Ταξιδεύοντας | Βόλτες στην πρωτεύουσα

Archive for the ‘Ταξιδεύοντας’ Category

Καλοκαιρινές Αποδράσεις

Τρίτη, Ιουνίου 28th, 2011

Ο Αργοσαρωνικός είναι από τις πρώτες επιλογές, για καλοκαιρινή απόδραση. Πόρος, Ύδρα, Σπέτσες, Αίγινα. Βόλτα στον Πόρο, οδικώς. Ακολουθείς την πορεία προς Επίδαυρο και κάπου εκεί θα δεις σήμανση για Γαλατά. Απέναντι ακριβώς βρίσκεται ο Πόρος. (περιληπτική περιγραφή, άνοιξε χάρτη για λεπτομέρειες)

Πάμε για βουτιές; Στο Ασκέλι, μια όμορφη πλαζ, με γήπεδο beach volley που βρίσκεται λίγα χιλιόμετρα Β.Α. του λιμανιού. Υπάρχουν μπαράκια, εστιατόρια και ταβέρνες. Μία από τις ταβέρνες είναι το Πανόραμα. ΤΟ επισκεφτήκαμε για φρέσκο ψάρι, τηγανητό καλαμαράκι και δροσερή σαλάτα. Το κατάστημα προσφέρει κέρασμα παγωτό τριών γεύσεων. Ευγενικό σέρβις, άριστη ποιότητα, πρέπει να ζητήσεις απόδειξη, γιατί εντελώς τυχαία ξεχνιέται το «άθλημα».

Παραμένουμε Ασκελί για καφέ και πλούσιο πρωινό, στο Café del Mar. Απαράδεκτα αργό σέρβις, πλούσια κρέπα, αραιός καφές, ενώ το νερό προσφέρεται με το σταγονόμετρο. Επόμενη στάση Μοναστήρι, το οποίο βρίσκεται στην ανατολική πλευρά του νησιού. Είναι μια ήσυχη και οργανωμένη πλαζ με πεντακάθαρα νερά και γραφικά ταβερνάκια, δίπλα σε πευκόφυτο δάσος. Προσοχή η παραλία δε διαθέτει κοχύλια, τα νερά δεν είναι ιδιαίτερα κρύα αλλά διαθέτει μικρούς κολπίσκους για απομόνωση και χαλάρωση.

Ο δρόμος της επιστροφής είναι πάντα μακρύς. Μια στάση στα Μέθανα για τους φίλους της ανάβασης, του βουνού και της όμορφης θέας. Το ηφαίστειο στα Μέθανα είναι γνωστό απο τα αρχαία χρόνια και η ηφαιστειακή δραστηριότητα του είναι γνωστή απο την περίοδο 276 εώς 239 π.χ. Από αναφορές που έκαναν οι γνωστοί αρχαίοι ιστορικοί Στράβωνας, Παυσανίας και Οβίδιος. Κοντά στο χωριό Καμένη Χώρα στα Μέθανα βρίσκεται ο πιο γνωστός κρατήρας απο τους 30 κρατήρες του ηφαιστείου των Μεθάνων.

Μισάωρη ανάβαση (και κάτι ψιλά), υπέροχη θέα, προσοχή στα έντομα και τα ερπετά. Να μην ξεχάσετε να εξοπλιστεί τε με νερό, φωτογραφική μηχανή και υπομονή.

Εξορμήσεις στη φύση,
Jane

Posted in Ταξιδεύοντας | 1 Comment »

Άμστερνταμ : επίπεδη πόλη

Δευτέρα, Απριλίου 4th, 2011

Όταν θες να κάνεις το λαό σου ευτυχισμένο, τότε δίνεις την ψευδαίσθηση μέσω απαγορευμένου καπνού να χαλαρώνει, να ονειρεύεται και να μπαίνει στην πολυπόθητη νιρβάνα του. Το Άμστερνταμ ιδρύθηκε στα τέλη του 12ου αιώνα ως μικρό αλιευτικό χωριό στις όχθες του ποταμού Άμστελ, από όπου και πήρε το όνομά του. Σήμερα αποτελεί τη μεγαλύτερη πόλη της χώρας και το οικονομικό και πολιτιστικό κέντρο της.

Αγαπημένος προορισμός για τη νεολαία είναι το Άμστερνταμ. Μια τουριστική πόλη, ιδανική για ποδηλατοβόλτες, τούρ με τα μικρά πλοία στα κανάλια του ποταμού, ζωντανή όλες τις ώρες. Γνωστοί κάτοικοι της πόλης αυτής : η Άννα Φρανκ – ημερολογιογράφος του Ολοκαυτώματος, ο Φρέντυ Χάινεκεν – μεγαλοπαράγοντας μπύρας, ο Τέο φαν Χοχ – σκηνοθέτης, ο Μπαρούχ Σπινόζα – φιλόσοφος.

Γνωστά αξιοθέατα της επίπεδης πόλης το Μουσείο Βαν Γκογκ, Μουσείο Στέντελεϊκ, το Σπίτι της Άννας Φρανκ. Πολυφημισμένο τμήμα της πόλης τα «κόκκινα φώτα», το ντε Βάλλεν, και τα πολυάριθμα ‘κόφι-σοπς’. Όλοι λίγο πολύ έχουν κάνει ένα πέρασμα από εκείνα τα μέρη.

Τι μου άρεσε :
1) Η βόλτα με το μικρό καράβι στα κανάλια της πόλης.
2) Η δημοτική βιβλιοθήκη, άρτια εξοπλισμένη, σε υπερσύγχρονο κτίριο, με ευγενικό προσωπικό.
3) Η κίνηση στους δρόμους της πόλης γίνεται με ποδήλατο. Οικολογικά, με άσκηση και οικονομία.

Τι δεν μου άρεσε :
1) Σύντομη η επίσκεψη στο Άμστερνταμ.
2) Από κουζίνα τίποτα το ιδιαίτερο. Πόσες πατάτες με μαγιονέζα να φας;

Βάλτε να πιούμε,
Jane

Posted in Τα "Έκτός Έδρας", Ταξιδεύοντας, Φαγητό | 2 Comments »

Βέλγιο : Γκρί – Σοκολάτα – Μπύρα

Παρασκευή, Μαρτίου 18th, 2011

Οι λόγοι που σε πάνε στο Βέλγιο είναι τρεις : Μπύρες, σοκολάτες, κίτρινα τυριά. Για πολλούς οι λόγοι είναι πολλοί περισσότεροι, βλέπε Γιωργάκη που προσπαθεί να κυβερνήσει. Η πρωτεύουσα του Βελγίου δεν έχει κάτι αξιόλογο να σου πει, πέραν των γκρί κτιρίων, του μικρού παιδιού που «κάνει τη δουλειά του» και είναι το σήμα της πόλης, τις σοκολάτες που έχουν τιμή χρυσού.

Βόλτα στο καθεδρικό Ναό των Βρυξελλών, περπάτημα στους πεζόδρομους της πόλης, γρήγορο καφέ στο χέρι (1.75e), πλατείες, ψιλόβροχο, κρύο, γυρίσματα ενός σίριαλ με φόντο το τεχνητό χιόνι, κόσμος με «κύρος» και γαλλική γλώσσα μεταξύ φλαμανδικών.

Στάση για ζεστή σούπα μπιζελιών με κομματάκια κρέατος (6.50e), συνοδεία με ένα ποτήρι λευκό κρασί. Κάτι για να μας ζεστάνει, να μας χαλαρώσει δίπλα στο τζάκι ενός μικρού μπαρ bistrot La mal cour, Place du Grand Sablon 18. Πέτρα και ξύλο, μικρός καναπές δίπλα στο τζάκι, πατάρι που κρύβει παλιά ξύλινα βαρέλια.

Καμιά φορά αναρωτιέμαι αν το γκρί αντέχεται σε καθημερινή βάση. Αλλά από την άλλη κι εμείς με τον ήλιο μας πάλι σε γκρί σκηνικό ζούμε. Αν αναλογιστείς οτι το Βέλγιο έχει περίπου τις ίδιες αγοραστικές τιμές με Ελλάδα, υψηλότερους μισθούς, επιδόματα ανέργων μεγαλύτερα των μισθών της Ελλάδας, διόδια δεν υπάρχουν πουθενά, οι δρόμοι είναι όντως δρόμοι υψηλών προδιαγραφών, τότε ίσως το γκρί για κάποιους να είναι απλή συνήθεια.

Βιοτικό επίπεδο ή ήλιος (;)
Jane

Posted in Τα "Έκτός Έδρας", Ταξιδεύοντας, Φαγητό | 1 Comment »

Λιβαδειά: Πηγές Κρύας

Κυριακή, Μαρτίου 13th, 2011

Οι πηγές της Κρύας, όπως λέγονται οι πηγές της Έρκυνας, αποτελούν τοπίο μοναδικού φυσικού κάλλους και βρίσκονται στο νότιο άκρο της πόλης της Λιβαδειάς. Η Κρύα, που αποτελεί κύριο τόπο αναψυχής και περιπάτου των επισκεπτών της πόλης, είναι τόπος εκπληκτικής ομορφιάς με πλούσια βλάστηση και άφθονα νερά, όπου ο άνθρωπος και η φύση συνεργάζονται αρμονικά .

Εμείς προτείνουμε το Έρκυνα καφέ, διότι θυμίζει καφενείο, ζεστή ατμόσφαιρα, γλυκά ταψιού και χαλαρή μουσική. Σε καμία περίπτωση το εστιατόριο Νερόμυλος, το οποίο είναι για καλά γεμάτες τσέπες, με ολίγον τι αγένεια στο προσωπικό του. Ακριβώς δίπλα η νέα άφιξη του Μίδεια cafe. Στο πέτρινο μπαλκόνι του απολαύσαμε ζεστή σοκολάτα, με θέα τις πηγές της Έρκυνας.

Ας μην ξεχάσουμε οτι η περιοχή αποτελεί γεωμορφολογικά την έξοδο φαραγγιού, στον πυθμένα του οποίου υπάρχει χείμαρρος. Στο χείμαρρο δημιουργήθηκε μια μικρή τεχνητή λίμνη, που λειτουργεί ως ταμιευτήρας νερού στις περιόδους ξηρασίας, με ανακυκλοφορία των νερών από τις πηγές. Μέσα στο φαράγγι κατασκευάστηκε το 1987, πέτρινο θέατρο με ιδιαίτερη αρχιτεκτονική και ακουστική, το οποίο φιλοξενεί πολιτιστικές εκδηλώσεις της πόλης (Τροφώνια). Η εκκλησία της Ιερουσαλήμ βρίσκεται χτισμένη πάνω στους βράχους και ο επισκέπτης πρέπει να ανέβει περίπου 700 σκαλοπάτια για να φτάσει εκεί. Στο φαράγγι έχει δημιουργηθεί αναρριχητικό πάρκο με 15 μέχρι σήμερα εξοπλισμένες διαδρομές, διανοιγμένες κατά μήκος λιθόστρωτου δρόμου μήκους 500μ. Εδώ μπορεί να συνδυάσει κανείς βόλτα για το φημισμένο σουβλάκι Λιβαδειάς ή επίσκεψη στην εκκλησία της Ιερουσαλήμ, ανάλογα τις αντοχές σας.

Λιβαδειά Λιβαδειά εσένα έχω στη καρδιά,
Jane

Posted in Ποτό, Τα "Έκτός Έδρας", Ταξιδεύοντας | 2 Comments »

Βαρκελώνη : με γεύσεις & αρώματα

Τετάρτη, Φεβρουαρίου 16th, 2011

Οι γεύσεις και τα πιάτα της Βαρκελώνης μυρίζουν θάλασσα. Δεν υπερβάλλω. Είτε paella είτε tappas, το στοιχείο του βυθού παρουσιάζεται παντού. Ας ξεκινήσουμε λοιπόν… αφού πρώτα πάρουμε ένα γλυκάκι.

Moncho’s Marina. Πρόκειται για ένα αρκετά παλιό εστιατόριο, με αρκετούς επισκέπτες όπως τον Antonio Banderas και πολλές διασημότητες της Ισπανίας. Συγκαταλέγεται στα ακριβά της πόλης (26€ το άτομο με μπουκάλι κρασί), δεν αγγίζει όμως τις εξωφρενικές τιμές της πατρίδας μας. Το σέρβις είναι άψογο, ομοιόμορφα ντυμένο, γνωρίζει να προτείνει εύγευστα κρασιά. Επίσης μας εκπλήσσει με τον Ινδό σερβιτόρο, που μας καλησπερίζει στα Ελληνικά. «Ήμουν Αθήνα 6 χρόνια. Στην Καλλιθέα. 6 μήνες μένω Βαρκελώνη. » Μέσα μου λέω την καλύτερη δουλειά έκανες! Διότι η μπανανία μας, άντε να σου επέτρεπε να καθαρίζεις το παρμπρίζ κάθε νεόπλουτου χαρτογιακά. Ας προχωρήσουμε στο κυρίως πιάτο. Paella με θαλασσινά (μύδια, γαρίδες, καραβίδες) και paella με αστακό, αυτό που απεκάλεσα καβούρι, διότι είναι δύσκολο στο σπάσιμο του, θες 2 εργαλεία τύπου χειρουργείου και από ζουμί τίποτα, άλλωστε τι είναι ο κάβουρας τι είναι το ζουμί του .

Η Ισπανοί τρέφονται και έχουν πάντα στην έξοδο τους άφιξη σε tappas (θυμίζει περισσότερο bar και λιγότερο εστιατόριο), που έκαναν την αρχή τους από τον ισπανικό Νότο, έχουν κατακλύσει την Ευρώπη, αλλά στην Ελλάδα έχουν ψωμιά ακόμα. Είτε επιλέξεις sangria είτε μπύρα, τα νόστιμα μεζεδάκια των Ισπανών είναι παντού και πάντα. Ορεκτικά με πολύ φαντασία, όπως καλαμάρι τηγανητό περασμένο σε οδοντογλυφίδα με συνοδεία εξαιρετικής σως. Μικρό σάντουιτς με hamon και κρύα λαχανικά, πατάτες bravas (πικάντικες), plato pan tomate (ψωμί με τριμμένη ντομάτα και λάδι), tortilla με πατάτες, κροκέτες από μπακαλιάρο, χλωρά κρεμμύδια στη σχάρα με σάλτσα ντομάτας που περιέχει αλεσμένο αμύγδαλο. Όρεξη να χεις να δοκιμάζεις. Να προτιμήσετε τη Cerveceria Catalana (Mallorca 236 Barcelona) θα σας κοστίσει 17€-19€ το άτομο. Μοντέρνος χώρος, υπέροχη κρέμα catalana για το τέλος.

Αν πάλι έχετε ακουστά τα pintxos (κουζίνα Βάσκων) τα οποία κυμαίνονται στην ίδια φιλοσοφία με τα tappas τότε επιλέξτε Txapela, σημαίνει παρεκκλήσι (passeig de Gracia 8-10 Barcelona), διαθέτει 51 διαφορετικά μεζεδάκια. Εδώ 1 λίτρο sangria de Txacoli κοστίζει 10.10€ (ας μην αναφέρω πόσο κοστίζει ένα ποτήρι sangria, σε συνοικιακό μπαράκι των Αθηνών). Με τέσσερις επιλογές σε pintxos ο καθένας και 3 ποτήρια sangria έκαστος είσαι στα 10€ (τέτοια τιμή στην Ελλάδα μπορείς να πετύχεις μόνο σε φοιτητικό μαγειρείο των Εξαρχείων).

Πρωινά με cafe con leche, mini κρουσάν βουτύρου, chesse cake που θυμίζει τη δική μας γαλατόπιτα, pizza με λαχανικά, σαντουιτσάκια με αλλαντικά και τυριά, γρήγορα στο φούρνο της γειτονίας El moli velle, που σημαίνει ο παλιός μύλος. Αν πάλι θες κάτι πιο τουριστικό, με μοντέρνα διακόσμηση, χειροποίητα cookies, φρέσκο παγωτό, περίεργους χυμούς, τότε θα λατρέψεις το Artisa.

Αν πάλι αγαπάς το κρέας, τότε η Αργεντίνικη κουζίνα είναι παρούσα και μαγεύει. Στο Pampero, μπορείς να επιλέξεις μενού με 19€/άτομο και περιλαμβάνει mix grill, ποτήρι κρασί και επιδόρπιο. Ζεστή ατμόσφαιρα, με ξύλο και πέτρα, ευγενέστατος μέτρ, πλούσιες μερίδες και καλό κρασί.

Καλή όρεξη και εις άλλα με υγεία,
Jane

Posted in Ποτό, Τα "Έκτός Έδρας", Ταξιδεύοντας, Φαγητό | 1 Comment »

Jar cafe

Πέμπτη, Φεβρουαρίου 3rd, 2011

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα ζευγάρι γύρω στα 28 χρόνια (οχι μαζί, προς Θεού), που αποφάσισε να περάσει τις διακοπές του στη πρωτεύουσα των Κυκλάδων. Με το πλοίο της γραμμής έφτασε στην Ερμούπολη. Η συνέχεια ήταν αναμενόμενη. Παραιτήθηκαν από τις δουλειές τους, μάζεψαν τις οικονομίες τους, τακτοποίησαν τις υποχρεώσεις τους στην τσιμεντούπολη Αθήνα, βρήκαν ένα συμπαθητικό χώρο στα στενάκια της Ερμούπολης και το Jar έφερε το καλύτερο fredo στο νησί.

Χώρος λιτός, λευκές αποχρώσεις, με όμορφες λιχουδιές, ποιότητα στον espresso και ο εξωτερικός πεζόδρομος είναι must για το πρωινό καφεδάκι. Αν ο καιρός είναι ζεστός, επιλέξτε τα καναπεδάκια που βρίσκονται στο μικρό στενό, εφοδιαστείτε με βιβλία ή εφημερίδες, χαλαρώστε και απολαύστε ένα cappucino, παρέα με ένα κρουασάν βουτύρου. Pas mal.

Πληροφορίες
Εμ. Ροίδη 16
Ερμούπολη Σύρου
22810-79225

Αναλαμπή από τα καλοκαιρινά μας καφεδάκια,
Jane

Posted in Τα "Έκτός Έδρας", Ταξιδεύοντας | 2 Comments »

Βαρκελώνη : Υπο την αιγίδα του Gaudi

Πέμπτη, Φεβρουαρίου 3rd, 2011

Πόλη της Ισπανίας, πρωτεύουσα της κοινότητας (comunitat) της Καταλωνίας, με τέχνη δια χειρός Gaudi, δύο γλώσσες στο ενεργητικό της και με παιδιά της τον Σαλβαδόρ Νταλί, τον Χουάν Μιρό και για ένα διάστημα τον Πάμπλο Πικάσσο.

Τρεις μέρες δεν είναι αρκετές για να βολτάρεις σε μια από τις πιο επιθυμητές πόλεις για τουρισμό του Σαββατοκύριακου, στην Ευρώπη. Αρκεί όμως που αλλάζεις παραστάσεις, γεύσεις, γλώσσα (οχι μοσχαρίσια) και συναντάς διαφορετικές κουλτούρες (ή μήπως παρόμοιες με τις ελληνικές;).

Βόλτα στο Πάρκο Guell. Μια ιδέα του βιομήχανου Eusebi Guell, που είχε την πρόθεση της οικοδόμησης μιας οικιστικής ανάπτυξης για τους πλούσιους, και για τον λόγο αυτό στρατολόγησε τον αρχιτέκτονα Αντόνι Γκαουντί να τον βοηθήσει. όμως το σχεδιο απέτυχε. Μόνο δύο σπίτια φτιάχτηκαν κανένα δεν πωλήθηκε. Τι βλέπουμε στο φημισμένο πάρκο; Την εντυπωσιακή διπλή σκάλα στην είσοδο του πάρκου. Εκεί βρίσκεται το περίφημο σιντριβάνι δράκος του Γκαουντί, το οποίο είναι διακοσμημένο με ένα μωσαϊκό στυλ, με πολύχρωμα κεραμικά κομμάτια. Τον ελικοειδή πάγκο, που είναι διακοσμημένος με πολύχρωμα σπασμένα κεραμίδια και απεικονίζει λουλούδια, γεωμετρικά σχήματα και σύμβολα. Οι εικόνες στον πάγκο μοιάζουν με ανοιχτόχρωμο κολάζ, και ένα φίδι. Δεν προτείνεται μόνο για αναύπαση, διότι παρουσιάζει μια εκπληκτική θέα στη Βαρκελώνη. Το Πάρκο Guell περιλαμβάνει επίσης το πρώην σπίτι του Γκαουντί, το οποία πλέον είναι ένα μικρό μουσείο. Διαθέτει εικόνες του διάσημου αρχιτέκτονα, τα σχέδιά του, καθώς και έπιπλα σχεδιασμένα από τον ίδιο.

Next station Sagrada Famillia, ένα σύγχρονο αντισυμβατικό θαύμα. Πρόκειται για νεο-γοτθικού ρυθμού εκκλησία, οι εργασίες αποπεράτωσης της οποίας πραγματοποιούνται τα τελευταία…125 χρόνια. OMG! Εντυπωσιακά καμπαναριά, θυμίζει γλυπτό στην άμμο, φιλοτεχνημένο επίσης από τον Gaudi. Σήμερα έχει τελειώσει μόνο η ανατολική πρόσοψη που συμβολίζει τη Γέννηση, η δυτική -τα Πάθη του Χριστού- έχει σχεδόν πάρει την τελική της μορφή, ενώ η βόρεια -η Δόξα του Χριστού- είναι υπό κατασκευή. Έντονες οι διαφορές μεταξύ των προσόψεων. Ψηφίσαμε την πρόσοψη που συμβολίζει τη Γένννηση, η οποία υλοποιήθηκε όταν ο γνωστός αρχιτέκτονας ήταν εν ζωή. (τυχαίο;). Ναός που εκπροσωπεί στοιχεία του μοντερνισμού, με επιρροές του δημιουργού από τη φύση και αρκετό αυτοσχεδιασμό. Έτσι, έλαβαν χώρα καινοτομίες, όπως η διαμόρφωση του εντυπωσιακού «πέτρινου δάσους» από κίονες, οι οποίοι φαίνεται να σηκώνουν με ευκολία το τεράστιο βάρος του θόλου. Στην κρύπτη του ναού βρίσκονται ο τάφος του Antoni Gaudí, καθώς και το ανακαινισμένο μουσείο. Τιμή εισιτηρίου άγνωστη, διότι είχαμε την τύχη να συναντήσουμε φιλέλληνα (υπάρχουν ακόμα τέτοιοι άνθρωποι), ο οποίος σαν υπεύθυνος του μνημείου είχε τη καλοσύνη να παρακάμψει όλη την ουρά (σχεδόν ένα οικοδομικό τετράγωνο) και να μας αφήσει να θαυμάσουμε το εσωτερικό του ναού, με ελεύθερη είσοδο. (Αν έχεις τύχη διάβενε και ριζικό περπάτα).

Καθεδρικός Ναός της Βαρκελώνης αφιερωμένος στην αγία Ευλαλία, που βρίσκεται στην παράκαμψη ενός κεντρικού πεζόδρομου. Είναι εντυπωσιακός στο εσωτερικό του, γοτθικής αισθητικής. Πάντα υπό εργασίες αναπαλαίωσης. Κατα την είσοδο μας στο ναό, δεν έλειπαν τα ηλεκτρονικά κεράκια για τους πιστούς. Κόλπο που έχουν οι καθολικοί. Μάλλον δεν τα πάνε καλά με την κάπνα των φυσικών κεριών. Προσοχή μετά τις 17:00 το απόγευμα η είσοδος είναι ελεύθερη, ενώ τις πρωινές ώρες υπάρχει είσοδος των 6€ ή 5€. (Ποντιακής λογικής)

Ακολουθεί φαγητοκατάσταση σε επόμενο post,
Jane

Posted in Ταξιδεύοντας | 4 Comments »

Ο Νέστος στα πόδια σου

Πέμπτη, Ιανουαρίου 27th, 2011

Ονομάζεται Παρανέστι και ανήκει στη Δράμα. Ο Νέστος περνάει δίπλα του, η φύση βρίσκει φωλιά σε ένα γραφικό μέρος, όπως επίσης και οι δραστηριότητες του forestis.

Η μέρα ξεκινάει με καφέ στο Ntemek cafe, με το Δημήτρη στις καφετιέρες, για γαλλικό με γεύση φουντούκι. Για τους φίλους της δράσης προτείνεται rafting, flying fox, πεζοπορίες, ποδήλατο βουνού και τοξοβολία, στις εγκαταστάσεις που διαθέτει ο Ορέστης. Αγαπά τη φύση, την αδρεναλίνη, ενώ διαθέτει ένα «Καφέ-Θεραπευτήριο» υπέροχα διακοσμημένο που θυμίζει ζωή στο χωρίο, με αναμμένο τζάκι, γλυκό κόκκινο κρασί και ένα μιξάρισμα ξύλου-πέτρας, που προσφέρει ζεστασιά και φιλοξενία.

Συνέχεια για φαγητό. Στη ταβέρνα του Μποζίδη (2524022003)! Εδώ ο κ. Ηλίας ψήνει τα καλύτερα μπριζολάκια (πανσέτες, σουτζουκάκια, γεμιστό μπιφτέκι τεραστίων διαστάσεων, λουκάνικα). Η Ρούλα επιμελείται τις κρύες σαλάτες (μπρόκολο, παντζάρια, μπουγιουρντί, πατατοσαλάτα σπέσιαλ), ενώ η Θέλξη βρίσκεται στο σέρβις. Να το προτιμήσεις για τον όμορφο-καθαρό χώρο του, τις χαμηλές τιμές του, τις μεγαλοπρεπείς μερίδες του, το υπέροχο κόκκινο κρασί του. Διότι εδώ ξέρεις τι τρως!

Συνέχεια με βόλτα στη Δράμα. Το κρύο τσουχτερό, τα μπαράκια γεμάτα. Στάση στο Chocolate (Cafe Lounge Cafe Εθνικής Αμύνης 10) για λευκό κρασί. Minimal αισθητική, ελληνικά bit, μεγάλη μπάρα με ποικιλία στο αλκοόλ και πολλές λαϊκές φάτσες.

Τι μου άρεσε :

1) Το καλό φαγητό, οι φιλόξενοι άνθρωποι και η φύση του Βορρά.
2) Το γρήγορο τιμόνι της φίλης μου.
3) Η ζωή στην επαρχία έχει λιγότερα άγχη.

Κρύο σε λέω,
Jane

Posted in Ποτό, Τα "Έκτός Έδρας", Ταξιδεύοντας, Φαγητό | 1 Comment »

Franco’s @Καβάλα

Κυριακή, Ιανουαρίου 16th, 2011

Λίγες μέρες πριν, έμαθα τα γνωστά συνθήματα «Κότες Καβαλιώτες», «οι βάρκες σας κουνιούνται» και πολλά πετυχημένα που διαιωνίζουν την έχθρα μεταξύ Δράμας-Καβάλας.

Η Καβάλα έχει ένα avantage … διαθέτει θάλασσα, κάστρο (που μένει φωτισμένο μέχρι τη μία το βράδυ) αλλά δε διαθέτει σιδηροδρομικό σταθμό. Κτήριο άξιο προσοχής, το Δημαρχείο της. Ανεβάζοντας το βλέμμα, συναντάς το μικρό εκκλησάκι της Παναγίας, δεσπόζει σε μικρό λόφο και είναι γραφικότατο. Ας μιλήσουμε όμως για τα στέκια που επισκεφτήκαμε. Το Franco’s, που βρίσκεται πίσω από τον ΟΤΕ, είναι μια minimal εκδοχή της περατζάδας του δικού μας Κεραμεικού. Έχει mainstream μουσικές (ελληνικές και μη), όμορφο κατάλογο με καλλιτεχνικές φωτογραφίες από τα μέρη της πόλης και διαθέτει κόσμο από 20 έως 40 ετών. Κινείται σε ασπρόμαυρους χρωματισμούς, ενώ στο φωτισμό «ξεφεύγει» κατά πολύ με μπλε και κόκκινο χρώμα.

Το κιτς αποκορύφωμα της πόλης, κρύβεται στα παλιά καπνομάγαζα πίσω από το Δημαρχείο, έχει το όνομα Motel, είναι club, με είσοδο 7ευρω, ενώ γεμίζει από ηλικίες 15 έως 30 κάτι. Προσοχή, ο κόσμος που συχνάζει στο Motel είναι λυκειόπαιδα και κάτω, που βγαίνουν για το πρώτο τους φάσωμα με τις συμμαθήτριες τους. Η αμέσως επόμενη κατηγορία είναι κάγγουρες 25 ετών με μοστραρισμένες ξανθιές αλόγες, που στη συνέχεια θα λικνιστούν πάνω στη μπάρα. Η πιο «τελευταία» εκδοχή διασκέδαση, που συνηθίζεται στις επαρχιακές πόλεις, όμως συχνάζει και στις δήθεν πρωτεύουσες. Απλά λόγω πολλών περιοχών δεν τη συναντάμε καθημερινά. Μερικοί θεωρούν αυτά τα μαγαζιά cult, για άλλους αξίζουν μόνο για το μουτράκι του σερβιτόρου και άλλοι ψάχνουν να τοποθετήσουν γλάστρα με πολύ οξυζενέ, στο πλευρό τους.

Ακολουθεί Δράμα,
Jane

Posted in Ποτό, Τα "Έκτός Έδρας", Ταξιδεύοντας | No Comments »

Ντίλι-ντίλι @Ξάνθη

Δευτέρα, Ιανουαρίου 10th, 2011

Ντίλι-ντίλι-ντίλι, ντίλι το καντήλι που έφεγγε και κένταγε η κόρη το μαντίλι. Κάπως έτσι από τα μαθητικά μας χρόνια, μάθαμε το παραπάνω στιχάκι. Στη Ξάνθη το ξαναθυμόμαστε για τον ελληνικό του καφέ, τις φοιτητικές του παρέες και την όμορφη διακόσμηση του.

Η Θράκη έχει να υπερηφανεύεται γιατί διαθέτει μια γραφική «παλιά πόλη», αυτή της Ξάνθης. Το Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο με Πολυτεχνικές Σχολές (στο οποίο παλαιότερα είχα βρει ένα εξαιρετικό Msc). Μέσα σε πλακόστρωτα και πέτρινα κτίρια επισπευτήκαμε το παραδοσιακό καφενείο, Ντίλι-ντίλι (στην Παλιά Πόλη, λίγο πιο πάνω από την Πλατεία Αντίκα). Θυμίζει Νηπιαγωγείο στις αρχές της δεκαετίας του ‘80. Μικρά κεντημένα καδράκια στους τοίχους, παλιές κονσέρβες για φωτιστικά, όλα θυμίζουν παραμύθι.

Ελληνικός μερακλίδικος (2.50€), με συνοδεία πτίμπερ, καραμέλες βουτύρου σε παλιό φλιτζάνι «γιαγιάς», όπως συνηθίζω να λέω. Ας μην ξεχάσουμε μια βασική λεπτομέρεια, η σερβιτόρα μας αγνοεί επιδεικτικά. Αχ και να ξερε. Φυσιογνωμία κουλτουριάρας με δόσεις ξινίλας, ντεμέκ πολυάσχολη (με 7 τραπέζια σε όλο το μαγαζί). Σε αντίθεση με τον μπάρμαν που με βλέμμα ανήσυχο προσέχει τους πελάτες, ενώ παρά τη μυωπία του, δεν κάνει τα στραβά μάτια.

Πληροφορίες
Πυγμαλίωνος Χρηστίδη 2
Παλιά Πόλη
6944 705005

Τι μου άρεσε:

1) Τα γλυκά του Νεντίμ. Σιροπιαστά από Τούρκο ζαχαροπλάστη, εγγύηση.
2) Η «παλιά πόλη» διαθέτει γραφικότητα, ανάμνηση, αρχιτεκτονική.
3) Οι φοιτητές πάντα δίνουν ζωή σε μια πόλη. Ζουν δε φυτοζωούν.
4) Η βλάστηση, η παρθένα φύση και η όμορφη διαδρομή από Παρανέστι προς Ξάνθη.

Τι δε μου άρεσε:

1) Η συμπεριφορά της σερβιτόρας. (μήπως δεν το καταλάβατε;)
2) Οι θεόρατες πολυκατοικίες που έχουν χτιστεί και το μπετόν ασχημαίνει το οπτικό μας πεδίο.

Πάμε Βουλγαρία;
Jane

Posted in Τα "Έκτός Έδρας", Ταξιδεύοντας | 5 Comments »