Σκηνές | Βόλτες στην πρωτεύουσα

Archive for the ‘Σκηνές’ Category

Βάτραχοι

Πέμπτη, Οκτωβρίου 23rd, 2008

Η Αθήνα το έκρυβε απ΄αρχής,
Γλυφάδα και Καρέας δεν είμαστε της αρπαχτής
μα εραστές της μουσικής και της καλής παρέας.

Σύμφωνα με το παραπάνω στιχάκι όλα ξεκινούν στη μικρή «μπουάτ» των Εξαρχείων. Κάθε Τρίτη παρέα με έντεχνους και παραδοσιακούς ήχους. Στην κιθάρα ένας φίλος από τα παλιά, Χάρης Παπανικολάου (ακουστική κιθάρα-φωνή), τον γνωρίζω από τα 16 του και είχαμε συμμετάσχει σε κοινές εκδηλώσεις υπό τη διεύθυνση του Θοδωρή Μιχάλογλου. Ο Θ. Μιχάλογλου είναι ο άνθρωπος που με έμαθε να ακούω καλή μουσική, να προσέχω τις ερμηνείες των τραγουδιών, να παίζω κιθάρα (έχω σταματήσει το σπορ) και να είμαι πάντα στρατιώτης στις οδηγίες του (παραδέχομαι ότι μου βγήκε σε καλό). Του είμαι ευγνώμων!

Βάτραχοι λοιπόν, 25 ετών μαγαζί (από το 1983), ένα παλιό σπίτι (αυτά τα ψηλοτάβανα με τις παλιές ξύλινες πόρτες), με λίγα τραπεζάκια, χαμηλό φωτισμό και αγάπη στους μεγάλους συνθέτες της χώρας μας, όπως τον Μάνο Χατζιδάκη και το Μίκη Θεοδωράκη. Εμπνευστής του χώρου είναι ο Γιώργος Αραπάκης. Το όνομα του μαγαζιού έχει δώσει ο Γιώργος σύμφωνα πάντα με το τραγούδι του «καλημέρα βάτραχοι».

Στον χώρο αυτό λοιπόν, ακούσαμε τραγούδια των Περίδη, Ιωαννίδη, Σαββόπουλο, Ζιώγαλα, Θ. Παπακωνσταντίνου, Πορτοκάλογλου, Μάλαμα (έτσι για να σε βάλω στο νόημα, φίλε αναγνώστη). Στα κρουστά ο Γιάννης (από Κύπρο), ο οποίος συνόδευεσαι με τις φωνητικές του ικανότητες και όντως με γοητεύεσαι. Στην παρέα, ο Βαγγέλης με ούτι, αυτοσχεδίασε και έκλεψε την παράσταση. Το σχήμα των τριών φίλων μας; «Τρις Διαπασών». Καλή αρχή!

«Πες μου αν φοβήθηκες τόσο που ανοίχτηκα
κι αν είναι ο λόγος αυτός που τώρα σε χάνω
πόσο λυπήθηκα…
Αχ πώς δεν πρόσεξα όταν μου μίλαγες
μου είχες πει για πληγές για δύσκολα χρόνια
πόσα μου φύλαγες » Ν. Ζιώγαλας

Πληροφορίες :
Βάτραχοι
Σόλωνος 103,210-3819017
Εξάρχεια
Έναρξη προγράμματος 10:30
Είσοδος με ποτό : 8€

Εντεχνιές και αγκαλιές πολλές,
jane

Posted in Σκηνές | 3 Comments »

Κωστής Μαραβέγιας

Τετάρτη, Οκτωβρίου 8th, 2008

Κυριακή.. μια από τις μέρες της εβδομάδας που δεν συμπαθώ. Η Κυριακή αυτή όμως ήταν κάτι που περίμενα καιρό. Ο λόγος κρύβεται στον τίτλο του σημερινού Post!

Στο club του Σταυρού του Νότου, ξεκίνησε το «mini-party» με τους maraveyas ilegal. Από τις 5 Οκτωβρίου και κάθε Κυριακή (κατά τις 23:00) θα έχουμε την τιμή να ακούσουμε σπάνιους ήχους, όπως jazz, ska, folk rock, bossa nova με καλούς μουσικούς και ανθρώπους που ποντάρουν στην πρόζα και τη σωστή σκηνική παρουσία. Πάθος, ρυθμός και χορός μέχρι πρωίας…είναι λίγες λέξεις για να φτάσετε μέχρι την πόρτα του Σταυρού και να απολαύσετε κάτι διαφορετικό από τα συνηθισμένα. (και ας αργήσουμε και μια μέρα στη δουλειά)

Στη βραδιά συμμετείχε η Βασιλική Κακοσαίο, η Θεοδώρα Τζίμου (με άψογη «νέγρικη» φωνή). Ψάξαμε παρέα να βούμε μια που να σου μοιάζει, βγήκαμε στο δρόμο, και απαντήσαμε οτι δεν με πείθεις, και ας μη ζητάω πολλά!

Τι μου άρεσε :
1) Το διαφορετικό πρόγραμμα, για τα ελληνικά δεδομένα.
2) Ο Αγγελος Παπαδάτος (μπάσσο). Τέλεια χροιά… για blues ρυθμούς οτι πρέπει!
3) Ιλάν Μανουάχ (σαξόφωνο), σόλαρε απίστευτα και στα φωνητικά του σωστός!

Δεν υπάρχει κάτι που να μη μου άρεσε!

More info
Εδώ

Υ.Γ. Τέτοιου είδους Live καλό είναι να μη τα χάνουμε!

Bossa nova with love,
jane

Posted in Σκηνές | 3 Comments »

Νίκος Ρουμελιώτης στο Aqua Cafe

Δευτέρα, Οκτωβρίου 6th, 2008

Για άλλη μια φορά βρεθήκαμε στο γνωστό live που έκανε ο Νίκος Ρουμελιώτης στο Χαλάνδρι, στο Aqua Cafe!

Το μαγαζί ασφυκτικά γεμάτο, με φίλους απο τα παλιά και κέφι στο full. Μαζί με τον Νίκο ήταν ο Ηλίας Πασχάλης (κιθάρα φωνή), ο οποίος είναι και ο δημιουργός του τραγουδιού «Ποια σκέψη», ο Παναγιώτης Πρατίλας (βιολί) και το πρόγραμμα αυτή τη φορά έχουν προστεθεί ένα μέρος με παλιές λαϊκές επιτυχίες. (μη πάει ο νους σου στα «σκυλάδικα»). Όλες οι εκτελέσεις των κομματιών είναι ακουστικές, η τρέλα και οι μουσικές εναλλαγές πάντα βρίσκονται στο πλευρό της μπάντας. Πολύ καλή η διασκευή σε regge ρυθμό του τραγουδιού, «Το δύχτι», όπως επίσης και η συνοδεία του βιολιού σε κάθε τραγούδι συμπλήρωνε τα ανύπαρκτα πλήκτρα και τα γεμίσματα ήταν το κάτι άλλο.

Στο μαγαζί βρέθηκαν και οι diatritoi a.e., στους οποίους ο Νίκος Ρουμελιώτης έδωσε την τελευταία του συνέντευξη και έπαιξε Live ένα από τα νέα του κομμάτια. Από 18 Οκτωβρίου και κάθε Σάββατο η μπάντα του Νίκου θα βρίσκεται στην Αρχιτεκτονική του Ζωγράφου (Ουλωφ Πάλμε 23, 15773 Τηλ 210-7472907). Θα είμαι για άλλη μια φορά εκεί, άλλωστε δεν έχω επισκεφτεί ποτέ τη μουσική σκηνή. Θαρρώ πως είναι καιρός!!!

Πληροφορίες:
Πλατεία Χαλανδρίου
Ηρώων Πολυτεχνείου 4
210 6854647

Τι μου άρεσε :
1) Το κοινό που συμμετείχε ενεργά!
2) Ο βιολιστής. Μπράβο Παναγιώτη, έδωσες ρέστα.
3) Μαζευτήκαμε όλοι οι παλιοί φοιτητές. Πόσα χρόνια μετά…

Τι δεν μου άρεσε :
1) Το service ήταν κάπως αργό. Αλλά συμβαίνουν αυτά.

Φιλικά,
jane

Posted in Σκηνές | No Comments »

Λάκης Παπαδόπουλος

Σάββατο, Σεπτεμβρίου 27th, 2008

Ο χειμώνας είναι πάλι μαζί μας…και δεν αναφέρομαι στο καιρό (μισώ τα χειμωνιάτικα κόλπα του καιρού), αλλά στις μουσικές σκηνές της πρωτεύουσας! Κάθε βράδυ Παρασκευής και Σαββάτου ο Λάκης με τα ψηλά ρεβέρ βρίσκεται στο Σταυρό του Νότου, για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων.

Ο Λάκης Παπαδόπουλος μαζί με τη band του, η οποία απαρτίζεται από νέα κυρίως άτομα, μας διασκέδασαν και μας θύμισαν οτι «Με τιποτα , δεν μπορείς να μου στερήσεις τ’ όνειρο». Ολά τα γνωστά τραγούδια του, μας συντρόφευσαν, δίνοντας χόρο και χρόνο στους νέους να ερμηνεύσουν. Δεν έλειπαν όμως και οι εκπλήξεις!!! Η Ελεωνόρα Ζουγανέλη τραγούδησε το «Και θα χαθώ», κομμάτι που πρωτοτραγούδησε η μαμά της Ισιδώρα Σιδέρη (οχι ο Χατζηγιάννης που νομίζουν όλοι) και το κοινό απογείωσε τον φοβερό Δημήτρη Μητροπάνο!!! «Της νύχτας τα ηχεία» και «Για να σε εκδικηθώ» ερμήνευσαν με τον Παπαδόπουλου και οι εικόνες δυστυχώς είχαν περισσότερα να πουν… (sorry αλλά δεν μπορώ να το περιγράψω…πάντως πραγματικά συγκινήθηκα). Επίσης τραγούδησε και «Ο χάρος βγήκε παγανιά» με μια άποψη πιο rock, σύμφωνα με τη διασκευή του Λάκη. Πρώτη φορά ο Λάκης με το Μητροπάνο τραγούδησαν μαζί σε μουσική σκηνή, διότι μόνο σε συναυλιακό χώρο τους έχουμε δει μαζί! Μόνο για αυτό, χαίρομαι που βρέθηκα εκεί!

Πληροφορίες
Σταυρός του Νότου
Φραντζή & Θαρύπου 37
Νέος Κόσμος
Τηλ.: 210 9226975

Τι μου άρεσε:
1) Που χορέψαμε με τον Παναγιώτη και γίναμε show στο μαγαζί! Thanks Παναγιώτη!
2) Που η κολλητούλα μου αν και κουρασμένη δεν διαμαρτυρήθηκε καθόλου.
3) Ο Μητροπάνος!!! (θέλει και ερώτημα?)
4) Η Ισμήνη, μια νέα φωνή που ετοιμάζει τον πρώτο της δίσκο!

Τι δε μου άρεσε :
1) Παρουσιάστηκε πολύ λίγο επί σκηνής, o Λάκης.
2) Η δεύτερη μπύρα είχε 7€! (Είσοδος με ποτό 15€)

«Μα δε θέλω γιατρέ μου καμιά νοσοκόμα, θέλω βρώμικα φιλιά να μου ζεστάνουν το σώμα.»

Φιλιά (ενθουσιασμένα) σε όλους,
jane

Posted in Σκηνές | 12 Comments »

Νίκος Ρουμελιώτης στο Barea

Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 19th, 2008

Ένα Live ακόμα για να ξεκινήσει καλά ο χειμώνας (ή μάλλον για να αποχαιρετήσουμε το καλοκαίρι), παρέα με το Νίκο Ρουμελιώτη, στο Barea (παλιό Σκηνικό), στην περιοχή του Χολαργού.

Συντροφιά μας ο Νίκος, με γνωστά τραγούδια από την έντεχνη και rock ελληνική σκηνή. Support και μέλη του σχήματος ο Κώστας Σαρδέλης (κιθάρα – μπάσο), ο Παναγιώτης Πρατίλας (βιολί) και το ταξίδι αρχίζει. Πυξ Λαξ, Τσακνής, Κατιμιχαίοι και πάει λέγοντας. Άκουσα κομμάτια του Νίκου, το «ψάχνω ένα χάδι» και «ποιά σκέψη», χειροκρότησα δυναμικά τα παιδιά (διότι το χειροκρότημα είναι η τροφή του καλλιτέχνη, έτσι δεν λένε; ). Μαθαίνω οτι τα παιδιά θα ξεκινήσουν αυτή τη σεζόν live παραστάσεις το που και πότε θα το μάθουμε λίαν συντόμως. Εμείς απο τη μεριά μας (ως κοινό) θα τους ακολουθήσουμε πιστά!!! Εύχομαι καλή μουσική σεζόν.

Τι μου άρεσε :
1) Η πάντα βελτιωμένη φωνή του Νίκου!
2) Το bar που είχε επισκέπτες όλως των ειδών & στυλ.
3) Το λευκό κρασί και ιδιαίτερα το ποτήρι που το σερβίρουν στο Barea.

Τι δεν μου άρεσε :
1) Που δεν πρόλαβα το πρόγραμμα από την αρχή (αλλά με τη Γωγώ ποτέ δεν ξέρεις,
τι μπορεί να σου συμβεί…)
2) Που τόσο καιρό με κράζεις φιλεναδίτσα… αλλά κάνεις τα ίδια και χειρότερα.

Πληροφορίες
Κεραμεικού 4
Χολαργός
(κοντά στο Εμπορικό Κέντρο επί της Περικλέους)

Πολύ χαίρομαι που θα ανοίξουν τα στέκια του χειμώνα και οι μουσικές σκηνές θα ζεστάνουν τα κρύα βράδια της πρωτεύουσας. Σήμερα κάνει opening ο Σταυρός του Νότου και ο Λάκης «με τα ψιλά ρεβέρ» θα είναι εκεί στην Κεντρική Σκηνή (Κάθε Παρασκευή και Σάββατο για λίγες εμφανίσεις)! Στο club του Σταυρού θα είναι το σχήμα του μαγαζιού (κάθε Τετάρτη, Πέμπτη, Παρασκευή & Σάββατο), δίνοντας υπόσχεση…
«Rock’n’Roll all night long»

Σας φιλώ,
jane

Posted in Σκηνές | 2 Comments »

Δεληβοριάς & Μάρω Μαρκέλλου

Δευτέρα, Ιουλίου 7th, 2008

Τρίτη και τελευταία ημέρα στο festival που έλαβε χώρα στο Άλσος Γουδή και η λαοθάλασσα συνεχίζεται!

Παρακολούθησα στην κεντρική σκηνή τους εξής καλλιτέχνες Al Mahaba, Δανάη Παναγιωτοπούλου, Κρίστη Στασινοπούλου, Αλκίνοο Ιωαννίδη, Φοίβο Δεληβοριά και τη μικρή Μάρω Μαρκέλλου. Ομολογώ πως τον Αλκίνοο δεν τον περίμενα τόσο ξεψυχισμένο αλλά με περισσότερη ενέργεια. Σε παλαιότερο live του ήταν κλάσεις ανώτερος! Με ψυχαγώγησε αρκετά ο παιχνιδιάρικος στίχος του Φοίβου που λέει «κι όποιος είπε και του χρόνου θα εννοεί πως δεν τελειώσαμε φέτος, ευτυχές και στο χέρι μας το νέο έτος και πες το μου και εσύ…» Τραγούδι με τίτλο «Και του χρόνου» που έγραψε για το σταθμό Μελωδία, με θέμα την Πρωτοχρονιά (ανεπίκαιρο για να το αναφέρω, αλλά είναι από τα αγαπημένα μου). Έμεινα άφωνη στα pop τραγούδια της Μάρως και στο στίχο που λέει «όταν μεγαλώσω θα θέλω, θα θελα να μουνα μικρή, να μην ήθελα να θέλω να μεγαλώσω κι είν’ αυτή η ομορφιά του ΘΕΛΩ». Με εκφράζει που και που ο στίχος για το λόγο αυτό τον αναφέρω! Η Μάρω βγάζει το πρώτο της cd το Σεπτέμβρη…ας τη ακούσουμε όλοι λοιπόν! Εδω θα βρείτε info για τη Μάρω…

Επίσης επισκέφτηκα το περίπτερο της Τανζανίας και αγόρασα ένα φανταστικό βραχιόλι (η αλεπού δεν χώραγε κολοκύθια μάζευε…που έλεγε και η γιαγιά μου, αλλά αφού μου άρεσε να μη το αγοράσω;). Πάλι δεν πρόλαβα το ταμπουλέ! Αποθεμένο θα μου μείνει και αυτό! (και κάτι άλλο…αλλά δεν είναι της παρούσης).

Χόρεψα με τον Παναγιώτη στους blues ρυθμούς του «χάλια» (Τραγούδι του Φοίβου Δεληβοριά). Ξάπλωσα στα γρασίδια με την παρέα, και κάναμε τις γνωστές κουβέντες χωρίς νόημα και συγκεκριμένο θέμα. Έπαιξα μπουγέλο με τον Φοίβο (όχι το Δελιβοριά φυσικά…δεν έχω τόσο θάρρος ακόμα με τα δημόσια πρόσωπα). Γνώρισα όμως τη Μάρω και πολύ χάρηκα. Ένα σεμνό κορίτσι γύρω στα 20 και κάτι, που μάλλον παραξενεύτηκε όταν την αναγνώρισα λίγες ώρες πριν εμφανιστεί στη σκηνή. Αφού είμαι fan της!

Επόμενο rendez-vous του χρόνου λοιπόν. Και ας είμαστε όλοι εκεί…Αξίζει.

Τα λέμε λίαν συντόμως,
jane

Posted in Σκηνές | 3 Comments »

Ρεμπέτ Ασκέρ

Κυριακή, Ιουλίου 6th, 2008

Δεύτερη μέρα στο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ με περισσότερο κόσμο και πολύ θετική ενέργεια.

Το πρόγραμμα είχε συναυλία με τούς Soul Rebels Brass Band, νέγρικες φωνές ρυθμούς αλέγρους και πνευστά (σαξοφωνίστες με εμπειρία και διάθεση φοβερή).Ρεμπέτικα τραγούδια από τους Ρεμπέτ Ασκέρ, που πραγματικά με μεράκλωσαν αρκετά. Μπουρνοβαλιά, Γυφτοπούλα, Ελένη Ζωντοχήρα, Πέντε χρόνια Δικασμένος και όλη η ιστορία του ρεμπέτικου τραγουδιού με αυθεντικό ήχο και κατάλληλες φωνές να ερμηνεύουν καταπληκτικά. Στη μεταναστευτική σκηνή ακούσαμε Πολυφωνικό βουλγαρικό συγκρότημα. Και στον κεντρικό χώρο του φεστιβάλ απολαύσαμε Capoeira από το σύλλογο Senzala de Atenas.

Έκανα και αγορά…πάνινη τσάντα από το Συνεταιρισμό για το εναλλακτικό και το αλληλέγγυο εμπόριο www.sporos.org .Επίσης υπέγραψα για την Κατάργηση των Φυλακών Ανηλίκων, προμηθεύτηκα την εφημερίδα «Το κελί» . Ενημερώθηκα για το test AIDS που μπορεί να πραγματοποιηθεί δωρεάν σε όλα τα νοσοκομεία και τους κινδύνους που επιφυλάσει η ηπατίτιδα (καλό είναι γνωρίζουμε, να μαθαίνουμε και να ρωτάμε…βοηθάει άλλωστε). Φαγητό; Βεβαίως και δοκίμασα, πως θα μπορούσα άλλωστε να αντισταθώ σε πειρασμούς…γεύτηκα φαλάφελ (ρεβυθοκεφτέδες από Αίγυπτο) και αραβική πίτα με σις κεμπάπ από Συριακή συνταγή, το οποίο ήταν πεντανόστιμο και ζουμερό (πάλι στο φαί το μυαλό μου)!

Σήμερα οι εκδηλώσεις συνεχίζονται και στη μουσική σκηνή ανεβαίνει ο Αλκίνοος Ιωαννίδης και ο Φοίβος Δεληβοριάς. Στη ρεμπέτικη σκηνή οι Πολιτάρ, ενώ στη σκηνή μεταναστών θα παρουσιαστούν συγκροτήματα από Συρία, Βουλγαρία, Μπαγκλαντές και χορευτικό συγκρότημα από τη Γεωργία.

Τι μου άρεσε :
1)Σάββατο, είχε περισσότερο κόσμο από την Παρασκευή και μεγαλύτερες ηλικίες ακόμα.
2)Βρήκα χειροποίητα καλάθια από το Μπαγκλαντές που σήμερα θα αγοράσω!
3)Οι Ρεμπέτ Ασκέρ (άλλωστε το δηλώνει και ο τίτλος του post)

Τι δεν μου άρεσε :
1)Που πάλι δεν πρόλαβα να γευτώ το αγαπημένο μου ταμπουλέ!
2)Πωλούνται μόνο μπύρες mythos στο χώρο του festival.

«Δεν μας αφήνουν να έρθουμε,
δεν μας αφήνουν να κάτσουμε,
δεν μας αφήνουν να φύγουμε»

Ούζο όταν πιεις γίνεσαι ευθύς,
jane

Posted in Σκηνές | 4 Comments »

Αν θες να ονειρευτείς…ξύπνα

Σάββατο, Ιουλίου 5th, 2008

Σήμερα πρώτη μέρα βρέθηκα στο 13ο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ Αθηνών, και ένα από τα καλύτερα συνθήματα που διάβασα εκεί είναι ο τίτλος του σημερινού post.

Το πρόγραμμα είχε απ’ όλα! Εικαστικά, συζητήσεις, μουσικές, έκθεση φωτογραφίας, θέατρο, προβολές και κουζίνες του κόσμου. Ο κόσμος ανταποκρίθηκε και αυτό ήταν ευχάριστο.

Στην κεντρική μουσική σκηνή έπαιξαν τα συγκροτήματα Berlin Brides, συγκρότημα με πλήκτρα κρουστά και ντράμς, στα τέσσερα άτομα τα τρία ήταν γυναίκες…έτσι έτσι! Οι Closer, Sigmatropic και Christabel Etherial. Στη μεταναστευτική σκηνή είχε πιο ροκ ήχους με αρκετές πινελιές metal. Επίσης στην ρεμπέτικη σκηνή έπαιξαν οι Οινο-μάδες. Δίπλα ακριβώς, υπήρχαν του κόσμου οι γεύσεις, από Σουδάν , Αίγυπτο, Φιλιππίνες, και τα κλασσικά σουβλάκια από Ελλαδάρα…δεν προλάβαινε ο ψήστης να ταΐζει στόματα.

Πολύ καλό περίπτερο και όμορφη δουλεία είχε η Δημοτική κίνηση πολιτών Γέρακα για μια άλλη πόλη. Ενδιαφέρον επίσης είχε το φυλλάδιο που είχαν συνθέσει, με εικονογραφημένο κείμενο, τα παιδιά από το καλλιτεχνικό Γυμνάσιο του Γέρακα για τα άτομα με ειδικές ανάγκες. Επίσης πολύ καλό φωτογραφικό υλικό από κάποια κοινότητα μεταναστών, με φοβερά λόγια μαρτυρίες ανθρώπων που καθημερινά αντιμετωπίζουν ρατσιστικές συμπεριφορές και άθλιες νοοτροπίες.

Σήμερα θα είμαι πάλι εκεί, για να δώσω το παρόν και να ακούσω jazz (αφιέρωμα στον Κώστα Κουβίδη)…Έλα και εσύ και θα περάσεις πραγματικά όμορφα!

Πληροφορίες
Άλσος Γουδή
Κατεχάκη (10′ από το μετρό της Κατεχάκη)
Είσοδος 6€ τη μέρα/ 15€ οι τρείς μέρες

Τι μου άρεσε:
1)Συμμετοχή από μικρά παιδιά (μέχρι 6 ετών), που χόρευαν με ρυθμό σε electro/rock ήχους.
Μπράβο στους γονείς.
2)Που δεν μας έπιασε η μπόρα, αλλά μόνο μια μικρή ψιχάλα.
3)Είχε ταμπουλέ (σαλάτα από Σουδάν), που σήμερα θα δοκιμάσω.

Τι δεν μου άρεσε
1)Που η ταμίας της εισόδου έκοψε εισιτήριο σε φίλο Αιγύπτιο,
Σας ενημερώνω ότι όλοι οι μετανάστες, αλλοδαποί ή μη -Έλληνες (όπως θες πες το δεν πληρώνουν είσοδο)
2)Η κεντρική (μουσική) σκηνή έχει τοποθετηθεί σε κάκιστο σημείο!

«Καθε μέρα προσπαθούμε να κρυφτούμε στα φορτηγά για να πάμε Ιταλία. Οι άνθρωποι εδώ παραπονιούνται ότι είμαστε βρώμικοι κρατάνε τις μύτες τους όταν περνάνε δίπλα μας στο δρόμο.Έμεις όμως δεν μπορούμε να περάσουμε τα σύνορα με κουστούμι και γραβάτα.»
Μαρτυρία μετανάστη από τον καταυλισμό Πάτρας

Για να ακουστούν δυνατά όσοι δεν έχουν φωνή,
jane

Posted in Σκηνές | No Comments »

Gipsy Swing

Τετάρτη, Ιουνίου 25th, 2008

Σαββατόβραδο και η γιορτή της Μουσικής συνεχίζεται, στο Santa Botella στην Πανόρμου (δες παλιό post), με ήχους εγχόρδων σε ρυθμούς swing!

Το γνωστό στενάκι στην Πανόρμου ζει ένδοξες στιγμές…γεμάτο από νεαρό κόσμο και καλοκαιρινή διάθεση παρουσιάζει τα συγκροτήματα The Swing Shoes και Anaconda και το αποτέλεσμα είναι εκπληκτικό. Τραπέζι βέβαια βρήκαμε με δυσκολία αλλά με λίγη τύχη, κάτι έγινε. Η σερβιτόρα ήταν πολύ ευγενική και χαμογελαστή! Παραγγείλαμε μπύρες, Γκινες ήπια και πολύ το χάρηκα…Είχαμε και απρόοπτα…Τα πουλιά κοτσίλισαν τα δύο από τα τρία άτομα της γυναικοπαρέας, δε συμπεριλαμβάνομαι στα θύματα…Μήπως είμαι η τυχερή; (λέμε τώρα…)

Γέλασα πολύ εκείνο το βράδυ…Φτιάξαμε το γνωστό σκηνικό που μιλάμε με ατάκες από παλιές ελληνικές ταινίες και λιώνουμε στο γέλιο (συνήθως γελάμε και χωρίς λόγο). Ξαφνικά η παρέα μεγάλωσε και η μεταφορά σε άλλο τραπέζι ήταν αδύνατη…λαοθάλασσα σου λέω…Οπότε τι κάνεις σε αυτές τις περιπτώσεις; Λύση (ότι να ναι) : Μπύρες και πας Λυκαβηττό, με την Αθήνα πιάτο και να βλέπεις τα φωτάκια της πρωτεύουσας να την ομορφαίνουν λιγάκι (συνήθως μόνο έτσι είναι λιγάκι όμορφη), διότι την ημέρα είναι για κλάματα!

Τι μου άρεσε:
1) Τα δύο συγκροτήματα «έβγαλαν» πρόγραμμα από 21:00 έως και τη 01:00!
2) Που η φίλη μου αν και φρικαρισμένη (μάλωσε με τον ταξιτζή), πάλι με έκανε και γέλασα!
3) Που δεν έφαγα «ρουκέτα» από πουλί!!!
4) Που μένω κέντρο και μπορώ να μετακινούμαι σχετικά εύκολα (σε σχέση με τα Λιόσια, είμαι σε προνομιακή περιοχή)

Τι δεν μου άρεσε:
1) Που προσπάθησα να βρω τραπέζι για την «μεγάλη παρέα» αλλά άμα είναι «ξινή η άλλη», ότι και να κάνεις «ξινή» θα παραμείνει!*
2) Που δεν μπόρεσα να συνεχίσω με μπύρες και ήπια καφέ στις 2 το βράδυ…

* Το επίθετο «ξινή» αναφέρεται σε μια κοπέλα, που είδα πρώτη φορά εκείνο το βράδυ, δεν ανταλλάξαμε κουβέντα, είχε στραβώσει με κάτι δεν κατάλαβα, πάντως κατέληξε στο αυτοκίνητο μόνη της, να κάθεται! :S

Υ.Γ. Να μην ξεχάσουμε το 1ο Φεστιβάλ Εθνοτήτων στην Αθήνα απο Πέμπτη 26 Ιουνίου έως και Κυριακή 29 Ιουνίου!
Στον πεζόδρομο της Ερμού (πιο κεντρικά δεν γίνεται…) Ας είμαστε όλοι εκεί!

Σας χαιρετώ (σήμερα δεν έχει φιλιά),
jane

Posted in Σκηνές | 11 Comments »

Γιορτή της Μουσικής

Κυριακή, Ιουνίου 22nd, 2008

Οι περισσότεροι θα γνωρίζετε ότι στις 21 Ιουνίου είναι η Ευρωπαϊκή Ημέρα Μουσικής! Οι πλατείες της πρωτεύουσας πλημμυρίζουν μουσική και δίνουν μια ευχάριστη νότα στην καθημερινότητα μας! Το φετινό moto της γιορτής είναι «Σου ανοίγει τ’ αφτιά»…

Παρασκευή παίρνω το Metro για το Σύνταγμα, για να μουσικογιορτάσω! Το πρόγραμμα είχε έντεχνα, Pop και ελληνόφωνο rock… Με ώρα έναρξης 17:30. Τι άκουσαν τα αυτιά μου;
Ο Γιώργης Χριστοδούλου με συνοδεία πιάνου τραγούδησε ισπανόφωνους στίχους με μια jazz άποψη, ο Γιάννης Χαρούλης μας θύμισε ότι «Στις χαραυγές ξεχνιέται», και επικεντρώθηκε σε ακουστικά τζαμαρίσματα με τη συνοδεία σαξοφώνου και ενός περίεργου μουσικού οργάνου …κάτι σαν σαντούρι. Επίσης είδαμε τα Μακρινά Ξαδέρφια…να μας δίνουν αισιόδοξο μήνυμα με το «Σφύριξε χαρούμενα μπορείς, δες τη φωτεινή πλευρά της ζωής» και το συγκρότημα Ανοιχτή θάλασσα (κάποτε ήταν support στους Αφούς Κατσιμίχα), να τονίζουν ότι στον έρωτα «όλα είναι απλά, άστο να πάει, όλα είναι απλά άστο αν πονάει…»

Κάθισα στο λιγοστό γρασίδι της Πλατείας Συντάγματος, τραγούδησα, γέλασα και χόρεψα για χάρη της μουσικής από τις 18:00 μέχρι τις 23:00 το βράδυ…Η συμμετοχή του κόσμου στην αρχή ήταν ανύπαρκτη, αλλά μετά τη δύση του ηλίου το κοινό αυξήθηκε απότομα…Διότι δεν έχουν μόνο τα «μπουζούκια» κόσμο…όλα τα event έχουν τους οπαδούς τους.

Τι μου άρεσε :
1) Που τα «Μακρινά ξαδέρφια» ερμήνευσαν το τραγούδι «διάφανος», τραγούδι του Θ.Παπακωνσταντίνου (αγαπημένο μου)
2) Που και η μουσική έχει τη γιορτή της και σε 14 σημεία της πόλης υπήρχαν πάνω από 130 μουσικά σχήματα, παντού δωρεάν!
3) Κατά τύχη συνάντησα την συμμαθήτρια/παλιά γειτόνισσα Ελένη και πολύ χάρηκα, άλλωστε έχουμε μεγαλώσει μαζί και αυτό δεν το ξεχνώ!

Τι δεν μου άρεσε:
1) Η τραγουδίστρια Λ. Πισπίρη, η οποία ήταν υπερβολικά στημένη!
2) Ο ηχολήπτης που έκανε διακρίσεις και μερικά συγκροτήματα είχαν υπερβολικά χαμηλό volume!
3) Που δεν γίνονται πολύ συχνά τέτοιες διοργανώσεις.

Υ.Γ. Στου δειλινού την άκρη, δε βλέπεις όνειρα
αυτά που γίναν βλέπεις και τα επόμενα
βλέπεις τον άνθρωπο μικρό, που τον πατάν στ’ αλήθεια
τα πόδια του τα ίδια…
Από τη φωνή του Μάλαμα να το ακούσεις…α ξ ί ζ ε ι πολύ

Μουσικοί χαιρετισμοί,
jane

Posted in Σκηνές | 1 Comment »