Sorry, αλλά τα «νέα» ακούσματα, με λίγες εξαιρέσεις, με αφήνουν αδιάφορη. Η ελληνική μουσική επαναλαμβάνεται, ανακυκλώνεται, μένει στάσιμη και προσμένει από τη στάχτη να βρει θησαυρούς; Ή μήπως τα φρέσκα ακούσματα, οι εναλλακτικές μουσικές, οι νέοι δημιουργoί βρίσκονται μόνο στο myspace και απλά δεν προωθούνται κατάλληλα; Πάντως η playlist έχει κατακλύσει το ραδιόφωνο, τους παραγωγούς, που πλέον είναι άφαντοι. Έχει αντικαταστήσει τους djs, στα in μαγαζιά της παραλιακής και όχι μόνο (ω ναι οι djs δε μιξάρουν μόνο dance κομμάτια και R’n'B).

Τα πολυκαταστήματα παίζουν Λάμψη ή Best. Οι ταξιτζήδες της πόλης ακούν Skai ή Derti. Στα μικρά cafe ο Love Radio έχει τον πρώτο λόγο και σε κάτι απαρχαιωμένα στέκια («μποέμ», «κουλτουριάρηδες», «διανοούμενοι») ακούνε Μελωδία FM, ενώ η κλάψα δίνει και παίρνει.

Με χαρακτηρίζεις υπερβολική; Μάλλον είμαι. Εν έτη 2010 σε γνωστό σταθμό της πόλης ακούω «Να μπορούσα στα σύννεφα να ‘χα εγώ βενζινάδικο». Τραγούδι του 1991, σε στίχους Λίνας Νικολακοπούλου, παραδοσιακό, με μεγάλη επιτυχία, όμως η μουσική προχωράει (τουλάχιστον θα έπρεπε να κάνει βήματα προς τα εμπρός). Δεν άλλαξα, η ίδια είμαι. Εκείνη που ακούει έντεχνες μουσικές χρόνια τώρα, που εκτός εγχώριων καλλιτεχνών, μόνο τους Deep Purple κατάφερε να ακούσει, κλεφτά σκαρφαλώνοντας στα βράχια του Λυκαβηττού. Απλά είπαμε να ανενωθούμε λιγάκι. Τι λές;

Ολίγον τι απογοητευμένη,
Jane

Σουλατσάροντας στις βόλτες μας απάντησε στα παρακάτω και πέρασε ένα ζεστό μεσημέρι, μαζί μας. Τον ευχαριστούμε θερμά.

Βόλτες: Πώς ξεκίνησες με την τέχνη;Τι σε ώθησε να ασχοληθείς με την υποκριτική;

Λευτέρης Ελευθερίου: Μόλις είχα τελειώσει ένα δύσκολο στρατιωτικό στα 22 μου και μια τυρρανική σκέψη ό,τι δε θα καταφέρω σύντομα να εκφραστώ καλλιτεχνικά, αφού η αγαπημένη μου διέξοδος, το μουσικό γκρούπ D.C.V στην Νάξο, εκείνη την περίοδο είχε αδρανοποιηθεί. Όλοι οι φίλοι μου μου έλεγαν ότι έπρεπε να γίνω ηθοποιός.

Βόλτες: Γεννήθηκες στη Νάξο, νησί που αγαπάς ιδιαίτερα και το φετινό καλοκαίρι ασχολείσαι με ένα θεατρικό εργαστήρι για παιδιά. Μίλησε μας για αυτή την προσπάθεια.

Λευτέρης Ελευθερίου: Μεγάλωσα στη Νάξο,  ένα νησί το οποίο μου προσέφερε ό,τι μπορούσε για να ζήσω σε ένα επίγειο παράδεισο. Το αγάπησα και είμαι περήφανος που έχω καταγωγή απο το χωριό μου, Τ’Απεράθου. Είναι ένα μέρος που σμιλεύει συνεχώς το νού μου, με την ιστορία του, τη γλώσσα του και τους ανθρώπους του. Θέλω να μοιραστώ ό,τι έχω μάθει στη δουλειά μου με τους ανθρώπους που με ενδιαφέρουν σε αυτό το νησί και να βάλω ένα λιθαράκι να γίνει ακόμα πιό όμορφος. Θέλω επίσης, τα παιδιά να έχουν περισσότερες επιλογές μορφωτικού και δημιουργικού επιπέδου. Τέτοιου είδους σκέψεις με οδήγησαν να προτείνω το θεατρικό εργαστήρι για παιδιά στον πολιτιστικό οργανισμό Δήμου Δρυμαλίας. Για καλή μου τύχη βρέθηκε να προεδρεύει παράλληλα η Κατερινά Σιδερή, ένας εξαίσιος άνθρωπος που αγαπάει και κάνει ό,τι μπορεί για τον τόπο.

Βόλτες: Μια δουλειά που έχεις κάνεις μέχρι τώρα, στο χώρο του θεάματος και θεωρείς οτι είναι 100% αυτό που σε αντιπροσωπεύει; Όπως επίσης και ένας «κόντρα ρόλος» που σε έκανε να «πάθεις & να μάθεις».

Λευτέρης Ελευθερίου: Ο ρόλος του γιου στην κινηματογραφική ταινία μικρού μήκους «Ο Μάριος και το κοράκι» του σκηνοθέτη Γιάννη Μπουγιούκα ήταν ένας ρόλος που αισθάνθηκα ότι με δυσκόλεψε αρκετά. Είχε μια εσωτερική αγωνία την οποία δεν είχα μάθει να χειρίζομαι λόγω του ότι η θεατρική μου εμπειρία και οι κωμικοί ρόλοι απαιτούσαν πιο εξωστρεφές παίξιμο. Μου άρεσε και το πάθημα και το μάθημα. Προσπαθώ οι χαρακτήρες  που υποδύομαι να μην με αντιπροσωπεύουν γιατί θεωρώ ότι φέρνω τελείως στα μέτρα μου τον ρόλο και αυτό είναι ανούσιο για μένα και την τέχνη της υποκριτικής. Σε όλους τους ρόλους όμως έχω βάλει δικά μου στοιχεία όταν θεωρώ ότι συγγενεύουν με αυτά του ήρωα, έχουν σκηνικό ενδιαφέρον και εξελίσουν την ιστορία. Παράδειγμα, ο ναρκισισμός, η αφηρημάδα, η ανυπομονησία, είναι στοιχεία που έχω διακρίνει σε κάποιους απο τους ρόλους που έχω παίξει. Εκεί δε θα τα παραβλέψω. Θα αυτοσαρκαστώ μέσω του παιξίματος χωρίς αυτό να σημαίνει ότι με αντιπροσωπεύουν πλήρως οι χαρακτήρες.

Βόλτες: Ένας ρόλος που έχεις «ζηλέψει» και θα ήθελες να ερμηνεύσεις;

Λευτέρης Ελευθερίου: Διαρκώς ζηλεύω ρόλους και ηθοποιούς. Μάλιστα πολύ διαφορετικούς μεταξύ τους!!! Ας πούμε ένα βιαστικό παράδειγμα τον ρόλο του Τζέφρυ Ρας στο «Σαΐν ο Σολίστας» ή και το ρόλο του Λίτση στο «Σπιρτόκουτο».

Βόλτες: Έχεις συμβιβαστεί στη δουλειά σου; Αν ναι, πόσο σου έχει κοστίσει αυτό; (θετικά ή αρνητικά)

Λευτέρης Ελευθερίου: Είμαι ένας άνθρωπος που συμβιβάζετε πολύ εύκολα αρκεί να είσαι ξεκάθαρος μαζί μου. Να καταλάβω τι θες απο εμένα. Μου έχει κοστίσει αρνητικά, γιατί δεν καταλάβαινα συνήθως τι ήθελαν.

Βόλτες: Η εμφάνιση σου δεν περνάει απαρατήρητη. Κατά πόσο σε έχει βοηθήσει ή σε έχει εμποδίσει αυτό;

Λευτέρης Ελευθερίου: Νομίζω ότι δε με έχει βοηθήσει ιδιαίτερα ως ηθοποιό γιατί το μόνο για το οποίο δεν είχα διακριθεί ήταν οι ζεν ρόλοι, στους οποίους χρειάζεται η καλή εμφάνιση. Δε μου αρέσουν αυτοι οι ρόλοι και δεν επενδύω σε αυτούς. Αντιθέτως κάνω διαρκώς ρόλους χαμηλού IQ, που τσαλακώνονται απίστευτα. Οι άνθρωποι της τηλεόρασης επειδή κρίνουν βάσει της εξωτερικής εμφάνισης και δε με έχουν δει στο θέατρο, με τοποθετούν σε λάθος ρόλους. Χωρίς να θέλω να ακουστεί ψωνίστικο, όταν με επιλέγουν για την εξωτερική εμφάνιση, με βάζουν σε σκέψεις ότι ίσως να θέλουν και κάτι άλλο απο εμένα. Αυτό είναι γνωστό και δε συμβαίνει μόνο στη δική μου δουλειά.

Βόλτες: Κινηματογράφος, Θέατρο, Τηλεόραση. Τι θα επέλεγες;

Λευτέρης Ελευθερίου: Θέατρο: Είναι θνησιγενές, ζωντανό αλλά ακριβό και μπορεί να γίνει επικίνδυνα βαρετό. Τηλεόραση: Σε κάνει άμεσα γνωστό, δημιουργεί συνειδήσεις. Κινηματογράφος: Με εξαιρέσεις, αλλά λίγες κατά την αποψή μου ο ελληνικός κινηματογράφος πάσχει είτε απο σύνδρομο αφραγκίας, είτε απο σύνδρομο επιδοτούμενου εστετισμού μιας κλίκας, είτε απο σύνδρομο κακιάς αναπαραγωγής τηλεοπτικών σήριαλ. Σε αυτή την φάση προτιμώ την τηλεόραση.

Βόλτες: Τα επαγγελματικά σου σχέδια για την ερχόμενη σεζόν;

Λευτέρης Ελευθερίου: Μου έχουν δοθεί τα σχέδια και μου άρεσαν. Πρέπει να συγκεντρωθώ σε δύο παραγωγές που θα κάνω για την τηλεόραση.

Βόλτες: Η σχέση σου με την πρωτεύουσα και η γνώμη σου για αυτή;

Λευτέρης Ελευθερίου: Αισθάνομαι πολύ έντονα ότι η Αθήνα με τον υπερπληθυσμό της είναι συχνά πνιγηρή και θορυβώδης. Επίσης είναι ακαλαίσθητη σε αντίθεση με την υπόλοιπη Ελλάδα, εκτός απο μικρές εξαιρέσεις. Η ποιότητα ζωής είναι κακή. Φοβάμαι όμως ακόμα να φύγω, γιατί οι επιλογές όσον αφορά στο επαγγελμά μου είναι πολύ περισσότερες στην Αθήνα.

Highspeed από Πειραιά, σε 4 ωρίτσες απολαμβάνεις καφέ στο Εν πλω (Χώρα Νάξου). Παρέα με τον πόνο του διπλανού, που κάτω από έναν νάρθηκα κρύβει το τραυματισμένο του γόνατο, λόγω «πιρουέτας» στην άμμο. Σύντομο πρωινό με τυροκούλουρο, από το Bakery και βούρ για μπάνιο, στις Πλάκες. Που αλλού στο Cedar.

Ρακέτες, κανό και διάβασμα μέχρι να κρυφτεί ο ήλιος. Μπύρες, κρύα snacks, ύστερα έρχεται το βραδινό. Πρώτη επίσκεψη στην Αξιώτισσα, επιτέλους βρήκαμε τραπέζι. Θεωρείται από τα καλύτερα της Νάξου. Οι βόλτες δεν εντυπωσιάστηκαν. Δυστυχώς δεν γευτήκαμε το Απεραθίτικο Ροστό, το πετύχαμε στο τέλος. Επιλέξαμε κεφτέδες κοκκινιστούς, με ούζο και κύμινο. Προτιμήσαμε τοπικό τυρί, το λεγόμενο αρσενικό. Οι μερίδες είναι γενναίες, αλλά η ποιότητα (μάλλον λόγω σεζόν) πεσμένη. Αν αντέχετε τη ρακί, δοκιμάστε το καθαρό οινόπνευμα που προσφέρεται. Είναι σπιτική οπότε δυνατή. Για τους λάτρεις του οίνου, επιλέξτε κρασί ροζέ, παραγωγής του νησιού, αρκετά γευστικό.

Επόμενος προορισμός είναι το λιμάνι της χώρας, για ιταλικές γεύσεις στο il Girasole ή κάπως έτσι (σημαίνει ηλιοτρόπιο). Παπαρδέλες με σαφράν, σαλάτα με ρόκα, μαρούλι, καρύδια και σώς μελιού, για τους ανέραστους χορτοφάγους. Οι τιμές αρκετά προσιτές, το service αργό αλλά ευγενικό. Με λίγα λόγια καλοφάγαμε.

Πριν μπούμε στο πλοίο για την επιστροφή, ένα γρήγορο καφεδάκι με συνοδεία tost στο Λιμάνι, στο Bikini Cafe. Εδώ τα κουβαρντιλίκια που ξέραμε δεν πιάνουν, αυτά στην πρωτεύουσα. Πληρώνει ο ηθοποιός με το νέο του δίκυκλο (Yamaha), που μου ανακατεύει τα μαλλιά και πολύ μου αρέσει.

Τι μου άρεσε:

1) Τα πολιτιστικά δρώμενα στο χωριό Δανακός (Στα 7 χλμ. ανατολικά από το Φιλότι). Γνωρίσαμε τη Χάιδω, ένα άτομο που με όρεξη και μεράκι βοηθάει στη διοργάνωση εκδηλώσεων & κυρίως συναυλιών, για τέταρτη συνεχή χρονιά. Φέτος τις συναυλίες (21 Ιουλίου) ξεκίνησε ο Αλκίνοος Ιωαννίδης, ακολούθησε ο Γιάννης Χαρούλης ενώ από Σεπτέμβρη θα βρίσκονται και οι Χαίνιδες.
2) Βόλτες με μηχανή, χωρίς κράνος, όταν ο ήλιος δύει.
3) Κρύα μπύρα στο Cedar και γέλια πάνω σε κανό.

Τι δεν μου άρεσε:

1) Η κατεψυγμένη μπριζόλα στην Αξιώτισσα.
2) Τρείς μέρες μόνο…αρκούν;

Αλλάξαμε αέρα,
Jane

Μεγάλωσα σε πεδιάδα. Το μόνο νερό που είχε ο τόπος μου, ήταν οι σούδες, που εξυπηρετούσαν τους γεωργούς στις καλλιέργειες. Με αυτά τα προιόντα τρέφαν οικογένειες, μεγάλωναν παιδιά, από την καρπερή γη. Δεν έχω παιδικά χρόνια που να θυμούνται ηλιοβασιλέματα σε καταγάλανα νερά, βόλτες σε ασβεστομένα σοκάκια, ψαράδες να απλώνουν τα δύχτια στ’ ακρογιάλι, συμβατικά πλοία που να μας ταξιδεύουν ως τον Πειραιά, συνήθως τις γιορτές.

Θυμάμαι κάτι βόλτες με τα ποδήλατα μας, κάταγμα κλείδας λόγω έλλειψης φρένων, πόνος ακόμα και στην προσπάθεια αναπνοής. Πόδια γεμάτα σημάδια από τα τσιμπήματα αμέτρητων κουνουπιών, πρώτος βοηθός της γιαγιάς στο ξεκουκούτσιασμα για την παρασκευή βυσσινάδας (αγαπημένο ποτό). Μια αυτοσχέδια κούνια να στηρίζεται στη λωτιά της αυλής μας (κατασκευή του πατέρα μου). Τρίωρη προπόνηση με σκηνάκι, σε φρεσκοασφαλτοστρωμένο δρόμο, μέτρημα παγωτών με αγωνία, διότι πάντα μειονεκτούσα λόγω ευαίσθητων αμυγδαλών. Πολιτιστικές εκδηλώσεις τα τέλη του Αυγούστου κι η χορωδία να λέει «Έλα μαζί μου κάπου να πάμε, χέρι με χέρι«.

Μάλλον για αυτό στις διακοπές, όταν βλέπω θάλασσα, δε την κουράζω (μόνο με το βλέμμα). Υπνοτίζομαι από το βαθύ γαλάζιο και παραδίνομαι στον ηλιόλουστο Μορφέα. Δροσίζομαι για 10 λεπτά και μετά αρκούμαι στο άκουσμα του κύματος που παφλάζει. Με εξαιρετική ιδιοτροπία θέλω να είναι καθαρή, να θυμίζει ταξίδι, χαλάρωση, να μας εμπνέει.

Τα παραπάνω είναι όλοι η λόγοι που τα νερά της Αττικής και ιδιαίτερα ο Πειραιάς, δεν εχει την «πιό γλυκιά θάλασσα». Ίσως να μου έλειπε η θέα της αν είχα μεγαλώσει αλλιώς, αλλού… Ψηφίζω πολυμορφικό-πολυφυλετικό Κέντρο, τουριστικό Μοναστηράκι, αυτόνομα Εξάρχεια & θέα Λυκαβηττού.

Πάμε διακοπές,
Jane

Το Αττικό Άλσος, για τέταρτη συνεχή χρονιά, φιλοξενεί συναυλίες, θεατρικές παραστάσεις στα πλαίσια συνεργασίας του Δήμου Αθηναίων και της Υπερνομαρχίας Αθηνών – Πειραιώς, προσφέροντας έτσι μία δροσερή νότα στα βράδια των κατοίκων της πρωτεύουσας.

Στις 30 Ιουλίου κλείσαμε τον δεύτερο μήνα του καλοκαιριού με τον Λεωνίδα Μπαλάφα & τον Πάνο Μουζουράκη. Support Group στη βραδιά οι Ωρίωνες. Οι δύο τραγουδοποιοί με επιτυχίες τους και διασκευές, συσπείρωσαν το νεανικό κοινό on stage. Πραγματικά έγιναν ένα με το κοινό και ήπιαν τεκίλα μέχρι αργά.

O Πάνος, όπως πάντα, με αμείωτη ενέργεια, καταπληκτικός showman και με ερωτική βραχνάδα στη φωνή, αγκάλιασε τον κόσμο και έδωσε τον καλύτερο του εαυτό. Ο Λεωνίδας, παρέα με την κιθάρα του, τη φυσαρμόνικα και ένα μπουκάλι Τεκίλα, χόρευε ασταμάτητα και ενθάρρυνε τον κόσμο να ακολουθήσει τις μουσικές του.

Μικρά tips της βραδιάς: Η Μαρία Σολωμού βρισκόταν στο κοινό, όπως επίσης ο Χριστόφορος Παπακαλιάτης, ο κοινός φίλος και συνεργάτης των τραγουδοποιών Γιώργος Μυλωνάς.

Πληροφορίες
Η Είσοδος στο θέατρο του Αττικού Άλσους είναι από την οδό Καρπενησιώτη επί του περιφερειακού Γαλατσίου (Τουρκοβούνια). Η πρόσβαση στο Θέατρο γίνεται από τον κόμβο Κηφισίας – Κατεχάκη μέσω της οδού Μουσών (μπροστά από το ΛΗΤΩ) ή από την οδό Πατησίων μέσω της Λεωφόρου Γαλατσίου, Πρωτοπαπαδάκη.

Τι μου άρεσε:
1) Η ένθερμη υποδοχή & αστείρευτη διάθεση του κόσμου.
2) Η Αθήνα δεν αδειάζει ποτέ, απλά λιγοστεύει η κίνηση στους δρόμους!
3) Πέτυχα γνωστό μετά από 5 περίπου χρόνια και έμοιαζε σαν να μην έχει περάσει μέρα από πάνω του.

Τι δεν μου άρεσε:
1) Τα τεχνικά-ακουστικά προβλήματα που δημιουργούσε το κοινό. Γιούργια στη σκηνή, λέμε.

Υ.Γ. Παράβολο των 15€ στην εφορία, ληξιαρχική πράξη γέννησης από το Δήμο και μια δημοσίευση σε Αθηναϊκή εφημερίδα. Μάντεψε τι σκαρώνω πάλι; (…Τύφλα να χει ο πεθερός)

Ο χαμένος τα παίρνει όλα,
Jane

Στην Περσεφόνης η περατζάδα είναι σήμα κατατεθέν. Απολαύσαμε δυο μπάλες παγωτό (υπάρχουν και καλύτερα) και αναλύσαμε τις ζωές των άλλων. Πάντα των άλλων, τη δική μας δεν την κουνάμε από το σκονισμένο ράφι, ποτέ! Που καταλήξαμε; Ο καθένας ζει (ή κάνει ότι ζει) με τις επιλογές του, τα θέλω του, τα ηθικά του, τα ανήθικα του, τις προτεραιότητες του, τα ψέματα του, τα λάθη του. Χωρίς τα όνειρα του όμως…ζει;

Ξεφύγαμε από το φιλοσοφικό της υπόθεσης με θερινό σινεμά. Στο Λαΐς, που βρίσκεται στην Ιερά Οδό. Η ταινία του Jim Carrey «I love you Phillip Moris» (2009), μας θύμισε ότι ο κόσμος μας είναι ομοφοβικός, ψευτο-ηθικός, με αποστειρωμένες απόψεις και όταν κάνεις αυτό που θές (με πολλούς τόνους ασυδοσίας) χτυπάς το «αγύριστο» κεφάλι σου, από τοίχο σε τοίχο. Με ψέματα και σενάρια, κανενός η ψυχή δεν περπάτησε δυο βήματα πέρα από τον ίσκιο της.

Ήταν ένα μεσημεροαπογευματάκι στο Γκάζι, με άδειο μυαλό αλλά γεμάτη απογοήτευση καρδιά. Έτσι όπως φεύγει η δροσιά της γρανίτας και το ξινό του λεμονιού σου κλείνει το ένα μάτι, αλλά εσύ συνεχίζεις να παγώνεις τις αμυγδαλές σου, μέχρι να αρρωστήσεις.

Τυπικά καλά,
Jane

Μεσημέρι, η Αθήνα έτοιμη να φλιπάρει από την ησυχία, ο ήλιος καυτός και εμείς στη ραστώνη του καλοκαιριού αναζητούμε γεύσεις στο Salero της Βαλτετσίου. Κουζίνα Ισπανική και όχι μόνο. Σημαίνει αλατιέρα και μεταφορικά γευστικός. Το επιλέξαμε για την καλαίσθητη διακόσμησή του, γιατί διαθέτει στην πίσω πλευρά άνετη αυλή, το σέρβις είναι ευγενικό και έχει δροσερές σαλάτες. Επιλέξαμε ριζότο με κατσικίσιο τυρί, κοτόπουλο και τοματίνια, σαλάτα πράσινη με σταφίδες, κουκουνάρι, σως μουστάρδας – μελιού και ένα ποτήρι σαγκριά με φράουλα και λευκό κρασί (super γεύση). Ο χώρος του Salero αξίζει για μεσημέρια με παρέα και όρεξη για cocktails. Να σημειωθεί οτι το Salero είναι ένα από τα σημεία που θα βρείτε την FAQ (free press).

Παρατηρήσαμε οτι κάπως κάπου κάποτε συναντάμε γνωστά πρόσωπα, οικείες φυσιογνωμίες, άνθρωποι που μας θυμίζουν πολλά, άτομα που φέρνουν τύχη. Παράλογο δεν ξέρω, αλλά περίεργο σίγουρα. Ο σερβιτόρος θύμιζε φάτσα από τα παλιά ή τύπο της τηλεόρασης. Σπάσαμε το κεφάλι μας, τρίξαμε τα δόντια, φάγαμε νύχια, αλλά τζίφος. Την επόμενη φορά θα πετάξουμε το χρυσόψαρο από τη μνήμη μας και θα επαναφέρουμε τον ελέφαντα!

Πληροφορίες
Βαλτετσίου 51
Εξάρχεια
2103813358

Τι μου άρεσε:

1) Δεν έχουμε πρόγραμμα τις Κυριακές και γουστάρουμε!
2) Η σαγκριά με φράουλα και λευκό κρασί δροσίζει, δοκιμάστε.

Τι δεν μου άρεσε:

1) Η εβδομάδα ξεκίνησε απρόοπτα, με μια δολοφονία.
2) Πολύ σίγουρη δείχνω, αλλά δεν είμαι!

Όσο κι αν κανείς προσέχει,
Jane

Φέτος όπως κάθε χρόνο, το Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ στο Άλσος του Γουδή (με είσοδο 6€) μας θύμησε οτι «Δεν είναι οι μεταναστές οι εχθροί μας, εχθροί μας είναι αυτοί που κλέβουν τη ζωή μας.»

Στις 9 Ιουλίου, ημέρα Παρασκευή, ανηφορίζουμε στο Άλσος Γουδή, για να παρακολουθήσουμε το ντοκιμαντέρ της Βασιλικής Κατριβάνου «Κυπραίες», τους Skaribas & τους Deus Ex Machina επί σκηνής. Στο περίπτερο της Σιέρα Λεόνε είδαμε ξύλινα βραχιόλια χειροποίητα, απολαύσαμε γλυκά από Συρία, ενημερωθήκαμε για τους Αντιρησίες Συνείδησης (διότι ακόμα υπάρχουν άνθρωποι που έχουν συνείδηση) και ήπιαμε τις μπύρες μας με θέα το πολυφυλετικό χαρακτήρα της βραδιάς.

Την Κυριακή, ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου τραγουδά την «Αμερική«, ο τελικός μεταξύ Ισπανίας-Ολλανδίας εξελίσσεται, οι Encardia με μουσικές από Κάτω Ιταλία προσφέρουν ρυθμό και ο Στάθης Δρογώσης μιλά για τον Κανέλλο. Είδαμε έκθεση ζωγραφικής από Τούρκους κρατουμένους, έκθεση σκίτσου με θέμα την Οικονομική Κρίση, ταλαντευτήκαμε μεταξύ «Αυτονομίας ή Βαρβαρότητας» και σταθήκαμε για ώρα στο περίπτερο του Σχολείου των Μεταναστών, που λειτουργεί τις Κυριακές στα Εξάρχεια.

Τι μου άρεσε:
1) Η συμμετοχή του Καλλιτεχνικού Σχολείου Γέρακα. Παιδιά ζωγραφίζουν επι τόπου, t-shirt με θέμα τον ρατσισμό και τα εκθέτουν προς πώληση.
2) Οι χορευτικές επιδόσεις των Αιγύπτιων μεταναστών.
3) Η έκθεση αφίσσας με θέμα τη μετανάστευση & τον ρατσισμό.

Κάθε χρόνο δηλώνουμε παρών,
Jane

Όλες οι γεύσεις κλεισμένες στη βιτρίνα του ψυγείου. Προτιμήσαμε γεύσεις όπως παρφέ βανίλια, πραλίνα φουντουκιού και crème brûlait (1.50ευρω η μπάλα). Χωνάκι τεράστιο, γεύσεις ανύπαρκτες και δροσιά που διαρκεί. Από τα πιο καθαρά, γευστικά παγωτοπωλεία του Νομού Αττικής είναι αυτό στην πλατεία του Λαυρίου. Το προτείνουμε για την ποικιλία του, την υπομονετική υπάλληλό του και τις λογικές τιμές.

Μετά τον «χορό της αμαρτίας», επιστροφή στο κέντρο της πόλης με μπύρες, περπάτημα μέχρι το Λυκαβηττό, για να βλέπουμε το «χάλι» της Αθήνας σχηματισμένο από μικρά φωτάκια κόκκινα και κίτρινα. Το καλοκαίρι στην πρωτεύουσα έχει πάρει το δρόμο του. Η κίνηση μειώνεται, τα σαββατοκύριακα μένουν ήσυχα και οι κάτοικοι ξεκινούν σχέδια για αυγουστιάτικες διακοπές.

Πληροφορίες
Παγωτοπωλείο
Ηρώων Πολυτεχνείου 37
6936666379
Λαύριο

Το δυσάκι μου στον ώμο,
Jane

Σε ένα μικρό καφέ, λίγα στένα πιο πάνω από την πλατεία των Εξαρχείων, βρίσκεται το radiobubble, που στο πατάρι του φιλοξενείται η φωνή του internet, κάθε καρυδιάς καρύδι. Μας προσφέρει μουσικές με δροσερά ροφήματα, για τους εναπομείναντες τύπους που αγαπούν την πρωτεύουσα, ακόμα και το καλοκαίρι.

Χώρος με χρώμα, φιλικό σέρβις, σε στυλ όλη μια παρέα, πολλά twitterια συχνάζουν εδώ, καθώς και το περιοδικό Καλειδοσκόπιο. Προτείνεται ανεπιφύλακτα σε internetόβιους και μη.

Πληροφορίες
Ιπποκράτους 146
Εξάρχεια
2107567600

Μουσικές Φούσκες,
Jane