Ποτό | Βόλτες στην πρωτεύουσα

Archive for the ‘Ποτό’ Category

Έναν καφέεεε!

Κυριακή, Ιουλίου 26th, 2009

Όσο κρατάει ένας καφές, διαρκούν οι συζητήσεις με φίλους, μια παρτίδα τάβλι και βουτιές την ώρα του ηλιοβασιλέματος. Διακοπές και καφείνη για μένα πάνε πακέτο. Πάμε για καφέ;

Στο Cedar στην παραλία της Πλάκας, στη Νάξο. Σε ξύλινους καναπέδες με χρωματιστά μαξιλάρια και θέα τη θάλασσα. Απο τα λιγοστά μαγαζία της παραλίας που βρίσκεται λίγα βήματα από τη θάλασσα. Ο Γιάννης θα σας σερβίρει το κρύο σας ρόφημα, ο ήλιος θα καθρεφτίζεται στο νερό και εσείς θα χαλαρώνετε στη νιρβάνα του καλοκαιριού.

elia_inside

Αν πάλι θέλετε να περπατήσετε στα στενά της πόλης, στη Χώρα της Νάξου, επισκεφτείτε την Ελιά. Ένα πέτρινο μαγαζί, που λειτουργεί και τους χειμερινούς μήνες, με έντεχνη μουσική. Κάποιες βραδιές διοργανόνονται μουσικές βραδιές. Η Ελία από νωρίς το πρωί μας δίνει δυνάμεις με ένα καλό πρωινό, το μεσημέρι με κρύο καφέ και το βραδάκι με δροσερή μπυρα.

Επόμενη στάση στο Φοίνικα, στην παραλία του Αγίου Γεωργίου, λίγα βήματα από το κέντρο της χώρας, του νησιού. Εδώ η θάλασσα δεν είναι οτι καλύτερο για μπάνιο, αλλά ένα πρωινό καφεδάκι είναι οτι πρέπει. Οργανωμένη παραλία με αρκετό κόσμο όπως οικογένειες με μικρά παιδιά, διότι είναι ρηχά και πατώνει ο Γιαννάκης, η Νικολέτα ή ο Κωστής. Όποτε η κάθε μαμά έχει το κεφάλι της ήσυχο.

Λίγες εβδομάδες βρίσκομαι στην Αθήνα και θέλω να ξαναφύγω. Να ερθώ για να περπατήσουμε παρέα στην παραλία, να λιώσουμε στις ρακέτες, να πιούμε Mojito και να ακούσω τις θεωρίες σου για την επαρχία. Να με πείσεις να κάνω την αλλάγη. Να αφήσω τα “θέατρα”, τις πλατείες και τη βουή της πόλης. Μάλλον είναι λιγάκι αργά. Αλλά ξέρω τί θα μου πεις : “ποτέ δεν είναι αργά και κοιτάμε πάντα μπροστά. Είπαμε μόνο χαρές, από εδώ κι μπρός.” Τι λές, χαμογελάω σωστά ή μου ξεφεύγουν φάλτσα τα δάκρυα;

Να “γκρινιάζεις” σου πάει,
Jane

Posted in Ποτό, Τα "Έκτός Έδρας", Ταξιδεύοντας | 1 Comment »

Σάντα Ειρήνη : Η απόδραση με σάρκα και οστά

Πέμπτη, Ιουνίου 11th, 2009

Όταν τα “θαύματα” γίνονται πραγματικότητα και οι “άπιστοι” μένουν άφωνοι, τότε η Σαντορίνη μας καλωσορίζει στην υπέροχη καλντέρα της. Μια αποτοξίνωση από την πόλη και λόγοι οικογενειακοί, μας σέρνουν μέχρι τα νερά των Κυκλάδων, για να ταξιδέψουμε στο ηλιοβασίλεμα του Αιγαίου και να χαθεί το βλέμμα μας σε απέραντο γαλάζιο.
Oia
Η λεγόμενη Θήρα/Σαντορίνη είναι από τους πιο ακριβούς προορισμούς του καλοκαιριού. Διαθέτει όμως τη μοναδική Καλντέρα και ξεχωριστή θέα για τους κατοίκους της πόλης που έχουν βαρεθεί τον ακάλυπτο χώρο, μιας παλιάς πολυκατοικίας. Η πρωτεύουσα του νησιού είναι τα Φηρά. Στενά σοκκάκια με πολλά bars, καταστήματα με παραδοσιακά προιόντα Σαντορίνης όπως το Amvrosia (22860-23878) ή το Sea & Land (22860-21230) με λιαστά τοματάκια, κάπαρι, φάβα, vissanto, κρασιά πρώτης ποιότητας και υπέροχα δώρα με ματιά art&traditional.

Άσπρο και μπλέ με θέα τη Νέα & Παλαιά Καμένη (όπου βρίσκεται ο κρατήρας του ανενεργού ηφαιστείου), το παλιό λιμάνι όπου μπορείς να επισκεφτείς με το τελεφερίκ ή καβάλα σε ένα γαιδουράκι. Προτινόμενα μέρη για καφέ είναι το σταθερής αξίας Classico, με απίστευτο παγωτό και καλό freddo (4,50euro). Γεύση από night life θα βρείτε στο Tropical για κρύα μπύρα, στο Franco’s για μια περιπετειώδη μαργαρίτα και ελληνικό ξενύχτι μέχρι πρωίας, στο Αίνιγμα.
Nea_Kameni
Το νησί δεν φημίζεται για τις ξεχωριστές του αμμουδερές παραλίες. Άλλα για τις πρωτότυπες αποχρώσεις των πετρωμάτων, που βρίσκονται σε αυτές. Η Μαύρη παραλία που βρίσκεται στο γεμάτο ζωή Καμάρι, η Κόκκινη παραλία στο Ακρωτήρι, ο πολυσύχναστος Περίβολος και η Λευκή παραλία με μοναδικό τρόπο πρόσβασης, ένα βαρκάκι από το Ακρωτήρι.

Ώρα Φαγητού και οι προτάσεις καλύπτουν κάθε απαιτητικό καλοφαγά. Στο Καμάρι, ο ιδανικός προορισμός είναι το εστιατόριο Alexander (22860-32131), όπου ο κύριος Κώστας μας κακομαθαίνει με τα υπέροχα πιάτα του. Φιλέτο πέπερ, μανιτάρια αλα κρέμ (τα καλύτερα που έχω δοκιμάσει ever), λευκό κρασί παραγωγής του και καταπληκτικό service, χωρίς υπερβολές.Το εστιατόριο Alexander φημίζεται για το φρέσκο ψάρι του και τις πολίτικες γεύσεις. Για κάτι πιο παραδοσιακό επισκεφτείτε την ταβέρνα του Σαλίβερου, που βρίσκεται στην Παραλία του Καμαρίου και φημίζεται για την ελληνική παραδοσιακή κουζίνα του. Σουτζουκάκια, μουσακάς και λαχταριστές σαλάτες με άρωμα Σαντορίνης (βλέπε κάπαρη).
Σκυλίσια_Ζωή

Που να μείνετε; Αν είστε λάτρεις του πρωινού μπάνιου και αγαπάτε τις βουτιές, τότε το Καμάρι είναι οτι πρέπει . Στα πλήρως εξοπλισμένα studios του Τζώρτζη “George’s Beach Studios” (22860-31989), με θέα τη θάλασσα. Πισίνα, καλό πρωινό στο Elixir και άριστη εξυπηρέτηση, από τον Μανώλη. Αν πάλι ζητάτε κάτι πιο ειδυλλιακό τότε η καλντέρα είναι για εσάς. Για απομόνωση και χαλάρωση το Ημεροβήγλι σας ταιριάζει γάντι. Υπόψιν όμως, οι τιμές ανεβαίνουν επικίνδυνα. Επίσης, η Οία προσφέρεται για τους μοναχικούς τουρίστες του καλοκαιριού. Με ρομαντικό ηλιοβασίλεμα τα απογεύματα και ήρεμα ξυπνήματα με πανοραμική θέα στην καλντέρα.

Οι βόλτες στην Σαντορίνη έχουν συνέχεια. Η περιήγηση δεν σταματάει ως εδώ.

Βουτιά από ψηλά,
Jane

Posted in Ποτό, Τα "Έκτός Έδρας", Ταξιδεύοντας, Φαγητό | 1 Comment »

Σύρος: Αγαπημένος Προορισμός

Παρασκευή, Μαρτίου 6th, 2009

Όταν το πλοίο μπαίνει μες στο λιμάνι, πάντα νομίζω πως βρίσκομαι σε άλλη χώρα. Η αρχιτεκτονική της Ερμούπολης είναι κάτι διαφορετικό για τα ελληνικά δεδομένα. Η αρχόντισσα των Κυκλάδων, η Σύρα, όπως την αποκαλούν οι ντόπιοι, είναι αγαπημένο μου νησί, με ομορφιές και άριστη ποιότητα ζωής. Με αφορμή το τριήμερο βρέθηκα στους πλακόστρωτους δρόμους της. Έκανα βόλτα στην παραλία και χάζεψα τους περαστικούς καρναβαλιστές στην πλατεία Μιαούλη.

Plateia Miaouli

Καρναβάλι, χωρίς ξενύχτι, χορό και ξεφάντωμα δεν υφίσταται! Βραδιές στα μπαράκια της πρωτεύουσας του νησιού, με καλή παρέα και latin λυκνίσματα. Πρώτη στάση στο Μπαράκι. Ένα μικρό πέτρινο στέκι με μικρά δωμάτια, πολύ μουσική και νεολαία με κέφι. Βρίσκεται στην Πλατεία Μιαούλη, και τα καλοκαίρια μαζεύει ξένους και μη στην μικρή του αυλή. Χορός μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες και μουσικές επιλογές από τον dj Γιώργο, μας παρασέρνουν στη νυχτερινή ζωή της Σύρου.

Λίγα βήματα πιο πέρα, το Πειραματικό. Λιτό μαγαζί με γωνιακούς καναπέδες και πολλά hits από την δεκαετία του ‘80 έως τις μέρες μας. Μικρό αλλά γουστόζικο. Μετά τα μεσάνυχτα η ατμόσφαιρα γίνεται αποπνιχτική, από τους θαμώνες και τα ηχεία που τσιτώνουν από τα decibel. Προχωράμε παραπέρα, για να ανέβουμε την σκάλα του Peyote. Ένα μπαρ με μεγαλύτερο χώρο, Ska και Ethnic μουσικές. Πέτρα και ξύλο στο νεοκλασσικό κτήριο, που βρίσκεται και αυτό στην πλατεία της Ερμούπολης. Καθαρά ποτά και κόσμος με ιδιαίτερες χορευτικές ικανότητες. Το όνομα του μπαρ εμπνευσμένο από το πάνω μέρος των κωδεών του κάκτου το οποίο αποξηραίνεται, κόβεται και η χρήση του προκαλεί ευφορία και αυξημένη αισθητηριακή αντίληψη.

Άλλο ένα στέκι, στο οποίο συχνάζουν οι οπαδοί της reggae και του Manu Chao ακούει στο όνομα Μποέμ. Βρίσκεται στη παραλία. Ανοιχτό από νωρίς το πρωί για καφέ, ως αργά το βράδυ για κρεπάλες και χορό στη μπάρα. Θεωρείται από τους ντόπιους «τελειωμένο» μαγαζί , για μένα όμως ιδανικό μέρος να ακούσεις καλή μουσική (όλα είναι θέμα γούστου).
Vaporia
Ένα νησί που σφύζει από ζωή και δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από τις πόλεις της ηπειρωτικής Ελλάδας. Η όαση των Κυκλάδων και η χαρά της αρχιτεκτονικής, χάρης στα εκατοντάδες αρχοντικά ιδιωτικά και δημόσια κτίρια. Η Σύρος γύρω στο 1828 ήταν το μεγαλύτερο αστικό κέντρο (με 14.000 κατοίκους) στην Ελλάδα, ενώ πολύ γρήγορα η Ερμούπολη έγινε το μεγαλύτερο βιομηχανικό και εμπορικό κέντρο της ελεύθερης Ελλάδας.

Πλέον είναι αρκετά οικονομικά αναπτυγμένη, καθώς συγκεντρώνει μεγάλο αριθμό δημόσιων υπηρεσιών (η Σύρος διαθέτει τρεις δήμους ενώ είναι έδρα της Νομαρχίας Κυκλάδων, της Περιφέρειας Νότιου Αιγαίου που περιλαμβάνει τους νομούς Κυκλάδων και Δωδεκανήσου καθώς και του Εφετείου Αιγαίου), το Νεώριο Ναυπηγείο, τουρισμό και υψηλή πλέον αγροτική παραγωγή.

Τι μου άρεσε:
1) To γέλιο που ρίξαμε με τον Ζάννες!
2) Στην ερώτηση πότε θα μας ξανάρθεις…Απάντησα σε κάποια χρόνια, μόνιμα!
3) Ξενύχτι μέχρι τελικής πτώσεως…και τώρα άρρωστη!

Τι δεν μου άρεσε:
1) Όλα τα τριήμερα της Καθαρής Δευτέρας καταλίγω άφωνη και ράκος…
2) Πλήρη αφωνία τουλάχιστον για τρεις ημέρες, είπε ο γιατρός.
3) Έγω γιατί ζώ στην Αθήνα (;), συχνά αναρωτιέμαι.

Σας φιλώ με ενθουσιασμό,
jane

Posted in Ποτό, Τα "Έκτός Έδρας" | No Comments »

Art Cafe

Δευτέρα, Ιουλίου 28th, 2008

Τι μπορεί να συζητούν ένας Νιγηριανός (που ακούει στο όνομα Μανώλης), τρεις Μαζαίοι (Μάζι=χωριό στο Ν. Βοιωτίας), μια Κινεζοελληνίδα, και ένας Ορχομενίτης;Ξέρω ότι ακούγεται σαν ανέκδοτο και όμως γίνεται…Αυτή ήταν η παρέα μου το βράδυ του Σαββάτου, και ήταν super! Στην Αλίαρτο Βοιωτίας (περίπου 90klm από την Αθήνα, Νομό Βοιωτίας) υπάρχει ένα όμορφο και γουστόζικο μπαράκι με το όνομα Art.

Το Art, για επαρχιακό μαγαζί, έχει τις ιδιαιτερότητες του. Για παράδειγμα λικνίζεται μόνο σε jazz ήχους. Ίσως τους καλοκαιρινούς μήνες να ακούσεις κάποιο κουβανέζικο τέμπο. Από ποτά καλά πάμε, αν και η τεκίλα και η absolute πιάνει εύκολα πάτο (Ας είναι καλά ο φίλος μου ο Λάμπρος, ο πρώτος και καλύτερος καταναλωτής του καταστήματος). Ήπιαμε τις κορόνες μας, παρέα με τον παλαιότερο παιδικό μου φίλο Λάμπρο, έμαθα τα «πικάντικα» γεγονότα της επαρχίας, και γέλασα με τα ανέκδοτα του barman Σπύρου!

Γιατί να πας στο Αrt; Έχει πολύ ωραίο/φιλικό περιβάλλον, καλόγουστη διακόσμηση, με ωραίους πίνακες και θαμώνες που γίνονται όλη μια παρέα. Ένα ελάττωμα (για μένα ) του καταστήματος είναι η περιορισμένη ποικιλία σε μπύρες. Anyway!

Τι μου άρεσε:
1) Που είδα φίλους και άτομα που είχα να συναντήσω από το δημοτικό, σχεδόν.
2) Γέλασα με την ψυχή μου και έκανα πλάκα με το προσωπικό του μαγαζιού.

Τι δε μου άρεσε:
1) Έχουν περάσει οι εποχές που μαζευόμασταν 15 άτομα παρέα και η κάβα άδειαζε το ίδιο κιόλας βράδυ!
2) Που η επαρχία γενικά ερημώνει. Ακόμα και λίγα χιλιόμετρα μακριά από την Αθήνα.

Σας φιλώ,
jane

Πληροφορίες :
Art Cafe
Λ. Αθηνών
Αλίαρτος Βοιωτίας
22680-22949

Posted in Ποτό | 4 Comments »

Υψικάμινος

Τετάρτη, Ιουνίου 18th, 2008

Επιτέλους τριήμερο….για μένα πενθήμερο βεβαία, και η βόλτα μου φτάνει 504 χιλιόμετρα βόρεια της Αθήνα…Σωστά μάντεψες…Θεσσαλονίκη!

Σε μια οδό με το όνομα Συγγρού, με παλιά κτήρια και εγκαταλελημένες βιοτεχνίες (μάλλον) βρίσκεται η Υψικάμινος (μου θυμίζει ποίημα του Ανδρέα Εμπειρίκου). Ένα cafe bar με λίγο έως πολύ rock διάθεση, τραπεζάκια έξω, καλές μπύρες και πολλές φοιτητοπαρέες. Βρέθηκα εκεί λοιπόν, με φοιτητές του ΑΠΘ και άκουσα κριτικές για συναυλίες, ανέκδοτα, μελλοντικά «πολιτιστικά δρώμενα», για το αντιρατσιστικό φεστιβάλ στη συμπρωτεύουσα (ο όρος συμπρωτεύουσα υπάρχει μόνο στην Ελλάδα…) και ήπια μια κρύα μπύρα Γκίνες. (μαύρη…u know).Τιμές λογικές (5€ η Γκίνες για παράδειγμα) και ατμόσφαιρα (θα το πω) που θύμιζε Ψυρρή! Είδαμε και κάποιους ζογκλέρ σε διάφορα νούμερα με φωτιές. (sorry αλλά με άφησαν παντελώς αδιάφορη…ίσως να γέλασα λίγο, αλλά μέχρι εκεί).

Βρήκα μια εφημερίδα της πόλης (Διαδρομές της Θεσσαλονίκης, λέγεται) με συνέντευξη του Σωκράτη Μάλαμα (info θα βρίσκεται στη Θεσσαλονίκη αύριο 19 Ιουνίου στο Θέατρο Δάσους) όπου διάβασα τα εξής :
«Άνθιμος, Ψωμιάδης, Παπαγεωργόπουλος…Πώς τους κρίνεις;»
«Τα δημόσια πρόσωπα είναι αντανακλάσεις στο μεγάλο καθρέφτη του συνόλου»
Έγραψε πάλι ο Σωκράτης. Επίσης να αναφέρω ότι ο Μάλαμας θα είναι στις 30 Ιουνίου στην Αθήνα, Θέατρο Βράχων…Όσοι πιστοί…

Κάτι που δεν θα ήθελα να έχω δει/διαβάσει:
Σε δυο σελίδες μετά τη συνέντευξη του Μάλαμα, παρουσιαζόταν η «γνωστή» Πέγκυ Ζήνα…πόσο «μουσικά άσχετος ή κακόγουστος» μπορεί να είναι ένας εκδότης κ. Σακισλόγλου Άρη; Μάλλον να υποθέσω λάθος της συντακτικής ομάδας ή είμαι κολλημένη με το κακό και καλό τραγούδι και ίσως τα γούστα μου διαφέρουν με την κ.Ζήνα που δηλώνει ότι παίζει με την εικόνα της και το φετινό concept είναι πιο rock και ανάλαφρο (ας μη το σχολιάσω γιατί μπορώ να γράφω για μέρες ολόκληρες και να «φορτώνω» ακόμα περισσότερο)…ας πούμε ναι…άλλωστε το λέει και ο γιατρός!

Τι μου άρεσε (στη Θεσσαλονίκη):
1) Που οι δρόμοι ήταν νεκροί και όλοι εκμεταλλεύτηκαν το τριήμερο!
(φαντάζομαι και στην Αθήνα το ίδιο)
2) Που γνώρισα καινούργια πρόσωπα!
3) Δοκίμασα πολίτικες γεύσεις (με μια δόση πολιτικής )
4) Κοιμόμουν 4 τα ξημερώματα και ξύπναγα στις 8 το πρωί (παράλογο για τα δικά μου δεδομένα).

Τι δεν μου άρεσε:
1) Που οι κυρίες του Βορρά, ηλικίας 45 και άνω) κοιτούν με υπερβολικά αδιάκριτο βλέμμα.
2) Που αρκετοί δρόμοι της συμπρωτεύουσας είναι γεμάτοι από αστυνομικούς (μη τους αποκαλέσω διαφορετικά…)
3) Πρέπει να πω ολόκληρη στιχομυθία για να παραγγείλω ένα σουβλάκι/πίτα/καλαμάκι (έ λ ε ο ς)

Σύντομα θα γράψω και τις υπόλοιπες βόλτες στη Θεσσαλονίκη!

Σας φιλώ,
jane

Posted in Ποτό, Τα "Έκτός Έδρας" | 4 Comments »