Μια γουλιά καφέ | Βόλτες στην πρωτεύουσα

Archive for the ‘Μια γουλιά καφέ’ Category

Grain Espresso Bar

Δευτέρα, Δεκεμβρίου 27th, 2010

Στην οδό Ομήρου, στο νούμερο 33, βρίσκεται ένα συμπαθητικό μικρό cafe, που θυμίζει ρομαντική Γαλλία, διαθέτει ιδιοκτήτη-barista με το όνομα Θανάσης, που αγαπά τη δουλειά του και την κάνει με μεράκι.

Το μικρό cafe, μας συστήνει τον ιταλικό καφέ Mrs. Rose, τα μικροκαμωμένα μπισκότα κανέλας, γαλλικές μουσικές από τη δεκαετία του ‘40. Συχνοί επισκέπτες είναι οι φοιτητές νομικής. Δεν θυμίζει σε τίποτα το δήθεν Κολωνάκι, βρίσκεται απέναντι από το Petit Fleur. Ενδείκνυται για βόλτες με φίλους που έχουν τις ίδιες ανάγκες με σένα, για τετ α τετ συζητήσεις, συναντούν καθημερινά την απογοήτευση και οι ατάκες μεταξύ τους θυμίζουν κάτι από «το ένδυμα ώς μέσο επικοινωνίας».

Πληροφορίες
Ομήρου 33
Κολωνάκι
210 3616409

Τι μου άρεσε:
1) Συνάντησα πρόσωπα που με νιώθουν και τους νιώθω.
2) Η εξαιρετική πορσελάνη που διαθέτει το κατάστημα για έναν grande.
3) Χαμόγελα και ευγένεια. Αρκούν για να κρατάς πελάτες. Δεν ξεχνάμε βέβαια και την ποιότητα, που ήδη προσφέρεται.

Τι δεν μου άρεσε:
1) Άργησα μια ώρα και ένα τέταρτο. Θα στο ξεπληρώσω όμως. Να έρθω κολυμπώντας μέχρι Ληξούρι;
2) Οι μέρες των εορτών προκαλούν μια μελαγχολία άνευ προηγουμένου.

Αποχαιρέτα το 2010 που ήξερες,
Jane

Posted in Μια γουλιά καφέ | 1 Comment »

Το «καλύτερο σημείο» για cafe

Δευτέρα, Οκτωβρίου 4th, 2010

Black Duck (Χρήστου Λαδά 9Α, Αθήνα, 2103234760). Μαγαζί που γνώρισα ένα μεσημέρι Αυγούστου με 42 βαθμούς Κελσίου. Καθήσαμε στο καλύτερο σημείο του μαγαζιου, όπως μας διευκρίνησε η σερβιτόρα. Δίπλα σε έναν ανεμιστήρα. Ήπιες μονορούφι το χυμό σου και μόνο με κοιτούσες, έκανα προσπάθειες να βρω τα χείλη σου. Ανταποκρινόσουν κατά το ήμισυ. Περάσαμε όμορφα εκείνο το ζεστό μεσημέρι του καλοκαιριού.

Public (Πλατεία Συντάγματος). Σεπτέμβρης, στα τέλη του. Ανεβήκαμε στο cafe των Public. Ο νόμος κατά του καπνίσματος, μας στέρησε τον καπνό αλλά απολαύσαμε έναν πλούσιο cappuccino. Εσύ latte, ως γνωστόν. Πάλι ήσουν μαγκωμένος, αγέλαστος, με έντονο βλέμμα και πολλά γιατί. Μάλλον ρώταγες τον εαυτό σου, «πώς την πάτησα έτσι;» «Γιατί σε μένα;» κτλ. Τουλάχιστον στους προβληματισμούς σου είχαμε υπέροχη 8έα. Η Βουλή στέκεται απέναντι μας!

Λυκαβηττός. Μεσημέρια, βράδια καλοκαιριού. Μπύρες από την καντίνα, περπατάμε πιασμένοι χέρι χέρι. Ακούμε τις ξένες γλώσσες, από τους τουρίστες της Αθήνας. Πολωνικά, Γερμανικά, κάτι που μοιάζουν με Κινέζικα. Γελάς με φόβο. Μη σε ακούσει η χαρά και ταρακουνηθεί η συνήθεια. Βλέπουμε τα μικρά φωτάκια της πόλης. Το βράδυ είναι όμορφη. Τα πρωινά θυμίζει τρελοκομείο.

Blow (Ίδης 6 Προφ. Ηλίας Πειραιάς, 2104100749) Στο μπαλκόνι του μαγαζιού, δοκιμάζουμε τα κοκτέιλ, μαζεύουμε τη θάλασσα στα μάτια, για να μας φτάσουν τα δάκρυα. Με ένα μήνυμα μεταφερόμαστε πάλι στα ίδια. «Όχι όχι εντάξει». «Δεν έχω ανάγκη εγώ, μην ανησυχείς». Νομίζεις οτι είσαι ήρωας, οτι το συναίσθημα έρχεται για να το πνίγουμαι.

Ιφινόη Cafe (Κυδαθηναίων 10, Πλάκα, 2103227800). Γύρω στις 4 και κάτι. Πίνουμε γρανίτες στα στενά της Πλάκας. Μου κρατάς το χέρι, με κοιτάς με το ίδιο απροσδιόριστο βλέμμα. Από τη μια κρύβεις τόση αγάπη και από την άλλη πετάς τα «αποφάγια» μιας κορεσμένης κατάστασης, σε μένα. Μου έχεις επιβάλει μια συναισθηματική δίαιτα; Ας μη μιλήσω για πάθος, είναι χρόνια τώρα απαγορευμένη λέξη. Με υποχρεώσεις και πρέπει δεν χτίζονται κοινοί δρόμοι. Μόνο καταπιεσμένοι άνθρωποι, εικονικές πραγματικότητες και δήθεν ευτυχισμένες οικογένειες.

Βασανίζομαι-βασανίζεσαι-ζει ένα παραμύθι,
Jane

Posted in Μια γουλιά καφέ | No Comments »

Γρανίτα από Λεμόνι

Πέμπτη, Ιουλίου 29th, 2010

Μεσημεράκι Κυριακής στο Γκάζι. Ο κολλητός μου έχει μπερδέματα, η αδερφή μου απορία «Πότε θα γίνει θεία; » (ασχολίαστο) και εμένα ο υδράργυρος με λιώνει. Επίσκεψη για παγωτό στο μικρό παγωτοπωλείο Γρανίτα από Λεμόνι.

Στην Περσεφόνης η περατζάδα είναι σήμα κατατεθέν. Απολαύσαμε δυο μπάλες παγωτό (υπάρχουν και καλύτερα) και αναλύσαμε τις ζωές των άλλων. Πάντα των άλλων, τη δική μας δεν την κουνάμε από το σκονισμένο ράφι, ποτέ! Που καταλήξαμε; Ο καθένας ζει (ή κάνει ότι ζει) με τις επιλογές του, τα θέλω του, τα ηθικά του, τα ανήθικα του, τις προτεραιότητες του, τα ψέματα του, τα λάθη του. Χωρίς τα όνειρα του όμως…ζει;

Ξεφύγαμε από το φιλοσοφικό της υπόθεσης με θερινό σινεμά. Στο Λαΐς, που βρίσκεται στην Ιερά Οδό. Η ταινία του Jim Carrey «I love you Phillip Moris» (2009), μας θύμισε ότι ο κόσμος μας είναι ομοφοβικός, ψευτο-ηθικός, με αποστειρωμένες απόψεις και όταν κάνεις αυτό που θές (με πολλούς τόνους ασυδοσίας) χτυπάς το «αγύριστο» κεφάλι σου, από τοίχο σε τοίχο. Με ψέματα και σενάρια, κανενός η ψυχή δεν περπάτησε δυο βήματα πέρα από τον ίσκιο της.

Ήταν ένα μεσημεροαπογευματάκι στο Γκάζι, με άδειο μυαλό αλλά γεμάτη απογοήτευση καρδιά. Έτσι όπως φεύγει η δροσιά της γρανίτας και το ξινό του λεμονιού σου κλείνει το ένα μάτι, αλλά εσύ συνεχίζεις να παγώνεις τις αμυγδαλές σου, μέχρι να αρρωστήσεις.

Τυπικά καλά,
Jane

Posted in Μια γουλιά καφέ | 1 Comment »

Γιασεμί στην Πλάκα

Δευτέρα, Μαΐου 10th, 2010

Photo by mpougarini.blogspot.com

O Μάης είναι ο μήνας που βγάζουμε τα καλοκαιρινά, κάνουμε εκκαθάριση, ρούχων, πραγμάτων, συναισθημάτων και πάει λέγοντας. Η ατμόσφαιρα μυρίζει δειλά καλοκαιράκι και οι βόλτες περπατούν με βήματα συγκεκριμένα ως τη Λυσίου. Στρίβουν στη Μνησικλέους, εκεί συναντούν φίλους με βλέμματα θαυμασμού, μυρωδιά γιασεμιού.

Εδώ στη γειτονιά των Θεών, κάτω από τον ιερό βράχο της Ακρόπολης, ένα μικρό καφέ, το γιασεμί, θυμίζει νησί, αναδύει εικόνες ρομαντικής Αθήνας, λατέρνα, μποκαμβίλιες, γεράνια και τσούρμο από τουρίστες, που φτιάχνουν την καλοκαιρινή ατμόσφαιρα. Η διακόσμηση είναι από τα δυνατά χαρτιά του μαγαζιού και τη χρωστάμε στην αγάπη των ιδιοκτητών του. Η Μαρίζα και ο Λάμπρος κατάφεραν να βρούν χώρο, για να υλοποιήσουν τ’ όνειρο τους, με χαμόγελο και μεράκι. Εύγε!

Τι μου άρεσε:
1) Διπλός ελληνικός συνοδευόμενος από γλυκό νεράντζι.
2) Ο κόσμος έβαλε τα καλοκαιρινά του και βολτάρει στα στενά της Πλάκας.
3) Επιτέλους ο ήλιος λάμπει γύρω μας, γιατί μέσα μας…

Τι δε μου άρεσε:
1) Μέχρι και ο περιπτεράς κατάλαβε ότι για κάποιο λόγο, έχω αλλάξει!

Ανησυχίες με άρωμα γιασεμιού,
Jane

Posted in Μια γουλιά καφέ | 4 Comments »

Τα σερμπέτια στου Ψυρρή

Σάββατο, Μαΐου 1st, 2010

Όταν έρχονται οι φίλοι μου, τα «αν» φεύγουν από το παράθυρο, το χαμόγελο δεν είναι εξαναγκασμός, οι φωνές μας δε διστάζουν, τα προβλήματα μας είναι κοινά και οι ειρωνίες μας, πειράγματα γλυκά σαν τα σερμπέτια (από τη λέξη cerbet που σημαίνει σιρόπι, είδος αρωματικού ποτού και μεταφορικά τα ερωτικά γλυκόλογα & φιλιά).

Στου Ψυρρή υπάρχει ένα μικρό μαγαζάκι που βουτάει στην αμαρτία, με σπιτικά γλυκά. Ροδακινόπιτα, εκμέκ πολίτικο, φωλιές σοκολάτας, σαρίκι πασπαλισμένο με ζάχαρη άχνη, καζάν ντιπί και φυσικά ρακόμελο σε καραφάκι ή μπρίκι. Στις καρέκλες καφενείου, ζητάς θερμίδες με γλύκα, για να ξεχνάς την πίκρα. Με μουσικές ελληνικές. Κάτι Πασχαλίδηδες, κάτι Περίδηδες και έναν αναστεναγμό από το “θα ‘μαι πάντα εδώ να φυλάω αυτά που πέταξες”, από τον Νίκο Πορτοκάλογλου.

Εδώ η αυλή και τα πεζοδρομημένα στενά μυρίζουν κανέλλα, ζάχαρη και το γλυκό της αγάπης είναι η κρυφή συνταγή του μαγαζιού. Από το πρωί για καφέ, ως αργά το βράδυ για γλυκές συζητήσεις και νοσταλγίες.

Πληροφορίες:
Αισχύλου 3
210-3245862
Πλατεία Ψυρρή

Τι μου άρεσε:
1) Ένας φίλος μου είπε οτι έχει κρατίσει εδώ και πέντε χρόνια μια χάντρα από το βραχιόλι του ποδιού μου.Τον κοίταξα περίεργα, με απορία και του είπα κάπως απογοητευμένη “Περσινά ξινά σταφύλια”. Ήμουν κάπως άδικη μαζί του. Κάνω ακριβώς το ίδιο πράγμα σε οτι πραγματικά αγαπώ.
2) Μεταξύ εφαρμοσμένων μαθηματικών, πλακέτας και πυκνωτή, έμαθα πώς οι «δάσκαλοι» μας θυμούνται όχι τόσο για τις επιδόσεις μας, αλλά λόγω αμήχανων στιγμών.

Τι δεν μου άρεσε:
1) Δεν έφαγα ούτε ένα γλυκό (όχι δεν γκρεμίστηκε κανένας φούρνος). Μόνο αλκοόλ δέχεται ο οργανισμός μου αυτές τις μέρες.

Όλα βουτηγμένα σ’ ένα «αν»,
Jane

Posted in Μια γουλιά καφέ | 1 Comment »

Δον Κιχώτης

Δευτέρα, Μαρτίου 22nd, 2010

Ένα κλασικό έργο λογοτεχνίας του Ισπανού συγγραφέα Μιγκέλ ντε Θερβάντες Σαβέντρα με ήρωα τον Αλόνσο Κιχάνο, ο οποίος έχοντας διαβάσει πολλά βιβλία για τον ιπποτισμό, πιστεύει ότι είναι ιππότης και παίρνει το όνομα Δον Κιχώτης. Τον ακολουθεί ο υπηρέτης του, Σάντσο Πάντσα που είναι ερωτευμένος με την Δουλτσινέα, στην οποία είναι αφοσιωμένος, αν και αυτή αγνοεί τον έρωτά του και δεν εμφανίζεται ποτέ στο βιβλίο. (αυτοί οι κρυφοί έρωτες θα μας «κάψουν» όλους)

Γλυκέ μου αναγνώστη, δεν παρακολούθησα καμία θεατρική παράσταση του παραπάνω μυθιστορήματος, απλώς σεργιάνισα μέχρι την Καστέλα ένα απόγευμα Κυριακής για ένα γρήγορο καφέ, παρέα με φίλους, πολλές συμβουλές και πολλούς αναστεναγμούς. Στο Δον Κιχώτη λοιπόν, όπου η θέα έχει θάλασσα με λίγα αραγμένα κότερα, καθόλου μυρωδιά αλμύρας και ψιλή υγρασία για να κάνουν τα κόκκαλα μου κρίτσι κρίτσι.

Καστέλλα: σχετικά ακριβή περιοχή του Πειραιά, χτισμένη στο λόφο που αρμενίζει την θέα στο κεντρικό λιμάνι, στη Ζέα και το μικρολίμανο. Ο λόφος αυτός είχε επιλεχτεί από το Θεμιστοκλή να χτιστεί η ακρόπολη της παλιάς πόλης. Κάτι ήξερε ο άνθρωπος. Εδώ βρίσκεται ένα μικρό μπαρ-cafe μου κάποτε μαθαίνω είχε αφήσει εποχή. Παίζει rock Μουσικές, έχει λίγες επιλογές σε γλυκίσματα αλλά το προτιμούμε για την θέα του και το ξύλινο μπαλκόνι του. Δεν μοιάζει με τα υπόλοιπα clopy-paste μαγαζία της περιοχής και έχει μνήμες από τα παλιά. (Τιμή cafe 3.50-4.50€)

Πληροφορίες
Βασ. Παύλου 68
Πειραιάς
210-4137016

Tour στα Νότια μέρη του λεκανοπεδίου,
Jane

Posted in Μια γουλιά καφέ | 6 Comments »

@Κολωνάκι avec Jane

Τρίτη, Ιανουαρίου 19th, 2010

Με μια παρέα Τρα λα λα, περιπλανηθήκαμε μεταξύ Συντάγματος και Εξαρχείων (καλά κατάλαβες βολτάρουμε στο Κολωνάκι). Καταλήξαμε μετά από μισή ωρίτσα περπάτημα και google maps στο IPhone (καμμένοι gadgetάκιδες ενωθείτε) στο Τρα λα λα (Τραλαλά) για διπλό ελληνικό και jazz μουσικές.

Το Τρα λα λα (Ασκληπιού 45 Κολωνάκι τηλ: 210 3628066) είναι καλλιτεχνικό στέκι, όπου συχνάζουν κυρίως άνθρωποι του θεάτρου. Έχει ατμοσφαιρική διακόσμηση, όμορφες ταπετσαρίες και καθόλου άνετο καναπέ στο βάθος του μαγαζιού. Στις free carte postal είδαμε το promotion για την παράσταση της Μάρθας Φριντζήλα Kubara Project II και δώσαμε υπόσχεση (στον εαυτό μας) να το τιμήσουμε λίαν συντόμως.
petite_fleur
Photos by quatzacoalt

Αφού Κολωνοπερπατήσαμε αυτές τις μέρες, ας πιούμε και μια σοκολάτα στην υγειά του αδερφικού μου φίλου, που γενεθλιάζει. Στάση στο Petite Fleur (petite όνομα και πράμα) για ζεστά ροφήματα των 3000 θερμίδων ανα γουλιά. Δοκιμάσαμε σοκολάτα με καβουρδισμένο αμύγδαλο & φουντούκι (6,60€) και σοκολάτα με κλωνάρι βανίλιας (6,20€). Τα ροφήματα σερβίρονται με υπέροχα μπισκότα βουτύρου, υπό τους ήχους βυνιλίων, της γαλλικής κουλτούρας.
petitefleur
Ένα γαλλικό bistrot στο κέντρο της πόλης (Oμήρου 44, Kολωνάκι τηλ: 210 3613169 ) με λίγα τραπέζια, στέκι για μη καπνιστές, χώρος με φινέτσα και κουλτούρα γαλλική. Μια ξεχωριστή σοκολατερί για τους λάτρεις της αμαρτίας (όπου αμαρτία βλέπε σοκολάτα) και με φρέσκα σπιτικά γλυκά.

Τι μου άρεσε:
1) H γαλλική φιλοσοφία του Petite Fleur.
2) Η artistic ατμόσφιαρα του Τρα λα λα.

Τι δεν μου άρεσε:
1) Tο Petite Fleur δεν είναι ιδανικό για παρέες άνω των τριών ατόμων. Αλλιώς αισθάνεσαι οτι είσαι σε θέση ΚΤΕΛ, φορτωμένος με όλα τα μπαγάζια.
2) Τα πολλά λιπαρά της σοκολάτας βάρυναν το στομάχι (εδώ γελάμε). Τελικά απέκτησα ευαισθησίες.

J’ai cach, mieux que partout ailleurs,
Au jardin de mon coeur, une petite fleur

@Κολωνάκι avec Jane

Posted in Μια γουλιά καφέ | 5 Comments »

Blue Peach

Τρίτη, Ιανουαρίου 5th, 2010

Ένα ταξίδι στη Μαδρίτη, μια αλλαγή δώρου, διάλειμμα από τα γεύματα των εορτών και βόλτα για καφέ στα μέρη του Χολαργού.

Απογευματινό καφεδάκι στο Blue Peach. Ένα μικρό καφέ με rock ύφος, αργό service και τραπεζάκια με επιφάνεια φτιαγμένη από χρωματιστά πλακάκια. Εδώ οι πελάτες είναι όλοι γνωστοί. Γείτονες, συγγενείς και παλιοί γνωστοί. Είχα την ψευδαίσθηση οτι βγήκα βόλτα στο χωριό και οχι στην πόλη.

Το Blue Peach μπορείς να το κατατάξεις στα συνοικιακά στέκια. Όπου μαθητές κάνουν κοπάνα από τα φροντιστήρια, φοιτητές επιστρέφουν στο πατρικό για γιορτές, Χολαργιώτες των 30+ βγαίνουν για απογευματινό καφέ και κάτι ξέμπαρκοι,σαν εμένα, ψάχνουν το εμπορικό κέντρο της Περικλέους.

Πληροφορίες
25ης Μαρτίου 5
Χολαργός
210 6549139

Τι μου άρεσε:
1) Άκουσα ιστορίες από ταξίδια στην Ισπανία.

Τι δεν μου άρεσε:
1) Οι κακόγουστοι εορταστικοί στολισμοί, στα σπίτια των Ελλήνων.

Επιστροφή στην πρωτεύουσα,
Jane

Posted in Μια γουλιά καφέ | 2 Comments »

Λωτός

Τρίτη, Νοεμβρίου 17th, 2009

Φθινόπωρο, μυρίζει η διάθεση μου. Με λίγα λόγια αναδιοργάνωση, νέες ασχολίες, τακτοποίηση ντουλάπας και ταχύρυθμο πρόγραμμα επίτευξης στόχων.
lotos
Ξεκινάμε με άθληση. Θυμήθηκα το γυμναστήριο, τώρα στα γεράματα. Προσαγωγοί πιασμένοι, μυοσκελετικό χάλι μαύρο και πάει λέγοντας .Κάλιο αργά παρά αργότερα, κάθε αρχή και δύσκολη, και ένα κάρο παροιμίες που ταιριάζουν γάντι στην περίσταση.

Καίγοντας θερμίδες και μιλώντας για αερόβια προγράμματα γυμναστικής, απολαμβάνουμε μια ζεστή σοκολάτα στις γειτονιές του Ψυχικού. Στον Λωτό, ένα φρούτο χυμώδη με χρώμα ξανθό, πορτοκαλί, κόκκινο ή κυανόμαυρο. Τo café restaurant με τη ζεστή ατμόσφαιρα, στεγάζεται σε ένα νεοκλασικό με άψογο γούστο στη διακόσμηση. Χαμηλός φωτισμός, χώροι καπνιστών, ευγενικό προσωπικό και προσεγμένα πιάτα.

Το ξύλινο πάτωμα, οι μεγάλοι καθρέφτες, η τζαμαρία που βλέπει στο δρόμο είναι από τα υπέρ του πολυαγαπημένου café. Κόσμος όλων των ηλικιών, από νεαρούς φοιτητές, μαμάδες με παιδιά, εργένηδες των 30+κάτι και μοναχικά ζευγάρια. Θα το λατρέψετε για τη χαλάρωση που σου προσφέρει, τα περιποιημένα ροφήματά του και τις καλοφτιαγμένες κρέπες του.

Πληροφορίες
Γλαύκου 14 & Δημητρίου Βασιλείου
Νέο Ψυχικό
210 – 6717461

Τι μου άρεσε:
1) Προσπαθώ να μπω σε πρόγραμμα…αλλά πρέπει να «γυρίσω το ρολόι» χρόνια πίσω.
2) Αυτοσαρκαζόμαστε, jerry. Μπορεί να μην κάνω κοιλιακούς γραμμωμένους, σίγουρα όμως φτιάχνω δεύτερο συκώτι.

Τι δεν μου άρεσε:
1) Αρκετά δύσκολο να οργανώσεις τη ζωή σου, τον χρόνο σου και τους στόχους σου.

Ανανέωση με τα φρένα σπασμένα,
Jane

Posted in Μια γουλιά καφέ | 4 Comments »

Zonar’s

Τρίτη, Σεπτεμβρίου 22nd, 2009

Αισιόδοξος είναι ένας άνθρωπος που βλέπει παντού πράσινα φανάρια. Απαισιόδοξος είναι κάποιος που βλέπει παντού κόκκινα. Ο αληθινά συνετός άνθρωπος έχει αχρωματοψία. Albert Schweitzer

Βλέποντας τα φανάρια πορτοκαλί, βολτάρουμε στο αγαπημένο Κέντρο της πρωτεύουσας. Το μικρό καλοκαίρι του Σεπτέμβρη φτάνει στο τέλος του. Την τιμητική τους, αυτή την περίοδο, έχουν οι συναυλίες. Κωστής Μαραβέγιας στο δήμο Δάφνης (την περασμένη Παρασκευή), Νατάσα Μποφίλιου απόψε στο Ίλιον, Παυλίδης στο θέατρο Βράχων και η προπώληση εισιτηρίων είναι μια αφορμή για εξόρμηση στις λεωφόρους της Αθήνας.

zonar's

Στάση στου Zonar’ s. Το φημισμένο στέκι, πρωτοάνοιξε το 1934 από τον Κάρλο Ζωναρά, έναν ομογενή από την Αμερική. Το bistrot που γνώρισε μεγάλες δόξες στη δεκαετία των 50’s – 60’s, με θαμώνες αστέρες του ελληνικού κινηματογράφου, λόγιους, εφοπλιστές, πολιτικούς. Μετά από 6 χρόνια απουσίας, το 2007 επέστρεψε κοντά μας. Η αίγλη του καταστήματος έχει χαθεί, ισχυρίζονται αρκετοί. Η ανάμνηση όμως παραμένει, υποστηρίζουν άλλοι. Σε αυτό τον “μύθο” ο freddo κοστίζει 5,50€, ενώ η φρουτοσαλάτα 7,50€. Αναρωτιέμαι αν πληρώνουμε τα “λάθη” του παρελθόντος ή την πολυπόθητη “θέα” της Βουκουρεστίου. Δεν μπορώ να πω…ο Αθερίδης στο δίπλα τραπέζι είναι αρκετά καλό κίνητρο, όταν όμως ο καφές μου δεν είναι μέτριος αλλά πετιμέζι, αισθάνομαι ηλίθια για τα 5,50€ (Καλά αισθάνομαι ; )

Να πούμε και δυο καλά. Σε αποζημιώνουν οι minimal πεντακάθαρες τουαλέτες, το υγρό σαπούνι -γαλάκτωμα χεριών. Όμως το service είναι αρκετά αργό, μόνο το refill νερού, δεν αρκεί. Αν το Zonar’s προσπαθεί να κρατήσει το όνομα του παρελθόντος, τότε ο Μαχατμα Γκάντι έχει να πεί πώς “Πρέπει να γίνουμε η αλλαγή που θέλουμε να δούμε“.

Πληροφορίες
Πανεπιστημίου (Ελ. Βενιζέλου) & Βουκουρεστίου
Κολωνάκι

Τι μου άρεσε:
1) Προσφορές στα Metropolis. Ελένη Βιτάλη με 7,90€.
2) Λιώνω τις σόλες μου στην Πανεπιστημίου. Βιβλία, cd, καφέδες πάντα με το κουκλάκι δίπλα.

Τι δεν μου άρεσε:
1) Δεν μου ταιριάζει το Κολωνάκι, αλλά το προκαλώ μέχρι να βρούμε κοινό κώδικα επικοινωνίας.
2) Αν ήσουν δίπλα μου θα τρελαινόσουν με τις βόλτες στο κέντρο, τα παλιά βινύλια και τις σύντομες στάσεις για καφεδάκι.

Αγαπάω κέντρο,
Jane

Posted in Μια γουλιά καφέ | No Comments »