Το «σύνδρομο» της Alternative Σκηνής

Μαΐου 18th, 2010

Από την Αγγλία στην Αγία Παρασκευή. Μετά στο Jumping Fish και τα live ξεκινούν στις μουσικές σκηνές της πρωτεύουσας. O Φίλιππος, η Κατερίνα, ο Πέτρος, ο Διονύσης και ο Παύλος δίνουν το στίγμα τους στην ελληνική alternative μουσική σκηνή και παίρνουν ενέργεια από το live κοινό τους. Οι Travel Mind Syndrome μιλούν στις «βόλτες». Τους ευχαριστούμε και ευχόμαστε καλή πορεία, με επιτυχίες και αρκετό «ξεσάλωμα» on stage. Δικοί σας …

Βόλτες: Για ποιά μεγάλα ή μικρά συγκροτήματα θα θέλατε να είστε support;

Travel Mind Syndrome: Μμμ, μπάντες που θα θέλαμε να παίξουμε support (;) Πόσες λέξεις πρέπει να έχει η απάντηση; Ο καθένας θα ήθελε κάτι διαφορετικό όπως π.χ. Doves, Kasabian, Red Hot Chilly Peppers ή Muse. Αλλά σε όλους θα άρεσε να παίζαμε με μπάντες όπως οι Faith No More ή οι Iron Maiden (γέλια). Επίσης, από την ελληνική σκηνή υπάρχουν μπάντες με τις οποίες θα θέλαμε να παιξουμε, οπως οι Modrec.

Βόλτες: Ποίοι είναι οι πιο δήθεν της ελληνικής αγγλόφωνικής σκηνής;

Travel Mind Syndrome: Δεν θα εστιάσουμε στο ποιές μπάντες είναι δήθεν γιατί η μεγαλύτερη δήθεν μπάντα είμαστε εμείς (γέλια). Θα πούμε ποιές μπάντες βρίσκουμε πολύ ενδιαφέρουσες. Όπως είπαμε πρίν, Modrec, Brainwash, Squad, Rosebleed, Zebra, Tracks, Bazooka, Tango with Lions, είναι μερικές από αυτές που μας έρχονται στο μυαλό τώρα. Αλλά ολοένα και ανακαλύπτουμε καινούρια πράγματα και είναι ώρα να ασχοληθεί κι ο κόσμος περισσότερο μαζί τους!

Βόλτες: Τι σκέφτεστε όταν βρίσκεστε on stage;

Travel Mind Syndrome: Βασικά όταν είμαστε on stage, δεν μπορούμε να πούμε με ακρίβεια τι σκεφτόμαστε, σιγούρα το να αποδώσουμε όσο το δυνατόν καλύτερα τα κομμάτια. Αλλά το γεγονός οτι είναι ο »φυσικός» μας χώρος, μας δίνει την ελευθερία να ξεσαλώσουμε.

Βόλτες: Γιατί Jumping Fish και οχι Reality Show;

Travel Mind Syndrome: Η αλήθεια είναι οτι δεν είχαμε σκεφτεί να πάμε σε ένα reality show, γι’αυτό. αλλά δεν μας αρέσει να μας κόβουν για διαφημισεις, οπότε δεν το βλέπουμε πιθανό. Σοβαρά όμως,το Jumping Fish είναι μια πολύ καλή κίνηση που συμβαίνει αυτή τη στιγμή. Αυτό μας έχει βοηθήσει πολύ.

Βόλτες: Τι θα διαλέγατε ανάμεσα σε ηχογραφήσεις-studio και live;

Travel Mind Syndrome: Η κάθε διαδικασία έχει την δική της ομορφία. Ενώ είμαστε πιο live μπάντα, όταν βρισκόμαστε στο studio μας αρέσει πολύ να ψάχνουμε τον ήχο και να πειραματιζόμαστε. Οπότε, δεν διαλέγουμε τίποτα. Θα ηχογραφούμε live (γέλια)!!!

Βόλτες: Τα άμεσα σχέδια σας; Που θα εμφανιστείτε, πότε και με ποιά groups;

Travel Mind Syndrome: Τα άμεσα σχέδια μας είναι να βρούμε ένα δισκογραφικό συμβόλαιο. Εμφανίσεις δεν έχουμε κανονισμένες, αυτή την στιγμή. Σύντομα όμως θα έχουμε νέα τα οποία θα βρίσκετε, στη σελίδα του myspace μας ή στο προφίλ μας στο Jumping Fish

Εμφανήσεις των Travel Mind Syndrome:

Στις 27 Μαϊου στη Μύγα (Αισώπου & Μίκωνος 13, Ψυρρή) με τους Frequency On. Ενώ στις 29 Μαϊου στη Θεσσαλονίκη στο Eightball Club (Πίνδου 1, Θεσσαλονίκη), μαζί με τους Background Noise Suppression και τους Old Hag Syndrome. Be There!!!

Posted in Συνεντεύξεις | 3 Comments »

Wagamama

Μαΐου 17th, 2010

Οί βόλτες επισπεύτηκαν τον 2ο όροφο του Golden Hall , διότι μια φίλη που μάλλον βλέπει πολύ sex & the city (υπερβολική, όπως πάντα) θέλησε να με πείσει ότι η Ασία ξέρει από γεύσεις, οι σχιστομάτες δεν εξειδικεύονται μόνο στη τεχνολογία και τα gadgets, έτσι βρεθήκαμε στο wagamama.

Χαλαρό εστιατόριο με μακρόστενους πάγκους, κόκκινα καθίσματα, λιτές γραμμές και μια ποικιλία από σαλάτες, dumplings και teriyaki. Επιλέξτε ένα φρέσκο χυμό για αρχή. Συνέχεια με seafood ramen, ένα βαθύ μπολ με θαλασσινά και noodles σε ζωμό λαχανικών, ίσως είναι πιο εύπεπτο από την καυτερή σάλτσα με κολοκυθάκια και noodles που δοκίμασα και απογοητεύτηκα. Επίσης καλή επιλογή κοτόπουλο teriyaki. Αν δυσκολεύεστε με τα γιαπωνέζικα sticks, όπως εγώ, μην αγχώνεστε διαθέτει πιρουνάκι το κατάστημα. Μα πώς υποστηρίζεις ότι έχεις πολιτισμό, όταν ακόμα δεν έχεις ανακαλύψει το πιρούνι, καλέ μου φίλε Ιάπωνα. Οι τιμές είναι προσιτές, 25euro το άτομο, το φαγητό έχει ποιότητα, αλλά δεν είναι καθόλου του γούστου μου. Προτιμώ τη Μεσόγειο στο πιάτο μου και λευκό κρασί Σαντορίνης, στις φλέβες μου.

Πληροφορίες
Golden Hall (2ος όροφος)
Μαρούσι

Τι μου άρεσε:

1) Wi-fi Access στο Golden Hall με διαθέσιμα mac.

Tι δεν μου άρεσε:

1) Το στομάχι μου έγινε χάλια. Άργησα να δεχτώ την πέψη.
2) Μάλλον δεν έχω δεχτεί ούτε τον πολιτισμό, ούτε τις φυσιογνωμίες της Ιαπωνίας.
3) Sticks: Μια συνήθεια δίχως λογική.

Μεσογειακή κουζίνα…all the fucking money,
Jane

Posted in Ώρα Φαγητού | 6 Comments »

Το Καφενείο της Ήβης

Μαΐου 10th, 2010

Κάτι βράδια σαν αυτά της Κυριακής, επιλέγεις να μην σκέφτεσαι. Καλείς φίλους στο Κέντρο, πίνεις ούζο Απαλαρίνα (εκ Χίου) και συζητάς για θέματα που έγιναν στο παρελθόν και μας επηρέασαν είτε θετικά είτε αρνητικά. Συνάντηση, σε ένα από τα λίγα καφενεία της πόλης, στην περιοχή του Ψυρρή. Στο Καφενείο της Ήβης.

Προϋποθέσεις για να πας: να είσαι κοντά στην περιοχή, να σου αρέσουν μαγαζιά τύπου καφενεία, να έχεις γερό συκώτι για ουζοκατάνηξη, χρόνο για άραγμα και συζητήσεις που παράγουν σκέψεις αλλά όχι λύσεις.

Επιλέξαμε θράψαλα, ταμπουλέ, πατάτα ψητή με γιαούρτι, παντζάρια και ρολό χοιρινό. Οι μερίδες δεν φημίζονται για τη γενναιοδωρία τους. Το καφενείο της Ήβης έχει μεγάλη ποικιλία από ούζα Μυτιλήνης και Χίου (και όχι μόνο), ακούει ρεμπέτικα και δεν διαθέτει καλό χύμα τσίπουρο. Διαθέτει όμως «ατμόσφαιρα Λαμίας» για τα δικά μου φοιτητικά βιώματα. Με λίγα λόγια είναι σημείο νοσταλγίας.

Πληροφορίες
Ν. Αποστόλη 19 & Ήβης
Ψυρρή
210 3232554

Τι μου άρεσε:
1) Να μαστέ πάλι όλοι μαζί. Μου λείψατε!
2) Κοίτα που ο Μάζα αργεί να μιλήσει και μας αποστομώνει κιόλας.
3) Ψηλέ, αν ήξερα τι δεν ήθελα, θα ήταν πιο απλά τα πράγματα.
4) Η κληματαριά του μαγαζιού και τα τραπεζάκια έξω.

Τι δεν μου άρεσε:
1) Έτσι δραπετεύω από τις σκέψεις.

Ήπιαμε και σήμερα,
Jane

Posted in Ώρα Φαγητού | 3 Comments »

Γιασεμί στην Πλάκα

Μαΐου 10th, 2010


Photo by mpougarini.blogspot.com

O Μάης είναι ο μήνας που βγάζουμε τα καλοκαιρινά, κάνουμε εκκαθάριση, ρούχων, πραγμάτων, συναισθημάτων και πάει λέγοντας. Η ατμόσφαιρα μυρίζει δειλά καλοκαιράκι και οι βόλτες περπατούν με βήματα συγκεκριμένα ως τη Λυσίου. Στρίβουν στη Μνησικλέους, εκεί συναντούν φίλους με βλέμματα θαυμασμού, μυρωδιά γιασεμιού.

Εδώ στη γειτονιά των Θεών, κάτω από τον ιερό βράχο της Ακρόπολης, ένα μικρό καφέ, το γιασεμί, θυμίζει νησί, αναδύει εικόνες ρομαντικής Αθήνας, λατέρνα, μποκαμβίλιες, γεράνια και τσούρμο από τουρίστες, που φτιάχνουν την καλοκαιρινή ατμόσφαιρα. Η διακόσμηση είναι από τα δυνατά χαρτιά του μαγαζιού και τη χρωστάμε στην αγάπη των ιδιοκτητών του. Η Μαρίζα και ο Λάμπρος κατάφεραν να βρούν χώρο, για να υλοποιήσουν τ’ όνειρο τους, με χαμόγελο και μεράκι. Εύγε!

Τι μου άρεσε:
1) Διπλός ελληνικός συνοδευόμενος από γλυκό νεράντζι.
2) Ο κόσμος έβαλε τα καλοκαιρινά του και βολτάρει στα στενά της Πλάκας.
3) Επιτέλους ο ήλιος λάμπει γύρω μας, γιατί μέσα μας…

Τι δε μου άρεσε:
1) Μέχρι και ο περιπτεράς κατάλαβε ότι για κάποιο λόγο, έχω αλλάξει!

Ανησυχίες με άρωμα γιασεμιού,
Jane

Posted in Μια γουλιά καφέ | 4 Comments »

Blink

Μαΐου 8th, 2010

Όταν η κουλτούρα δε σε θέλει καθόλου…καταλήγεις σε μια ημιτελή ταινία του Georges Clouzot. Η κόλαση του Henri (L’Enfer de Henri) που παίχτηκε στο Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου.

Η ταινία του Clouzot δεν ολοκληρώθηκε ποτέ. Θεωρείτε πρωτοποριακή για τα εφέ που διέθετε, την τότε εποχή. Με πρωταγωνιστές τη Romy Schneider και τον Serge Reggiani, ο Clouzot προσπαθεί σκηνοθετικά να δημιουργήσει το διαφορετικό. Όπως καλά γνωρίζει, οι λεπτομέρειες κάνουν τη διαφορά, αλλά η διαφορά, του ξεφεύγει από το χρονοδιάγραμμα, προχωράει σε αναπάντεχα προβλήματα. Όπως, προβλήματα υγείας του Reggiani, αντιδράσεις- συγκρούσεις με τον παραγωγό και ταλαιπωρία του συνεργείου, με αποτέλεσμα οι εντάσεις να αυξάνονται. Η ξεροκεφαλιά του σκηνοθέτη εκνευρίζει κομπάρσους, φωτιστές, μουσικούς, ακόμα και την κουτσή Μαρία.

Η ιστορία στηρίζεται στην τρέλα και τη ζήλια ανάμεσα σε ένα ζευγάρι. Οι σκηνές έχουν γυριστεί σε υποκειμενική κάμερα, υπό την ελεύθερη σκηνοθετική ιδιοφυία του Henri-Georges Clouzot. Τελικά δεν φτάνει μόνο να προσπαθείς, αλλά να έχεις και αποτέλεσμα. Σαφώς απογοητευτήκαμε με την ταινία-ντοκιμαντερ, βγήκαμε μέχρι την Καρύτση, επιλέξαμε το Blink (Πλατεία Καρύτση 10, 210-3245705), ήπιαμε, δεν πολυμιλήσαμε, άλλωστε δεν υπήρχε λόγος. Εκεί συναντήσαμε τη Βίκυ Σταυροπούλου από το Taxi Girl, με την παρέα της. Χείμαρρος, εξωστρεφής, κεφάτη.

Σε ένα μικρό μπαράκι έκλεισε η βραδιά, με λευκό κρασί, ροκ μουσικές, περπάτημα μέχρι Σύνταγμα, συγκοινωνία για σπίτι. Ακούγοντας αυτό ώσπου να με αγκαλιάσει ο Μορφέας ή να κουραστεί το αυτί μου από το στίχο «Ήμουνα εντάξει μέχρι χθες, Με τις πληγές μου ανοιχτές, Χαρά να τρέχουνε»

Συγνώμη για την παύση αλλά χάλασε το play,
Jane

Posted in Κουλτούρα, να φύγουμε | No Comments »

Τα σερμπέτια στου Ψυρρή

Μαΐου 1st, 2010

Όταν έρχονται οι φίλοι μου, τα «αν» φεύγουν από το παράθυρο, το χαμόγελο δεν είναι εξαναγκασμός, οι φωνές μας δε διστάζουν, τα προβλήματα μας είναι κοινά και οι ειρωνίες μας, πειράγματα γλυκά σαν τα σερμπέτια (από τη λέξη cerbet που σημαίνει σιρόπι, είδος αρωματικού ποτού και μεταφορικά τα ερωτικά γλυκόλογα & φιλιά).

Στου Ψυρρή υπάρχει ένα μικρό μαγαζάκι που βουτάει στην αμαρτία, με σπιτικά γλυκά. Ροδακινόπιτα, εκμέκ πολίτικο, φωλιές σοκολάτας, σαρίκι πασπαλισμένο με ζάχαρη άχνη, καζάν ντιπί και φυσικά ρακόμελο σε καραφάκι ή μπρίκι. Στις καρέκλες καφενείου, ζητάς θερμίδες με γλύκα, για να ξεχνάς την πίκρα. Με μουσικές ελληνικές. Κάτι Πασχαλίδηδες, κάτι Περίδηδες και έναν αναστεναγμό από το “θα ‘μαι πάντα εδώ να φυλάω αυτά που πέταξες”, από τον Νίκο Πορτοκάλογλου.

Εδώ η αυλή και τα πεζοδρομημένα στενά μυρίζουν κανέλλα, ζάχαρη και το γλυκό της αγάπης είναι η κρυφή συνταγή του μαγαζιού. Από το πρωί για καφέ, ως αργά το βράδυ για γλυκές συζητήσεις και νοσταλγίες.

Πληροφορίες:
Αισχύλου 3
210-3245862
Πλατεία Ψυρρή

Τι μου άρεσε:
1) Ένας φίλος μου είπε οτι έχει κρατίσει εδώ και πέντε χρόνια μια χάντρα από το βραχιόλι του ποδιού μου.Τον κοίταξα περίεργα, με απορία και του είπα κάπως απογοητευμένη “Περσινά ξινά σταφύλια”. Ήμουν κάπως άδικη μαζί του. Κάνω ακριβώς το ίδιο πράγμα σε οτι πραγματικά αγαπώ.
2) Μεταξύ εφαρμοσμένων μαθηματικών, πλακέτας και πυκνωτή, έμαθα πώς οι «δάσκαλοι» μας θυμούνται όχι τόσο για τις επιδόσεις μας, αλλά λόγω αμήχανων στιγμών.

Τι δεν μου άρεσε:
1) Δεν έφαγα ούτε ένα γλυκό (όχι δεν γκρεμίστηκε κανένας φούρνος). Μόνο αλκοόλ δέχεται ο οργανισμός μου αυτές τις μέρες.

Όλα βουτηγμένα σ’ ένα «αν»,
Jane

Posted in Μια γουλιά καφέ | 1 Comment »

SIX D.O.G.S.

Απριλίου 26th, 2010

Οι βόλτες συχνάζουν σε μέρη που ακούγονται εναλλακτικές μουσικές, νέοι ήχοι και groups με εξαιρετικές φωνές.Οι Travel Mind Syndrome εμφανίστηκαν στο SIX D.O.G.S., μαζί τους οι No Profile και μαύρη μπύρα σε ποτήρι, για μας (στην υγειά μας).

Χτυπηθήκαμε στους rock ρυθμούς, λιώσαμε μέχρι τέλους για να ακούσουμε το Sex Drugs & Alcohol, γελάσαμε με τις φωνές του Κωνσταντίνου Δαγριτζίκου, προλάβαμε τα backstage ενός sound check και μαζευτήκαμε άτομα από διαφορετικές παρέες με μια κοινή diodos που έχει όρεξη για γέλιο και μουσική.

Αγαπάμε τους Travel Mind Syndrome για τους εξής λόγους:
1) Διαθέτουν τρελό show man (Φίλιππος), που έχει φωνή, στυλ, κίνηση και κυριαρχεί στη σκηνή.
2) Ο κιθαρίστας (Διονύσης) έχει απίστευτα ασθενή μνήμη αλλά έχει τα κότσια να το παραδέχεται.
3) Ο πληκτράς του σχήματος (Παύλος) μπορεί να σπάει τα γυαλιά του επί σκηνής, ενώ χωρίς ντροπή ζητάει από το κοινό έναν δανεικό σκελετό.
4) Η Κατερίνα (μπασίστρια) από τις πιο chic παρουσίες του group που αντέχει με υπομονή την τρέλα των Travel Mind Syndrome.
5) O ντράμερ (Πέτρος) ρυθμικός, με απήχηση στο γυναικείο κοινό.

Όλοι μαζί απαρτίζουν ένα group που μπορεί σε άλλους να θυμίζει Killers, James, U2 και Red Hot Chili Peppers αλλά ροκάρουν όμορφα, χωρίς βαβούρα και ηχούν με επιτυχία στα αυτιά μας. Well Done!

Τι μου άρεσε:

1) -Δεν με θυμάσαι; -Μμμμ, οχι! -Από το web radio… -Aααα, σωστά. Τι κάνεις; Θα προσπαθήσω να το σώσω. -Πώς; -Βασικά είσαι πολύ όμορφη και… -Δεν ανεβαίνεις να πεις καλύτερα κανένα τραγούδι; (Κάπου εδώ οι βόλτες κοκκινίζουν)
2) Το φωτογραφικό υλικό απο τον jsclavo.
3) Live με είσοδο 5euro (χωρις ποτό). Λογικό μου ακούγεται.

Υ.Γ. Η φίλη Εύη (Άκου Αυτό) ετοιμάζει πάρτυ στις 7 του Μάη. Που αλλού … στο SIX D.O.G.S. Be there!

Ρέει στις φλέβες μου αλκόολ,
Jane

Posted in Σκηνές | 1 Comment »

Ghost

Απριλίου 22nd, 2010

Βόλτες στου Ψυρρή. Σε μια περιοχή που κρατάει κάποια στέκια με χαρακτήρα στη νυχτερινή Αθήνα. Μερικά όμως, μυρίζουν παρακμή. Στάση στο Ghost House.

Το Ghost διαθέτει πορτιέρη με λασποτήρα μαλλί, ξανθιά ανταύγεια, βαθύ V και ύφος μπλαζέ. Επόμενο μείον, η διακόσμηση. Πλακάκι «μπάνιου» στο πάτωμα, με μπορντούρα. Δηλαδή φάση «κάτσε καλά». Πέτρινη επένδυση στους τοίχους, κόκκινα κουρτινάκια στα παράθυρα, ένα μικρό μπαλκόνι που φιλοξενεί τις «εμπνεύσεις» του dj και μια barwoman που ξέρει απ’ έξω και ανακατωτά τις επιτυχίες του Κιάμου. Δεν τελειώσαμε…διαθέτει πολυέλαιο το μαγαζί. Από εκείνους που είχε η προγιαγιά μου στο σαλόνι. Με λίγα λόγια, σιγά τον πολυέλαιο!

Παρόλα αυτά, γελάσαμε, χορέψαμε Shakira και ήπιαμε χτυπώντας τα ποτήρια μας, με ευχές για ένα «Καλό Καλοκαίρι». (Μεταξύ μας θα είναι επεισοδιακό. Καλό ή κακό, δεν ξέρω)

Πληροφορίες
Λεπενιώτου 36, Ψυρρή
Τηλέφωνο: 210 3236431

Τι μου άρεσε:

1) Mετά από δυο αυστηρά βλέματα και κάφρικα σχολιάκια, το φιλαράκι μου τσίμπησε και πληγώθηκε. (Πλακίτσα κάναμε, όλα cool)
2) Μετά από δέκα χρόνια, δεν μπορείς να μου κρυφτείς. Σε αναγνωρίζω και είμαι τυχερή για αυτό :)
3) Ο Βόλος στην Αθήνα: Μια καρκίνα ανάμεσα σε λιονταροουρές.
4) Γεια σου κουκλάκι, με τις «θεωρίες» σου. Κόψε τη φιλοσοφία γιατί θα μας μουτζώνουν για χρόνια. (με την καλή έννοια, πάντα)

Τι δεν μου άρεσε:

1) Όταν μπει η Άνοιξη, οι αμυγδαλές μου τα παίζουν, εντελώς τελείως!
2) Επέστρεψες στον τόπο του εγκλήματος, μετά από τρία χρόνια.

Ξεπεράσαμε τα όρια,
Jane

Posted in Ποτό στη Θέα | 3 Comments »

Σουρεαλισμός…

Απριλίου 20th, 2010

Η ιστορία δεν αναφέρεται σε συγκεκριμένα πρόσωπα ή καταστάσεις. Τυχόν συμπτώσεις μπορούν να λυθούν μέσω e-mail: voltes@voltes.info ή με ένα απλό comment.

M’ έπιασε κάτι να στο πώ…

-Χάρηκα, είπε εκείνος δειλά. -Και γω, απάντησε εκείνη. Όμως μέσα της, είχε βρίσει όλα τα θέλω της, είχε μετανιώσει που έβλεπε σε εκείνον όλα τα standards που είχε θέσει, αυτό που αποκαλούσε «καλοσύνη», κατανόηση και άλλα πολλά. Δεν θα βγει αναίμακτη, από τον πόλεμο με τη λογική. Κάθε «ποτέ» που είπε στο παρελθόν, έγινε αντίπαλος.

Με τον καιρό άρχισε να απειλείται, η λογική αδυνάτισε, το συναίσθημα μιλούσε, αλλά τι να της πει και αυτό (;). Πνιγόταν. Δεν μπορούσε να το διαχειριστεί, εκνευριζόταν, γινόταν απότομη. Άρχισαν οι ερωτήσεις. Ερωτήσεις απλές, καθημερινές, με ενδιαφέρον. Μετά μια παράσταση, αργότερα ένα live, στη συνέχεια ένα ποτό. Ένιωθε οτι ήρθαν δυο μάτια ανήσυχα να την ελέγχουνε ή να την προσέχουνε (;).  Ύστερα ήρθε το αίσθημα του φόβου. Έστρεφε το βλέμμα της γιατί προσπαθούσε να κρυφτεί. Από ποιόν, από τι;

Διαβάζει την faq. Αφοσιωμένη στη συνέντευξη του Λεωνίδα Μπαλάφα, κρατά το ανακυκλωμένο χαρτί, ξεφυλίζει ανέμελα τις σελίδες. «Η Faq», του είπε. «Eμένα;», την ρώτησε γελώντας. Δεν την περίμενε αυτή την ερώτηση, δεν ήξερε πως ν’ αντιδράσει. Έχασε το χιούμορ της, απόρησε, δίστασε, παραλίγο να αλλάξει χίλια χρώματα. Δέκα φράσεις ήρθαν στο μυαλό της. «Έναν μονιμά; Ποτέ!». «Από πότε η ζυγαριά μπορεί να με κομπλάρει;» «Θες να το συζητήσουμε;» «Πράγματι, κομοδίνο δεν υπάρχει δίπλα στο κρεβάτι μου». «Πού είναι η αναποφασιστικότητα σου;» Πολλά τέτοια έξυπνα, αλλά προτίμησε να μείνει σιωπηλή.

Όταν ένιωθε ευάλωτη ήταν αγνώριστη. Πίστευες ότι είχε πολλές προσωπικότητες, εγκλωβισμένες σε ένα σώμα. Εκείνος θεώρησε οτι το απότομο ύφος, έπρεπε να τον φοβίζει. Δυστυχώς είχε νεύρα με τον εαυτό της και ενοχές με το μυαλό της. Αν την είχε ψυχολογήσει καλύτερα, θα γνώριζε οτι βρήκε αυτό το «κάτι» που ίσως ήθελε. Όμως το «κάτι» συνοδεύεται πάντα με «κάτι» άλλο.

Υ.Γ. Κάπως έτσι η μαγκιόρα γίνεται κότα, η γάτα μπούφος και η τρελιάρα σοβαρή.

And so the story ends or begins,
Jane

Posted in Σκέψεις | 2 Comments »

Εισιτήρια διπλά για Μετρό

Απριλίου 19th, 2010

Τίτλος; Εισιτήρια Διπλά. Δημιουργοί; Η γνωστή τριάδα, που κάνει θαύματα. Παραστάσεις; Στο θρυλικό Μετρό, στου Γκύζη. H Νατάσα Μποφίλιου, με τους στίχους του Γεράσιμου Ευαγγελάτου και τις μελωδίες του Θέμη Καραμουρατίδη παρουσιάζει τη νέα της δουλειά, κάθε Παρασκευή & Σάββατο στου Γκύζη. Στη μουσική σκηνή που φιλοξενούσε πριν μερικά χρόνια τη Τάνια Τσανακλίδου, φέτος γεμίζει νέο αίμα. Σειρά έχουν οι 26άρηδες του χώρου αυτού.

Βρεθήκαμε στην πρεμιέρα, κάπως καθυστερημένα και απολαύσαμε από κοντά την αγαπημένη μας φωνή, τους μελαγχολικούς στίχους, τον Θέμη στο πιάνο και τον κόσμο, που υποδέχτηκε τη δυναμική ξανθιά, της ελληνικής μουσικής σκηνής με θερμότατο χειροκρότημα. Στις εικόνες ο Παντελής Φραντζής και στην επιμέλεια του προγράμματος ο Γεράσιμος Ευαγγελάτος. Η Νατάσα θα κρατάει θέση στην αμαξοστοιχία του μετρό μέχρι την πρώτη του Μάη.

Μας θύμισε οτι οι «μεγάλες αγάπες» δεν θέλουν «ραντεβου». Ζουν «εν λευκώ», με «εκκρεμότητες», «παρέα» με «λύκους» και ας έχουν βρει κάτι, πάντα το χάνουν.

Μουσική Σκηνή Μετρό Live
Γκύζη 47 & Κάλβου (Γκύζη)
Τηλ: 210-6461980, 6439089
Είσοδος 15euro

Τι μου άρεσε:
1) Η διασκευή-σύμπλεγμα μελωδιών του Αρχηγού, πρώτη εκτέλεση από τη φωνή της Χαρούλας σε σύνθεση Λοίζου και του Bang Bang (Nancy Sinatra). Άψογο συνειρμό είχε ο μαέστρος.
2) Η ερμηνεία του Νυν και αεί, μια συνθέση του Ξαρχάκου, που πρωτοακούσαμε από τη φωνή της Βίκυ Μοσχολιού.
3) Τα φυστίκια που κεραστήκαμε στα καμαρίνια ;)

Τι δεν μου άρεσε:
1) Έλειπε από το πρόγραμμα η Αλεξάνδρας & τα Τσιγάρα Βαριά. Με λίγα λόγια μείναμε χαρμάνηδες.
2) Δεν είμαι αυτό που δείχνω και συγκινούμαι δημοσίως. Απλά απαράδεκτη, πάτησα τους όρκους μου.

Χάνοντας το μέτρημα,
Jane

Posted in Σκηνές | No Comments »

« Older Entries
Newer Entries »