Στα 23 της έχασε τη μητέρα της, μετά από δύο χρόνια περίπου τον πατέρα της. Απέμεινε η αδερφή της. Στο δεύτερο δυσάρεστο γεγονός το μόνο μου είπε ήταν «Τουλάχιστον, δε χρειάστηκε να πετάξουμε τα μαύρα». Θα την πεις κυνική, αλλά είναι η καλύτερη άμυνά της. Ρεαλιστικά, με συνοπτικές διαδικασίες προσγειώνεται και προσαρμόζεται στην υπάρχουσα κατάσταση, χωρίς να την κρύβει κάτω από το χαλί. Άλλωστε έρχεται το καλοκαίρι, θα πρέπει να ξεστρώσει και να πλύνει το χαλί. Ξέρεις τι σημαίνει αυτό; Γδύσιμο ψυχής!

Εργάζεται περιστασιακά, προσπαθεί ν’ αυτονομηθεί οικονομικά και συναισθηματικά. Αυτό είναι το δίδαγμα που σου προσφέρει ο χαμός. Πώς περπατάς σε στενό μονοπάτι, χωρίς να στρέψεις το βλέμμα σου προς το γκρεμό. Καλοί οι συναισθηματισμοί, η επιστροφή στα παλιά, αλλά η καρδιά σου πρέπει να μάθει να χτυπά χωρις αυτά. Είναι η στιγμή που το ground zero γίνεται flat και καλείσαι ν’ αποφασίσεις αν θ’ ανεβάσεις την κυματομορφή στο pic της ή θα την αφήσεις να σέρνεται υπό του μηδενός. Μη κάνεις το λάθος να πιαστείς από κανέναν άλλον, μόνο από τον εαυτό σου. Αν δεν τον εκπαιδεύσεις εσύ, τότε κανείς άλλος δε μπορεί να το κάνει.

Υ.Γ. Αυτά τα λίγα είχα να σου πω, για τα «κοινά» που μας ενώνουν.

Κουρασμένα φιλιά από μια flat κατάσταση,
Jane

Σάββατο μεσημέρι στο Μοναστηράκι, με Κουβανούς να παίζουν μουσική, ηλικιωμένους τουρίστες να ανηφορίζουν για την Πλάκα, ενώ στο Μπαϊραχτάρη μια ελληνική οικογένεια παραγγέλνει παιδάκια. Ένα ζευγάρι γύρω στα 45, μαζί με τα δυο τους δίδυμα κοριτσάκια ηλικίας 5 ετών αποφάσισαν να βρεθούν στο κέντρο της πρωτεύουσας.

Ο κύριος έχει στρωθεί για τα καλά στο φαγητό, ενώ η κυρία «προσέχει» τα παιδιά, με τον εξής παράδοξο τρόπο. Τα δύο κοριτσάκια φοράνε στην πλάτη τους λούτρινα τσαντάκια που δένουν στο θώρακα, σαν σαμάρι. Από την πλάτη του κάθε παιδιού κρέμεται η υποτιθέμενη ουρά ενός ζώου. Μάντεψε!!! Πρόκειται για λούτρινο λουρί που καταλήγει στο χέρι της «μαμάς». Η κυρία κρατάει τα δύο λουριά στο ένα χέρι, τρώει με το άλλο, ενώ τα παιδιά της μπλέκονται στη διπλανή καρέκλα.

Το κορυφαίο γεγονός είναι οτι το ένα κοριτσάκι έχει μπει στο ρόλο και αρχίζει να γαβγίζει με αργό και τεμπέλικο ρυθμό. Το αδερφάκι του, στέκει μαραμένο δίπλα στη «μαμά» του. Ευτυχώς δεν τους πετάει κανένα κόκκαλο για να τα δελεάσει.

Τη μάνα με τα λουριά παρατηρούν περαστικοί, ξένοι τουρίστες, ενώ εκείνη καμαρωτή, με αέρα αμαζόνας κάνει τη βόλτα της στα τουριστικά μαγαζάκια της πλατείας. Κανένας δεν την ενημέρωσε ότι ακόμα και μ’ ένα σκυλάκι άνετα μπορεί να κάνει το κομμάτι της; Ας αποφύγει το Μοναστηράκι για μεσημεριανή βόλτα. Μπορεί να διαλέξει ένα πάρκο με παιδική χαρά και πράσινο.

Τελικά είμαστε ζώα ή θέλουμε να μετατρέψουμε τα παιδιά μας σε ζώα; Δε μου φταίνε τα ζωάκια, αλλά το μπερδεμένο μυαλό ενός γονέα που θέλει να είναι το αφεντικό στο παιδί του.

Τα σχόλια δικά σας,
Jane

Γνωστή γραμμή λεωφορείου κατεβαίνει την Κηφισίας, γύρω στις 16:30. Νευρική οδήγηση, απότομα φρεναρίσματα, λίγοι όρθιοι επιβάτες πιάνονται από τις χειρολαβές την τελευταία στιγμή. Στέκεται όρθιος ένας καλοβαλμένος Αιγύπτιος μιλάει δυνατά στο κινητό του, στη γλώσσα του, φανερά εκνευρισμένος. Οι γύρω συνεπιβάτες, κάτι ηλικιωμένοι, δυσανασχετούν.

Μια ηλικιωμένη τον παριστάνει (μιλώντας με κραυγές) και του λέει πιο σιγά. (Το σωστότερο είναι «Χαμηλόφωνα», με αίσθημα ευγένειας). Από τη φράση της πιάνεται ένας μεσήλικας και αρχίζει να φωνάζει, «Στη χώρα σου έτσι θα φώναζες;». Κάπου εδώ η Χρυσή Αυγή έχει κάνει το θαύμα της. Στο σκηνικό εμπλέκεται και ο οδηγός, ηλικίας 35-40 (το πολύ), ο οποίος φωνάζει δυνατά (όπως οι γιδοβοσκοί στα ζωντανά τους). «Εγώ μιλάαααααω. Κατέβα τώρα!!!». Δεν μπορείς να με κατεβάσεις φωνάζει ο Αιγύπτιος. «Τότε κατεβαίνω εγώ!» Σταματάει το λεωφορείο ανοίγει τις πόρτες και κατεβαίνει στο πεζοδρόμιο. Εκείνη τη στιγμή, η αρχική πέτρα του σκανδάλου προσπαθεί να ηρεμήσει τα πνεύματα. «Έλα μπες μέσα», λέει στον οδηγό.

Τελικά ο Αιγύπτιος κατεβαίνει μετά τις απειλές ενός τύπου-νταμάρι, μεγάλων διαστάσεων. Ο οδηγός κάθεται στη θέση του, και το ταξίδι τρόμου ξεκίνησε. Ομολογώ ότι κανένας από τους επιβάτες δεν σχολίασε το περιστατικό. Το λεωφορείο του τρόμου συνέχισε το δρομολόγιο του, με απότομες κινήσεις και ξαφνικά φρένα. Το κοινό ήταν ετερόκλιτο. Πακιστανοί, Ταϊλανδέζες, Έλληνες και Αφγανοί. Προς μεγάλη μου απογοήτευση, μετάνιωσα που δεν κατέβηκα από το όχημα του τραμπουκισμού, για συμπαράσταση. Ας όψεται το ραντεβού που είχα προγραμματίσει. Κούνησα το κεφάλι μου κοροϊδευτικά στους γύρω μου, οργίστηκα με τον οδηγό, που είχε εμπλακεί στο συμβάν, για να υπερασπιστεί τα στενά μυαλά των 65 και κάτι, κι όμως δε μίλησα.

Πώς ο φόβος και τα ακραία μηνύματα που καθημερινά ποτίζουν το μυαλό, μας βγάζουν θυμό, ρατσισμό, νεύρα και επιθετικότητα; Καλύτερα σιωπηλός ή πάντα το μαύρο πρόβατο; Καλύτερα ευγένεια, διακριτικότητα και τάκτ. Μια συμβουλή : Πάντα να μπαίνεις στα παπούτσια του άλλου, όσο στενά κι αν είναι, πριν τον κρίνεις ή τον κατηγορήσεις. Σε όλους τους τομείς!

Σκέψου πριν ψηφίσεις,
Jane

Συγκαταλέγεται στο εστιατόρια της πόλης, από εκείνα που ο σερβιτόρος σου σερβίρει νερό, είναι συνεχώς δίπλα σου (διακριτικά πάντα). Χώρος λιτός προς το ψυχρό θα έλεγα. Σέρβις γρήγορο, ειδικός χώρος για καπνιστές. Πάμε να δοκιμάσουμε τις γεύσεις;

Κάνουμε αρχή με ψωμάκια και 2 ντιπ, ντομάτας και ελιάς. Χοιρινό κοκκινιστό με μελιτζάνα, κεμπάπ γιαουρτλού υπεραρκετό για ένα άτομο, ραβιόλια γεμιστά με αρνίσιο κιμά και σάλτσα γιαουρτιού. Για επιδόρπιο εκπληκτικό ραβανί με καϊμάκι, μπορείς να αρκεστείς και στους καλούς λουκουμάδες – κέρασμα του καταστήματος. Μια κουζίνα που φημίζεται για τα μπαχαρικά της θα έπρεπε, κατά τη γνώμη μου, να ήταν και πιο μυρωδάτη. Οι τιμές θα σας φανούν τσιμπημένες, οχι οτι δεν είναι.

Πληροφορίες
Ι. Παλαιολόγου & Βαλαωρίτου 2
Χαλάνδρι
2106856466
Τιμές: € 20-25

Ανατολίτικα φιλιά με γεύση κάρδαμο,
Jane

Το Gazzo είναι ένας χώρος που παραπέμπει στα 80’s και στο ντανταϊσμό. Μαύρες βελούδινες κουρτίνες, σκοτεινοί πολυέλαιοι, video wall με πορτραίτα της αγαπημένης τραγουδίστριας, πίνακες ζωγραφικής, πολύχρωμοι φωτισμοί (όλες οι αποχρώσεις του λιλά) και μια παραπομπή προς τα μπουζούκια και οχι προς τις συνηθισμένες μουσικές σκηνές. Αφού μιλάμε για σκηνή, να διευκρινίσουμε οτι το live αξίζει να το δεις μόνο αν κλείσεις τραπέζι. Το bar είναι απαράδεκτο και η εξυπηρέτησή του επίσης. Βασικό μειονέκτημα δεν υπάρχει καθόλου καλή οπτική, ούτε καν στο μαέστρο της παράστασης, που δεν είναι άλλος από το Θέμη Καραμουρατίδη.

Παρόλα αυτά η Νατάσα πιο ανανεωμένη από ποτέ. Με φωνή όπως πάντα καμπάνα, φανατικό κοινό, που έχει ρίξει αρκετά το μέσο όρο ηλικίας. Σε σκηνοθεσία του Γιάννη Κακλέα, η φετινή παράσταση γεμίζει το Γκάζι με φίλους της έντεχνης μουσικής και μη. Το μαγαζί δεν έχει την απαραίτητη ακουστική, και το design για άλλη μια φορά το έχει παρακάνει.

Πληροφορίες

Πειραιώς 102-104
210-3422888

Τι δεν μου άρεσε :

1) Μετά το διάλειμμα έρχεται η αποχώρηση.
2) Το σουλατσάρισμα πάνω στο διάδρομο-προέκταση της σκηνής, σου έδινε την εντύπωση οτι η ερμηνεύτρια προσπαθούσε να μετρήσει το μαγαζί με δρασκελιές.
3) Όταν με ρώτησαν αν θα δούμε Θεοδωρίδου ή Μποφίλιου.

Τα λάθη είναι για να μαθαίνουμε,
Jane

Πίνακας by Γιάννης Κουτσούρης

Η Ασκληπιού, είναι η avant garde των Εξαρχείων. Τα στέκια της εναλλακτικά, φτηνά και απομακρυσμένα από την πολυκοσμία της πλατείας. Ένα από αυτά είναι το Υποβρύχιο.

Με θέμα τα ψάρια, ένα μικρό μαγαζάκι που ακούει rock, διαθέτει λίγα πιάτα για τους πεινασμένους και αγαπάει τα έντονα χρώματα. Κάθισε στο κόκκινο καναπεδάκι, χάζεψε το Λυκαβηττό, πιες μια μπύρα και κάπνισε άφοβα. Το μαγαζί είναι smoke friendly.

Υποβρύχιο
Ασκληπιού 53 & Αραχώβης

Φιλιά απ’ το βυθό,
Jane

Σε λίγες μέρες από σήμερα το σουλατσαδόρικο blogάκι μου κλείνει τέσσερα χρόνια. Μιξιάρικο, λίγο πριν το νηπιαγωγείο, με βαθιές ανησυχίες και ειρωνικό τρόπο γραφής.

Μετά από τέσσερα χρόνια, δεν έχω καταλήξει σε κανένα βαθυστόχαστο συμπέρασμα. Μόνο ασυναρτησίες έχω να πω. Μετράω επιτέλους τα πλευρά μου (χωρίς να ξαπλώνω ανάσκελα), που πήγε το λίπος ή το ψαχνό θα που πεις; Το άφησα μεταξύ 28 και 30, ηλικία ορόσημο που λένε και κάποιοι. Οι μηχανικές μου κινήσεις ξεπερνούν κάθε όριο. Μόνο η μουσική μου έχει μείνει και οι φίλοι (όταν δεν έχουν τρέξιμο για τη δουλειά). Πρόσφατα ανακάλυψα και τον καρδιολόγο, οχι σαν έννοια αλλά σαν οντότητα. Δεν έκοψα το κάπνισμα, μείωσα το φαγητό, αύξησα την άσκηση (καλύτερη διατύπωση : την ξεκίνησα), το σίδερο είναι πλέον μια από της αγαπημένες μου δουλειές. Δε νομίζω να έχεις όρεξη για περισσότερα άσχετα.

Το σίγουρο είναι οτι δεν άλλαξα μουσικά ακούσματα, κι ας με λένε απαισιόδοξη λόγω μουσικής (δε φταίει η μουσική, γελοίε). Δεν μπορώ να ακούω τη φράση «Έχουμε τα ίδια γούστα στη μουσική». Δηλαδή θες να μου πεις οτι γουστάρεις Κάλλας, μετά βάζεις στο repeat Pink, πας στα live του Μάλαμα ανελλιπώς, χορεύεις Swing, αγαπάς τις μουσικές του Θ. Παπακωνσταντίνου, κλαις που χάσαμε την Amy Winhouse, θεωρείς τον Παπάζογλου έναν από τους καλύτερους μουσικούς που έχουν περάσει από τη χώρα, θα ήθελες να γνώριζες το Χατζηδάκι, επαναλαμβάνεις τους στίχους της Μάρως Μαρκέλλου, θεωρείς καυστικό και ευφυή τον Ορέστη Ντάντο, δεν έχεις λόγια για τον Johnny Cash, και η φωνή του Λάκη Χαλκιά σε γοητεύει επίσης. Τελικά ακούμε τα ίδια;

Ας επιστρέψουμε πάλι στα τέσσερα χρονάκια αυτό-ταλαιπωρίας. Αφού πλησιάζει Πάσχα, να σου προτίνω κάτι επίκαιρο. Μύρισε τις ανθισμένες πασχαλιές, κάνε ένα περίπατο σε κάποιο Άλσος, και πάρε το πιτσιρίκι (που κρύβεις μέσα σου) παίξε μαζί του σε κούνιες, τσουλήθρες και τραμπάλες. Στη φάση που βρίσκεσαι μην πάρεις το ρίσκο για ομαδικά παιχνίδια. Άλλωστε το λέει το ζώδιο σου, χρειάζεσαι διαλλακτικότητα, την οποία δεν έχεις από τη φύση σου. Προσπάθησε να χρησιμοποιήσεις τον αρνητισμό σου θετικά. Μην κουράζεσαι χωρίς λόγο και αποτέλεσμα.

Καλές γιορτές σε εκείνους που τις θέλουν,
Jane

Βρίσκεται στη Μπενάκη, κατέχει τον καφέ γιατί το moto της εταιρίας είναι «παράγουμε και εμπορευόμαστε υψηλής ποιότητας προϊόντα καφέ specialty, να εισάγουμε στην αγορά καινούρια προϊόντα και να βελτιώνουμε συνεχώς τα υπάρχοντα». Πρόκειται για άριστη ποιότητα καφέ, μπαρίστας στην παραγωγή, μεγάλα ποτήρια στο σερβίρισμα.

Αν περνάς τα πρωινά από Μπενάκη, κάνε μια στάση, αξίζει. Στο διπλανό τραπέζι θα βρίσκονται συνταξιούχοι που απολαμβάνουν το καφεδάκι τους από νωρίς, χαζεύοντας την κίνηση της πόλης και το μπόλικο τσιμέντο της.

Πληροφορίες
Εμμ.Μπενάκη 7-9
Αθήνα
210-3800014
Δευτέρα-Παρασκευή 6.30πμ-21.00μμ
Σάββατο 7.30πμ-16.30μμ

Υψηλότατη ποιότητα πράσινων κόκκων καφέ,
Jane

Photo by travelstyle.gr

Σ’ έναν πεζόδρομο της Άρτας, στην Καραϊσκάκη, ένα μικρό ταβερνάκι, που σερβίρει ψητά, μπινελίκια και μεζέδες για τους καλοφαγάδες μας κράτησε ως τις 3.00 τα ξημερώματα κοντά του. Στέκι φιλάθλων, διότι η tv το έδειχνε το ματσάκι, πάλι καλά στο mute. Ρεμπέτικες μουσικές και κόκκινο κρασί στα ποτήρια. Αν βρεθείς προς τα μέρη της Ηπείρου, στάσου για ένα ποτηράκι.

Πληροφορίες
+Ουσίες
Καραϊσκάκη 20
Άρτα
26810-26566

Καλή όρεξη ακόμα και στους ανόρεχτους,
Jane

Πρόκειται για το παλιό cherry, που πρόσφατα άλλαξε αφεντικά και μετονομάστηκε σε Black Rose. Ένας από τους ιδιοκτήτες είναι ο Άρης Ζέρβας (το «τσέλο» σε Μποφίλιου, Monika, Δρογώση) που καλωσορίζει το Αθηναϊκό κοινό στη νυχτερινή ζωή της πρωτεύουσας, σε μια περιοχή που έχει χάσει τις παλιές της δόξες.

Μικρό μπαράκι (στενόμακρο), με πέτρα και ξύλο, μπύρα 3.00€ (μικρή), 4.50€ (μεγάλη) και μουσικές από τον Φοίβο Κουντουράκη. Παρέες 27 και άνω, βέβαια δεν έλειπαν και τα δυνατά χαρτιά των 40+, για να ανεβαίνει ο μέσος όρος ηλικίας.

Πληροφορίες
Αγίων Αναργύρων 14
Ψυρρή

Τι μου άρεσε:
1) Που γνώρισα τον Gotye από το κομμάτι «Hearts A Mess».
2) Όταν μου τάζουν και δεν ξετάζουν.
3) Σφηνάκι τεκίλας, μετά απο χρόνια. Ευχαριστούμε το παλικάρι στο bar.

Τι δεν μου άρεσε :
1) O εξαερισμός δεν είναι ιδέα, πρέπει να λειτουργεί.

Καλές Δουλειές,
Jane