστηκε το 1987, πέτρινο θέατρο με ιδιαίτερη αρχιτεκτονική και ακουστική, το οποίο φιλοξενεί πολιτιστικές εκδηλώσεις της πόλης (Τροφώνια). Η εκκλησία της Ιερουσαλήμ βρίσκεται χτισμένη πάνω στους βράχους και ο επισκέπτης πρέπει να ανέβει περίπου 700 σκαλοπάτια για να φτάσει εκεί. Στο φαράγγι έχει δημιουργηθεί αναρριχητικό πάρκο με 15 μέχρι σήμερα εξοπλισμένες διαδρομές, διανοιγμένες κατά μήκος λιθόστρωτου δρόμου μήκους 500μ. Εδώ μπορεί να συνδυάσει κανείς βόλτα για το φημισμένο σουβλάκι Λιβαδειάς ή επίσκεψη στην εκκλησία της Ιερουσαλήμ, ανάλογα τις αντοχές σας.

Λιβαδειά Λιβαδειά εσένα έχω στη καρδιά,
Jane

Posted in Ποτό, Τα "Έκτός Έδρας", Ταξιδεύοντας | 2 Comments »

Βαρκελώνη : με γεύσεις & αρώματα

Τετάρτη, Φεβρουαρίου 16th, 2011

Οι γεύσεις και τα πιάτα της Βαρκελώνης μυρίζουν θάλασσα. Δεν υπερβάλλω. Είτε paella είτε tappas, το στοιχείο του βυθού παρουσιάζεται παντού. Ας ξεκινήσουμε λοιπόν… αφού πρώτα πάρουμε ένα γλυκάκι.

Moncho’s Marina. Πρόκειται για ένα αρκετά παλιό εστιατόριο, με αρκετούς επισκέπτες όπως τον Antonio Banderas και πολλές διασημότητες της Ισπανίας. Συγκαταλέγεται στα ακριβά της πόλης (26€ το άτομο με μπουκάλι κρασί), δεν αγγίζει όμως τις εξωφρενικές τιμές της πατρίδας μας. Το σέρβις είναι άψογο, ομοιόμορφα ντυμένο, γνωρίζει να προτείνει εύγευστα κρασιά. Επίσης μας εκπλήσσει με τον Ινδό σερβιτόρο, που μας καλησπερίζει στα Ελληνικά. «Ήμουν Αθήνα 6 χρόνια. Στην Καλλιθέα. 6 μήνες μένω Βαρκελώνη. » Μέσα μου λέω την καλύτερη δουλειά έκανες! Διότι η μπανανία μας, άντε να σου επέτρεπε να καθαρίζεις το παρμπρίζ κάθε νεόπλουτου χαρτογιακά. Ας προχωρήσουμε στο κυρίως πιάτο. Paella με θαλασσινά (μύδια, γαρίδες, καραβίδες) και paella με αστακό, αυτό που απεκάλεσα καβούρι, διότι είναι δύσκολο στο σπάσιμο του, θες 2 εργαλεία τύπου χειρουργείου και από ζουμί τίποτα, άλλωστε τι είναι ο κάβουρας τι είναι το ζουμί του .

Η Ισπανοί τρέφονται και έχουν πάντα στην έξοδο τους άφιξη σε tappas (θυμίζει περισσότερο bar και λιγότερο εστιατόριο), που έκαναν την αρχή τους από τον ισπανικό Νότο, έχουν κατακλύσει την Ευρώπη, αλλά στην Ελλάδα έχουν ψωμιά ακόμα. Είτε επιλέξεις sangria είτε μπύρα, τα νόστιμα μεζεδάκια των Ισπανών είναι παντού και πάντα. Ορεκτικά με πολύ φαντασία, όπως καλαμάρι τηγανητό περασμένο σε οδοντογλυφίδα με συνοδεία εξαιρετικής σως. Μικρό σάντουιτς με hamon και κρύα λαχανικά, πατάτες bravas (πικάντικες), plato pan tomate (ψωμί με τριμμένη ντομάτα και λάδι), tortilla με πατάτες, κροκέτες από μπακαλιάρο, χλωρά κρεμμύδια στη σχάρα με σάλτσα ντομάτας που περιέχει αλεσμένο αμύγδαλο. Όρεξη να χεις να δοκιμάζεις. Να προτιμήσετε τη Cerveceria Catalana (Mallorca 236 Barcelona) θα σας κοστίσει 17€-19€ το άτομο. Μοντέρνος χώρος, υπέροχη κρέμα catalana για το τέλος.

Αν πάλι έχετε ακουστά τα pintxos (κουζίνα Βάσκων) τα οποία κυμαίνονται στην ίδια φιλοσοφία με τα tappas τότε επιλέξτε Txapela, σημαίνει παρεκκλήσι (passeig de Gracia 8-10 Barcelona), διαθέτει 51 διαφορετικά μεζεδάκια. Εδώ 1 λίτρο sangria de Txacoli κοστίζει 10.10€ (ας μην αναφέρω πόσο κοστίζει ένα ποτήρι sangria, σε συνοικιακό μπαράκι των Αθηνών). Με τέσσερις επιλογές σε pintxos ο καθένας και 3 ποτήρια sangria έκαστος είσαι στα 10€ (τέτοια τιμή στην Ελλάδα μπορείς να πετύχεις μόνο σε φοιτητικό μαγειρείο των Εξαρχείων).

Πρωινά με cafe con leche, mini κρουσάν βουτύρου, chesse cake που θυμίζει τη δική μας γαλατόπιτα, pizza με λαχανικά, σαντουιτσάκια με αλλαντικά και τυριά, γρήγορα στο φούρνο της γειτονίας El moli velle, που σημαίνει ο παλιός μύλος. Αν πάλι θες κάτι πιο τουριστικό, με μοντέρνα διακόσμηση, χειροποίητα cookies, φρέσκο παγωτό, περίεργους χυμούς, τότε θα λατρέψεις το Artisa.

Αν πάλι αγαπάς το κρέας, τότε η Αργεντίνικη κουζίνα είναι παρούσα και μαγεύει. Στο Pampero, μπορείς να επιλέξεις μενού με 19€/άτομο και περιλαμβάνει mix grill, ποτήρι κρασί και επιδόρπιο. Ζεστή ατμόσφαιρα, με ξύλο και πέτρα, ευγενέστατος μέτρ, πλούσιες μερίδες και καλό κρασί.

Καλή όρεξη και εις άλλα με υγεία,
Jane

Posted in Ποτό, Τα "Έκτός Έδρας", Ταξιδεύοντας, Φαγητό | 1 Comment »

Jar cafe

Πέμπτη, Φεβρουαρίου 3rd, 2011

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα ζευγάρι γύρω στα 28 χρόνια (οχι μαζί, προς Θεού), που αποφάσισε να περάσει τις διακοπές του στη πρωτεύουσα των Κυκλάδων. Με το πλοίο της γραμμής έφτασε στην Ερμούπολη. Η συνέχεια ήταν αναμενόμενη. Παραιτήθηκαν από τις δουλειές τους, μάζεψαν τις οικονομίες τους, τακτοποίησαν τις υποχρεώσεις τους στην τσιμεντούπολη Αθήνα, βρήκαν ένα συμπαθητικό χώρο στα στενάκια της Ερμούπολης και το Jar έφερε το καλύτερο fredo στο νησί.

Χώρος λιτός, λευκές αποχρώσεις, με όμορφες λιχουδιές, ποιότητα στον espresso και ο εξωτερικός πεζόδρομος είναι must για το πρωινό καφεδάκι. Αν ο καιρός είναι ζεστός, επιλέξτε τα καναπεδάκια που βρίσκονται στο μικρό στενό, εφοδιαστείτε με βιβλία ή εφημερίδες, χαλαρώστε και απολαύστε ένα cappucino, παρέα με ένα κρουασάν βουτύρου. Pas mal.

Πληροφορίες
Εμ. Ροίδη 16
Ερμούπολη Σύρου
22810-79225

Αναλαμπή από τα καλοκαιρινά μας καφεδάκια,
Jane

Posted in Τα "Έκτός Έδρας", Ταξιδεύοντας | 2 Comments »

Ο Νέστος στα πόδια σου

Πέμπτη, Ιανουαρίου 27th, 2011

Ονομάζεται Παρανέστι και ανήκει στη Δράμα. Ο Νέστος περνάει δίπλα του, η φύση βρίσκει φωλιά σε ένα γραφικό μέρος, όπως επίσης και οι δραστηριότητες του forestis.

Η μέρα ξεκινάει με καφέ στο Ntemek cafe, με το Δημήτρη στις καφετιέρες, για γαλλικό με γεύση φουντούκι. Για τους φίλους της δράσης προτείνεται rafting, flying fox, πεζοπορίες, ποδήλατο βουνού και τοξοβολία, στις εγκαταστάσεις που διαθέτει ο Ορέστης. Αγαπά τη φύση, την αδρεναλίνη, ενώ διαθέτει ένα «Καφέ-Θεραπευτήριο» υπέροχα διακοσμημένο που θυμίζει ζωή στο χωρίο, με αναμμένο τζάκι, γλυκό κόκκινο κρασί και ένα μιξάρισμα ξύλου-πέτρας, που προσφέρει ζεστασιά και φιλοξενία.

Συνέχεια για φαγητό. Στη ταβέρνα του Μποζίδη (2524022003)! Εδώ ο κ. Ηλίας ψήνει τα καλύτερα μπριζολάκια (πανσέτες, σουτζουκάκια, γεμιστό μπιφτέκι τεραστίων διαστάσεων, λουκάνικα). Η Ρούλα επιμελείται τις κρύες σαλάτες (μπρόκολο, παντζάρια, μπουγιουρντί, πατατοσαλάτα σπέσιαλ), ενώ η Θέλξη βρίσκεται στο σέρβις. Να το προτιμήσεις για τον όμορφο-καθαρό χώρο του, τις χαμηλές τιμές του, τις μεγαλοπρεπείς μερίδες του, το υπέροχο κόκκινο κρασί του. Διότι εδώ ξέρεις τι τρως!

Συνέχεια με βόλτα στη Δράμα. Το κρύο τσουχτερό, τα μπαράκια γεμάτα. Στάση στο Chocolate (Cafe Lounge Cafe Εθνικής Αμύνης 10) για λευκό κρασί. Minimal αισθητική, ελληνικά bit, μεγάλη μπάρα με ποικιλία στο αλκοόλ και πολλές λαϊκές φάτσες.

Τι μου άρεσε :

1) Το καλό φαγητό, οι φιλόξενοι άνθρωποι και η φύση του Βορρά.
2) Το γρήγορο τιμόνι της φίλης μου.
3) Η ζωή στην επαρχία έχει λιγότερα άγχη.

Κρύο σε λέω,
Jane

Posted in Ποτό, Τα "Έκτός Έδρας", Ταξιδεύοντας, Φαγητό | 1 Comment »

Franco’s @Καβάλα

Κυριακή, Ιανουαρίου 16th, 2011

Λίγες μέρες πριν, έμαθα τα γνωστά συνθήματα «Κότες Καβαλιώτες», «οι βάρκες σας κουνιούνται» και πολλά πετυχημένα που διαιωνίζουν την έχθρα μεταξύ Δράμας-Καβάλας.

Η Καβάλα έχει ένα avantage … διαθέτει θάλασσα, κάστρο (που μένει φωτισμένο μέχρι τη μία το βράδυ) αλλά δε διαθέτει σιδηροδρομικό σταθμό. Κτήριο άξιο προσοχής, το Δημαρχείο της. Ανεβάζοντας το βλέμμα, συναντάς το μικρό εκκλησάκι της Παναγίας, δεσπόζει σε μικρό λόφο και είναι γραφικότατο. Ας μιλήσουμε όμως για τα στέκια που επισκεφτήκαμε. Το Franco’s, που βρίσκεται πίσω από τον ΟΤΕ, είναι μια minimal εκδοχή της περατζάδας του δικού μας Κεραμεικού. Έχει mainstream μουσικές (ελληνικές και μη), όμορφο κατάλογο με καλλιτεχνικές φωτογραφίες από τα μέρη της πόλης και διαθέτει κόσμο από 20 έως 40 ετών. Κινείται σε ασπρόμαυρους χρωματισμούς, ενώ στο φωτισμό «ξεφεύγει» κατά πολύ με μπλε και κόκκινο χρώμα.

Το κιτς αποκορύφωμα της πόλης, κρύβεται στα παλιά καπνομάγαζα πίσω από το Δημαρχείο, έχει το όνομα Motel, είναι club, με είσοδο 7ευρω, ενώ γεμίζει από ηλικίες 15 έως 30 κάτι. Προσοχή, ο κόσμος που συχνάζει στο Motel είναι λυκειόπαιδα και κάτω, που βγαίνουν για το πρώτο τους φάσωμα με τις συμμαθήτριες τους. Η αμέσως επόμενη κατηγορία είναι κάγγουρες 25 ετών με μοστραρισμένες ξανθιές αλόγες, που στη συνέχεια θα λικνιστούν πάνω στη μπάρα. Η πιο «τελευταία» εκδοχή διασκέδαση, που συνηθίζεται στις επαρχιακές πόλεις, όμως συχνάζει και στις δήθεν πρωτεύουσες. Απλά λόγω πολλών περιοχών δεν τη συναντάμε καθημερινά. Μερικοί θεωρούν αυτά τα μαγαζιά cult, για άλλους αξίζουν μόνο για το μουτράκι του σερβιτόρου και άλλοι ψάχνουν να τοποθετήσουν γλάστρα με πολύ οξυζενέ, στο πλευρό τους.

Ακολουθεί Δράμα,
Jane

Posted in Ποτό, Τα "Έκτός Έδρας", Ταξιδεύοντας | No Comments »

Ντίλι-ντίλι @Ξάνθη

Δευτέρα, Ιανουαρίου 10th, 2011

Ντίλι-ντίλι-ντίλι, ντίλι το καντήλι που έφεγγε και κένταγε η κόρη το μαντίλι. Κάπως έτσι από τα μαθητικά μας χρόνια, μάθαμε το παραπάνω στιχάκι. Στη Ξάνθη το ξαναθυμόμαστε για τον ελληνικό του καφέ, τις φοιτητικές του παρέες και την όμορφη διακόσμηση του.

Η Θράκη έχει να υπερηφανεύεται γιατί διαθέτει μια γραφική «παλιά πόλη», αυτή της Ξάνθης. Το Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο με Πολυτεχνικές Σχολές (στο οποίο παλαιότερα είχα βρει ένα εξαιρετικό Msc). Μέσα σε πλακόστρωτα και πέτρινα κτίρια επισπευτήκαμε το παραδοσιακό καφενείο, Ντίλι-ντίλι (στην Παλιά Πόλη, λίγο πιο πάνω από την Πλατεία Αντίκα). Θυμίζει Νηπιαγωγείο στις αρχές της δεκαετίας του ‘80. Μικρά κεντημένα καδράκια στους τοίχους, παλιές κονσέρβες για φωτιστικά, όλα θυμίζουν παραμύθι.

Ελληνικός μερακλίδικος (2.50€), με συνοδεία πτίμπερ, καραμέλες βουτύρου σε παλιό φλιτζάνι «γιαγιάς», όπως συνηθίζω να λέω. Ας μην ξεχάσουμε μια βασική λεπτομέρεια, η σερβιτόρα μας αγνοεί επιδεικτικά. Αχ και να ξερε. Φυσιογνωμία κουλτουριάρας με δόσεις ξινίλας, ντεμέκ πολυάσχολη (με 7 τραπέζια σε όλο το μαγαζί). Σε αντίθεση με τον μπάρμαν που με βλέμμα ανήσυχο προσέχει τους πελάτες, ενώ παρά τη μυωπία του, δεν κάνει τα στραβά μάτια.

Πληροφορίες
Πυγμαλίωνος Χρηστίδη 2
Παλιά Πόλη
6944 705005

Τι μου άρεσε:

1) Τα γλυκά του Νεντίμ. Σιροπιαστά από Τούρκο ζαχαροπλάστη, εγγύηση.
2) Η «παλιά πόλη» διαθέτει γραφικότητα, ανάμνηση, αρχιτεκτονική.
3) Οι φοιτητές πάντα δίνουν ζωή σε μια πόλη. Ζουν δε φυτοζωούν.
4) Η βλάστηση, η παρθένα φύση και η όμορφη διαδρομή από Παρανέστι προς Ξάνθη.

Τι δε μου άρεσε:

1) Η συμπεριφορά της σερβιτόρας. (μήπως δεν το καταλάβατε;)
2) Οι θεόρατες πολυκατοικίες που έχουν χτιστεί και το μπετόν ασχημαίνει το οπτικό μας πεδίο.

Πάμε Βουλγαρία;
Jane

Posted in Τα "Έκτός Έδρας", Ταξιδεύοντας | 5 Comments »

Άρτα λέω & κλαίω

Σάββατο, Δεκεμβρίου 4th, 2010

Ήπειρος, βλάστηση, Άρτα και μια κουμπαριά που ευδοκιμεί. Σε μια πεντάωρη πορεία προς τη Δυτική Ελλάδα, περνάς Νομούς, θάλασσες, βουνά για να φτάσεις στην Άρτα. Τα πράγματα δεν έχουν αλλάξει πολύ από το 2007.

Βόλτα στα μπαράκια της πόλης. Εν Άρτη, για πρώτο ποτό, με ωραίες μουσικές, σε ένα παλιό πέτρινο οίκημα. Δίπλα ακριβώς βρίσκεται η εκκλησία της Παναγίας της Παρηγορήτριας. Ναός που λειτουργεί μόνο την Ανάσταση. Επιβλητικός και καταπονημένος από τους Τούρκους. Συνέχεια στο Beer House, με τεράστια ποικιλία σε μπύρες, δερμάτινους καναπέδες και ξύλινα τραπέζια. Διαπίστωση: όταν μια επαρχιακή πόλη διαθέτει φοιτητές και φαντάρους, μένει πάντα ζωντανή!

Βόλτα στο Νεοχώρι και συγκεκριμένα στο Παραποτάμιο Πάρκο, για φωτογραφίες, γρήγορο τσιγάρο. Εκεί θα βρείτε ένα μικρό αναψυκτήριο για καφεδάκι, όμορφη βλάστηση και μια ηρεμία που συναρπάζει.

Ώρα φαγητού δίπλα στο γεφύρι της Άρτας, στον Πρωτομάστορα. Ψητά της ώρας, φρέσκιες σαλάτες, ουζάκια και μεζέδες για τους βιαστικούς. Τα γέρικα πλατάνια, το νερό που τρέχει και ο ήλιος της Ελλαδίτσας, χαρίζουν εξαιρετική χαλάρωση.

Εκδρομή για καφεδάκι, μια Κυριακή στο Πέτα. Ιστορικό χωρίο για τη μάχη που δόθηκε το 1822. Ήταν μια από τις μεγαλύτερες ήττες που γνώρισαν οι επαναστατημένοι Έλληνες κατά την διάρκεια της Επανάστασης. Στο μπαλκόνι του Μνημείου (όνομα μαγαζιού) γευτήκαμε ελληνικό καφέ με συνοδεία σοκολάτας. Η θέα είναι ανεπανάληπτη. Ένα χωρίο με ιστορία, πετρόχτιστο, γραφικό, που στην κεντρική του πλατεία διαθέτει εντυπωσιακή εκκλησία.

Η Άρτα μας χάρισε ένα τριήμερο, μια φιλία και καλό φαγητό.

Photos by Ισίδωρος Βασιλείου

Καλή αντάμωση,
Jane

Posted in Ποτό, Τα "Έκτός Έδρας", Ταξιδεύοντας, Φαγητό | 1 Comment »

Σύρος : Η αρχόντισσα μήνα Σεπτέμβρη

Τρίτη, Σεπτεμβρίου 21st, 2010

Νησί που όλο το χρόνο θυμίζει μέρος ηπειρωτικής Ελλάδας και έχει θάλασσα για να καλάρουμε. Δεν λείπει τίποτα από την πρωτεύουσα των Κυκλάδων. Νυχτερινή ζωή, δημόσιες υπηρεσίες, φοιτητές, καλό φαγητό, όμορφα μπαράκια. Χειμώνα καλοκαίρι η Σύρος είναι αρχόντισσα, με καλαίσθητη αρχιτεκτονική και ευγενικούς κατοίκους. Ήταν, είναι και θα είναι από τους αγαπημένους μου προορισμούς.

Νοικιάζεις αυτοκίνητο, βολτάρεις στις περισσότερες παραλίες. Κόμητο, Κίνι, Δελφίνι, Γαλησσά, Αμπέλα και υποδέχεσαι τον ήλιο, ώστε να καίει το τελευταίο σου κύτταρο. Διαβάζεις, απολαμβάνεις έναν καφέ, δέχεσαι τις μαλάξεις της μικρής αλλοδαπής, γελάς με τις παραξενιές του Τρύφωνα Σαμαρά, που έχει ξεφυλλίσει όλες τις πολιτικές εφημερίδες της Κυριακής και όλα αυτά σε μια ξαπλώστρα. Ο ήλιος δύει. Ώρα φαγητού.

Στο Κίνι, στ’ Αλμυρίκια απολαμβάνεις τις μελιτζάνες με το λιωμένο τυρί, το φρέσκο γαυράκι, το δροσερό ουζάκι. Όλα υποκοριστικά, διότι μας τα έκοψε ο γιατρός μαχαίρι, τις τελευταίες μέρες. Αν επιθυμείς οικονομικό φαγητό, ψητά της ώρας, ζουμερό συκώτι ή μπριζόλα, τότε βόλτα στο Μήτσο που βρίσκεται στην Αληθινή. Σπιτική ταβέρνα με καθαρή κουζίνα και άψογες γεύσεις. Λατρεύεις τα μαγειρευτά, το φρέσκο ψάρι, τα γενναιόδωρα επιδόρπια που προσφέρονται μετά το γεύμα; Πήγαινε στην ψαροταβέρνα-εστιατόριο του Μπαρμπαλιά (δεν έχεις τέλος Μπαρμπαλιά, που λέει και το άσμα). Οι επιλογές είναι οι εξής : Στην παραλία του Φοίνικα (22810-42004,43392) ή στο Λιμάνι της Ερμούπολης. Ζητώντας το λογαριασμό, θα γευτείς καρπούζι, σιμιγδαλένιο χαλβά κι παγωτό βανίλια. Πες μου ότι δε σε χάλασε…;

Θες δυο πιτόγυρα πριν ρουφήξεις όλη την τεκίλα της Σύρου; Τότε ο Πολίτης θα σου δώσει τη λύση, με τα περιποιημένα σουβλάκια του, που βρίσκεται στην Ερμούπολη. Γρήγορο σέρβις και χαμηλές τιμές (καμία σχέση με την ακριβή Αθήνα). Αν πάλι αγαπάς την πανοραμική θέα, το ηλιοβασίλεμα και το παραδοσιακό περιβάλλον τότε πάρε τη στράτα προς Άνω Σύρο και κάνε υπομονή ως το Σαν Μιχάλη. Ακούγεται ότι εκεί μπορείς να γευτείς τον καλύτερο κόκορα κοκκινιστό, στο Πλακόστρωτο. Πριν κάνεις τον κόπο να το επισκεφτείς τηλεφώνησε στο 6973980248. Ρώτα για διαθεσιμότητα και προτίμησε απογευματινές ώρες λίγο πριν τη δύση. Αξίζει τον κόπο.

Αφού έμαθες τα μυστικά των γεύσεων για τη Σύρα, συντονίσου στις βόλτες. Προσεχώς : νυχτερινή ζωή, καφέδες και αξιοθέατα που καλό είναι να επισκεφτείς.

Τι μου άρεσε:

1) Μόνο στη θέα της Ερμούπολης, νιώθεις οτι ζεις σε άλλη εποχή.
2) Ο «αγαπημένος» μας έδωσε τις σωστές πληροφορίες περί φαγητού.
3) Η «κοπελιά» όπως πάντα οργανωτική, σαν καθαρόαιμη λέαινα!

Τι δεν μου άρεσε:

1) Ξενέρωσα απίστευτα με την επιστροφή στην πρωτεύουσα. Δεν είναι πως δεν μου έλειψαν φίλοι & γνωστοί, όμως ο χρόνος στο νησί κυλάει αλλιώς. Ηρεμία-ποιότητα ζωής-no stress!
2) Το στομάχι μου, άρχισε τα νάζια. Ενώ ο γιατρός με αφήνει μόνο να αναπνέω. Μεταξύ μας κάνω καμιά κραιπάλη, για να μη χάνω τη φόρμα μου.

(Ξανά) ανανεωμένη,
Jane

Posted in Τα "Έκτός Έδρας", Φαγητό | 2 Comments »

Σέριφος: το ερωτικό μπαλκόνι του Αιγαίου

Δευτέρα, Σεπτεμβρίου 13th, 2010

Ξέρω, ξέρω, χαθήκαμε. Θες το καλοκαίρι, οι διακοπές, η αλμύρα και ο ήλιος, απλά ξεχαστήκαμε στις αγαπημένες Κυκλάδες. Φέτος αναζητήσαμε ήσυχα νησιά, με αμμουδερές παραλίες, μη κοσμοπολίτικα, μικρά πλακόστρωτα, με θέα στο Αιγαίο. Μετα από συνοπτικές διαδικασίες, επιλογή μας … η Σέριφος!

Photos by katrinpi

Ένα νησί για εσωτερική αναζήτηση, ασκητική ζωή, φωτιές στην παραλία, αιώρες στους ίσκιους των πεύκων, χαμηλές τιμές και χαλαρά ποτάκια. H παραλία στα Λιβαδάκια ήταν ιδανικά πλασμένη για την παρέα. Ο κόσμος του camping μύριζε ψαγμενίλα, η πίσινα μπορεί να θύμιζε λιγάκι balux, αλλά την τιμήσαμε δεόντως, διότι είμαστε μεγάλα καπιταλόνια καταβάθος. Δοκιμάσαμε φρέσκο γαυράκι, στο Ουζερί της Καλής (στο Λιβάδι του νησιού, το γνωστό λιμάνι), απολαύσαμε κρύα μπύρα στο Yatch Club, υπό τους ήχους θαυμάσιων μουσικών επιλογών (τηλ. 2281051888). Γλυκαθήκαμε από τα γενναιόδωρα εδέσματα στο Μέλι και τυλίξαμε δυο πιτόγυρα στο σουβλατζίδικο Tootsie (Λιβάδι, δίπλα στο Γυμνάσιο, τηλ.2281051343). Πραγματικά απορώ με την ευρηματικότητα του ονόματος. Στην ταράτσα του Άνεμος cafe (τηλ.2281051783), απολαύσαμε ελληνικό καφέ & γλυκό του κουταλιού (ποικιλία απο συκαλάκι, κυδώνι, σταφύλι). Σαβουριάσαμε μακαρονάδες στην ταβέρνα Αλέξανδρος & Βασιλεία, στα Λιβαδάκια και δεχτήκαμε αφιέρωση στο πίσω μέρος της απόδειξης, από το σερβιτόρο. (Μανίτο, καμία έκπτωση παίζει; Γιατί από γλυκόλογα χορτάσαμε.)

Απογευματάκι στη Χώρα του νησιού, σημαίνει πανοραμική θέα, βόλτα στο εκκλησάκι, φρεσκοβαμένα σοκάκια, σύντομη στάση στο δημαρχείο, για ρακές στο καφέ του Στράτου (εκεί είδαμε το Φοίβο Δεληβοριά). Αξιοσημείωτο μπαράκι το Αέρινο (ή μήπως Αερινό). Έχει ευγενικό σερβιτόρο, που μεταξύ αστείου και σοβαρού μας υπενθίμησε οτι θα τον πεθάνουμε, λόγω αλκοόλ. Ωραίος χώρος, με ζεστή ατμόσφαιρα, καλόγουστη διακόσμηση είναι ο Καραβόμυλος (2281051261). Γνωστό ρακάδικο του νησιού, που πολλοί το προτιμούν για φαγητό. Η πρώτη εβδομάδα των διακοπών έλαβε τέλος. Σαλπάρουμε για αλλού, άλλος με τη βάρκα μας;

Τι μου άρεσε:

1) H «χρυσόσκονη» που έκανε γυαλιστερή την αμμουδία.
2) Τα μεσημεριανά cocktails στην πισίνα του camping (με τιμή 7€)
3) Οι περσίδες του Αυγούστου μας βρήκαν ξαπλωμένους στην αμμουδιά.
4) Η διακόσμηση του Yatch Club. Θυμίζει παλιό ιστιοπλοϊκό.
5) Πλέον είμαι η βόλτα που τη θυμάσαι.

Τι δεν μου άρεσε:

1) Τα απαγορευμένα ονόματα το φετινό καλοκαίρι (αυτοχαστουκίζομαι).
2) Πόσο διαφορετικά κυλάει η ζωή στο νησί, ενώ στην πόλη μιζεριάζουμε τις ζωές μας με κίνηση, γκρίζο και ρουτίνα.

Η πολύ βόλτα τρώει τον αφέντη,
Jane

Posted in Ποτό, Τα "Έκτός Έδρας", Ταξιδεύοντας, Φαγητό | No Comments »