Θυμάμαι τι έκανες τη περασμένη Πανσέληνο! Ακούγεται κάπως απειλητικό, όμως δεν είναι. Βρέθηκες στο νέο χώρο του Trova για να παρακολουθήσεις την παράσταση γέλιου του Δημήτρη Δημόπουλου και Θωμά Τσαλαπάτη. Τους ένωσε το γεμάτο φεγγάρι, η θέληση να προσφέρουν γέλιο και μας κράτησαν χωρίς τσιγάρο, για περίπου 1,5 ώρα.
Ο παλιός στο είδος του stand up (και οχι stand by) Δημόπουλος ασχολείται με το άθλημα από το 1996. Ο νέος και πρώιμος Τσαλαπάτης τον συνοδεύει. Γελάσαμε, χαρήκαμε, συγκρίναμε, αφήσαμε τη φαντασία μας ελεύθερη και πιάσαμε τους εαυτούς μας να πρωταγωνιστούν στις ιστορίες των κωμικοτραγικών ηρώων. Ένας παππούς με άνοια, σε κόντρα με τους Κυπραίους, γυναικείοι εγκέφαλοι, έργα στις γραμμές των ΜΜΜ που κάνουν τη ζωή μας ακόμα πιο δύσκολη. Πολλοί χαρακτήρες, με μικρές ιστορίες γέλιου.
Μετά από τις ενδοφλέβιες δόσεις ευθυμίας, βόλτα στο TAF. Εκεί συναντήσαμε το Γιώργο (ο άνθρωπος γούρι), που θέλει να βλέπει γελαστές φάτσες. Κέρασμα από το μαγαζί, ένα σφηνάκι για να μας ζεστάνει και βάζουμε «πρώτη» ταχύτητα για Γκάζι. Ο αέρας μυρίζει μαστούρα, τα ρουθούνια καίνε, η νιρβάνα είναι πολύ γλυκιά στον πεζόδρομο που μας βγάζει στην Πειραιώς. Γεύμα στην Κανέλλα, για το αγαπημένο κοτόπουλο με κάρυ, συνοδεία πουρέ. Ένα λουκούμι για το δρόμο, λογαριασμός και τρέξιμο για το τελευταίο Μετρό. Λαοθάλασσα στη στάση Κεραμεικός, μήπως έχουμε μούφα κρίση; Το Σάββατο πέρασε, η χαρά μας προσπέρασε, η Κυριακή μυρίζει σπιτικά μπισκότα με γέμιση σοκολάτας, παρέα με διπλό ελληνικό.
Παρακαλάμε να μπει ο Νοέμβρης; (omg)
Jane
