Round three! Οι βόλτες συνεχίζουν την εξερεύνηση στις γειτονιές της Θεσσαλονίκης. Νέα πρόσωπα με αρκετή διάθεση και όρεξη για φαγητό. Στον Πλάτανο, ένα συνοικιακό ταβερνάκι-κρασοπουλιό στην Παπάφη μας υποδέχεται.
Ιδιοκτήτης, με άσπρο μαλλί, κοτσίδα και βλέμμα αγουροξυπνημένο, μας αναφέρει τα ψητά της ώρας και καταλήγουμε. Παραγγελία κλασσικά ελληνική. Πατάτες, τυροσαλάτα, χωριάτικη και τι άλλο (;) κρεατικά. Άσχετα αν είμαστε σε δίαιτα (αιωνίως). Σήμερα πίνουμε Ρετσίνα. Η κουβέντα ξεκινάει με σχόλια για τη σχολή και παράπονα για τη δουλειά. Τα στρατόπεδα είναι δύο. Φοιτητές vs εργαζόμενοι. Φυσικά κερδίζουν οι εργαζόμενοι που δεν έχουν το άγχος της εξεταστικής αλλά η ανεμελιά είναι με το μέρος των φοιτητών (πώς να το κάνουμε δηλαδή, κάποια πράγαματα περνούν ανεπιστρεπτί). Μάντεψε σε ποιο στρατόπαιδο βρίσκομαι, χωρίς να θέλω;
Έπομενη κίνηση ένας ελληνικός με κάρδαμo αρκετές καμένες συζητήσεις με πολλά γέλια και στη συνέχεια λίγες ώρες ύπνου, γιατί καλές οι βόλτες αλλά ο οργανισμός θέλει ξεκούραση. Το βράδυ είναι μεγάλο και έχει αρκετό ενδιαφέρον. Δεν επιλέγουμε nightlife και μπαρότσαρκες μέχρι πρωίας, αλλά τη Φάμπρικα ΥΦΑΝΕΤ (Αντιεξουσιαστική Κατάληψη Ανατρεπτικών Προθέσεων) όπου φιλοξενούνται κατά καιρούς διάφορες εκδηλώσεις. Ακούσαμε τους Χάσμα με το γνωστό τους κομμάτι “Ότι αγαπώ είναι για λίγο“, τους Kill the Cat και τους Υστερία. (αν θυμάμαι καλά). Κόσμος νέος, και άφθονη μπύρα μέσα μου να ρέει.
Photo by Jane (με άκρως καλλιτεχνική άποψη 
)
Ένας απίστευτος χώρος, που πραγματικά με παραξένεψε το γεγονός ότι δεν τον διεκδικεί το ελληνικό δημόσιο, όπως συνηθίζει. Συνθήματα, φυλλάδια και αφίσσες παντού. “Το όραμα το ελληνικό έγινε εφικτό, με την υποτίμηση των Μεταναστών“, θεωρίες κατά του ρατσισμού και ιδέες/προτάσεις σχημάτων με βάση τις ανατρεπτικές προθέσεις.
Συνέχεια, με πάρτυ στο χώρο του Φυσικού, στο ΑΠΘ και γλέντι μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες. Μουσικές από τα νιάτα μου, με αθάνατα ελληνικά hits των Μπίγαλη, Καλλίρη, Καρβέλα μέχρι funk ska εναλλαγές του παρόντος. Πραγματικά απ’ όλα έχει ο μπαχτσές και το κέφι ανεβαίνει. Έμεινα παρατηρητής της νεολαίας, όλο το βράδυ, δίχως δράση στο χορό (έχω κόψει το σπόρ εδώ και καιρό) αλλά με καλή κατανάλωση αλκοόλ (βέβαια μπορώ ακόμα περισσότερο).
Αυτά που άλλοι θεωρούν οτι είναι ξεπερασμένα και πολύ μακριά από την ηλικία τους, για μένα είναι μια χαρά events με pure συναίσθημα, χωρίς ποζεριές και σνομπισμούς του κώλου (sorry για το λεξιλόγιο μου, αλλά το generation gap εμείς το διαμορφώνουμε).
Τι μου άρεσε:
1) Καλή μουσική με punk/rock ρυθμούς! Μπράβο στους Xasma.
2) Η εναλλαγή μου, από την τυπικότητα στην φοιτητική όαση.
3) Το λύκνισμα του John στο χορό. Άν ο άνθρωπος είναι καλλιτέχνης, μιλάει από χιλιόμετρα το ταλέντο.
Τι δεν μου άρεσε:
1) Τα τρίτα πρόσωπα που βάζουν φιτιλιές σε αγαπημένα ζευγάρια.
2) Σνόμπαραν το καινούριο μου φόρεμα από τα heel. Λέγοντας πως θυμίζει πατσαβούρια κουζίνας. Τόσα ξέρεις, τόσα λες. 
Αλλάζω χωρίς να χλευάζω,
Jane
) , συνθέσεις του Καλδάρα κ.ο.κ Όσο για το φαγητό; Ψητά της ώρας, βλέπε σουτζουκάκια – σουβλάκια και μπουγιουρντί, μέτριο κατά την ταπεινή μου άποψη. Το κρασί ημίγλυκο κόκκινο για να κάνεις κεφάλι και να ανεβάζεις θερμοκρασία. 
