Κάποιες ιστορίες, σαν εκείνες που ακούγαμε από τους παππούδες μας, γίνονται κείμενο. Στη συνέχεια παράσταση. Ένας μονόλογος, με 8 προσπάθειες για το μεγάλο όνειρο. Ελπίδες ενός Έλληνα, οχι σύγχρονου – εκείνοι πλέον δεν έχουν πολλές- για τη Γη της επαγγελίας, την Αμερική. Μια ιστορία που εξελίσσεται το 1903, περιλαμβάνει πολλά ονόματα, μέρη, τοπωνύμια, που στην αρχή σε κάνουν να τα χάνεις. Τα γεγονότα τρέχουν συνεχώς και ο θεατής δεν κουράζεται.

Ο Ανδρέας Κορδοπάτης, είναι ένα πραγματικό πρόσωπο από τη Δάρα Μαντίνειας. Το 1903 παίρνει την απόφαση να πάει στην Αμερική να δουλέψει όπως έκαναν τα αδέρφια του. Στο βιβλίο του Βαλτινού εξιστορούνται σε πρώτο πρόσωπο οι προσπάθειες του Κορδοπάτη. Μια ασθένεια των βλεφάρων δεν του επιτρέπει να ζήσει τ ‘ όνειρό του. Η έβδομη απόπειρα, του δίνει τη δυνατότητα να ξεφύγει από τους φρουρούς που θα φρόντιζαν τον επαναπατρισμό του στην Ελλάδα και ύστερα αρχίζει ένας νέος αγώνας, για να μην τον ανακαλύψουν ως λαθρομετανάστης. Τον ήρωα διακρίνει το πείσμα και η μπέσα.

Τον πρωταγωνιστή υποδύεται, ο Αντώνης Αντωνίου. Εξαιρετική φωνή, άρθρωση και χροιά. Ένας μονόλογος χωρίς φτιασίδια, με γλώσσα λιτή, μεστή και τη σφραγίδα του Θανάση Βαλτινού. Όλη η παράσταση είναι βασισμένη στη νουβέλα του σύγχρονου πεζογράφου και διαρκεί 90 λεπτά. Είσοδος 15 € & 10 € μειωμένο, Παραστάσεις : Τετάρτη 19.15, Πέμπτη – Παρασκευή – Σάββατο 21.15 & Κυριακή στις 20.15

Πληροφορίες
Θεατρική Σκηνή
Νάξου 84, Κυψέλη
Πλ. Κολιάτσου
Τηλ.: 2102236890

Τι μου άρεσε:
1) Η φωνή του Αντώνη Αντωνίου.
2) Όταν οι ιστορίες των ανθρώπων διασταυρώνονται.
3) Απλό σκηνικό, αλλά εντός κλίματος.
4) Στο τέλος, ο ηθοποιός συζητάει τη παράσταση με το κοινό.

Τι δε μου άρεσε :
1) Πολύ κρύο εντός θεάτρου.

Όταν η Αμερική ήταν όνειρο ζωής,
Jane

Ηλιόσπορος ή καλύτερα Λιόσπορος : Κάτι στέκια σαν κι αυτά είναι που μου θυμίζουν τα φοιτητικά μου χρόνια. Ας ξεκαθαρίσουμε οτι φοιτητής δε σημαίνει άεργος, αλλά είναι μια περίοδος συνειδητοποίησης, ωρίμανσης για τον καθένα μας. Ένα βήμα πριν το λούκι που πρόκειται να τραβήξεις, βρε αδερφέ.

Σε μια στοά, κοντά στην Αγία Σοφία του Πειραιά, βρίσκεται ένα «ρακομελάδικο» που ακούει Περίδη, Ιωαννίδη, Θ. Παπακωνσταντίνου, Μελίνα Κανά και Παντελή Θαλασσινό. Η εντεχνιά σε όλο της το μεγαλείο. Σερβίρει ποικιλίες, σε μεγάλα μεγέθη, αλλά έχει ένα μείον, το θέμα «εξυπηρέτηση». Γήινα χρώματα, καρέκλες καφενείου, λιτή διακόσμηση και όλα θυμίζουν παρέα.

Πληροφορίες
Λιόσπορος
Λακωνίας 1 & Παλαμηδίου 54
Εντός Στοάς
210-55108816

Τι μου άρεσε:
1) Φυσικά, η μουσική.

Τι δεν μου άρεσε :
1) To service χωλαίνει αρκετά.

Για όσους μαθαίνουν τα λημέρια του Πειραιά,
Jane

Ίσως οι Άγγλοι να μην έχουν την καλύτερη κουζίνα παγκοσμιώς, αλλά ας παραδεχτούμε οτι τα fish & chips είναι μια αμαρτία βουτηγμένη σε λάδι που πολλοί αγαπούν.

Στο Κουκάκ,ι ένα βράδυ με 10 βαθμούς Κελσίου, κάναμε ένα πέρασμα για μπακαλιάρο τηγανητό συνοδευόμενο από πατάτες, σε ένα φιλόξενο περιβάλλον, με μια ταμία κουρασμένη (φλιπαρισμένη θα έλεγα). Το εν λόγω μαγαζί διαθέτει delivery στις γύρω περιοχές και μας προσφέρει το «βρωμικο» γεύμα των Άγγλων. Καιρός να το επισκεφτείτε.

Πληροφορίες
GOLDEN CHEF FISH AND CHIPS
Αν. Ζίννη 29-31
Κουκάκι
210 9220583

Καλή όρεξη α λα Αγγλικά,
Jane

Ο Βοτανικός είναι μια περιοχή παραμελημένη που σιγά σιγά αναπτύσσεται με τσιπουράδικα και όμορφα στέκια. Εδώ θυμίζει επαρχία, παλιά εργατική Αθήνα. Μια μικρή συνοικία που σε προσγειώνει στην πραγματικότητα και σε επιστρέφει τα παλιά. Ο λόγος για το Παραδοσιακό καφενείο «Οι Θεσσαλοί».

Ένα μικρό στέκι, με ρεμπέτικες μουσικές, ελαφρύ ρακόμελλο, ατμόσφαιρα που θυμίζει κουτούκι. Εδώ αγαπάμε Μάλαμα, γνωρίζουμε Μάρθα Φριτζήλα, και γευόμαστε μεζέδες. Τις καθημερινές (συνήθως Πέμπτες) το στέκι αποκτά Live χαρακτήρα. Από ρεμπέτικα μέχρι παραδοσιακά και jazz χωρίς μικρόφωνα.

Ο ένας από τους δύο ιδιοκτήτες, ο Αποστόλης, θα σου πιάσει την κουβέντα, θα τσουγγρίσει μαζί σου και περίπου στη 1:00 το βράδυ, θα σου πεί «Πάω να πάρω ψωμί». Εδώ άκουσα τη φοβερή ατάκα «Προσοχή στο δρόμο» και η απάντηση ήταν «Μακάρι. Με τη βοήθεια του Θεού». Κάποιος έχει πιει, λίγο παραπάνω.

Πληροφορίες
Μελενίκου 3
6958189643
Βοτανικός

Στην υγεία σας,
Jane

Ξέρεις όλα αυτά τα χιλιοειπωμένα «Αιώνια Πόλη, Ένα Μεγάλο Μουσείο». Η Ρώμη ναι μεν έχει μεγάλη ιστορία, σπουδαία κτίρια και αρχιτεκτονικές, τον Τίβερη να της δίνει την ρομαντική εσάνς που όλοι αγαπάμε, θρησκευτικό τουρισμό και το Βατικανό, όμως φημίζεται για τις γεύσεις της, όπως ολόκληρη η Ιταλία. Επίσκεψη στα γύρω μέρη της πρωτεύουσας. Θέλεις να δοκιμάσουμε;

Porchetta: Μια σπεσιαλιτέ που σε πολλούς θυμίζει την δική μας γουρνοπούλα. Πρόκειται για την porchetta – χοιρινό (χοιρομέρι) καπνιστό με μπόλικο πιπέρι και μπαχαρικά. Σερβίρεται σε λεπτοκομμένες φέτες, ως αλλαντικό. Τη δοκιμάσαμε στην Arricia , η οποία είναι μια κοινότητα στην επαρχία της Ρώμης. Συνορεύει με τις κοινότητες Albano Laziale, Castel Gandolfo, Genzano και Marino Laziale. Σε αυτή την περιοχή βρίσκεται η χειμερινή κατοικία του Πάπα. Η Ariccia είναι διάσημη για την porchetta και το άριστο κρασί της, με το όνομα Romanella (Κόκκινος Γλυκός οίνος με 11% Vol).

Επισκεφτήκαμε το μαγαζί Quardi & Lardi (Φύλακες & Κλέφτες). Παραδοσιακή Ταβέρνα με ξύλινους πάγκους, επίμονους κράχτες και οικονομικά μενού. Για όλα τα γούστα και τα πορτοφόλια. Μενού των 10, 15, 18, 22 €. Νόστιμη σπεσιαλιτέ scarmoza, τυρί καπνιστό με prosciutto, που κυριολεκτικά λιώνει στο στόμα. Για το κύριο πιάτο ας μην υπερβάλουμε. Μια amarticiana είναι υπέρ αρκετή. Κλείνουμε το δείπνο μας με γλύκισμα. Zoccolette Guardie & Lardi, μια σπεσιαλιτέ του μαγαζιού. Μικρά σού, βουτηγμένα σε nutella, πασπαλισμένα με ζάχαρη άχνη. Όπως συνηθίζουν οι περισσότεροι Ιταλοί, ένας espresso είναι απαραίτητος για τη χώνεψη.

Baci & Abbracci,
Jane

Για πρώτη φορά μεταφρασμένα στην Ελλάδα – το διήγημα του αμερικανού συγγραφέα αποσπάσματα απ’την ερωτική αλληλογραφία μεταξύ του Χέμινγουαίη και της ηθοποιού Μαρλένε Ντήτριχ. Επίσης απόσπασμα από το «Μια γάτα στη βροχή».

Όλα τα παραπάνω μια Τετάρτη στο Ιωνικό Κέντρο στην Πλάκα. Παρέα με ένα πιάνο, δύο ηθοποιούς (από τον Γιώργο Καραμίχο και την Αννα Σακαλή), όλα για έναν συγγραφέα, τον Έρνεστ Μίλλερ Χέμινγουαίη. Ένας από τους σημαντικότερους Αμερικανούς συγγραφείς του 20ού αιώνα, με γνωστά του έργα Ο γέρος και η θάλασσα, Για ποιον χτυπά η καμπάνα. Περισσότερες πληροφορίες για το πρόγραμμα του Ιωνικού Κέντρου εδώ

Πληροφορίες
Ιωνικό Κέντρο
Λυσίου 11
Πλάκα
210 3246614
www.ionic.gr

Για να «γνωρίζουμε» τους σημαντικούς,
Jane

O Νίκος Ζουρνής είναι ένας νέος τραγουδοποιός που μας συστήθηκε το 2009 με τον πρώτο προσωπικό του δίσκο με τίτλο «Χιλιόμετρα» , όπως αναφέρει στη συντέντευξή του στο MixGrill. Με αφορμή τις δυο εμφανίσεις του στον «Πυρήνα» τον γνωρίσαμε ακόμα καλύτερα μέσα από το live του.

Πολλοί θα πουν οτι θυμίζει Σωκράτη Μάλαμα. Ίσως να έχουν δίκιο, όμως έχει μέλλον μπροστά του και σίγουρα ξέρει να μας πείσει οτι δεν μιμείται κανέναν. Άλλωστε, ο Μάλαμας είναι ο άνθρωπος που άκουσε to demo του νέου μουσικοσυνθέτη και έβαλα το χεράκι του για να κυκλοφορήσει ο πρώτος δίσκος, με τίτλο «Χιλιόμετρα». Ήχος καθαρός, με επιρροές από παραδοσιακή και ρεμπέτικη μουσική, οπαδός του στυλ «κιθάρα-φωνή», μια συνεργασία με τον Μανώλη Λιδάκη, επίσης δημιουργός στο δίσκο της Μαρίας Λούκα. Κάπως έτσι το ταλέντο αρχίζει να ξεδιπλώνεται.

Τον είδαμε στον Πυρήνα παρέα με τους Αυγερινή Γάτση (τραγούδι, νέι), Κώστα Σταυρόπουλο (κιθάρα, λαούτο), Επίκουρο Τριανταφυλλίδη (βιολί), Γιάννη Βουτσινά (κοντραμπάσο) και την Λαμπρινή Καρακώστα (φωνή). Μας εντυπωσίασε η απόλυτη ησυχία από το κοινό, oι καταπληκτικές φωνές των δύο κοριτσιών, σε συνδυασμό αλλά και solo. Θα μπορούσε να πει κανείς οτι ο Ζουρνής είναι πολύ χαμηλών τόνων, με σεμνότητα και μια δόση ντροπής. Τα παραπάνω έχουν τα καλά τους και τα κακά τους. Δεν ανήκει στους καλλιτέχνες που κάνουν διάλογο-αστεία με το κοινό, αλλά προσπαθεί να μιλήσει μέσα από τη μουσική του.

Πληροφορίες
Πυρήνας:
Μιχαλακοπούλου & Διοχάρους 11 (περιοχή Χίλτον)
2107237150

Δε με πήρες ποτέ στα σοβαρά
γιατί ξέχασες να ζεις στα παραμύθια,
Jane

Σε μια περιοχή όπου οι περισσότεροι ψυχολόγοι, ψυχαναλυτές και ψυχίατροι ανά τετραγωνικό έχουν τα ιατρεία τους, μαζί με γυναικολόγους, παθολόγους, αγγειολόγους κι αρρωστολόγους κάθε είδους, βρίκεται το MG.

Ο λόγος για το μικρό cosy μπαράκι, στην Πλατεία Μαβίλη. Πάνω στη Σούτσου στον αριθμό 11, βρίκεται ένα στέκι με ωραίες μουσικές, όπως κλασσικά τανγκο, ethnic, jazz και όχι rock καταστάσεις όπως νομίζαμε. Το MG δεν έχει καμία σχέση με τη γνωστή μάρκα βρετανικών αυτοκινήτων, αλλά με τους ιδιοκτήτες του μαγαζιού Μίμης & Γιάννης.

Εδώ συχνάζει ο Ψαριανός, ο Αντώνης Πανούτσος και κάθε σουλατσαδόρος που εκτιμάει την καλή μουσική και τις βραδιές στην πολή. Δευτέρες και Τρίτες το MG ακούει εναλλακτική ρομαντική μουσική (απο Χατζηδάκι και πάνω).

Πληροφορίες
Σούτσου 11
Πλατεία Μαβίλη

Τι μου άρεσε:
1) Εκείνο το βράδυ όλα ήταν υπέροχα.

Υ.Γ. Για τους φανατικούς που επιλέγουν αυτές τις μέρες να μείνουν στην πρωτεύουσα, προτείνουμε αυτό «Pass Ρόμβης open society: Οι επαγγελματίες των Ρόμβης, Κλειτίου, Κτενά και των πέριξ οδών συντονίστηκαν σε κατεύθυνση δράσης και βγαίνουν στους (πεζο)δρόμους οργανώνοντας δρώμενα σε γιορτινό κλίμα, με ξυλοπόδαρους, ζογκλέρ και κουκλοπαίκτες για τα παιδιά, γιόγκα του γέλιου και κεράσματα, σουίνγκ και συναυλίες (Amor Latino και Musica Mista)» (πηγή Αθηνόραμα)

Καλή Πρωτοχρονιά,
Jane

Δε θα γράψω τίποτα για τα Χριστούγεννα. Γαλοπούλες, στολίδια και ευχές με αφήνουν αδιάφορη. Η γαλοπούλα σε βαριστομαχιάζει, τα στολίδια σπάνε, οι ευχές δεν πραγματοποιούνται. Οχι λόγω απαισιοδοξίας, λόγω αδιαφορίας περισσότερο.

Σε Spam mail με υγεία, αγάπη, ευτυχία και χαρά, δεν απαντώ. Τα δέχομαι αλλά δεν απαντώ. Ας πάρω καλύτερα τα βιβλία, που μου πρότεινε ένας φίλος, να διαβάζω ιστορίες άλλων. Να κρύβουν μυστήριο, αποτυχία, ευτυχία και πάλι από την αρχή. Παρέα με φωτιά. Πραγματική φωτιά. Να καίγεται το ξερό ξύλο, παράλληλα με μένα. Τα κουκουνάρια να πετάνε σπίθες, καθώς γυρίζω τις σελίδες. Ενώ στα ακουστικά μου θα ακούγεται αυτό.

Δε ζητάμε ονειρεμένες μέρες, πάρτυ, διασκέδαση, πολύ φαγητό και χλίδες. Αυτά είναι για εκείνους που θέλουν να ζουν με ψευδαισθήσεις. Ήρεμες μέρες, με απομόνωση και διάβασμα. Απαραιτήτως καφές, σε κούπα και τσιγάρα στριφτά.

Να περάσετε καλά (με αυτογνωσία),
Jane

Ηλιούπολη, μια περιοχή που δεν επισκεπτόμαστε συχνά. Το ρακόμελο είναι ένα στέκι που θυμίζει bistrot. Προσφέρει όμως ψημμένη ρακί από Αμοργό, λικέρ μαστίχα, ζεστό ρακόμελο ενώ ακούει jazz & ethnic.

Σε μια πέτρινη μονοκατοικία του ‘29, το Δεκέμβρη του 2006 άνοιξε τις πόρτες του στην πρωτεύουσα και απέκτησε εξαιρετικό κοινό, διαφόρων ηλικιών. Στην αυτοσχέδια ταπετσαρία του μαγαζιού, θα δεις παλιές εφημερίδες. «Όλα για τον Χόρν, το όνειρο που έγινε μπίζνες, η φιλολογία του τέλους, Μουισκή Γεωγραφία, Μπιενάλε, οι μαύρες μέρες του Χόλιγουντ, Όσκαρ με μαύρο φόντο.» Πρωτοσέλιδα μιας άλλης εποχής. Το ρακόμελο μέσα στο ημίφως του, έχει μια ζεστασιά, κι ας ρίχνει έξω καρεκλοπόδαρα. Βυνίλια στους τοίχους, ράμπα για άτομα με αναπηρία (1000 μπράβο). Στον τοίχο υπάρχει μόνιμα, projectorας που δείχνει τα μελλοντικά events του μαγαζιού (mini live, εκθέσεις). Πολύ μπροστά. Κάθε Κυριακή φιλοξενεί ζωντανά funky, jazz, ethnic μουσικά σχήματα.

Πληροφορίες
Διστόμου 9
Ηλιούπολη
2109702025

Τι μου άρεσε:
1) Η τυχαία συνάντηση μας.
2) Η διακόσμηση.
3) Νόστιμα πιάτα, όπως τηγανόψωμα.
4) Εξυπηρετικό service, που προσφέρει μελομακάρονα στην έξοδο.

Τι δεν μου άρεσε:
1) Καλό το ημίφως, αλλά κουραστικό για να διαβάσεις κατάλογο.

Μια ρακί από Αμοργό,
Jane