Γλυκές Αναμνήσεις

Νοεμβρίου 14th, 2011

10/11/2011
Περνάω το φανάρι. Καθημερινά η ίδια διαδρομή. Βήμα γρήγορο. Τελικά πιο γρήγορα περπατάω, παρά τρέχω. Αέρας δυνατός, κρύος και με ορμή περίεργη. Πάλι καλά δεν βρέχει. Δεν το μπορώ το βρόμικο νερό της πόλης. Με θλίβει. Ποτέ δεν το αγάπησα. Ξεπλένει τους ανθρώπους ή τους λερώνει; Ποτέ δεν έμαθα.

Είχε πανσέληνο την περασμένη εβδομάδα. Πάλι συνειρμοί. Θυμήθηκα το πατίνι του Π., τις βελόνες πλεξίματος της Ν. για το φετινό κασκόλ του χειμώνα, τη ραπτομηχανή της Ό., τα αυτοκινητάκια του Π. πάνω στο καινούργιο χαλί, το άγχος του Β. σ’ ένα τιμόνι, μα πιο πολύ τη διαδρομή για τον παιδικό σταθμό με τον Κ. Ήμουν μόλις τεσσάρων ετών, εκείνος τριών. Από τα πιο χαμογελαστά παιδιά της τάξης. Το πιο διάσημο της γειτονιάς. Οχι λόγω μαγκιάς, λόγω χαράς. Όταν θυμάμαι τα μάτια και το χαμόγελό του, χαμογελώ κι εγώ δειλά.

Δυστυχώς δεν πρόλαβα να χτίσω μια φιλία χρόνων, αλλά κατάφερα να έχω μια από τις πιο γλυκές αναμνήσεις των παιδικών μου χρόνων. Ξέρω οτι ταξιδεύει παρέα με τα σύννεφα και τα μάτια του αστράφτουν μαζί με το χαμόγελό του. Όπως τότε που έτρωγε κουκου ρούκου κρυφά, ενώ σε μένα χάριζε τα αυτοκόλλητα.

Αυτοκόλλητα γλυκών αναμνήσεων,
Jane

Le Roi

Νοεμβρίου 13th, 2011

Ένα κλασσικό και διαχρονικό στέκι, όπως το Rock, βρίσκεται στο Χαλάνδρι. Διακοσμημένο με Juke Boxe, παλιά φλιπεράκια, καλή βαρελίσια μπύρα και νόστιμα συνοδευτικά για τα ποτά μας.

Έχει κλείσει τα 26 του χρόνια. Κάποτε μάζευε τους μικρούς και μεγάλους θαμώνες στο Γαλάτσι. Πλέον εδρεύει στο Χαλάνδρι και λειτουργεί ως χρονομηχανή. Θα το βρεις εύκολα από τον λονδρέζικο τηλεφωνικό θάλαμο, που υπάρχει στο πεζοδρόμιο. Ένα μικρό παλαιοπωλείο με πυξίδες, ζυγαριές, ταξίμετρα, ναυτικά τηλέφωνα διακοσμούν τους πέτρινους τοίχους του bar. Εδώ βρίσκονται 9.000 δίσκοι βινιλίου του «Le Roi». Από αυτούς επιλέγουν όλοι οι djs του μαγαζιού τις μουσικές τους.

Από νωρίς με την παρέα σου, μπροστά στο αναμμένο τζάκι, θα το λατρέψεις. Ανοιχτό από τις 9.00 μ.μ., με τιμή ποτού € 7 και το σπέσιαλ € 9. Για τους καλοκαιρινούς μήνες καλό είναι να γνωρίζεις οτι διαθέτει έναν από τους πιο όμορφους κήπους της πόλης.

Πληροφορίες
Παπανικολή18
Χαλάνδρι
2106892104

Τζάκι & κονιάκ,
Jane

Στην αυλή του Athenaeum

Νοεμβρίου 7th, 2011

Σε μια από τις πιο ζωντανές περιοχές της πρωτεύουσας. Μετρό για Μοναστηράκι, πέρασμα από την Ανδριανού. Εκεί που τουρίστες, οικονομικοί μετανάστες, παπατζήδες, οικογένειες που λατρεύουν το κέντρο της Αθήνας βρίσκονται εδώ. Ξέχνα όμως την καγκουριά της Ηρακλειδών. Εδώ βρίσκεται ο πιο φτηνός καφές «για έξω».

Εμείς κάνουμε στάση, στο νεοκλασικό που φιλοξενεί το Ωδείο Athenaeum. Εκείνο που το 2007 κρυβόταν πίσω από τη γιγαντοαφίσσα της Μαρίας Κάλλας. Περνώντας τη διπλανή καγκελόπορτα θα βρεθείς σε μια μικρή αυλίτσα, που ετοιμάζει τον πιο παραδοσιακό ελληνικό καφέ. Μια σερβιτόρα γύρω στα 6 της χρόνια, η Μελίτα, βοηθάει τον πατέρα της στο σερβίρισμα. Τιμές φυσιολογικότατες, γιατί είμαστε σε περίοδο κρίσης. ;)

Μαύρα σιδερένια τραπεζάκια, καρέκλες σκηνοθέτη, φυλλωσιά στο φράχτη της αυλής και στο βάθος να παρατηρείς το τρενάκι του Δήμου Αθηναίων που κορνάρει. Μέρος για ηλιόλουστα Σάββατα, μετά τη βόλτα στο γιουσουρούμ και τα παλαιοπωλεία. Ένας λόγος για να δεις που και πώς υπάρχει ζωή στην πόλη σου.

Πληροφορίες
Αδριανού 3
Αθήνα (Θησείο)
105 55

Στη μνήμη και τη δόξα της Μαρίας Κάλλας,
Jane

Balux The House Project

Νοεμβρίου 6th, 2011

Πάνω σε Αμερικάνικα πρότυπα είναι χτισμένο το concept του Balux. Ονομάζεται The House Project. Προσφέρει υπηρεσίες σαν στο σπίτι σου.

Με θέα τη θάλασσα, σε ένα άνετο σκηνικό που θυμίζει σουηδικό σπίτι, αφού είναι όλο διακοσμημένο με έπιπλα Ikea, το Balux προσεγγίζει την οικογενειακή ατμόσφαιρα των Νοτίων Προαστίων. Με τη βιβλιοθήκη του, το meeting room, αίθουσα με μπιλιάρδο, μια εξωτερική αυλή για τους φίλους του τσιγάρου, χώρο για παιχνίδι για τους μικρούς μας φίλους. Για cafe, cocktails, δημιουργική κουζίνα και sushi bar με ιαπωνικές προτάσεις. Κάθε Πέμπτη διοργανώνονται live jazz βραδιές.

Τις Κυριακές οι οικογένειες των Νοτίων Προαστίων, και οχι μόνο, μεταναστεύουν στο Balux, για ν’ απολαύσουν το πρωινό τους, σ’ ένα χώρο χαλάρωσης. Δυστυχώς τις ώρες εκείνες το service αργεί πολύ. Αλλά ας κρατήσουμε τον εκνευρισμό μας για άλλη ώρα. Νόστιμα γλυκά, ο καφές συνοδεύεται με μπισκότα που μοιάζουν με μελιτίνια.

Πληροφορίες
Λεωφόρος Ποσειδώνος 58
Γλυφάδα
2108983577

Τι μου άρεσε :
1) Η διακόσμηση του χώρου, διότι κυριαρχεί το ξύλο.
2) Οι μικροί φίλοι που παίζουν τρέχουν και απολαμβάνουν τις Κυριακές μαζί με τον μπαμπά και τη μαμά.
3) Η θέα του wc στον εσωτερικό κήπο του μαγαζιού.

Τι δεν μου άρεσε:
1) Εξαιρετική καθυστέρηση για παραγγελία.

Sweet Home,
Jane

La vie en Rock

Οκτωβρίου 23rd, 2011

Απόγευμα στην Κολοκοτρώνη. Αυτή η οδός θυμίζει υφάσματα, φθινοπωρινά πρωινά, φωτογραφίες της στιγμής, όμορφα καφέ. Ένα από αυτά είναι το La vie en Rock.

Ένα μικρό μαγαζί, με μικρή μπάρα, εξυπηρετική γκαρσόνα, πετυχημένη sangria, φωτογραφίες στους τοίχους με την Joplin, τον Mick Jagger και όλη την ένδοξη rock σκηνή. Θα το αγαπήσεις για τα ζεστά κόκκινα χρώματα του, τη μουσική του, τις Κυριακές με τα έντεχνα-ελληνικά, ενώ τις Τετάρτες προτιμάει μαύρες μουσικές. Όλη τη μέρα με cafe ή ποτό, στο κέντρο της πόλης.

Πληροφορίες
Κολοκοτρώνη 11
2103229452

Οκτώβρης … με γκρίζο,
Jane

Ιστορίες της Πανόρμου

Οκτωβρίου 23rd, 2011

Πάνορμος χαρακτηρίζεται γενικά όρμος, ή λιμένας που παρέχει ιδιαίτερη ασφάλεια επί παντός καιρού. Αλήθεια, ήσουν ποτέ το λιμάνι μου; Ίσως…

Μπροστά στην εκκλησία του Αγίου Δημητρίου, καθισμένοι στο παγκάκι, τσεκάρουμε ποιος από τους δυο μας βλέπει πιο μακριά, χωρίς τους μυωπικούς φακούς. Γελάμε δυνατά! Τ’ αδέσποτα της Πανόρμου στα πόδια μας. Θέλουν να χαρούν μαζί μας; Η πόλη έχει φορέσει τα κασκόλ της και ετοιμάζεται να φωτιστεί από τα λαμπιόνια του Δήμου Αθηναίων. Μου προσφέρεις το πιο ζεστό πλεκτό…την αγκαλιά σου. Συνεχίζεις να μου θυμίζεις την καταγωγή σου, λέγοντας  «Θέλω σε!» Σε κοιτάζω ερευνητικά. Είσαι ο έρωτας; Αν ναι, τότε δε θα κρατήσεις για πάντα.

Ίδια εποχή. Ντυμένοι με παλτό και τους γραφικούς μπερέδες μας στο κεφάλι. Σιωπηλοί σε ένα υγρό bar. Blues λεγόταν, το θυμάσαι; Θα με φιλήσεις, για τελευταία φορά. «Θέλεις να μάθεις τη γνώμη μου για σένα;» Χωρίς ν’ απαντήσω ξεκινάς το μονόλογο. «Γενναιόδωρη, ειλικρινής, αστεία, ειρωνική, κοινωνική». Αποτελούμαι  μόνο από κοσμητικά επίθετα (;). Δειλά μου λες, «είσαι τα μάτια μου & ας μη βλέπω καλά». Θέλεις να τονώσεις τον εγωισμό σου. Ζητάς να σου αποκαλύψω τα «καλά» σου σημεία. «Εγώ για σένα;» Δίχως σκέψη…«Αχάριστος». Ο έρωτας πάντα είναι αχάριστος, φευγαλέος, επιπόλαιος και βραχυπρόθεσμος. Δεν είναι όρμος ή λιμάνι, υπόσχεση ασφάλειας ή σιγουριάς. Ποταμός είναι που στο πέρασμα του αφήνει μοναξιά. Σε χτυπάει στο αδύνατο σημείο. Μετά σε θέλει γερό, ικανό, με ψυχή, να τον ξεπεράσεις.

Περπατώ στη Πανόρμου, κοντοστέκομαι έξω από το Blues. Ρίχνω ένα χαμόγελο και συνεχίζω με βήμα γρήγορο. Σαν τον έρωτα κι εγώ…

Jane

εΦαιδρία στην Πλάκα

Οκτωβρίου 18th, 2011

Φέτος η Τάνια βρίσκεται κοντά στο Σύνταγμα, στο παλμό των γεγονότων. Στο Ζυγό, όπου πρωτοεμφανίστηκε το 1980 με Χαρούλα Αλεξίου & Γιάννη Πάριο. Στη συνέχεια το 1999, παρέα με τη Δήμητρα Γαλάνη, αργότερα με τα Μπουμπούκια το 2009. Αυτή τη χρονιά, μαζί της ο Κώστας Θωμαϊδης, η Ελένη Κοκκίδου και πολλοί εξαιρετικοί μουσικοί.

Ποιοι στηρίζουν την Τάνια, στην εφαιδρία της; Ο Αντώνης Ανδρέου στο τρομπόνι με, εξαιρετικό γυναικείο κοινό, Αλέξανδρος Δράκος – Κτιστάκης στα τύμπανα με νεύρο και πάθος, ο Σωτήρης Λεμονίδης στα πλήκτρα, στο μπουζούκι, στο μπάσο, το παιδί με τις γνώσεις και το χαμηλό ύφος ή καλύτερα το υψηλό ήθος. Ο Δημήτρης Μπαρμπαγάλας στην κιθάρα, από τους σταθερούς και παλαιότερους συνεργάτες της Τάνιας. Παναγιώτης Τσεβάς με τ’ ακορντεόν του και τις μαγικές ερμηνείες στην «Αγάπη» του Χρήστου Θηβαίου. Στα Κείμενα και τη σκηνοθετική επιμέλεια, ο Νίκος Σούλης. Εξαιρετική δουλειά, δίχως να αφήνει τα καθημερινά μας προβλήματα εκτός. Θεματολογία επίκαιρη, με χιουμοριστική ματιά.

Το πρόγραμμα κινείται σε κομμάτια της παλιάς Αθήνας, μια ρομαντική ματιά, συνεχίζει με διάθεση πάλκου, ρεμπέτικες επιτυχίες. Φυσικά δε λείπουν οι μουσικές του Κραουνάκη στους στίχους της Λίνας Νικολακοπούλου. Μια σημείωση : Για όσους ρωτάνε πόσες φορές μπορείς να κλάψεις στο μαμά γερνάω, θα απαντήσω «Εσείς την έχετε».

Η θεατράλε Τάνια, με εξαιρετική παιδικότητα, με αξιόλογους μουσικούς στο πλάι της, τη βοήθεια του Νίκου Σούλη σε κείμενα και video. Μη με ρωτάς γιατί πονώ τα μάτια σου όταν κοιτάζω, ερμηνεύει και σε μαγεύει. Αξίζει να τη δεις και να την ξαναδείς.

Πληροφορίες
Κυδαθηναίων 22
Πλάκα
2103241610

Τι μου άρεσε:
1)Ο ταλαντούχος Σωτηράκης, Πλήκτρα, μπάσο, μπουζούκι, σε όλα μέσα.
2)Το χιούμορ της Τάνιας και φυσικά η αύρα της.
3)Το μαγαζί που εκμεταλλεύτηκε τα άδεια τραπέζια. όσοι ήταν για μπάρ, βολεύτηκαν σε τραπεζάκι χωρίς επιβάρυνση.
4)Τιμή εισόδου για όρθιους 10e, για καθίμενους 20e. Δεν περιλαμβάνει ποτό. (Ποτό 7e, Κρασί 5e).

Αν μ’ αγαπάς,
Jane

ΒΥΡΙΝΗΣ

Οκτωβρίου 11th, 2011

Photo by zoomout

Η περιοχή πίσω από το Καλλιμάρμαρο, μεταξύ Μετς και Παγκρατίου, θυμίζει επαρχιακή πόλη, με γειτονιές, παλιά σπίτια, πολύ ανηφόρα, αδέσποτες γάτες σε ένα εγκαταλειμμένο σπίτι, παλιά ταβερνάκια. Στάση στον Βυρίνη.

Ο Βυρίνης θεωρείται μια από τις σημαντικότερες ταβέρνες της Αθήνας. Έχει μεταλλαχτεί σε μεταμοντέρνο μεζεδοπωλείο, με λευκά τραπέζια, λαδόκολλες αντί τραπεζομάντιλα, εσωτερική αυλή. Έχει δεχθεί εύσημα από πολλούς διάσημους. Στο διπλανό τραπέζι κάθεται ο Μάκης Τσέλιος. Δεν το λες και κίνητρο για να προτιμήσεις μια ταβέρνα.

Το μενού περιλαμβάνει μαγειρευτά και λίγα ψητά. Οι τιμές στα ορεκτικά είναι τσιμπημένες ως υπερβολικές. (4,20€ τυροκαυτερή). Να μη προτιμήσετε κοτόπουλο κρασάτο με μανιτάρια. Τα μανιτάρια είναι κονσέρβα, το κρασί ανύπαρκτο και το κοτόπουλο θυμίζει βραστή κοτόσουπα νοσοκομείου. Τιμή 8-9€. Αξίζει το ψαρονέφρι στα 11€, συνοδεύεται με τηγανιτές πατάτες, όπως όλα τα μαγειρευτά κρεατικά του Βυρίνη. Επιλέξαμε σαλάτα Βυρίνης. Το σφάλμα ήταν η μικρή ποσότητα και η μετρημένη κάπαρη. Το service κάποιες φορές αργό. Όλοι οι σερβιτόροι είναι φυσιογνωμικά copy paste, για λόγο που δε θα θελα να υποψιαστώ.

Πληροφορίες
Αρχιμήδους 11
Παγκράτι
2107012153

Τι μου άρεσε :
1) Ο περίπατος για το Άλμα Ζωής. Κάθε χρόνο τρέχουμε για τη Ζωή.
Ενώ κάθε μέρα για τα χρέη.
2) Η αυλή του Βυρίνη, όσο κρατάει ο ήλιος του φθινοπώρου.

Τι δεν μου άρεσε:
1) Οι τιμές του μενού, αρκετά προς τα πάνω.

Κυριακές στην πρωτεύουσα,
Jane

Ζάχαρη & Αλάτι

Οκτωβρίου 5th, 2011


Photo by katrinpi

Απο τα πιο όμορφα νεοκλασικά της Βαλτετσίου, το οποίο έχει μετατραπεί σε bistrot με άποψη και γούστο, είναι το Ζάχαρη & Αλάτι.

Τρεις φίλοι ένωσαν τις δυνάμεις τους, για να προσφέρουν χαλάρωση, να συνδυάσουν αντίθετες γεύσεις, όπως αλμυρά και γλυκά, να επαναφέρουν ένα καλλιτεχνικό στέκι στην καρδιά της Αθήνας. Κάθε Τετάρτη φιλοξενεί πολιτιστικά δρώμενα, ένα από αυτά είναι το»Ρεμπέτικο και ρεμπέτες, η επιστροφή» σήμερα 5 του μήνα με τους Νίκο Τατασόπουλο, Μαρία Κώτη και Δημήτρη Μηταράκη.

Η σιδερένια σκάλα που σε αναβέζει στο bar που λειτουργεί από τις 19:00, η εσωτερική αυλή στο ισόγειο με τα λίγα τραπέζια, τα κλασσικά έπιπλα, οι ταπετσαρίες και το πιάνο στο εσωτερικό του μαγαζιού διαμορφώνουν μια ζεστή ατμόσφαιρα. Την ατμόσφαιρα που θυμίζει κάτι από την αίγλη της παλιάς Αθήνας, που σίγουρα λείπει από τις μέρες μας. Οι τιμές μέτριες. Ποτό από €6,50, καφές από €2,50, φαγητό €18-22.

Πληροφορίες
Βαλτετσίου 47
Εξάρχεια
210 3801253

Τι μου άρεσε:
1) Ωραίο κτίριο, με αρχοντιά και στυλ.
2) Η διακόσμηση στα καλύτερα της.
3) Όμορφες μουσικές όπως Edith Piaf, Ayo.

Τι δεν μου άρεσε:
1) Αργό service, μάλλον πέσαμε στη μέρα.
2) Δήθεν wc για άτομα με αναπηρία, η οποία ούτε αρτιμελές άτομο δεν εξυπηρετεί.

Με αλμυρογλυκές γεύσεις,
Jane

Έσπασα

Σεπτεμβρίου 25th, 2011

Λίγα λόγια, για κάποιον που ξέρει να πει «Έσπασα». (ψυχολογικά-συναισθηματικά-κυριολεκτικά)

Είναι από εκείνα τα παιδιά, που σπούδασε. Έκανε μεταπτυχιακό. Παθιάζεται με την εκπαίδευση, γιατί ως επί το πλείστον έχει υπομονή. Ονειρεύτηκε, επειδή έχει όρεξη και κουράγιο, ν’ αλλάξει αυτό που λέμε σύστημα. Έφαγε τα μούτρα του, πολλές φορές. Δεν το έβαλε κάτω.

Θα τον δεις σε κάτι μπαρ να καπνίζει το τσιγάρο του αργά, φυσάει τον καπνό τους δίχως αύριο, με ένα αυτοσχέδιο cocktail στο χέρι, ένα κουρασμένο βλέμμα, να παρατηρεί τους γύρω. Πιστεύει κάποιες φορές πως είναι «Ψέμα όλα», αλλά μέσα του κρύβει καλά μια μικρή ελπίδα. Αυταπάτες οτι παρτάρει συνεχώς. Σε μόνιμη νιρβάνα απαισιοδοξίας τις περισσότερες φορές. Δίνει πόνο, παίρνει πόνο. Αν όμως συναντήσει κάτι πιο «μαύρο» από εκείνον, γίνεται ο άνθρωπος ατάκα. Εκείνος που θα σε κάνει να γελάσεις, μέχρι δακρύων.

Στα πρωτοβρόχια, βολτάρει με τον φωτογραφικό φακό της dslr. Αποτυπώνει το γκρίζο αυτής της πόλης. Η βροχή ξεκινάει μια νέα σεζόν για εκείνον. Η επιστροφή στη Σπιναλόγγα. Απομόνωσή για λίγους μήνες και πάλι έρχεται στο φως. Με την κίνηση στους δρόμους, που κάποιες στιγμές του λείπει, κι ας την έχει φάει στη μάπα για 28 χρόνια περίπου.

Ψέμα όλα,
Jane