Όταν έρχονται οι φίλοι μου, τα «αν» φεύγουν από το παράθυρο, το χαμόγελο δεν είναι εξαναγκασμός, οι φωνές μας δε διστάζουν, τα προβλήματα μας είναι κοινά και οι ειρωνίες μας, πειράγματα γλυκά σαν τα σερμπέτια (από τη λέξη cerbet που σημαίνει σιρόπι, είδος αρωματικού ποτού και μεταφορικά τα ερωτικά γλυκόλογα & φιλιά).
Στου Ψυρρή υπάρχει ένα μικρό μαγαζάκι που βουτάει στην αμαρτία, με σπιτικά γλυκά. Ροδακινόπιτα, εκμέκ πολίτικο, φωλιές σοκολάτας, σαρίκι πασπαλισμένο με ζάχαρη άχνη, καζάν ντιπί και φυσικά ρακόμελο σε καραφάκι ή μπρίκι. Στις καρέκλες καφενείου, ζητάς θερμίδες με γλύκα, για να ξεχνάς την πίκρα. Με μουσικές ελληνικές. Κάτι Πασχαλίδηδες, κάτι Περίδηδες και έναν αναστεναγμό από το “θα ‘μαι πάντα εδώ να φυλάω αυτά που πέταξες”, από τον Νίκο Πορτοκάλογλου.
Εδώ η αυλή και τα πεζοδρομημένα στενά μυρίζουν κανέλλα, ζάχαρη και το γλυκό της αγάπης είναι η κρυφή συνταγή του μαγαζιού. Από το πρωί για καφέ, ως αργά το βράδυ για γλυκές συζητήσεις και νοσταλγίες.
Πληροφορίες:
Αισχύλου 3
210-3245862
Πλατεία Ψυρρή
Τι μου άρεσε:
1) Ένας φίλος μου είπε οτι έχει κρατίσει εδώ και πέντε χρόνια μια χάντρα από το βραχιόλι του ποδιού μου.Τον κοίταξα περίεργα, με απορία και του είπα κάπως απογοητευμένη “Περσινά ξινά σταφύλια”. Ήμουν κάπως άδικη μαζί του. Κάνω ακριβώς το ίδιο πράγμα σε οτι πραγματικά αγαπώ.
2) Μεταξύ εφαρμοσμένων μαθηματικών, πλακέτας και πυκνωτή, έμαθα πώς οι «δάσκαλοι» μας θυμούνται όχι τόσο για τις επιδόσεις μας, αλλά λόγω αμήχανων στιγμών.
Τι δεν μου άρεσε:
1) Δεν έφαγα ούτε ένα γλυκό (όχι δεν γκρεμίστηκε κανένας φούρνος). Μόνο αλκοόλ δέχεται ο οργανισμός μου αυτές τις μέρες.
Όλα βουτηγμένα σ’ ένα «αν»,
Jane
