Ταξιδεύοντας | Βόλτες στην πρωτεύουσα

Archive for the ‘Ταξιδεύοντας’ Category

Pasta Flora Darling

Σάββατο, Μαΐου 9th, 2009

Όταν ακούω τη λέξη Pasta Flora, αμέσως θυμάμαι τη Μαίρη Αρώνη, από το Μια τρελή Οικογένεια. Απολαυστική ερμηνεία και φοβερές ατάκες. Πολύ θά θελα μεγαλώνοντας να γίνω μια Pasta Flora, που δεν θα τρέφεται με μαρμελάδα, αλλά θα έχει τόσο ελαττωματική μνήμη, που θα ξεχνάει μόνο τα σημαντικά, μέσα στο επόμενο λεπτό. Ας αφήσουμε όμως τον ένδοξο ελληνικό κινηματογράφο και ας μιλήσουμε για ένα στέκι με ποικιλόμορφο χαρακτήρα.

Φωτο by kitsosmitsos

Ένας χώρος αρκετά mix & match, με πολλά στοιχεία 60’s και 80’s. Δεν επικρατούν μόνο τα pop art στοιχεία αλλά και το kitch που τόσο σνομπάρουμε. Πολύ χρώμα, rococo με σύμπλεγμα baroque (έτσι το περιέγραψε ο διπλανός μου). Με λίγα λόγια ένα alternative στέκι, τα πρωινά για καφεδάκι ή ένα bar με cool τύπους και διακριτικές Σαπφίδες. Αυτό που εμείς δεν αποκαλούμε δήθεν. Παρατηρώντας τα μαγαζιά όμως, τα πιο χύμα στέκια/artistic φιλοσοφίας/εντεχνάδικα συγκαταλέγονται από τους “ειδικούς”, στους πιο δήθεν προορισμούς. Αγαπώ αυτά τα μέρη και τις παραπάνω κατηγορίες, άρα είμαι δήθεν; (ίσως )

Από θέμα διακόσμησης έχουμε πολλά να πούμε.Τιγρέ και ζεμπρέ πολυθρόνες στο βάθος, μια κουρτίνα από χρωματιστές κορδέλες, σκαμπώ με νάνους και πολλά μικρά καδράκια διάσπαρτα στους τοίχους. Ένας χώρος πολύ ιδιαίτερος, που ξεφεύγει από το μέτρο κι όμως δε σου προκαλεί καμία αποκρουστική αίσθηση. Εκεί λοιπόν γνώρισα έναν μικρό πολυλογά, αρκετά αγχωμένο και με πατημένα τα γκάζια, να μπεί στην αγορά εργασίας (μη βιάζεσαι, τα ίδια έλεγα κι εγώ). Ενδιαφέρον τυπάκι, με καλή αίσθηση της καθημερινότητας, παρόλο που είναι ηλικιακά αλλού.

Τι μου άρεσε:
1) Τρεις μέρες μόνο μου φτάνουν για να νιώσω φοιτήτρια.
2) Οι πεζόδρομοι της Θεσσαλονίκης (βλέπε Ικτίνου). Ένας ευχάριστος περίπατος μια ηλιόλουστη μέρα.
3)Διάβασα στο Υποβρύχιο, τον πίο επίκαιρο και αληθεινό τίτλο : Εκλογές, κόμματα, με φρου-φρου κ αρώματα. Ψηφοδέλτια σταύρωνα κι όλη νύχτα καύλωνα.
(κανονίζω ταξίδι, μακρία από κάλπες)

Τι δεν μου άρεσε:
1) Ήρθα σε μετωπική σύκγρουση με ράφι. Μέχρι να καταλάβω οτι αίμα τρέχει και δεν χρειάζομαι ράματα, η πίεση μου έγινε ανελκυστήρας. Και από συμπαράσταση ας μην ανοίξω το στόμα μου καλύτερα!
2) Συννεφιά και λίγη βροχούλα με περίμενε στη Θεσσαλονίκη. Την ημέρα της επιστροφής όμως, ήλιος καλοκαιρινός.
Γκαντεμιά λέγεται αυτό που έχω πάθει, i know!

Πληροφορίες
PASTA FLORA DARLING
Ζευξιδος 6
2310-261518
Θεσσαλονίκη

Δραπετεύοντας βόρεια 504χλμ μακριά από την Αθήνα,
Jane

Posted in Τα "Έκτός Έδρας", Ταξιδεύοντας | No Comments »

Magaze

Παρασκευή, Μαρτίου 13th, 2009

magkaze

Με αφορμή το νέο concept που απασχόλησε την blogόσφαιρα, ακούει στο όνομα citystories και έχει να κάνει με τις Εκδόσεις Περίπλους. Μια έξυπνη κίνηση…Ανατέθηκε σε έξι Bloggers να γράψουν τις ιστορίες τους για την Αθήνα. Φυσικά οι βόλτες στην πρωτεύουσα δεν μπορούν να λείπουν από ένα τέτοιο γεγονός.

Οι ιστορίες κυκλοφορούν σε έξι διαφορετικά βιβλία και χαρίζονται στο κοινό. Οι παρουσιάσεις των βιβλίων γίνονται κάθε Τρίτη σε μικρά στέκια της πόλης μας. Ένα από αυτά είναι το Magaze. Ένας χώρος με χρώμα, φιλική ατμόσφαιρα και cozy διάθεση. Χρωματιστές πολυθρόνες ριγέ (αγαπώ τα ριγέ μέχρι αηδίας), καλές μουσικές και wifi για τους κολλημένους internetάκηδες.

Στο χώρο αυτό παρακολουθήσαμε την παρουσίαση του βιβλίου της Βασιλικής Δήμου με τίτλο «Είναι ωραία εδώ στην Κυψέλη«. Ιστορίες καθημερινότητας μέσα από το blog της Βασιλικής, συνοδευόμενες από μουσικές του David Bowie, Radiohead, Talkinh Heads και Carly Simon. Κάποια σημεία της αφήγησης ήταν πραγματικά αστεία και με δυσκολία κρατήθηκαν τα γέλια μας (την είπα την αμαρτία μου), αλλά σε γενικές γραμμές το απόγευμα μας πέρασε όμορφα.

Τι μου άρεσε:
1) Χορηγός, της προσπάθειας αυτής, είναι η Amstel Pulse! (μπύρες ολέ)
2) Χρώμα στους τοίχους του Magaze. Μου αρέσουν οι χώροι με χρώμα, γιατί κάνω καλό contrast με τα μαύρα ρούχα.

Τι δεν μου άρεσε:
1) Οι πενηντάρηδες με τα κασκόλ, μου δίνουν την εντύπωση ψευτοκουλτουριάρηδων ή κρυφοπασόκων.
2) Αποπνικτική η ατμόσφαιρα, μικρός χώρος για παρουσίαση βιβλίου.
3) Όταν οι bloggers ψωνίζονται!

Κακοκαιρία ο καφές μου! (διότι, έχει σύννεφα στον καφέ μου)

Bloging for ever,
Jane

Posted in Στέκια, Ταξιδεύοντας | No Comments »

Το μέλλον απ΄το παρελθόν

Δευτέρα, Φεβρουαρίου 23rd, 2009

…Καθισμένη σε μια παλιά πολυθρόνα από βελούδο, μπροστά στην παλιά κονσόλα της γιαγιάς Μαρίας, άναψε το πουράκι της, πήρε την πένα της, ένα πολυκαιρισμένο χαρτί και άρχισε τον μονόλογο της ζωής της.

Η ησυχία του θεάτρου έκρυβε μια ηρεμία και ένα δέος που την συγκινούσε. Η μαύρη κουρτίνα που σε οδηγεί στα παρασκήνια, με ένα μικρό αεράκι σύρθηκε στο πάτωμα και ο ήχος της προκάλεσε ένα ρίγος, που διαπέρασε το δέρμα της. Ανάμεσα σε κουστούμια, σκορπισμένα κουτιά, βιβλία, αντίκες και πολυελαίους έψαξε να βρει το παρελθόν που ζούσε εδώ και δεκαετίες σε αυτό το χώρο. Κράτησε το κρυσταλλένιο ποτήρι στο χέρι της και αναρωτήθηκε πόσα δαχτυλικά αποτυπώματα έχει δεχτεί στην επιφάνεια του… Μόνη παρέα το σαράκι που τρώει με τον χρόνο τα έπιπλα αλλά και τις ψυχές των ανθρώπων.

Έζησε σε αυτό τον χώρο έντονες στιγμές, παιδικές σκανταλιές, εφηβικά πάρτι και τα φιλιά του πρώτου της έρωτα, στα καμαρίνια. Πέρασαν κιόλας 40 ολόκληρα χρόνια, κι όμως όλα μένουν ίδια. Το φωτιστικό με το χρυσοκεντημένο αμπαζούρ, από τα χέρια της θείας Ευθαλείας, οι πίνακες που φιλοτέχνησε ο μποέμ ζωγράφος της εποχής Φοίβος, τα παλιά σερβίτσια που έφερε από τα τελευταίο του μπάρκο ο Τιμολέων, αν θυμάμαι καλά είναι Βοημίας και η κούκλα με το φόρεμα που έραψε η μοδίστρα μάνα της. Κόκκινος ταφτάς με πτυχές, μπάσκα μανίκι και μια μπουτονιέρα σε σχήμα τριαντάφυλλου, στο αριστερό μέρος.

Αλλάζει χρώματα τούτο το ύφασμα, είναι μάλλον σαν τη θλίψη. Τη μέρα κρύβεται καλά στα συρτάρια του κομοδίνου της και το βράδυ έρχεται στολισμένη, μέσα από το αχνό φώς της καλογυαλισμένης λάμπας πετρελαίου, κειμήλιο της γιαγιάς, για να της θυμίσει πως κάποτε οι ψυχές ήταν χρωματιστές δίχως ίχνος λύπης και νοσταλγίας.

Οι ψυχές μας είναι κουτιά, καλά σφραγισμένα που ξεκλειδώνουν υπό το φως των κεριών…

Posted in Σκέψεις, Ταξιδεύοντας | 1 Comment »

Μουσείο Μπενάκη (Οδού Πειραιώς)

Τρίτη, Δεκεμβρίου 16th, 2008

Διότι ως γνωστόν, και το πνεύμα θέλει τροφή βολτάρουμε στην οδό Πειραιώς και παρακολουθούμε μια ημερίδα για τα εκατό χρόνια από τη γέννηση του Νίκου Γαβριήλ Πεντζίκη (κυρ Νίκος) και δεκαπέντε από την εκμήδια.

Στο Μουσείο Μπενάκη φιλοξενήθηκε (14 Δεκεμβρίου) το έργο του καλλιτέχνη, με συζητήσεις και ομιλίες καθηγητών πανεπιστημίου, ζωγράφους και διανοούμενους της εποχής μας, για έναν άνθρωπο που ασχολήθηκε με τον συναξαριστή Άγιο Νικόδημο τον Αγιορείτη, έγραψε τα βιβλία Πραγματογνωσία και την Αρχιτεκτονική της σκόρπιας ζωής. (όπως και πολλά ακόμα). Παρακολουθήσαμε επίσης την προβολή της ταινίας «Μητέρα Θεσσαλονίκη» βασισμένη στο ομότιτλο πεζογράφημα του καλλιτέχνη.

Με λίγα λόγια παρακολουθήσαμε μέσα από το έργο του, έναν άνθρωπο του πνεύματος, με έξυπνο χιούμορ (διότι συνήθιζε να ρωτά πώς οι άγγλοι λένε τις ιδέες (ideas) = αηδίες), με μέσο του τον «επικοινωνιακό κόμπο» και το αισθητήριο του πνεύματος. Συχνά τον χαρακτήριζαν ως «ασυνήθιστο άνθρωπο», γέννημα θρέμμα Θεσσαλονικιό, με αγάπη για την πόλη του. Σπούδασε στο Παρίσι και άφησε ως έργο του κείμενα σοφίας και μνήμης. Μια μικρή ιστορία, που βρήκα καταπληκτική την ετοιμολογία του Πεντζίκη (κυρ-Νίκου)…Όταν μια μικρή κοπέλα του έκανε την ερώτηση για ποιό λόγο χρησιμοποιεί τόσα στρώματα στους πίνακες του, αφού δεν φαίνονται, η απάντηση του ήταν άκρως αυθόρμητη » Εσείς βρακί φοράτε;» , κάπως ντροπαλά η κοπέλα απάντησε «Ναι», και ο διάλογος συνεχίζει, «Αφού δε φαίνεται, τότε γιατί φοράτε;»…Για όλα τα πράγματα υπάρχει αιτία.

Επίσης, στο Μουσείο Μπενάκη (κτήριο Πειραιώς) μπορείτε να επισκεφτείτε την έκθεση του Παντελή Λαζαρίδη «Parkour. Στάσεις, Παραβάσεις και Ελιγμοί». Αξιοσημείωτο έργο του Plaze d’ Attende στον αίθριο χώρο του μουσείου! Μια μικρή άποψη για το θέμα της τέχνης που έχει σαν χρόνο και τόπο το σημείο μηδέν. (καμιά φορά ίσως να τείνει στο άπειρο).

Πληροφορίες
Πειραιώς 138
Μουσείο Μπενάκη

Τι μου άρεσε:
1) Τα εκθέματα διαφόρων δημιουργών, στο ισόγειο του Μουσείου. Κοσμήματα, μικρά αντικείμενα, φωτιστικά, γούρια και πολύ όμορφες επιλογές για τα χριστουγεννιάτικα δώρα μας, διότι όλα πωλούνται και αγοράζονται.
2) Που αναπτύσσεται η Πειραιώς σε βασικό άξονα δραστηριότητας καλλιτεχνικών πραγμάτων.

Υπάρχουν και ομορφιές στην πρωτεύουσα!!!

(Χαλαρωμένη και με ηρεμία) σας φιλώ,
jane

Posted in Ταξιδεύοντας | No Comments »

Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου

Πέμπτη, Οκτωβρίου 16th, 2008

Πόσες φορές τη μέρα μιλάτε με τα «φαντάσματα» της ζωής σας; (Δυστυχώς καθημερινά, για να μοιραστώ τα καλά που μου συμβαίνουν και να θυμηθώ τα παλιά.)

Στο θέατρο Βασιλάκου, στον Κεραμεικό, έκανε πρεμιέρα στις 13/10 ο μονόλογος για τη ζωή «της γριάς του λαικού τραγουδιού», Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου. Το σενάριο και η σκηνοθεσία είναι του Πέτρου Ζούλια. Με αφετηρία το βιβλίο της Ρέας Μανέλη,»Η γιαγια μου η Ευτυχία» Εκδόσεις Αγκυρα, δίνεται η ευκαιρία για να παρουσιαστεί η πολυκύμαντη ζωή της στιχουργού Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου. Την ηρωίδα υποδύεται η Νένα Μεντή. Μια καταπληκτική ερμηνεία, που δεν θα μπορέσει να αφήσει κανένα θεατή με στεγνά μάτια. Η Ευτυχία μονολογεί με εφτά πρόσωπα (μάνα, κόρη, σύζυγος, Τσιτσάνης, Μαρίκα Κοτοπούλη, Ρέα, Χιώτης) που στιγμάτισαν τη ζωή της. Μέσα από τις ατυχίες της ζωής, τον πόνο και τα «στίγματα» της έγραφε στίχους για να «ξεχαρμανιάζει», όπως έλεγε.

Όταν έχασε την κόρη της Μαίρη, έγραψε το τραγούδι «Δυο πόρτες έχει η ζωή«. Μετά το χαμό της Μαίρης, το πάθος της με την πόκα είχε μοναδική θέση στη ζωή της. Και όπως σωστά έγραψε «Μα κανένας δε μου φταίει για το χάλι μου, σπάσιμο θέλει το κεφάλι μου» (Απόστολος Καλδάρας/τραγούδι: Στέλιος Καζαντζίδης). Στο μονόλογο επίσης, γίνεται αναφορά στο «σανίδι» και στη θεατρινίστικη καριέρα της. Η Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου είναι μια καπάτσα γυναίκα, με ρωμαλέο στίχο, ευαίσθητη ψυχή, η οποία έζησε τη ζωή της «με το κουτάλι» και όχι με το μαχαιροπίρουνο, όπως έλεγε! Γνώριζε τα πάθη της. Άνθρωπος ευθύς, ασυμβίβαστος και πάνω απ’ όλα παλικάρι!

Η παράσταση κλείνει με ένα τραγούδι που περιγράφει όλο τον πόνο και την απώλεια αυτής της γυναίκας «Είμαι αϊτός χωρίς φτερά»
Αυτή η παράσταση είναι από τα θεάματα που σε αφήνουν άφωνο. Ας κάνετε μια βόλτα προς το θέατρο Βασιλάκου (κεντρική σκηνή), πραγματικά αξίζει. Τελικά, υπάρχουν άνθρωποι που έχουν ζήσει διωγμούς, θάνατο, πόνο, φτώχεια και όμως δε σκύβουν ποτέ το κεφάλι. Έτσι πρέπει να είναι η ζωή ένας αγώνας και ένας δρόμος με εμπόδια, μη στενοχωριέσαι για τις ήττες θα σε κάνουν πιο δυνατό και ειλικρινή στη συνέχεια του ταξιδιού. (Και όπως συνηθίζω να λέω : «Γιατί μόνο η δική μας ζωή είναι έτσι; «)

Πληροφορίες
Προφήτη Δανιήλ 3 και Πλαταιών
Κεραμεικός, 2103467735
Απόγ: Τετ. 6 μ.μ. Βραδ: Δευτ, Τρ. 9.15 μ.μ.
€ 20, φοιτ.: € 17. Διάρκεια: 100′

Υ.Γ. Ο παππούς μου κάποτε είχε πει «Τώρα που τα έχασα όλα…δεν έχω τίποτα να φοβηθώ «. Μάλλον είχε δίκιο, γιατί είναι ίσως το χειρότερο στη ζωή να θάψεις δυο παιδιά σου! Σήμερα το post μου είναι αποκλειστικά αφιερωμένο σε εκείνον. Που σύμφωνα με τα γονίδια του έχω μια «στάλα καλλιτεχνικού δείγματος» μέσα μου (έτσι λένε δηλαδή) και το όνομα του (στο θηλυκό φυσικά)!

Φιλιά σε όλα τα «φαντάσματα» που για μένα ζουν ακόμα,
jane

Posted in Ταξιδεύοντας | 5 Comments »

Κωνσταντίνος Τζούμας

Πέμπτη, Οκτωβρίου 9th, 2008

Η σημερινή μας βόλτα ξεφεύγει από αυτά που τόσο καιρό σας γράφω!!!
Σήμερα θα μιλήσουμε για ραδιόφωνο…

«Υγρό πρωινό, με μουντή διάθεση και γκρι εικόνα. Ακούς μια φωνή με καταπληκτική χροιά και αντιστοιχεί σε έναν εκφωνητή με χιούμορ υψηλής αισθητικής. Ταξίδι με τον Κωνσταντίνο Τζούμα στον Εν Λευκώ 87.7 κάθε πρωί 10:00 με 12:00. Προτάσεις για βιβλία, εκδηλώσεις, θέατρο και επίκαιρα νέα χωρίς «φωνές», καλεσμένους «ιδεολόγους» ή «πολιτικά πρόσωπα». Ταξίδια με μουσικές όπως jazz, rock & roll που πραγματικά με ψυχ-αγωγούν και με χαλαρώνουν τις δύσκολες ώρες στο γραφείο.

Πολλές φορές νιώθω νοσταλγικά, περίεργα, σε άλλη εποχή και αναρωτιέμαι «μήπως γεννήθηκα πολύ αργότερα»; Άλλες φορές αισθάνομαι οτι μεγαλώνω απότομα και μονολογώ λέγοντας : «I’ ve made a lot of mistakes» . Όπως και να το ερμηνεύσω το θέμα είναι ένα, ο Τζούμας μου βγάζει την καλύτερη πλευρά του εαυτού μου και πολλές φορές με κάνει να σκέφτομαι χαλαρά και αισιόδοξα. Αυτός ήταν και ο λόγος που διάβασα το βιβλίο του ‘Ως εκ θαύματος‘. Σας το προτείνω. Έτσι για να μάθουμε, πως κυλούσαν τα πράγματα σε άλλες εποχές. Αναμένουμε τη συνέχεια των ιστοριών του συγγραφέα, που απ όσο ξέρω θα κυκλοφορήσουν άλλα δυο βιβλία του. »

Για μένα σήμερα φεύγει το «καλοκαίρι»! Για το λόγο αυτό, το post μου είναι λίγο ενδοσκοπικό και ίσως προβληματισμένο. Δεν θα δώσω καμία ευχή για καλούς χειμώνες και φθινόπωρα νοσταλγικά, ο καθένας κρύβει τα «καλοκαίρια» βαθιά μέσα του, έτσι ώστε να μην τα πνίξουν οι φουρτούνες και οι ανέμηδες…

Αυτοκριτικούς χαιρετισμούς,
jane

Υ.Γ. Κάποια μέρα θα κόψω τις «κακές παρέες», σας το υπόσχομαι!

«‘ολοι εσεις που ταξιδεύετε μπροστά στα μάτια μου, προσέξτε
(μια μέρα) θα βάλω τα κλάματα και θα σας πνίξω»
Γιάννης Βαρβέρης

Posted in Ταξιδεύοντας | 3 Comments »