Photo by katrinpi
Μεσημέρι, το θερμόμετρο δείχνει 38 βαθμούς υπό σκιάν. Σε μιά αιώρα καθισμένη κοιτάζει την απέναντι οικογένεια. Παιδία με ποδήλατα, πατέρας γύρω στα 45 αποροφημμένος στην εφημερίδα του. Αθλητική ή πολιτική; Δεν έχει σημασία όλες δουλεύουν copy paste.
Πιο δίπλα η σύζυγος. Ψάχνει ανάμεσα σε κατσαρολικά, μαζεύει τα άχρηστα σε μια σακούλα σκουπιδιών. Σκουπίζει τον ιδρώτα στο μέτωπό της με το βρεγμένο χέρι της. Ρίχνει μια ματιά στα παιδιά. «Πρόσεχε» φωνάζει στον πιτσιρικά που προσπαθεί να στηριχτεί στη μία ρόδα. Πρώτη σούζα στα 7 σου. «Πολύ ουάου φάση», που θα ‘λεγε και κάποιος. Ο πατέρας πριν γυρίσει σελίδα, ρίχνει μια αναίσθητη ματιά στο γιό του. Ο γιατρός που δεν τον έχει απασχολήσει ποτέ είναι ο αναισθησιολόγος.
Η αιώρα σταμάτισε την απλή αρμονική ταλάντωση. Το σώμα έμεινε σταθερό. Βαθιά ανάσα για να αντέξει τη σκέψη. «Πώς θες να είσαι σε τρία χρόνια από τώρα;», ρώτησε ο Γιώργος. Τα πρώτα ρομαντικά σενάρια άρχισαν να συνθέτουν το έργο. Εθελοντισμός στους γιατρούς του κόσμου, παρέα με φίλους σε μια παραλία με κιθάρες και φωτιές, ταξίδια στον κόσμο με κάποιον που σε κοιτάει και είναι το άλλο σου μισό, κάτι ταιριαστό. Λίγα χρήματα, βγαλμένα με όρεξη και αγάπη γ΄αυτό που κάνεις. Με χαμόγελο στα χείλη, δυο φιλιά στο μάγουλο από το Billako, μια καλημέρα που σε ηρεμεί, με πολύ μουσική που κάνει το σώμα ν’ ανατριχιάζει.
Απάντηση Γιώργου. «Κάπου στη Νότια Γερμανία, με δουλειά σχετικά με το MBA μου, διακοπές με ιστιοπλοικό τα καλοκαίρια, στα ελληνικά νησία. Δικό μου ιστιοπλοικό.» Αυτά είναι όνειρα ζωής; Σκεφτόμαστε ρομαντικά, ρεαλιστικά, πεζά, κοινότυπα, ακτιβιστικά; Κουραφέξαλα. Ο καθείς με οτι έχει στο κεφάλι του.
Εν τέλει ο Γιώργος θα γίνει ο σύζυγος με την εφημερίδα και η εθελόντρια θα περιοριστεί στο νεροχύτη της. Αντε και σ’ ένα στιγμιαίο λάθος, που θα προσπαθεί να σταθεί σε μια ρόδα. Αρκετά τα ταξίδια. Μόνο με το νου, πάνω σε μια αιώρα, με σενάρια, σκέψεις και κρύο τσάι στο ποτήρι.
Κατέβα από την αιώρα σε χαλάει,
Jane
