Ώρα Φαγητού | Βόλτες στην πρωτεύουσα

Archive for the ‘Ώρα Φαγητού’ Category

Πλατεία Βαρνάβα

Δευτέρα, Νοεμβρίου 8th, 2010

Μεταξύ Μετς και Παγκρατίου, βρίσκεται μια μικρή πλατεία. Η ονομαζόμενη Πλατεία Βαρνάβα. Σήμα κατατεθέν της είναι τα 3 ή 4 μεζεδοπωλεία που διαθέτει. Επιλέξαμε τη «Μικρή Βουλή» για φαγητό και απολογισμό της εβδομάδας που πέρασε.

Τραπεζάκια έξω, ευγενικός σερβιτόρος. Σε ένα μαγαζί που συνήθως μπορείς να επισκεφτείς για ρακές διότι συνοδεύονται από μεζεδάκι. Εμείς επιλέξαμε ντάκο, κολοκυθοκεφτέδες (με άνηθο, τον οποίο δεν αντέχει το στομάχι μας), τυροκαφτερή (πολύ καλή το ομολογώ) πατάτες τηγανιτές, μοσχάρι στιφάδο, μπριζολάκια χοιρινά (μέτρια ψημένα) και γαριδοπίλαφο. Προς Θεού δεν έφαγα όλα αυτά, αρκέστηκα στο γαριδοπίλαφο. (Τιμή ανά άτομο 15€)

Συζητήσεις περί σχέσεων στο διπλανό τραπέζι. Άντρες vs Γυναικών. Ποιός θα κερδίσει τη μάχη; Μάλλον κανείς. Η πολύ σοφή εκδοχή του διπλανού μου, λέει ότι : «Όταν γνωρίζεις κάποιον άνθρωπο (συνήθως αρσενικό), συναντάς τον καλύτερο του εαυτό. Λαμβάνεις λουλούδια, αγκαλιές, ρομαντισμούς, βόλτες και παθιασμένα φιλιά στη μέση του δρόμου. Μετά από περίπου 3 μήνες, η επικοινωνία σας περιορίζεται σε μια καλημέρα το πρωί, μέσω μηνύματος και ένα αγχωμένο ποτό στις 22:00 το βράδυ». Με λίγα λόγια πιστεύει ότι οι σχέσεις θέλουν δουλειά, χώρο και πάντα καλή πρόθεση. Ο ίδιος άνθρωπος είπε : «Δεν θέλω την κοπέλα να με περιμένει ολημερίς στο σπίτι. Να μου σιδερώνει ρούχα και η ανησυχία της να είναι τι φαί θα μαγειρέψει. Να μη χάνετε με τις φίλες της, λόγω σχέσης. Θέλω να μην αλλάζει τραγικά, για χάρη μου». Ο άνθρωπος μια χαρά τα λέει, αλλά δεν ξέρω κατά πόσο τα πράττει. Ίσως δε ζητάει γυναίκα-μαμά. Θέλει κάτι πιο free και αυτόνομο. Μήπως όμως με το «αυτόνομο» σε πιάσει ο καμπλεξισμός, που κρύβει (με προσπάθεια ή χωρίς) κάθε εγωιστής/αρσενικός; (λέω εγώ τώρα)

Πληροφορίες
Εμπεδοκλέους 29
210 7014172

Καλή μας χώνεψη,
Jane

Posted in Ώρα Φαγητού | 3 Comments »

Το κρασοπουλειό του κόκκορα

Κυριακή, Νοεμβρίου 7th, 2010

Τις Κυριακές δεν μαγειρεύουμε, βολτάρουμε στο κέντρο της Αθήνας. Σήμερα αλωνίζουμε την περιοχή του Ψυρρή. Το κρασοπουλειό του κόκκορα, είναι ένα μεζεδοπωλείο που γνώρισα πριν χρόνια από φίλους Ναξιώτες. Οι επισκέψεις μου έγιναν συχνές το καλοκαίρι του 2007. Δια μαγείας πάτησα μια παύση και αποφάσισα να αφήσω το παρελθόν και εν έτει 2010 να το επισκεφτώ παρέα με δυο πολύ καλούς φίλους.

Τραπεζάκι για τρεις, έξω στο μικρό πεζόδρομο, διότι το κάπνισμα είναι γλυκιά συνήθεια. Αρχή με σαλάτα, κολοκυθοκεφτέδες. Συνέχεια με μπριζολάκια, χοιρινό με καυτερή σάλτσα (πιο καυτερή δε γίνεται). Από το φαγητό δεν εντυπωσιαστήκαμε όμως χορτάσαμε. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον είχε η συζήτηση στο δίπλα ζευγάρι. Ηλικίας 35, ο αρσενικός ρωτάει πότε θα τον μαστιγώσει με τα μακριά της μαλλιά. Θα μου πεις ότι έχω αυτί ραντάρ. Κι όμως τα τραπεζάκια απέχουν χιλιοστά μεταξύ τους. Είναι φύση αδύνατο να μην ακούσεις τέτοια πικάντικα σχόλια.

Πληροφορίες
Καραϊσκάκη & Αισώπου 4
Ψυρρή
210 3211565

Τι μου άρεσε:
1) Οι κυριακάτικες βόλτες είναι πάντα πιο χαλαρές.
2) Ο καιρός ακόμα θυμίζει φθινόπωρο, οχι χειμώνα.
3) Τρεις φίλοι στον ίδιο παρανομαστή. (σχεδόν)

Τι δεν μου άρεσε:
1) Το αργό σέρβις.

Σαν τα κοκόρια,
Jane

Posted in Ώρα Φαγητού | No Comments »

Salero

Δευτέρα, Ιουλίου 19th, 2010

Μία από τις Κυριακές που η ζέστη, σου τη βαράει, οι κατσαρίδες σουλατσάρουν στα σιφόνια του σπιτιού σου, ο ύπνος σε έχει (ξανα)θυμηθεί και περιμένεις τις διακοπές με αγωνία, αν έρθουν και αυτές!

Μεσημέρι, η Αθήνα έτοιμη να φλιπάρει από την ησυχία, ο ήλιος καυτός και εμείς στη ραστώνη του καλοκαιριού αναζητούμε γεύσεις στο Salero της Βαλτετσίου. Κουζίνα Ισπανική και όχι μόνο. Σημαίνει αλατιέρα και μεταφορικά γευστικός. Το επιλέξαμε για την καλαίσθητη διακόσμησή του, γιατί διαθέτει στην πίσω πλευρά άνετη αυλή, το σέρβις είναι ευγενικό και έχει δροσερές σαλάτες. Επιλέξαμε ριζότο με κατσικίσιο τυρί, κοτόπουλο και τοματίνια, σαλάτα πράσινη με σταφίδες, κουκουνάρι, σως μουστάρδας – μελιού και ένα ποτήρι σαγκριά με φράουλα και λευκό κρασί (super γεύση). Ο χώρος του Salero αξίζει για μεσημέρια με παρέα και όρεξη για cocktails. Να σημειωθεί οτι το Salero είναι ένα από τα σημεία που θα βρείτε την FAQ (free press).

Παρατηρήσαμε οτι κάπως κάπου κάποτε συναντάμε γνωστά πρόσωπα, οικείες φυσιογνωμίες, άνθρωποι που μας θυμίζουν πολλά, άτομα που φέρνουν τύχη. Παράλογο δεν ξέρω, αλλά περίεργο σίγουρα. Ο σερβιτόρος θύμιζε φάτσα από τα παλιά ή τύπο της τηλεόρασης. Σπάσαμε το κεφάλι μας, τρίξαμε τα δόντια, φάγαμε νύχια, αλλά τζίφος. Την επόμενη φορά θα πετάξουμε το χρυσόψαρο από τη μνήμη μας και θα επαναφέρουμε τον ελέφαντα!

Πληροφορίες
Βαλτετσίου 51
Εξάρχεια
2103813358

Τι μου άρεσε:

1) Δεν έχουμε πρόγραμμα τις Κυριακές και γουστάρουμε!
2) Η σαγκριά με φράουλα και λευκό κρασί δροσίζει, δοκιμάστε.

Τι δεν μου άρεσε:

1) Η εβδομάδα ξεκίνησε απρόοπτα, με μια δολοφονία.
2) Πολύ σίγουρη δείχνω, αλλά δεν είμαι!

Όσο κι αν κανείς προσέχει,
Jane

Posted in Ώρα Φαγητού | No Comments »

Παγωτό @Λαύριο

Δευτέρα, Ιουλίου 12th, 2010

Θες ο ήλιος, θες η κλασσική τετράδα, θες η λαχτάρα για βόλτα χωρίς προορισμό…Βουτάς το αυτοκίνητο, το φουλάρεις και παίρνεις την παραλιακή. Φτάνεις Σούνιο, στρίβεις για Λάυριο και μετά από 1 ώρα bit στα ηχεία, που προκαλέι πονοκέφαλο, παρκάρεις. Τεντώνεσαι να ξεμουδιάσεις και η μυρωδιά της βάφλας σε καλεί.

Όλες οι γεύσεις κλεισμένες στη βιτρίνα του ψυγείου. Προτιμήσαμε γεύσεις όπως παρφέ βανίλια, πραλίνα φουντουκιού και crème brûlait (1.50ευρω η μπάλα). Χωνάκι τεράστιο, γεύσεις ανύπαρκτες και δροσιά που διαρκεί. Από τα πιο καθαρά, γευστικά παγωτοπωλεία του Νομού Αττικής είναι αυτό στην πλατεία του Λαυρίου. Το προτείνουμε για την ποικιλία του, την υπομονετική υπάλληλό του και τις λογικές τιμές.

Μετά τον «χορό της αμαρτίας», επιστροφή στο κέντρο της πόλης με μπύρες, περπάτημα μέχρι το Λυκαβηττό, για να βλέπουμε το «χάλι» της Αθήνας σχηματισμένο από μικρά φωτάκια κόκκινα και κίτρινα. Το καλοκαίρι στην πρωτεύουσα έχει πάρει το δρόμο του. Η κίνηση μειώνεται, τα σαββατοκύριακα μένουν ήσυχα και οι κάτοικοι ξεκινούν σχέδια για αυγουστιάτικες διακοπές.

Πληροφορίες
Παγωτοπωλείο
Ηρώων Πολυτεχνείου 37
6936666379
Λαύριο

Το δυσάκι μου στον ώμο,
Jane

Posted in Ώρα Φαγητού | 1 Comment »

Σου κόπηκε η όρεξη;

Τρίτη, Ιουλίου 6th, 2010

Περπατάς στους δρόμους τον Εξαρχείων και μέσα από το underground σκηνικό, εξελίσσονται στιγμές φρίκης, αρρώστιας και εθισμού. Επί της οδού Χαριλάου Τρικούπη, συναντήσαμε τα αποτελέσματα του εθισμού από την ουτοπία της ουσίας. Μιά γυναίκα εξαρτημένη, συγκεντρώνει τα βλέμματα των περαστικών, προσπαθεί να στηριχτεί στο «μετέωρο βήμα του πελαργού» και η παραισθήσεις ξεκινούν.

Στην Αραχόβης, μια νεαρή σε στάση «γέφυρας» κρατάει στο χέρι της μια χτένα. Με σπασμωδικές κινήσεις, μετά την ουσία που κυλλά στο αίμα, χτενίζεται και παράλληλα εκστασιάζεται. Ο τύπος που προσπαθεί να σταθεί στο διπλανό πεζούλι, μέσα στη μέθη του, ατενίζει το άπειρο και ας προσπαθεί να κεντράρει το βλέμμα του πάνω της.

Εικόνες καθημερινής τρέλας για τους κατοίκους των Εξαρχείων, απαξίωσης για τους περαστικούς που οικτίρουν, λύπησης από τους ηλικιωμένους και μια απερίγραπτη μιζέρια στην ατμόσφαιρα. Η θέα είναι η ίδια, το έργο χιλιοπαιγμένο αλλά το happy end ποτέ δεν εμφανίζεται πριν τους τίτλους τέλους. Δεν είναι απλός εθισμός, είναι αρρώστια και η γιατρειά της, δύσκολο πράγμα.

Κάπως έτσι ξεκινήσαμε για φαγητό στα Εξάρχεια, στο hip στέκι Κυματοθραύστης (Βαλτετσίου & Χαρ. Τρικούπη), που προσφέρει μαγειρευτά φαγητά, κρύες σαλάτες, όλα σε ένα μεγάλο πιάτο στην τιμή των 6€, ενώ το μικρό πιάτο έχει 3,50€. Το μαγαζί λειτουργεί σαν μπουφές και για τα ποτά/νερά υπάρχει το γνωστό self service. Εκεί δέχτηκα μετωπική με περιστέρι, 3 λαδιές (κουμπάρες) στο φόρεμα μου, από το κοτόπουλο του απέναντι και μια αίσθηση δυσφορίας από τα άρρωστα πρόσωπα των ανθρώπων. Κατά τ’ άλλα το μαγαζί προτείνεται για γρήγορο φαγητό, ένα μεσημέρι του καλοκαιριού που βαριέσαι να ασχοληθείς με την κουζίνα του σπιτιού σου.

Υ.Γ. Ας μην είμαστε ρατσιστές με καμία μειονότητα, με κανένα «άρρωστο», με καμιά νοοτροπία και ας συμμετέχουμε έστω με την επίσκεψη μας στο 15ο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ που οργανώνεται στις 9-11 Ιουλίου στο Άλσος Γουδή.

Κάποια πράγματα πρέπει να τα βλέπεις ακόμα και αν δε σε αφορούν άμεσα,
Jane

Posted in Ώρα Φαγητού | 3 Comments »

Πετράλωνα: Η γαλλική κουζίνα «κρυμμένη» σε μια γειτονιά

Κυριακή, Ιουλίου 4th, 2010

Ξεχάστε οτι ξέρατε για την ακριβή, «δήθεν» και απρόσιτη γαλλική κουζίνα. Στη γειτονιά των Άνω Πετραλώνων ένας μικρός χώρος ανατρέπει τα δεδομένα και μας χαρίζει τα καλύτερα gourmet πιάτα σε προσιτές τιμές και παρείστικο περιβάλλον.

Photo by gogonutsss.blogspot.com

Chez Lucien προσφέρει γενναιόδωρες μερίδες, με εξαιρετική ποιότητα και πλατύ χαμόγελο στους Aθηναίους, που δεν έχουν σκοπό να ξοδέψουν περισότερα από 22 ευρώ. Το μενού που αποτελείται από foie gras, φιλέτο πάπιας με σως πιπεριού με συνοδία πατάτες ογκρατέν και τέλος crème brule που η κρούστα της καραμέλας σπάει με το χτύπημα του κουταλιού. Εξαιρετική η πράσινη σαλάτα με σως ροκφόρ και καρύδια. Απίστευτα γευστικό το cheesecake, για εκείνους που αγαπούν τα δροσιστικά γλυκά, καθώς επίσης και το γαλλικό κόκκινο κρασί (ποτήρι 2.50euro).

Χώρος μικρός, θα μπορούσες να τον χαρακτηρίσεις ένα μαγειρίο του Παρισιού, όπου όλοι οι πελάτες γίνονται μια παρέα, αφού συν-τρώνε σε ένα μεγάλο τραπέζι. Αν κοιτάξεις το ταβάνι, τότε θα δεις ότι καρέκλες και τραπεζάκια κολλημένα ανάποδα διακοσμούν το χώρο. Άψογο σέρβις, εξήγηση του μενού μέχρι τελευταίας λεπτομέριας, ενώ σε κάθε λογαριασμό το κουδουνάκι χτυπάει και όλοι μαζί (προσωπικό και πελάτες) φωνάζουν Merci. Διότι οι Γάλλοι δεν είναι τόσο σνόμπ όσο νομίζετε (την πρωτιά έχουν οι Άγγλοι).

Πληροφορίες
Τρώων 32
Άνω Πετράλωνα
Καθημερινά 20.30-2.00
τηλ. 210-3464236

Τι μου άρεσε:
1) Με 22 ευρώ επιλέγεις πρώτο πιάτο, κυρίως και γλυκό.
2) Εξαιρετική ποιότητα και μεγάλες μερίδες.
3) Χαμόγελο, γρήγορες κινήσεις και ανάλυση μενού, χαρακτηριστικά που λείπουν στις μέρες μας.
4) Συνέχεια στο θερινό σινεμά Ζέφυρος.

Πετράλωνα for ever,
Jane

Posted in Ώρα Φαγητού | 7 Comments »

Πειραιάς : Καφέ ή Φαγητό

Τετάρτη, Ιουνίου 23rd, 2010

Η ζέστη μας ξέχασε και ο αέρας ήρθε να δροσίσει το καλοκαίρι μας, με βόλτες στον Πειραιά. Ο Σπύρος από Κεφαλλονιά μας έφερε την αλμύρα του νησιού και η Κατερίνα ξεκινάει να μιλάει για φακούς και μηχανές. Έκαστος στο είδος του!

Ιστιοπλοϊκός Όμιλος για απογευματινό καφέ. Στην άκρη του Μικρολίμανου με φόντο την Καστέλλα και το Λυκαβητό, στο βάθος του ορίζοντα. Το επιλέξαμε λόγω θάλασσας, ως ιδανικό μέρος για να τα πούμε μετά από αρκετό καιρό. Ήπιαμε, είπαμε, γελάσαμε μα πάνω απ’ όλα θυμηθήκαμε ότι οι ανεκπλήρωτοι έρωτες πάντα μας κάνουν να χαμογελούμε, μετά από 8 χρόνια.Το ιδανικό μέρος για ένα ποτό, λίγη χαλάρωση. Δεν το αγαπήσαμε λόγω μουσικής, που ποτέ δεν έχει συγκεκριμένο ύφος. O κόσμος έχει ένα copy paste στυλάκι, που ποτέ δεν το συμπάθησα. Διαθέτει ευγενικό προσωπικό, αλλά με αδύναμη μνήμη.

East Pearl για φαγητό. Για να είμαστε ξεκάθαροι, η Ασία στην κουζίνα δεν μου λέει τίποτα απολύτως. Στο Πασαλιμάνι επισκεφτήκαμε ένα ιαπωνικό εστιατόριο για sushi με σολωμό, σαλάτα με γαρίδες, χοιρινό με μέλι, «παράξενο» κοτόπουλο και ρύζι τηγανιτό με αυγό. Ίσως ήταν όλα καλομαγειρεμένα ή διαφορετικά, όμως και μόνο η μυρωδιά του γλυκόξινου στη ζωή μου γενικότερα, με ανεκατέβει και προκαλεί δυσφορία. Ομολογώ ότι οι τιμές ήταν προσιτές (20euro το άτομο), το σέρβις πολύ ευγενικό, γρήγορο και οργανωμένο.

Τι μου άρεσε:
1) Το αεράκι που δροσίζει το λεκανοπέδιο.
2) Όταν πιάνω πληκτρολόγιο, είμαι πολυγραφότατη και προκαλώ ανώμαλες προσγειώσεις.

Τι δεν μου άρεσε:
1) Αναμονή για ταξί πάνω από 20 λεπτά. Πειραιά, ώρες ώρες έχουν δίκαιο οι Παναθηναϊκοί.
2) Οι μυρωδιές της Ασίας. Ζόρικες για το στομάχι μου.
3) Έχουμε χαθεί το είπαμε, το συμφωνήσαμε.
4) Οι ιπποτισμοί κατ’ ανάγκη!

Αντίστροφη Μέτρηση,
Jane

Posted in Ώρα Φαγητού | 6 Comments »

Για τους άρχοντες της γεύσης

Κυριακή, Ιουνίου 20th, 2010

Αγαπημένοι μου αναγνώστες το ξέρω, έχω χαθεί, το blogάκι μου έχει πάρει την κατοιούσα, οι φίλοι με ψάχνουν σε social networks, όμως είμαι σε δύσκολη θέση τον τελευταίο καιρό. Ξέρεις από εκείνες που καμιά φορά θα θελες να ανοίξει η γη και να σε καταπιεί. Η «θέση» αυτή με κρατάει καθημερινά πάνω από το delete και ακόμα δεν έχω αποφασίσει αν θα το πατήσω ή οχι. Ας μην ξεχνίομαστε όμως, πάμε για ώρα φαγητού.

Photo by lifo.gr

Βρέθηκε χώρος όπου συχνάζουν γιατροί, τα μαγειρευτά είναι σε βιτρίνα, η καθαριότητα είναι ολόκληρη (και όχι μισή) αρχοντιά, η διακόσμηση στα χρώματα της ελιάς και με γρήγορο σέρβις. Πού είναι; Στην όδο Έβρου, στους Αμπελόκηπους (κοντά στον Πύργο των Αθηνών). Ονομάζεται Αρχοντικό, έχει πάρει το όνομα του από ένα χωρίο της Καλαμάτας. Οι άρχοντες του Αρχοντικού διατηρούν την επιχείριση εδώ και 40 χρόνια. Εδώ θα φάς από τα χεράκια της μαμάς Μαρίας γεύσεις με παράδοση, που μυρίζουν Μεσόγειο.

Επιλογές πολλές, στα αραδισμένα ταψιά της μικρής βιτρίνας. Κοτόσουπα, με κομματάκια από κοτόπουλο ξεψαχνισμένα, σουτζουκάκια σμυρνέικα με πουρέ, χοιρινό κατσαρόλας με απίστευτες πατάτες φούρνου (λατρεύω το άμυλο), σκοπελίτικη τυρόπιτα με ελάχιστο ίχνος λαδιού, άκρως πετυχημένοι λαχανοντολμάδες αυγολέμονο και τα επιδόρπια δεν απουσιάζουν ποτέ. Γιαούρτι με γλυκό κυδώνι ή καρυδόπιτα, οι επιλογές που αιχμαλωτίζουν τον ουρανίσκο.

Πληροφορίες
Έβρου 40, Πύργος Αθηνών
210 7777742, 6944377699

Τι μου άρεσε :
1) Απλό μαγαζί, με μεσογειακές γεύσεις και χαμηλές τιμές (9-17ευρω το άτομο).
2) Προτιμούμε τις γεύσεις που αντιστέκονται στις γκουρμεδιές των διεθνή menu.

Τι δεν μου άρεσε :
1) Την ώρα που εμείς είχαμε αφεθεί στη γεύση, κάποιοι συμπολίτες μας πάλευαν με τις φωτιές εντός, του κτιρίου της Marfin.

Καλή μας όρεξη,
Jane

Posted in Ώρα Φαγητού | 1 Comment »

Οι «θελήσεις» που δεν θα θέλαμε

Κυριακή, Μαΐου 30th, 2010

Photo by yupi.gr

Στα στενά του πολυσύχναστου Γκαζιού, βρίσκεται ένα μικρό σπιτικό που υποστηρίζει πώς σερβίρει σπιτικές γεύσεις, αλλά απέχει μακράν. Οι θελήσεις (Ιάκχου 5 Γκάζι, 210-3456909), είναι ένα μικρό μεζεδοπωλείο, φιλοξενείται σε μικρή μονοκατοικία, διαθέτει ταράτσα και αυλή. Οι γεύσεις εδώ είναι αρκετά δύσπεπτες, ξαναζεσταμένες και δεν τις αντέχει το στομάχι. Δεν το προτείνουμε ούτε σε άτομα που θέλουν να αυτοκτονήσουν.

Συνέχεια στην ταράτσα των 45 μοιρών. Ροκ μουσικές, κόσμος αρκετός, φεγγάρι που φωτίζει τον συννεφιασμένο ουρανό της πρωτεύουσας και draught μπύρα που θα μπορούσε να ήταν καλύτερη. Μας απογοήτευσε ο πορτιέρης του μαγαζιού που αγοράκια μόνα δεν επιτρέπονται να διασκεδάσουν στην πολυσύχναστη ταράτσα.Μας δουλεύουν μου φαίνεται και εμείς το δεχόμαστε; Χαρήκαμε που μας σέρβιρε η Σίσσυ!

Μια μικρή επίσκεψη στο Gazi College (Περσεφόνης 53, Γκάζι, 210-3422112). Ένας χώρος που διακοσμήθηκε με γούστο, πολλά βιβλία και διαθέτει ποιότητα. Επιλέξαμε αραβική πίτα με τυρί φιλαδέλφια, λαχανικά και καπνιστή γαλοπούλα (3.80ευρώ). Αν είστε φίλοι της σαλάτας επιλέξτε ceaser’s. Τα σάντουιτς του Gazi College είναι μικρογραφίες φαγητού και κοστίζουν αρκετά. Δε μας άρεσε το «κρύο» χιούμορ του σερβιτόρου.

Άραγμα στην πλατεία στο Γκάζι, με πορτοκαλάδα μπλέ από το νέο περίπτερο που λειτουργεί με γεννήτρια. Πιθανόν η Τεχνόπολη δεν κατάφερε να καλύψει τα έξοδα της και σκέφτηκε να στήσει ένα μικρό περίπτερο για extra εισόδημα. Χαζεύουμε τα ζευγαράκια της πόλης, τις μπακουροπαρέες και τα αδέσποτα που ξαπλώνουν στο λιγοστό γρασίδι της πλατείας. C’ est la vie!

Ήρθε καλοκαιράκι…πάμε για μπάνιο (;),
Jane

Posted in Ώρα Φαγητού | 1 Comment »

Wagamama

Δευτέρα, Μαΐου 17th, 2010

Οί βόλτες επισπεύτηκαν τον 2ο όροφο του Golden Hall , διότι μια φίλη που μάλλον βλέπει πολύ sex & the city (υπερβολική, όπως πάντα) θέλησε να με πείσει ότι η Ασία ξέρει από γεύσεις, οι σχιστομάτες δεν εξειδικεύονται μόνο στη τεχνολογία και τα gadgets, έτσι βρεθήκαμε στο wagamama.

Χαλαρό εστιατόριο με μακρόστενους πάγκους, κόκκινα καθίσματα, λιτές γραμμές και μια ποικιλία από σαλάτες, dumplings και teriyaki. Επιλέξτε ένα φρέσκο χυμό για αρχή. Συνέχεια με seafood ramen, ένα βαθύ μπολ με θαλασσινά και noodles σε ζωμό λαχανικών, ίσως είναι πιο εύπεπτο από την καυτερή σάλτσα με κολοκυθάκια και noodles που δοκίμασα και απογοητεύτηκα. Επίσης καλή επιλογή κοτόπουλο teriyaki. Αν δυσκολεύεστε με τα γιαπωνέζικα sticks, όπως εγώ, μην αγχώνεστε διαθέτει πιρουνάκι το κατάστημα. Μα πώς υποστηρίζεις ότι έχεις πολιτισμό, όταν ακόμα δεν έχεις ανακαλύψει το πιρούνι, καλέ μου φίλε Ιάπωνα. Οι τιμές είναι προσιτές, 25euro το άτομο, το φαγητό έχει ποιότητα, αλλά δεν είναι καθόλου του γούστου μου. Προτιμώ τη Μεσόγειο στο πιάτο μου και λευκό κρασί Σαντορίνης, στις φλέβες μου.

Πληροφορίες
Golden Hall (2ος όροφος)
Μαρούσι

Τι μου άρεσε:

1) Wi-fi Access στο Golden Hall με διαθέσιμα mac.

Tι δεν μου άρεσε:

1) Το στομάχι μου έγινε χάλια. Άργησα να δεχτώ την πέψη.
2) Μάλλον δεν έχω δεχτεί ούτε τον πολιτισμό, ούτε τις φυσιογνωμίες της Ιαπωνίας.
3) Sticks: Μια συνήθεια δίχως λογική.

Μεσογειακή κουζίνα…all the fucking money,
Jane

Posted in Ώρα Φαγητού | 6 Comments »